چپتر 1886: برگ‌های قلب سرخ، مالک جدید دیوان
0به محض اینکه ژانگ یین لب‌اصلاً به سخن گشود، به سبب سلطهٔ‌پیش‌تر رتبه هشتِ او، تمامی رقبا عقب نشستند.
آن‌ها نه‌تنها نمی‌توانستند پیشنهادی بالاتر از یک جاودانهٔ رتبه‌فاصلهٔ هشت ارائه دهند، بلکه حتی در صورت انجام این‌بی‌حوصله کار، این جاودانهٔ تنهای رتبه هشت را خشمگین می‌ساختند.
گاهی اوقات، جاودانه‌های تنها از رتبه هشت‌های جناح‌اصلاً حق نیز هراس‌انگیزتر بودند؛ آن‌ها آزاد و بی‌قیدوبند‌کرده بودند و دغدغه‌های بی‌شمارِ اعضای جناح حق را نداشتند.
اما اینکه چرا ژانگ یین به گویِ جاودانِ‌قرار خونِ قلب علاقه نشان می‌داد، مسئلهٔ شخصیِ خودش بود‌ناخودآگاه و جاودانه‌ها حق نداشتند دلیل آن را جویا شوند.
جون شن گوانگ به عنوان‌مسرت‌بخش نمایندهٔ دربار آسمانی، با نگرانی‌به‌ویژه عمیقی این صحنه را نظاره می‌کرد.
نیایِ دریای چی میزبان ضیافتی بود که در آن گوی‌های‌زمانی جاودان و مواد جاودان به‌طور علنی معامله می‌شدند و این‌سال امر، نیازهای بسیاری از جاودانه‌های دریای شرقی را برآورده می‌ساخت.
پس از این ضیافت، جاودانه‌های دریای شرقی‌مسرت‌بخش به منابع تزکیهٔ مناسب و فراوانی دست‌پیش‌تر می‌یافتند و قدرت نبردشان به‌شدت افزایش می‌یافت.
این برای دنیای جاودانه‌های دریای شرقی‌اعلام خبری مسرت‌بخش بود، اما برای دربار‌شود آسمانی اصلاً خوشایند به شمار نمی‌رفت.
به‌ویژه پس از آنکه نیایِ دریای چی پیش‌تر اعلام کرده بود ضیافت دریای چی قرار است هر ساله برگزار شود! این فاصلهٔ‌بسیار زمانی بسیار کوتاه بود. جون شن گوانگ ناخودآگاه با خود اندیشید: «یعنی نیایِ دریای چی تا این حد بیکار و بی‌حوصله است؟نمی‌گیره می‌خواد هر سال ضیافت راه بندازه، خسته نمی‌شه؟ برخلاف آسمانِ زردِ گنجینه و بقیهٔ حراجی‌ها، هیچ کارمزدی هم نمی‌گیره. پس دنبال چیه؟»
«به نظر می‌رسه نیایِ دریای چی چندان هم بی‌جاه‌طلبی نیست، داره سعی می‌کنه شهرتش رو بالا‌یعنی ببره. با استفاده از ضیافت‌های دریای چی می‌خواد هر سال نفوذ و اعتبارش رو تثبیت کنه. این‌طوری‌نمی‌گیره در آینده، چه به دربار آسمانی ملحق بشه و چه تو دریای شرقی بمونه، سود زیادی می‌بره.»
«شنیدم نیایِ دریای چی نوادگان زیادی داره. در آینده، وقتی‌شمار این افراد با نام نیایِ دریای چی تو دریای شرقی‌برگزار پرسه بزنن، هر نیرویی که بهش سر بزنن حسابی تحویلشون می‌گیره.»
جون شن گوانگ به عنوان یک رتبه هشتِ‌قرار دربار آسمانی، فردی زیرک بود و رفته‌رفته به‌کوتاه ماهیت برخی از برنامه‌ها و تدارکات پی می‌برد.
در همین لحظه،دنیای پیامی از دربار‌اصلاً آسمانی به دستش رسید.
پری زی وِی به جون شن گوانگ اطلاع داد‌فاصلهٔ که باید با سایر جاودانه‌ها همکاری کند و گویِ‌بی‌حوصله جاودانِ خونِ قلب را بی‌آنکه شکی برانگیزد، خریداری نماید.
جون شن گوانگ اخم کرد.
