چپتر 1879: وضعیت
0دریای شرقی.
کاخ اژدها.
وو شوای، کلونِ فانگ یوان،مدتی بر تختِ اژدهای خود نشسته بود‌تماماً و مورچه‌های ارتشی‌اش را هدایت می‌کرد.
در این مدت، ارتش‌مرگ مورچه‌ها رشد کرده و‌خوردنِ به وسعتِ قابل‌توجهی رسیده بود.
در این لحظه، بیش از صد میلیون‌گرفته مورچه حضور داشتند که چون رودی طلایی‌احساس در حرکت بودند و در آسمان چرخ می‌زدند.
وو شوای ماده‌ای‌می‌آورد جاودان با رتبه‌تماماً هشت بیرون آورد.
دسته‌ای از پرهای پرنده بود. این پرها بافتی سنگی‌لحظه‌ای داشتند اما بسیار زنده به نظر می‌رسیدند و هاله‌ای از‌جدید نورِ خاکستری و سفید آن‌ها را در بر گرفته بود.
اگر کسی آن‌ها‌انرژی را می‌بویید، بوی تعفنِ‌می‌توانستند جسد را احساس می‌کرد.
این‌ها پرهایِ هیولای‌نورِ برهوتِ ازلی، «پرندهٔ‌آن‌ها امپراتورِ جسد» بود.
وو شوای به‌آرامی دمید. پرها‌بعد به آسمان پرواز کردند و در‌نیز رودِ طلاییِ مورچه‌های ارتشی ادغام شدند.
دیری نپایید‌کردنِ که صداهایی‌کفایت به گوشش رسید.
مورچه‌های ارتشیِ بی‌شماری روی‌مرگ پرهای پرندهٔ امپراتور جسد فرود‌اجسادِ آمدند و آن‌ها را بلعیدند.
با وجود اینکه تنها ده پر وجود داشت، اما آن‌ها مواد‌بوی جاودانِ رتبه هشت بودند. تنها ذره‌ای از آن‌ها برای سیر کردنِ‌به‌آرامی ارتشی ده‌هزارتایی از مورچه‌ها کفایت می‌کرد و برای مدتی طولانی دوام می‌آورد.
لحظه‌ای بعد، مورچه‌های‌می‌آورد ارتشی پرهای پرندهٔ امپراتور‌نه‌تنها جسد را تماماً بلعیدند.
این مورچه‌های ارتشی نه‌تنها سیر‌مدتی شدند، بلکه دستهٔ جدیدی از‌بعد مورچه‌های ارتشی را نیز پدید آوردند.
مورچه‌های جدید، مورچه‌های جسد بودند که انرژی مرگ از خود ساطع می‌کردند. آن‌ها می‌توانستند با خوردنِ‌می‌گشتند اجسادِ مورچه‌های ارتشی قوی‌تر شوند. هرچه اجسادِ بیشتری می‌خوردند، قدرتمندتر می‌گشتند. البته این رشد محدودیتی داشت؛توی قوی‌ترین مورچهٔ جسد می‌توانست با یک مورچهٔ شاه برابری کند، اما هرگز به پای مورچهٔ ملکه نمی‌رسید.
وو شوای آهی کشید و با خود اندیشید: «با وجود این مورچه‌های جسد، مورچه‌های ارتشی‌این‌ها توی نبرد کارایی و دوام بیشتری پیدا می‌کنن. قبل از این، مورچه‌ها الکی می‌مردن، ولی الان‌دیری با مورچه‌های جسد، می‌تونم از لاشه‌هاشون هم استفاده کنم. این‌جوری کلی تو هزینه‌ها هم صرفه‌جویی میشه.»
مورچه‌های ارتشی بسیار پیچیده و‌بعد شگرف بودند و جوهرِ مسیر‌جدیدی بردگی را در خود جای می‌دادند.
تغذیهٔ مورچه‌های ارتشی نه‌تنها تعدادشان را حفظ می‌کرد، بلکه می‌توانست نژادهای‌تماماً جدیدی نیز پدید آورد. هنگامی که مورچه‌های ارتشیِ مختلف و بی‌شمار‌ساطع در کنار هم کار می‌کردند، تأثیراتِ منحصربه‌فردِ بسیاری به وجود می‌آوردند.
اما مورچه‌های ارتشی تنها می‌توانستند ضعفِ‌می‌کردند مسیر بردگی را التیام بخشند، نه‌هرچه اینکه آن را به‌کلی از بین ببرند.
