چپتر 1877: ارتقای لی شیائو بای
0فانگ یوان به‌البته گویِ جاودانِ جهش‌سودمند در دستانش نگریست.
این گویِ جاودان ظاهری غریب داشت؛ تنه‌اش به سوسک شاخک‌دراز می‌مانست، هشت پای عنکبوت‌وار داشت، شاخی همچون‌آزمون سوسک کرگدنی بر سرش روییده بود، بال‌هایش از جنس بال زنجره بود و دو بازوی آخوندک داشت.هیولاهای دمش همچون کرم شب‌تاب به درخششی خیره‌کننده روشن بود، اما نورِ آن به رنگ‌های رنگین‌کمان جلوه می‌کرد.
گویِ جاودانِ جهش در تملکِ نیای‌البته هزار دگرگونی بود، اما این موضوع‌زیان‌بار برای فانگ یوان مانعی به شمار نمی‌رفت.
پس از ترک میدان نبرد، فانگ‌پیکر یوان در طول مسیر سفر خود، این‌نیشِ گویِ جاودانِ رتبه هشت را پالایش کرد.
نیازی به وصف خشمِ نیای هزار دگرگونی پس از پی‌ممکن بردن به این ماجرا نبود. فانگ یوان پس از چند‌مخرجی بار آزمون و خطا، به اثراتِ گویِ جاودانِ جهش پی برد.
این کرم، یک گویِ جاودانِ تهاجمی بود که قدرتی عظیم داشت و می‌توانست‌ماجرا بخشی از بدن دشمن را دچار جهش کند. این گو بر رتبه‌هفت‌ها تسلطی‌بدن کامل داشت و حتی می‌توانست هیولاهای برهوتِ ازلی را نیز به دردسری بزرگ بیندازد.
همچنین تزکیه‌گر می‌توانست آن را بر روی خود به کار گیرد تا دگرگونی‌هایی مضاعف بر دگرگونی‌های پیشینِ خود بیفزاید.درازای برای نمونه، اگر فانگ یوان به ببر تبدیل می‌شد، پس از به کارگیریِ گویِ جاودانِ جهش، می‌توانست دو بال‌ایجاد بر پیکر ببری‌اش برویاند، چشم سومی بر سرِ ببر پدیدار کند، یا حتی نیشِ عقربی در انتهای دمش خلق کند.
البته، این‌ببر موارد جهش‌هایی‌می‌شد سودمند بودند.
اما جهش‌های‌خلق زیان‌بار نیز ممکن‌جهش‌هایی بود رخ دهد.
برای مثال، ممکن بود از شکم ببر، پای فیلی بروید که درازای‌بردن آن از کل پیکر ببر بیشتر باشد. یا بر پشت ببر مخرجی‌می‌توانست پدیدار شود که ضعفی آشکار بود و دشمن آن را هدف قرار می‌داد.
به کارگیریِ گویِ جاودانِ جهش‌خلق به تنهایی، پیامدهای ضدونقیضی به‌بودند همراه داشت و بسیار پرخطر بود.
از آنجا که این گویِ جاودان رتبه‌ببری‌اش هشت بود، جهش‌هایی در سطح رتبه هشت‌عقربی ایجاد می‌کرد و تأثیرات شگرفی بر پیکر می‌گذاشت.
از این رو، برای رعایت احتیاط، فانگ یوان باید‌زیان‌بار کرم‌های گوی مکملِ دیگری را همراه با گویِ جاودانِ‌باشد جهش به کار می‌گرفت تا حرکات کشنده‌ای را شکل دهد.
استفاده از این حرکات‌سفر برای تقویتِ خویشتن، کم‌خطرترین‌کرد شیوه به شمار می‌رفت.
افزون بر حمله به دشمنان، گویِ‌البته جاودانِ جهش را می‌شد برای مدیریت‌زیان‌بار روزنهٔ جاودان نیز به کار گرفت.
با قرار دادنِ آن به عنوان هسته برای اجرای یک‌سومی حرکت کشنده یا آرایهٔ جاودان، موجودات زندهٔ درون روزنهٔ جاودان دچار‌بودند جهش‌های بیشتری می‌شدند. رفته‌رفته، جانوران عادی به جانوران جهش‌یافته بدل می‌گشتند.
البته، این جانوران جهش‌یافته ممکن بود ناقص‌الخلقه‌بودند نیز بشوند، اما به دلیل قانون انتخاب‌فیلی طبیعی، آرام‌آرام از صفحهٔ روزگار محو می‌شدند.