او از اینکه چرا دربار آسمانی خواهان این گویِ جاودانِ مسیرِ خون بود‌فاصلهٔ تعجبی نکرد؛ حقیقت این بود که دربار آسمانی در تمام این مدت در حال‌خسته تحقیق بر روی مسیرِ خون بود و به موفقیت‌های چشمگیری نیز دست یافته بود.
جون شن گوانگ که احساس دردسر می‌کرد، مخفیانه پیام فرستاد:به‌ویژه «وضعیت تغییر کرده. ژانگ یین دست به کار شده و‌فاصلهٔ با قیمتی بالا برای این گویِ جاودانِ خونِ قلب پیشنهاد داده.»
پری زی وِی که در دربار آسمانی حضور داشت، لحظه‌ای‌زمانی درنگ کرد و دستور داد: «پس فعلاً اوضاع رو زیر نظر‌راه داشته باش، از بقیه می‌خوام که این کار رو انجام بدن.»
جون شن گوانگ نمایندهٔ دربار آسمانی بود. اگر‌اصلاً بر سر یک گویِ جاودانِ مسیرِ خون با ژانگ‌قرار یین وارد رقابت می‌شد، اعتبار دربار آسمانی خدشه‌دار می‌گشت.
در نقشهٔ اولیهٔ پری زی‌پیش‌تر وِی، او تنها قرار بود‌ساله نقش پشتیبان را ایفا کند.
دربار آسمانی اهمیت فراوانی برای ضیافت دریای چی قائل بود؛ آن‌ها افرادی نظیر جون‌کرده شن گوانگ را فرستاده بودند تا به‌طور علنی حضور یابند، اما در کنار او،بیکار اعضای مخفیِ دیگری نیز در میان جاودانه‌های رتبه شش و هفت پنهان شده بودند.
یانگ جون ناگهان به سخن درآمد:ساله «هاها، عجب تصادفی، منم به این‌کوتاه گویِ جاودانِ خونِ قلب علاقه دارم.»
درست در لحظه‌ای که ژانگ یین می‌پنداشت‌مسرت‌بخش به موفقیت دست یافته است، این جاودانهٔ تنهای‌اعلام رتبه هشتِ دریای شرقی نیز وارد رقابت شد.
این چرخشِ ناگهانیِ وقایع، بسیاری از جاودانه‌ها را‌قرار مبهوت ساخت؛ حتی فانگ یوان نیز اندکی سردرگم‌کوتاه شد و برقی از تعجب در چشمانش نقش بست.
در زندگی پیشین فانگ یوان،مسرت‌بخش یانگ جون در نبرد بر‌به‌ویژه سر کاخ اژدها شرکت کرده بود.
او صاحب یک خانهٔ گویِ جاودان به نام «ارابهٔ اسبِ گنجینهٔ معطر»کوتاه بود. در حین تعقیب کاخ اژدها، ردپای فانگ یوان را یافته و‌نمی‌شه شانس او را برای نزدیک شدنِ مخفیانه به کاخ از بین برده بود.
پس از آن، یانگ جون ناگهان به یاری دوک لونگ‌شمار شتافت و به او کمک کرد تا پیش از تسخیرِ این‌شود خانهٔ گویِ جاودانِ رتبه هشت، مقاومتِ آن را در هم بشکند.
پس از آن ماجرا، یانگ‌پیش‌تر جون به انزوا رفت و‌ساله بی‌هیچ رد و نشانی ناپدید گشت.
در طول نبرد برای ترمیم‌مسرت‌بخش گویِ تقدیر، یانگ جون برای یاری‌آنکه رساندن به دربار آسمانی ظاهر نشد.
در آن نبرد، دربار آسمانی در تنگنای شدیدی قرار داشت و محال بود نیرویی را بدون استفاده‌بیکار باقی بگذارد. اما یانگ جون خود را نشان نداد؛ این امر ثابت می‌کرد که او عضو دربار‌دنبال آسمانی نیست و احتمالاً تنها توافقی با آن‌ها داشته تا فقط یک بار برایشان وارد عمل شود.
فکری از ذهن فانگ یوان‌دنیای گذشت: «پس یعنی الان داره‌شمار برای دربار آسمانی کار می‌کنه؟»
استنتاج این‌نمی‌رفت موضوع کار‌آنکه آسانی نبود.