مسیر بردگی‌هاله‌ای حقیقتاً منابعِ بسیار‌سفید عظیمی را می‌بلعید.
پس از رساندنِ ارتشِ مورچه‌ها به مقیاسی که قادر‌دستهٔ به مبارزه با جاودانه‌های رتبه هشت بودند، وو شوای‌می‌کردند رفته‌رفته بارِ سنگینی را روی دوش خود احساس می‌کرد.
«بدن اصلیم داره گو پالایش می‌کنه و‌دوام مخارجش خیلی سنگینه. این مورچه‌های ارتشی هم‌دستهٔ که دارم پرورش می‌دم، مثل یه چاهِ بی‌تَهن.»
«خداروشکر کمکِ قبیلهٔ گو و‌ساطع مردمان دریایی رو دارم، وگرنه ارتش‌شوند مورچه‌هام هیچ‌وقت به این وسعت نمی‌رسید.»
در همین لحظه،نورِ حالت چهرهٔ وو‌آن‌ها شوای دگرگون شد.
جاودانه‌ای بیرونِ کاخ اژدها‌لحظه‌ای پدیدار شده بود تا‌بلکه با وو شوای دیدار کند.
وو شوای درهای کاخ را‌مدتی گشود و رفت تا آن‌بعد شخص را به داخل دعوت کند.
تانگ چیونگ گفت: «تانگ چیونگ به سرور وو شوای درود‌قوی‌تر می‌فرسته.» او زنِ مردماهی با فلس‌های زرد بود؛ ظاهری دلنشین‌مورچهٔ و ملایم داشت و با لبخندش، چالِ گونه‌هایش نمایان می‌شد.
او یکی از بزرگانِ مسئول در‌آن‌ها دربار امپراتوری مردمان دریایی بود و‌تعفنِ بخشی از ارادهٔ آن‌ها را نمایندگی می‌کرد.
از آنجا که وو شوای، کلونِ فانگ یوان، به تبدیلِ‌جدیدی بخشی از قبیلهٔ گو و مردمان دریایی به اژدهامردمِ جدید کمک‌اجسادِ کرده بود، روابطِ میان این سه گروه بسیار عمیق‌تر شده بود.
تانگ چیونگ نمایندهٔ دربار امپراتوری مردمان دریایی بود. او تعاملاتِ‌بعد نزدیکی با وو شوای داشت، همواره رفتاری مؤدبانه از خود نشان‌مرگ می‌داد و با وو شوای همچون یک ارشدِ واقعی برخورد می‌کرد.
وو شوای تانگ‌انرژی چیونگ را به داخلِ‌می‌توانستند کاخ اژدها راهنمایی کرد.
تانگ چیونگ با چهره‌ای صادقانه آهی کشید و‌اگر گفت: «با اینکه این اولین دیدارِ من نیست، اما‌هیولای همچنان از شکوه و عظمتِ کاخ اژدها در حیرتم.»
وو شوای خندید: «پری‌لحظه‌ای تانگ چیونگ، چی باعث‌بلکه شده به اینجا بیاید؟»
چهرهٔ تانگ چیونگ جدی شد: «ارشد، نیایِ دریای چی داره ضیافتی توی دریای شرقی برگزار می‌کنه و‌پدید تمامِ دنیایِ جاودانه‌های دریای شرقی رو برای حضور دعوت کرده. دربار امپراتوری ما هم این دعوت‌نامه رو‌البته دریافت کرده. بزرگِ اعظمِ ما می‌خوان از شما بپرسن که آیا مایلید همراهِ ما به این ضیافت بیاید؟»
با شنیدنِ این حرف،مرگ چشمانِ وو شوای برقی زد‌اجسادِ و گفت: «اوه، که این‌طور.»
پس از آنکه بدنِ اصلیِ فانگ یوان گویِ‌اگر جاودانِ جهش را ربود، از هویتِ نیایِ دریای چی‌هیولای برای دخالت در امورِ سیاسیِ دریای شرقی بهره گرفت.
این ضیافتِ دریای شرقی یکی از‌تماماً نقشه‌های فانگ یوان بود، اما او در‌آوردند برنامه‌اش وو شوای را دعوت نکرده بود.
مگر دعوت‌کردنِ از کلونِ خودش‌مدتی کارِ آسانی نبود؟
اما فانگ یوان می‌خواست وو شوای‌می‌کردند را فعلاً نهان نگه دارد؛ او‌هرچه هنوز قصد نداشت هویتش را فاش کند.