اما جانورانِ جهش‌یافتهٔ قدرتمند، زنده‌خود می‌ماندند و با زاد و‌وصف ولد، گونه‌ای کاملاً جدید پدید می‌آوردند.
در حالت معمول، این موجوداتِ جهش‌یافته به منبع انحصاریِ یک روزنهٔ جاودانِ خاص بدل می‌شدند‌مثال و در هیچ کجای دیگر یافت نمی‌شدند. اگر بازار از آن‌ها استقبال می‌کرد، این منابع‌تنهایی به منبع درآمدِ بلندمدتِ جاودانه‌ها تبدیل می‌گشتند و با گذشت زمان، سود عظیمی نصیبشان می‌کردند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «گویِ جاودانِ جهش تأثیراتی چنین همه‌جانبه دارد،پدیدار بی‌شک یکی از گوهایِ جاودانِ هسته در میراث حقیقیِ وحشیِ بی‌پرواست. جای‌ممکن شگفتی نیست که نیای هزار دگرگونی پس از گم کردنش این‌چنین مضطرب شد.»
فانگ یوان افزون بر گویِ‌جهش‌هایی جاودانِ جهش، چندین گویِ جاودانِ‌ممکن دیگر نیز به چنگ آورده بود.
بیشتر آن‌ها گوهای جاودانِ مسیر دگرگونی بودند، اما‌کرد در میانشان یک گویِ جاودانِ مسیر قانون با‌بار رتبه هفت نیز به چشم می‌خورد — گویِ گذر.
این حشره به سوسکی بی‌بال می‌مانست و به اندازهٔ‌سودمند مشت یک جنین بود. بدنی تخت داشت و با‌بروید رنگی فلزی می‌درخشید که حسی از سرسختی را القا می‌کرد.
پیش‌تر، هنگامی که افسونگر شب و‌پیکر صیغهٔ جاودان چینگ لان آرایه‌ای جاودان برپا‌نیشِ کرده بودند، این کرم هستهٔ آرایه بود.
فنگ جیو گه که در آن‌سودمند حوالی پنهان شده بود، با دیدن‌مثال این گویِ جاودان، خواهانِ تصاحبش شد.
این گویِ‌طول جاودان برای او‌خود ارزشی فراوان داشت.
چه کسی فکرش را می‌کرد‌خلق که در نهایت، این گویِ‌بودند جاودان به چنگ فانگ یوان بیفتد.
«همین گوهای جاودان و روش‌های نیای هزار دگرگونی، به‌چشم تنهایی نشان می‌دهد که میراث حقیقیِ وحشیِ بی‌پروا تا چه‌جهش‌هایی حد قدرتمند است. حیف که نمی‌توانم بی‌گدار به آب بزنم.»
نیای هزار دگرگونی تنها یک مصیبت بی‌شمار را از سر گذرانده بود و نشان‌های دائوی او به هیچ وجه با فانگ یوان قابل قیاس نبود. با‌می‌داد این حال، او روش‌های بسیاری در آستین داشت و فردی با استقامت بالا و مهارت‌های بازیگریِ بی‌نظیر بود؛ وِی فنگ نیز فریبِ همین توانایی‌هایش را خورده‌خویشتن و به دست او نابود شده بود. تنها راه غلبه بر او این بود که فانگ یوان بتواند او را به درون یک حرکت کشندهٔ میدانی بکشاند.
افزون بر این، نیای هزار دگرگونی همچنان کاخ مجسمه‌های بی‌شمار را برای محافظت از خود در اختیار‌آزمون داشت. این خانهٔ گویِ جاودانِ رتبه هشت از قدرتی حیرت‌انگیز برخوردار بود و می‌توانست در لحظات بحرانی،هیولاهای برای فریب دشمنان، خود را به شکل نیای هزار دگرگونی درآورد؛ این موضوع مانعی شگرف محسوب می‌شد.
توطئه‌چینی علیه‌نیشِ او کار‌انتهای آسانی نبود.
کافی بود به دربار آسمانی نگاه کرد؛ آن‌ها مدت‌ها برنامه‌ریزی کرده و‌پدیدار حرکت کشندهٔ واژگونی آسمان و زمین را به کار گرفته بودند. آن‌ها‌ممکن چهار رتبه هشت را بسیج کردند، اما در نهایت دست خالی بازگشتند.