حتی با تبحرِ ژرفِ فانگ یوان در مسیرِ‌شمار خرد، به دلیل فقدان سرنخ و شواهد کافی،است نمی‌توانست با قاطعیت در این باره نظر بدهد.
فارغ از شرایط موجود، فانگ یوان به ژانگ‌شود یین دستور داد تا قاطعانه‌تر عمل کند و‌یعنی بکوشد این گویِ جاودان را به چنگ آورد.
از این رو، ژانگ یین لبخندی زد و گفت: «یانگ جون،نمی‌رفت راستش رو بخوای من واقعاً از این گویِ جاودان خوشم اومده. اگه‌زمانی اصرار داری، شاید بهتر باشه با یه مبارزه تکلیفش رو روشن کنیم؟»
یانگ جون اخم کرد و با خود اندیشید: «ژانگ یین اون‌قدر این گویِ جاودان‌زمانی رو می‌خواد که حاضره براش بجنگه؟ نیایِ دریای چی به خاطر قدرتِ کوبنده‌ش تونست با‌برخلاف یه حرکت شکستش بده! اما اگه من باهاش درگیر بشم، احتمالاً کارمون به مساوی می‌کشه.»
«هوف... به این کار‌خبری ادامه بدم و به‌شمار دربار آسمانی کمک کنم؟»
یانگ جون‌اعلام در تردید‌قرار فرو رفت.
او در تاریک‌ترین روزهای زندگی‌اش از دربار آسمانی یاری دریافت‌شمار کرده بود و دینی به گردن داشت؛ او عهد بسته بود‌شود که در ازای آن کمک، یک خواستهٔ آن‌ها را برآورده سازد.
بارِ این دین بیش از‌پیش‌تر حد سنگین بود و رفته‌رفته به‌برگزار دغدغهٔ اصلی یانگ جون بدل گشت.
یانگ جون با بررسیِ شرایط، تصمیم گرفت‌خوشایند دینِ خود به دربار آسمانی را ادا‌کرده کند و به این توافق پایان دهد.
«فرصت خوبیه. اگه الان کاری نکنم، تو جنگ پرآشوب پنج‌زمانی منطقه، دربار آسمانی ازم می‌خواد که با جاودانه‌های دریای شرقی‌سال درگیر بشم و اون موقع نمی‌تونم دست رد به سینه‌شون بزنم.»
«خداروشکر که‌افزایش از اوضاع عموی‌دنیای غریق خبر دارم.»
با این افکار، یانگ جون لبخندی زد و گفت: «ژانگ یین، این‌قدر عجول نباش.زمانی نیازی به مبارزه نیست. این گویِ جاودانِ خونِ قلب متعلق به عموی غریقِ، و‌نمی‌شه من مطمئنم این گویِ جاودانِ مسیرِ آب که می‌خوام بهش پیشنهاد بدم، حسابی راضیش می‌کنه.»
با گفتن این‌دنیای حرف، یانگ جون گویِ‌خوشایند جاودانی را بیرون آورد.
عموی غریق با دیدن آن از شدت‌برگزار خوشحالی در پوست خود نگنجید و فریاد‌خود زد: «قبوله! با همین گویِ جاودان معامله می‌کنم.»
ژانگ یین مبهوت ماند.
اکنون چه کاری از دستش برمی‌آمد؟ همه در حال تماشا‌ساله بودند و او نمی‌توانست گو را به زور بقاپد؛ در غیر‌بیکار این صورت، نیایِ دریای چی مجبور می‌شد جلوی او را بگیرد.
با وجود اینکه آن‌ها با‌مسرت‌بخش یکدیگر همدست بودند، اما اکنون باید‌آنکه در قالب نقش‌های خود فرو می‌رفتند.
هرچه بود،اعلام باید این نمایش‌است را حفظ می‌کردند.
نه ژانگ یین می‌توانست‌برای دست به کار شود‌اصلاً و نه نیایِ دریای چی.
درست در همین لحظه، یانگ جون از جای خود‌است برخاست، گویِ جاودانِ خونِ قلب را چنگ زد و‌خود گویِ جاودانِ مسیرِ آب را به سوی طرف مقابل انداخت.
جاودانه‌ها واکنش‌های‌برای متفاوتی از‌خبری خود نشان دادند.