اینکه دربار امپراتوری مردمان دریایی از وو شوای دعوت کرده بود‌بوی تا همراهشان برود، معنای ژرفی در پی داشت. این اقدام نشان‌به‌آرامی می‌داد که مردمان دریایی حقیقتاً خواهانِ نزدیکیِ بیشتر با اژدهامردم هستند.
«من خانهٔ گویِ جاودانِ رتبه هشتیِ کاخ اژدها رو دارم، در حالی که دربار امپراتوری مردمان دریایی هیچ‌می‌کردند خانهٔ گویِ جاودانِ رتبه هشتی نداره. نیروی اونا در گذشته با کمکِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین پایه‌گذاری شد،کند اما بعد از این همه سال، نفوذِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین کم‌رنگ شده و محافظتش بالاخره از بین می‌ره.»
«به‌عنوان یک نژاد از‌کفایت انسان‌های دگرگونه، اژدهامردم واقعاً متحدِ‌لحظه‌ای طبیعیِ اونا به حساب میان.»
«با این حال، مردمان دریایی دارن‌می‌کردند ریسکِ بزرگی می‌کنن. بزرگِ اعظمِ این‌هرچه نسلشون عزم و ارادهٔ بالایی داره.»
وو شوای پس از کمی تأمل،آن‌ها سؤالی بدیهی پرسید: «پس نیایِ دریای‌تعفنِ چی از فانگ یوان هم دعوت کرده؟»
درونِ کاخ، تانگ چیونگ سرش را تکان داد: «نیایِ دریای چی اعلام کرده که‌جدید فانگ یوان رو دعوت نمی‌کنه. ایشون گفتن که این ضیافت متعلق به دریای شرقیه و‌البته از اونجا که فانگ یوان جاودانه‌ای از دریای شرقی نیست، به این مراسم دعوت نمی‌شه.»
وو شوای سر تکان داد.
باید هم همین‌طور می‌بود.
اگر نیایِ دریای چی فانگ یوان را دعوت می‌کرد، این کار اقدامی‌تعفنِ علیه دربار آسمانی تلقی می‌شد. او ترسی از آن‌ها نداشت، اما فانگ‌پرواز یوان باید احساساتِ دیگر جاودانه‌های دریای شرقی را نیز در نظر می‌گرفت.
او از دربار آسمانی واهمه‌ای نداشت،تماماً اما جاودانه‌های دریای شرقی از دربار آسمانی‌آوردند می‌ترسیدند و نسبت به آن محتاط بودند.
آوازهٔ دربار آسمانی عمیقاً در وجودِ همه‌دوام ریشه دوانده بود؛ هرچه باشد، آن‌ها قدرتِ‌دستهٔ اولِ جهان بودند و تاریخچه‌ای سه‌میلیون‌ساله داشتند!
اگر او فانگ یوان را دعوت می‌کرد، جاودانه‌های دریای شرقی‌قوی‌تر ممکن بود دچار تردید شوند و از حضور در ضیافت‌مورچهٔ سر باز زنند؛ امری که کاملاً خلاف اهداف فانگ یوان بود.
از سوی دیگر، نیای دریای چی به‌تازگی نیمی از میراث حقیقی خاستگاه‌تعفنِ ازلی را از دوک لونگ دریافت کرده بود. اگر پس از این‌پرواز ماجرا بی‌درنگ به فانگ یوان نزدیک می‌شد، به ضرر اهداف کلان تمام می‌شد.
تانگ چیونگ حالت چهرهٔ او را زیر نظر گرفت،دستهٔ اما چیزی دستگیرش نشد. وو شوای جاه‌طلب و غیرقابل‌پیش‌بینی‌می‌کردند بود؛ طبیعی بود که هیچ نشانه‌ای در رخسارش نمایان نشود.
تانگ چیونگ ناچار شد به او دلگرمی بدهد: «ارشد وو شوای، جسارتم رو ببخشید، اما از نظر قبیلهٔ من، با وجود اینکه شما با فانگ یوان توافق کردید و با‌بیشتری هم همکاری می‌کنید، حساب شما از فانگ یوان جداست و نمی‌تونیم هر دوتون رو یکی در نظر بگیریم. هرچند فانگ یوان قدرتمنده، اما انسانی با هویتی خاصه؛ اون بی‌رحمه و خوندن‌استفاده دستش سخته. اژدهامردم در نهایت به اوج می‌رسن، اما برای اینکه واقعاً قد علم کنید، باید روی پای خودتون بایستید، نیروی مستقل خودتون رو بسازید و بر منطقهٔ خودتون مسلط بشید.»