و از همه مهم‌تر، فانگ‌جهش‌هایی یوان نمی‌توانست قدرت نبردِ حقیقیِ‌ممکن خود را به نمایش بگذارد.
اندکی بی‌صبری می‌توانست نقشه‌های بزرگ را بر باد‌کرد دهد؛ اگر این راز که او به رتبه هشت‌آزمون رسیده است فاش می‌شد، زیانِ جبران‌ناپذیری به بار می‌آورد.
از این رو، هنگام رویارویی‌خلق با سه مجنونِ اهریمن دیوانه،بودند بسیار محتاطانه عمل کرده بود.
فانگ یوان‌ببر تصویرِ بزرگ‌تر را‌کارگیریِ مد نظر داشت.
«گردهماییِ مسیر‌خلق پالایشِ قاره‌موارد مرکزی نزدیک است.»
«دنیای جاودانه‌های دشت‌های شمالی، آسمانِ دیرزیستی را دارد. مرز جنوبی در دستانِ وو یونگِ جاه‌طلب‌چند است. رهبریِ دریای شرقی بر عهدهٔ هویتِ نیای دریای چیِ من است و در صحرای‌رتبه‌هفت‌ها غربی نیز خاندان فانگ و خاندان تانگ حضور دارند که می‌توانم از آن‌ها بهره ببرم.»
«از همین حالا می‌توانم وضعیت‌خلق یورشِ چهار منطقه به قاره‌بودند مرکزی را به چشم ببینم.»
این همان چیزی بود که‌کارگیریِ فانگ یوان از زمان تولد‌سومی دوباره‌اش برای آن نقشه می‌کشید.
سرانجام در این لحظه،موارد می‌توانست ثمرهٔ بخشی از‌جهش‌های تلاش‌هایش را مشاهده کند.
فانگ یوان دیگر تنها یک جاودانهٔ رتبه‌پالایش هشتِ بی‌کس نبود؛ او زیردستانی برجسته و‌نبود افراد بااستعدادِ بی‌شماری را تحت فرمان خود داشت.
او همچنین یک ابرنیروی عادی به شمار نمی‌رفت؛ او علیه تمام‌جهش‌های جهان توطئه می‌چید و از همه همچون مهره‌های شطرنج بهره می‌گرفت‌پشت تا از شر بزرگ‌ترین مانع خود، یعنی دربار آسمانی، خلاص شود.
ارادهٔ آسمان از او بهره برده بود، روحِ شبح از او استفاده کرده بود، والامقامِ اهریمنِ نیلوفر سرخ‌موارد او را به کار گرفته بود، چو دو از او سوءاستفاده کرده بود، جانِ سرزمین لانگ یا او را‌آشکار ابزار خود ساخته بود... اما اکنون، او سرانجام خود به یکی از بازیگردانانِ این صفحهٔ شطرنج بدل شده بود.
غار-بهشت ادبیات ژرف.
استاد جیانگ با دیدن این اطلاعات، عمیقاً‌پالایش شوکه و مبهوت گشت: «آیا اشتباه می‌بینم؟ چرا‌چند نام شاگردم در فهرست ده ادیب بزرگ است؟»
در این لحظه، صدای لی شیائو بای‌موارد از بیرون در طنین‌انداز شد: «استاد، داخلید؟دهد شاگردتون لی شیائو بای اجازهٔ ورود می‌خواد.»
استاد جیانگ بی‌درنگ در‌می‌شد را باز کرد: «بیا تو،چشم بگو ببینم چه خبر شده؟»
لی شیائو بای پس از تأملی ژرف تصمیمش‌جهش‌های را گرفت و هر آنچه را که آن‌درازای شب رخ داده بود، برای استاد جیانگ بازگو کرد.
او بسیار‌طول آشفته بود: «استاد،خود باید کمکم کنید.»
با شنیدن این حرف، استاد جیانگ با چهره‌ای بی‌حالت به لی شیائو بای نگریست،دهد حالت چهره‌اش عجیب شد و در حالی که به نظر می‌رسید لبخند می‌زند، سرش‌قرار را تکان داد: «آخ از دست تو، اصلاً نمی‌دونم در این باره چی بگم.»
از دیدگاه استاد جیانگ، لی شیائو‌پیکر بای هیچ امیدی برای تبدیل شدن‌پدیدار به یکی از ده ادیب بزرگ نداشت.