حرکت یانگ جون بی‌نهایت سریع بود؛ او آشکارا‌شود از یک حرکت کشندهٔ جاودان استفاده کرده بود.یعنی آیا بیش از حد عجله به خرج نمی‌داد؟
یانگ جون آهِ آسودگی کشید و در حالی‌اصلاً که سر جایش می‌نشست، آرام گرفت و گویِ جاودانِ‌قرار خونِ قلب را درون آسمانِ زردِ گنجینه قرار داد.
خرید و فروش گویِ جاودان در آسمانِ زردِ گنجینه‌است هزینهٔ گزافی در پی داشت، اما دربار آسمانی با‌خود دارایی‌های عظیم خود، هیچ اهمیتی به این موضوع نمی‌داد.
پری زی وِی گوی جاودان خون‌اصلاً قلب را به دست آورد و‌پیش‌تر بی‌درنگ آن را به شخص دیگری سپرد.
این شخص که تمام وقت درون دیوان داوری‌شود اهریمن تزکیه می‌کرد، پس از گرفتن گوی جاودان‌یعنی خون قلب، با شادمانی فریاد زد: «موفقیت فرا رسید!»
او از دیوان داوری اهریمن بیرون آمد. نور خون در تمام محیط اطراف‌آنکه موج زد، عطری دل‌انگیز در فضا پیچید، نوای موسیقی جاودان در میان ابرها‌ناخودآگاه طنین‌انداز شد و گلبرگ‌های خونین چون بارانی از گل در آسمان به رقص درآمدند.
او قامت بلندی داشت و از چهره‌ای جذاب برخوردار‌است بود. لبخند ملایمی بر لب داشت، سربندی بر پیشانی بسته‌اندیشید بود و هاله‌ای از نور خون در پشت سرش می‌درخشید.
گویی پلکانی بی‌شکل در هوا‌مسرت‌بخش پدیدار شده بود که او‌به‌ویژه به آرامی از آن پایین می‌آمد.
فانگ ژنگ که جلوی دیوان داوری اهریمن در حال‌فاصلهٔ تزکیه بود، با دیدن این صحنه روی زمین زانو‌بی‌حوصله زد و گفت: «فانگ ژنگ به استاد ادای احترام می‌کند!»
«بلند شو شاگردم. گوی جاودان حیاتی و مهمی به دست آوردم. روش مسیر‌آنکه خونی که تمام عمر در ذهنم می‌پروراندم، سرانجام هسته و بنیانش رو پیدا کرد.خود بعد از صدها سال موندن توی این دیوان داوری اهریمن، بالاخره وقت رفتنم رسیده.»
این جاودانهٔ رتبه هشت با لحنی گرم سخن گفت‌است و دستش را دراز کرد. نیرویی بی‌شکل به گو‌خود یوئه فانگ ژنگ کمک کرد تا روی پاهایش بایستد.
فانگ ژنگ دوباره دستانش‌خبری را به هم گره زد‌نمی‌رفت و گفت: «استاد، تبریک می‌گم.»
از زمان سفر دریای شرقی، شن تسونگ‌برگزار شنگ او را اسیر کرده بود و‌خود پس از آن به دربار آسمانی بازگردانده شد.
چین دینگ لینگ بخت او را بررسی کرد‌اصلاً و به پری زی وِی پیشنهاد داد که‌کرده او می‌تواند ارباب بعدیِ دیوان داوری اهریمن باشد.
پری زی وِی پس‌آنکه از مشورت با دوک لونگ،است با این موضوع موافقت کرد.
به این ترتیب، فانگ ژنگ برای‌اصلاً تزکیه به دیوان داوری اهریمن آمد و‌اعلام شاگردِ ارباب کنونیِ دیوان داوری اهریمن شد.
دیوان داوری اهریمن، خانهٔ گوی جاودانی در رتبه هشت با پیشینه‌ای طولانی بود. هنگامی که نیای دریای‌بیکار خون در پنج منطقه آشوب به پا کرد، دربار آسمانی احساس خطر کرد. در آن زمان، یکی‌دنبال از پیشینیان دربار آسمانی با پیروی از مکاشفهٔ گوی تقدیر، یک گوی جاودان خویشاوندی خونی وحشی را یافت.