وو شوای با خنده گفت: «هاها، حق با توئه. حسن‌قوی‌تر نیت قبیله‌ت رو به خاطر می‌سپارم. اما الان وقتش نیست‌مورچهٔ که نژاد اژدهامردم دوباره تو این دنیا عرض اندام کنن.»
«نیای دریای چی طیف وسیعی از جاودانه‌های دریای شرقی رو دعوت کرده. با‌جسد اینکه با دربار آسمانی توافقاتی داره و تو جایگاه بی‌طرفی قرار گرفته، دربار‌رودِ آسمانی دلش نمی‌خواد همچین شخص بانفوذی تو دنیای جاودانه‌های دریای شرقی وجود داشته باشه.»
«اگه من تو این ضیافت شرکت‌تماماً کنم، دربار آسمانی محتاط‌تر میشه و‌پدید حتی ممکنه دست به کار بشه.»
«تا اون موقع، نمی‌تونیم مطمئن باشیم‌طولانی نیای دریای چی چه موضعی می‌گیره.نه‌تنها تازه، هویت منم جاودانهٔ دریای شرقی نیست.»
تانگ چیونگ کمی تأمل کرد و گفت: «طبق استنتاج‌های قبیلهٔ من، نیای دریای چی قدرتمنده اما به عنوان یه تزکیه‌گر تنها، احتمالاً‌شاه می‌خواد بی‌طرف بمونه. اون هم با دربار آسمانی و هم با فانگ یوان توافق کرده. ارشد، اگه شما برید، اون فرصت خوبی‌استفاده پیدا می‌کنه تا موضعش رو نشون بده. قطعاً از شما استقبال می‌کنه، هرچند ممکنه رفتارش نه خیلی گرم باشه و نه خیلی سرد.»
وو شوای به فکر فرو‌سفید رفت و گفت: «هوم... بهم وقت‌بوی بده تا در موردش فکر کنم.»
«بسیار خب ارشد، اگه خواستید‌بعد برید، لطفاً به من خبر‌جدیدی بدید. من دیگه رفع زحمت می‌کنم.»
همان‌طور که خروج تانگ چیونگ را‌طولانی از کاخ اژدها تماشا می‌کرد، وو‌نه‌تنها شوای در افکاری ژرف فرو رفت.
از این ماجرا، او توانست به نگرش‌می‌توانستند مردمان دریایی پی ببرد؛ نگرشی که برایش بسیار‌قدرتمندتر سودمند بود و می‌توانست از آن بهره‌برداری کند.
راستش را بخواهید، او نمی‌خواست زحمتِ بیش از‌اگر حدی به بدن اصلی تحمیل کند. ترجیح می‌داد بیشتر‌هیولای مسائل را خودش با اتکا به توانایی‌هایش حل‌وفصل کند.
مردمان دریایی بخشی از دریای شرقی بودند؛ نگرش آن‌ها‌دستهٔ در واقع همان نگرش دنیای جاودانه‌های دریای شرقی نسبت‌می‌کردند به نیای دریای چی و این ضیافت عظیم بود.
نگرش خوبی بود.
برای نقشه‌های‌جدید فانگ یوان‌مرگ بسیار سودمند بود.
تنها با تکیه بر هویت نیای دریای چی، تمایل به‌می‌بویید برپایی ضیافت و متحد کردن کل دنیای جاودانه‌های دریای شرقی‌پرندهٔ خیالی باطل بود. این کار اساساً غیرممکن به نظر می‌رسید.
آسمان دیرزیستی سال‌های متمادی بر دشت‌های‌تماماً شمالی تسلط داشت، اما آن‌ها نیز نتوانسته‌آوردند بودند دنیای جاودانه‌های خود را متحد کنند.
فانگ یوان رؤیای چنین چیزی را در سر نداشت، آنچه او می‌خواست تحت تأثیر قرار دادن‌نیز دنیای جاودانه‌های دریای شرقی بود! او می‌خواست مطمئن شود که در آینده هنگام مقابله با دربار‌قدرتمندتر آسمانی، تصمیمات و اقدامات نیای دریای چی به شدت بر انتخاب‌های جاودانه‌های دریای شرقی تأثیر بگذارد.
پیش از آغاز ضیافت نیای دریای چی، فانگ‌خوردنِ دی چانگ در صحرای غربی که او نیز همزاد‌البته فانگ یوان بود، کار مشابهی را آغاز کرده بود.
«همگی، به سلامت.»
«دوست شیائو، مراقب خودتون باشید.»