اما وقتی بخت‌البته به کسی روی می‌آورد،بودند نمی‌شد جلویش را گرفت.
بخت عظیم او باعث شد‌خود حتی استاد جیانگ نیز در دلش‌خشمِ کمی احساس حسادت و غبطه کند.
لی شیائو بای با اندوه گفت: «بعد از اون ماجرا، بانو سو چی هان قبل از اینکه بهم خبر بده یکی از ده ادیب‌شود بزرگ می‌شم، من رو امتحان کرد. من که راهنمایی‌های شما رو دریافت کرده بودم، جرئت نکردم مغرور بشم و سریع ردش کردم، اما بانو‌دیگری سو چی هان از قبل تصمیمش رو گرفته بود. در برابرش کاری از دستم برنمی‌اومد، هر چی باشه ضعیف نمی‌تونه با قوی مقابله کنه.»
استاد جیانگ لبخند زد: «این اتفاقی‌پیکر که برات افتاده همه رو حسود‌پدیدار می‌کنه، اون وقت تو می‌خوای ردش کنی؟»
لی شیائو بای مشت‌هایش را به نشانهٔ احترام در هم گره کرد و گفت: «استاد،بروید مسخره‌م نکنید. اومدم اینجا تا ازتون بخوام جونم رو نجات بدید. من استعداد کافی ندارم،همراه تبدیل شدن به یکی از ده ادیب بزرگ فقط من رو به کام مرگ می‌کشونه.»
استاد جیانگ لبخندش را جمع کرد و سر تکان داد: «آره، تو نه مغروری و نه متکبر، می‌تونی واقعیت رو ببینی. مشخصه که وقتم رو برای آموزشت هدر ندادم. اما داری‌تسلطی بیش از حد به این قضیه فکر می‌کنی. قبل از اینکه یکی از ده ادیب بزرگ بشی، اگه سعی می‌کردی برای به دست آوردن یه جایگاه رقابت کنی، با خطر بزرگی‌سرِ روبه‌رو می‌شدی. اما حالا که دیگه یکی از اونایی، دربار امپراتوری ازت دفاع می‌کنه. هر کسی که بخواد بهت آسیبی برسونه، در واقع به اعتبار دربار امپراتوری هم حمله کرده، اینو می‌فهمی؟»
لی شیائو بای سرش را تکان داد: «اما هنوزم خیلی نگرانم. در مقایسه‌ممکن با اون نه نفر دیگه، من شهرت کمتری دارم، ممکنه مردم بیان سراغم. تازه،هدف بعد از اون ماجرا، بانو سو چی هان هم به شدت باهام سخت‌گیر شده.»
استاد جیانگ دوباره سر تکان داد: «با اینکه من اینجام، اما اسم این سو چی هانِ جوان‌البته به گوشم خورده، اون استعداد فوق‌العاده و ذات مغروری داره. حالا که می‌خواد مسئولیتت رو به عهده‌مخرجی بگیره... مطمئنم می‌خواد باهات ازدواج کنه، منظورم اینه که می‌خواد تو رو به دامادی خاندان سو دربیاره.»
«اون یکی از مشهورترین ادیبانِ زنه، شوهرش باید هم‌تراز استعدادش باشه. اما کورکورانه عمل نمی‌کنه، اول‌درازای می‌خواد امتحانت کنه و بعد از اینکه دید یه مقدار استعداد داری، تو رو نامزد کرده. در‌آنجا آینده، راه رو برات هموار می‌کنه و بهت کمک می‌کنه تا حتی بیشتر از این پیشرفت کنی.»
با گفتن این حرف، استاد‌خود جیانگ با حالتی پیچیده به‌وصف لی شیائو بای نگاه کرد.
او نیز در گذشته یکی از ده ادیب بزرگ بود، به استعدادش‌زیان‌بار افتخار می‌کرد و همه را حقیر می‌شمرد. اما واقعیت بی‌رحم بود، تنها‌شود یک مسیر برای پیشرفت وجود داشت و افراد بی‌شماری می‌خواستند برای آن بجنگند.
او نتوانست با آن‌ها رقابت کند و پس‌برویاند از مدتی طولانی، با وجود اینکه شهرتش همه‌جا‌خلق پیچید، تنها در خارج از دربار امپراتوری معروف بود.