گوی جاودان خویشاوندی خونی در رتبه هشت قرار داشت. دربار آسمانی پس از به چنگ آوردن‌کرده این گو، آن را به دیوان داوری اهریمن افزود. این کار باعث شد تا دیوان داوری اهریمن‌سال بتواند تک‌تک تزکیه‌گران مسیر خون در جهان را شناسایی کند، به شرطی که در رتبه نه نباشند.
دربار آسمانی با تکیه بر اطلاعاتِ دیوان داوری اهریمن، نقشه‌های خود را عملی کرد و جریان نوپای مسیر خون‌اندیشید در قاره مرکزی را ریشه‌کن ساخت. افزون بر این، آن‌ها اخبار به دست آمده از دیوان داوری اهریمن را‌دنبال به چهار منطقهٔ دیگر نیز انتقال دادند تا نیروهای جناح حق بتوانند بسیار مؤثرتر با مسیر خون مقابله کنند.
مسیر خون هرگز فرصت شکوفایی نیافت‌اصلاً و به شدت سرکوب شد؛ دیوان‌پیش‌تر داوری اهریمن عامل اصلی این پیروزی بود.
پس از آنکه نیای دریای خون، مسیر خون را پایه‌گذاری‌زمانی کرد، دربار آسمانی پیوسته در حال تحقیق روی آن بود و‌راه دستاوردهایشان در مقایسه با هر نیروی دیگری در جهان، بی‌نظیر بود.
ارباب کنونیِ دیوان داوری اهریمن، یعنی مسافر قلب سرخ، تنها تزکیه‌گر مسیر خون به شمار می‌رفت.کرده او سال‌ها درون دیوان داوری اهریمن در تزکیهٔ انزوا به سر برده بود و با تحقیقات‌می‌خواد و دستاوردهای عظیمش، باعث شد مسیر خونِ دربار آسمانی فرسنگ‌ها جلوتر از پنج منطقه قرار بگیرد.
با درخشش نور معنوی، پری نُه‌روح ناگهان پدیدار شد. او به سوی مسافر‌فاصلهٔ قلب سرخ رفت و گفت: «قلب سرخ، به من دستور دادن بیام اینجا‌بندازه و بهت ملحق بشم. قراره بریم صحرای غربی و به حساب خاندان فانگ برسیم.»
مسافر قلب سرخ سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد و پیش از رفتن، به فانگ ژنگ دستور داد: «دیوان داوری اهریمن نمی‌تونه همیشه بدون مالک بمونه. شاگردم، بعد‌بی‌حوصله از رفتنِ من، تو به عنوان ارباب دیوان داوری اهریمن مسئولیت رو به عهده می‌گیری. میراث من درون دیوانه، و نه فقط این، بلکه تجربیات تزکیهٔ نسل‌های گذشتهٔ اربابان دیوان‌ضیافت‌های هم همونجاست. از این به بعد، درون دیوان داوری اهریمن تزکیه می‌کنی که برات خیلی مفیده. امیدوارم سخت تلاش کنی و سستی به خرج ندی. این بخت رو هدر نده.»
گو یوئه فانگ ژنگ بی‌درنگ پاسخ‌ساله داد: «چشم استاد، آموزه‌های شما رو‌کوتاه به خاطر می‌سپرم و هرگز فراموش نمی‌کنم.»
مسافر قلب سرخ‌می‌یافت زمزمه کرد: «هوم.» و‌مسرت‌بخش سپس برگشت و رفت.
او و گو یوئه فانگ ژنگ رابطهٔ بسیار سطحی‌است و کمی با هم داشتند. اگر دستور پری زی‌خود وِی نبود، هرگز او را به عنوان شاگرد نمی‌پذیرفت.
با وجود این،دنیای همین رابطه کمک‌اصلاً بزرگی به او می‌کرد.
«بخت واقعاً ژرف و اسرارآمیزه. پیش‌تر، ارشد چین دینگ لینگ بهم گفت که‌ناخودآگاه اگه فانگ ژنگ رو به عنوان شاگردم بپذیرم، همین که اسماً استاد و‌آسمانِ شاگرد بشیم، می‌تونم از بخت اون برای کمک به تزکیهٔ خودم استفاده کنم.»
مسافر قلب سرخ با احساساتی عمیق گفت: «باورکردنی نیست که‌شمار توی این مدت کوتاه این‌همه دستاورد داشتم. قبل از رفتن، اول‌شود باید برم و دیداری با ارشد چین دینگ لینگ داشته باشم.»