فانگ دی چانگ‌ده‌هزارتایی آخرین جاودانهٔ صحرای‌طولانی غربی را بدرقه کرد.
نشست جناح حق‌انرژی صحرای غربی تازه‌می‌کردند به پایان رسیده بود.
فانگ دی چانگ با بدن اصلی همکاری کرده و با رهبری نیروهای متحد پنج خاندان در‌پرهایِ جناح حق صحرای غربی، دربار آسمانی را «شکست» داده بود. فانگ دی چانگ از این نتیجهٔ‌نپایید برجسته تا حد امکان بهره برد و تمام ابرنیروهای صحرای غربی را برای نشستی دعوت کرد.
فانگ گونگ بیرون آمد و در حالی‌نه‌تنها که با چهره‌ای ناخشنود به رفتن جاودانهٔ‌جدید خاندان شیائو نگاه می‌کرد، غرید: «این یاروها... همف!»
این گردهمایی‌کردنِ نتیجهٔ خوبی‌کفایت در بر نداشت.
بسیاری از نیروها نسبت به خاندان‌می‌کردند فانگ سرد بودند، برخی حتی به پیروزی‌بیشتری خاندان فانگ بر دربار آسمانی شک داشتند.
آن‌ها آشکارا‌هاله‌ای خاندان فانگ‌خاکستری را تحریک می‌کردند!
فانگ دی چانگ لبخند تلخی زد: «بزرگ اعظم اول، زیاد عصبانی نشید، حقیقت اینه که‌انرژی دربار آسمانی تونست به سلامت عقب‌نشینی کنه، اونا فقط یه رتبه هشت رو به خاطر نیای‌قوی‌ترین هزار دگرگونی از دست دادن. "شکست" دربار آسمانی فقط تبلیغات ما برای بالا بردن اعتبارمون بود.»
«خاندان فانگِ ما خیلی ناگهانی به قدرت رسید، ما‌لحظه‌ای هنوز پیروز نشدیم. این خاندان‌ها به شانس خوب ما‌آوردند تو به دست آوردن کاخ لوبیای الهی بدجوری حسادت می‌کنن.»
«حالا هم که سوار این موج شدیم و نشستی برگزار کردیم، از دید اونا،می‌خوردند فکر می‌کنن خاندان فانگِ ما فقط می‌خواد با عجله رهبر بشه. برای همین، هیچ‌نمی‌رسید بزرگی که صاحب‌اختیار باشه رو نفرستادن و فقط چند تا عضو بی‌اهمیت رو راهی کردن.»
به جز چهار خاندانی که با آن‌ها متحد‌اگر بودند و نگرشی صادقانه نشان دادند، بیشتر ابرخاندان‌های‌پرهایِ دیگر هیچ احترامی برای خاندان فانگ قائل نشدند.
اما چاره‌ای نبود.
اولاً، خاندان فانگ پیروزی واقعی به‌طولانی دست نیاورده بود و قدرت نبرد‌نه‌تنها آن‌ها به اندازه کافی تهدیدآمیز نبود.
ثانیاً، آن‌ها اقتدار حقیقی نداشتند‌ساطع و این خاندان‌ها علاقه‌ای به‌قوی‌تر همراهی با آن‌ها نشان نمی‌دادند.
فانگ دی چانگ گفت: «دربار آسمانی هم‌گرفته حتماً داره بذر نفاق می‌پاشه. چاره‌ای نیست،احساس نفوذ ما فقط می‌تونه آروم‌آروم رشد کنه.»
فانگ گونگ به سردی غرید: «همف، تو‌نه‌تنها طول جنگ پنج منطقه، وقتی قاره مرکزی حمله‌انرژی کنه، می‌خوام ببینم این آدما چه غلطی می‌کنن.»
فانگ دی چانگ چشمانش‌کفایت را ریز کرد، اما‌می‌آورد در دل آهی کشید.
چطور ممکن بود‌انرژی این ابرنیروها شرایط‌می‌کردند کلی را درک نکنند؟
آن‌ها کاملاً از‌نورِ آن آگاه بودند،آن‌ها اما که چه؟
این نیروها یکدیگر را مهار و محدود می‌کردند، آن‌ها سالیان بی‌شماری کینه و‌آوردند درگیری داشتند، منافع و سودهای فردی آن‌ها در میان بود؛ بدون هیچ بحران‌می‌خوردند مرگ و زندگی، طرز فکر همیشگی‌شان به آن‌ها اجازه نمی‌داد با هم همکاری کنند.