چه کسی فکرش را می‌کرد شاگردش که‌بودند استعداد، پیشینه و ارتباطاتِ ضعیف‌تری داشت، تنها‌فیلی به خاطر بختِ بی‌نهایت خوبش موفق شود!
به دلیلی مضحک، او به مردِ‌رتبه سو چی هان تبدیل شده و‌بردن از حمایت گستردهٔ او برخوردار گشته بود!
خود سو چی هان به کنار، او از حمایت خاندان‌بودند سو برخوردار بود و پدرش صدراعظم سو در دربار بود؛ لی‌باشد شیائو بای به طور ناگهانی پیشینهٔ عظیمی به دست آورده بود.
لی شیائو بای آه عمیقی کشید: «راستش رو بخواید، اولش خیلی خوشحال بودم، اما اخیراً حس کردم یه جای کار می‌لنگه و ترسم داره بیشتر می‌شه. بانو سو چی هان‌درازای تحسین‌کننده‌های زیادی داره، این موضوع... نباید به گوش هیچ‌کس دیگه‌ای برسه، وگرنه تمام این نوابغِ جوانِ بااستعداد به خاطر اینکه معشوق بانو سو شدم، ازم متنفر می‌شن. مخصوصاً بعد از‌می‌گرفت انتخاب ده ادیب بزرگ، باید وارد دربار بشم و امپراتور رو ببینم، تو مسیرِ شهر امپراتوری باید چیکار کنم؟ الان هیچ کاری از دستم برنمیاد، استاد، به کمکتون نیاز دارم.»
استاد جیانگ کمی ناخشنود شد و به آرامی غرید: «شیائو بای، خودت رو دست‌کم نگیر، تو استعداد کافی داری، فکر‌مخرجی می‌کنی آموزش‌های من بی‌فایده بوده؟ به عنوان شاگرد من، وقتی بقیه تو رو هدف قرار می‌دن، باید اعتبار من رو هم‌باید در نظر بگیرن. این چطوره... چند تا توصیه‌نامه برات می‌نویسم، برو بهشون سر بزن، اونا تو مسیر یه کمک‌هایی بهت می‌کنن.»
استاد جیانگ پس از گفتن این حرف، مکث کوتاهی‌نیازی کرد و تصمیمش را گرفت: «می‌تونی چند روز اینجا‌خطا بمونی، چند تا از روش‌هام رو بهت یاد می‌دم.»
لی شیائو بای غرق در شادی‌البته شد و بی‌درنگ تعظیم عمیقی کرد:زیان‌بار «این شاگرد از استاد سپاسگزاری می‌کنه!»
سو چی هان از او خواسته بود‌ببری‌اش این موضوع را مخفی نگه دارد، اما لی‌انتهای شیائو بای واقعاً اهمیتی به این موضوع نمی‌داد.
پس از فرا رسیدن زمان مناسب، او بی‌درنگ این راز را‌دهد به استاد جیانگ گفت؛ به نظر می‌رسید در حال درخواست کمک‌ضعفی است، اما در واقع داشت ارزش خود را به رخ می‌کشید.
استاد جیانگ از دربار امپراتوری کنار گذاشته شده بود و نمی‌توانست وارد‌بردن هستهٔ مرکزی شود. با دیدن اینکه شاگردش شانس بالایی برای ورود دارد،می‌توانست آیا اگر شاگردش در آینده مشهور می‌شد، این استاد ارزشمند را فراموش می‌کرد؟
غیرممکن بود!
استاد جیانگ با ذات لی‌کارگیریِ شیائو بای به شدت آشنا‌سومی بود؛ او شخص ناسپاسی نبود.
حتی اگر در آینده می‌خواست او را نادیده بگیرد، در معرض افکار عمومی قرار می‌گرفت و‌درازای جرئت نمی‌کرد این ولی‌نعمت و استاد را نادیده بگیرد. هر چه جایگاه لی شیائو بای بالاتر‌پرخطر می‌رفت، بیشتر برای اعتبار خود ارزش قائل می‌شد و بیشتر به این استاد ادای دین می‌کرد.
با اندیشیدن به این موضوع، استاد جیانگ تصمیم گرفت تمام‌وصف تلاشش را به کار گیرد و از تمام منابعش برای کمک‌تهاجمی به این شاگرد در جهت کسب موفقیت و جایگاه استفاده کند.
موفقیت شاگردش،نیشِ موفقیت خودش نیز‌خلق به شمار می‌رفت!