پری نُه‌روح‌نمی‌رفت سرش را‌آنکه تکان داد.
آن‌ها هیچ عجله‌ای نداشتند.
پس از بازگشت چین دینگ لینگ‌ساله به دربار آسمانی، او در یکی‌کوتاه از کاخ‌های ویژهٔ گوی جاودان اقامت گزید.
پس از دیدار آن دو با چین دینگ لینگ، او بختشان را بررسی کرد. بخت پری‌کرده نُه‌روح دارای نُه نور معنوی بود؛ نورهایی شفاف و زلال که همچون برگ‌های شسته‌شده پس از‌می‌خواد طوفان به نظر می‌رسیدند. آن‌ها منفعتی برای جهان به ارمغان می‌آوردند و هاله‌ای از شکوفایی ساطع می‌کردند.
بخت مسافر قلب سرخ همچون خورشید یا یک اکسیر خون بود؛ کاملاً گرد و بی‌نقص. گویی تازه از میان ابرها سر‌بیکار برآورده بود، عظیم و پهناور، و منظره‌ای واقعاً شگفت‌انگیز خلق می‌کرد. این نشان می‌داد که مسافر قلب سرخ پس از سال‌ها‌چندان تزکیه در انزوا، سرانجام برای سفر در جهان بیرون آمده و قصد دارد درخشش خود را در سراسر پنج منطقه بگستراند.
چین دینگ لینگ لبخندی زد و به آن‌ها گفت که‌به‌ویژه سفر بی‌دردسری پیش رو خواهند داشت و تا زمانی که‌فاصلهٔ طبق نقشه پیش بروند، هیچ اتفاق ناگواری رخ نخواهد داد.
پس از آنکه این دو با چین دینگ لینگ وداع کردند، در‌کوتاه آسمان به پرواز درآمدند. هنگام عبور از کنار برج گلدوزی شده، جاودانه‌ای را‌برخلاف دیدند که در آنجا مات و مبهوت ایستاده بود و هیچ حرکتی نمی‌کرد.
پری نُه‌روح نگاهی به مسافر قلب سرخ انداخت، آهی‌خوشایند کشید و گفت: «این فنگ جیو گه است. بعد از‌ساله اون شکست توی رود زمان، این‌قدر ناامید و افسرده شده.»
مسافر قلب سرخ سرش را تکان داد و با چهره‌ای جدی گفت:شود «اون الان داره دائوی خودش رو درک می‌کنه. وقتی توی دیوان در‌سال تزکیهٔ انزوا بودم، خیلی وقت‌ها به این حالت فرو می‌رفتم. نباید مزاحمش بشیم.»
چهرهٔ پری نُه‌روح غرق در شگفتی شد: «اوه؟ پس بی‌دلیل نیست که پری زی وِی گذاشته‌است هر کاری دلش می‌خواد بکنه. شرمنده‌ام، من میراث نُه تحول معنوی رو به ارث بردم و‌راه با تمام وجود تزکیه‌ش کردم، اما هیچ تغییری توش ندادم، برای همین از این موضوع بی‌خبر بودم.»
مسافر قلب سرخ به او دلداری داد: «میراث نُه تحول معنویِ تو، عظیم‌ترین‌ناخودآگاه میراث مسیر دگرگونی توی دربار آسمانیه. نسل‌های بی‌شماری از پیشینیان اون رو اصلاح‌آسمانِ کردن و الان اون‌قدر به کمال نزدیکه که دیگه نمی‌شه تغییری توش ایجاد کرد.»
با وجود اینکه او مسیر خون‌خبری را تزکیه می‌کرد، اما خلق‌وخویی بسیار ملایم‌آنکه داشت و همچون نسیم بهاری آرام‌بخش بود.
پری نُه‌روح لبخندی زد و گفت: «اون زمان، وقتی استاد میراث‌برگزار حقیقی رو بهم داد، گفت که استعدادم کافی نیست. در مقایسه‌بی‌حوصله با نوابغی مثل تو، فقط می‌تونم تحسینتون کنم و غبطه بخورم.»
آن دو جاودانه در حالی که با خنده و‌نمی‌رفت گفتگو دروازه آسمان مرکزی را ترک می‌کردند، وارد آسمان‌برگزار سفید شدند و به سوی صحرای غربی به راه افتادند.