چپتر 1890: چو یینگ کجاست؟
0در نتیجه، حرکت کشنده‌اش به محض فعال‌سازی از بین‌اندیشید رفت. شن تسونگ شنگ غرید و خون از بینی‌اش جاری‌زبان شد؛ او بر اثر پس‌زنیِ حرکت کشنده آسیب دیده بود.
شن تان گفت: «بزرگِ اعظمِ اول، دست نگه دارید. به نظر می‌رسه این‌کاملاً مکان مبارزه رو ممنوع کرده. اگه قصد مبارزه داشته باشید، فعال‌سازی هر حرکت کشنده‌حرف یا کرم گویی شکست می‌خوره. اما در مقابل، برای درمانِ خودتون مانعی وجود نداره.»
شن تسونگ شنگ با‌حتی چشمانی خشمگین خیره شد و‌بهشتِ غرید: «چرا اینو زودتر نگفتی؟»
شن تان احساس کرد بی‌دلیل سرزنش شده‌داد است و با خود اندیشید: «مگه به‌نمی‌تونن خاطر این نبود که خودت خیلی عجله کردی؟»
البته نمی‌توانست این را به‌سرزنش زبان بیاورد، پس سرش را‌مگه پایین انداخت و عذرخواهی کرد.
میائو مینگ‌آیا شن و بقیه‌محدود آهِ آسودگی کشیدند.
آن‌ها نیز‌آرام داشتند جراحاتشان‌حتی را درمان می‌کردند.
وقتی بیدار شدند، جاودانه‌های خاندان شن را‌داد در اطرافشان دیدند و بدون فکر حمله‌نمی‌تونن کردند، در نتیجه دچار پس‌زنیِ شدیدی شده بودند.
شن تان‌احساس و بقیه نیز‌سرزنش وضعیت مشابهی داشتند.
اما در آن زمان، شن تسونگ شنگ‌خیر بیدار نشده بود و هیچ‌کس نمی‌دانست آیا یک‌گرفت جاودانهٔ رتبه ۸ نیز محدود می‌شود یا خیر.
میائو مینگ شن نفسی بیرون داد و پس از دیدن شکستِ‌مقابله شن تسونگ شنگ، کاملاً آرام گرفت: «به نظر می‌رسه حتی جاودانه‌های‌دنیایِ رتبه ۸ هم نمی‌تونن با تمهیداتِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین مقابله کنن.»
آن‌ها موقتاً در امان بودند.
شن تسونگ شنگ این حرف را شنید و‌خود نور درخشانی در چشمانش جرقه زد: «به نظر می‌رسه‌البته ما داخلِ دنیایِ روزنهٔ جاودانِ نهنگِ اژدهایِ آبی هستیم.»
میائو مینگ شن حرف‌های‌رتبه او را نه تأیید‌نفسی کرد و نه تکذیب.
گوی چی یه که کنار او ایستاده‌والامقامِ بود، با خشم به تونگ هوا خیره‌امان شد: «تونگ هوا! تو به ما خیانت کردی!»
تونگ هوا سرش را پایین‌نفسی انداخت و در حالی که‌کاملاً شرمسار به نظر می‌رسید، چیزی نگفت.
او اکنون‌احساس کنار رن شیو‌سرزنش پینگ ایستاده بود.
خائنِ گروهِ‌آیا میائو مینگ‌رتبه شن، او بود.
پیش‌تر، وقتی شن تسونگ شنگ حرکت کشنده‌اش را‌جاودانِ در آن توهم به کار گرفت، از حمله‌شنید به او اجتناب کرد و همه این را دیدند.
و حالا،محدود هویتش فاش‌خیر شده بود.
جاودانه هوا دیه چهره‌ای سرد به خود گرفت: «پری تونگ هوا، فکرشو بکن که سرورم چقدر بهت اعتماد داشت. وقتی بعد از‌پایین مصیبت مجبور بودی روزنهٔ جاودانت رو ترمیم کنی، اون خیلی بهت کمک کرد. نه تنها کمکت کرد، بلکه حتی دعوتت کرد تا‌بدون نهنگِ اژدهایِ آبی رو کاوش کنی، اما تو لطف ما رو با دشمنی جواب دادی! چرا به ما خیانت کردی؟ وجدانت کجاست؟»
تونگ هوا می‌خواست چیزی بگوید، اما‌می‌شود رویش را برگرداند و دیگر به‌شکستِ میائو مینگ شن و بقیه نگاه نکرد.
میائو مینگ شن آه سنگینی کشید و مانع جاودانه‌بهشتِ هوا دیه شد: «پری تونگ هوا حتماً مشکلات خودش‌درخشانی رو داره. فراموشش کن، هر کسی اهداف خودش رو داره.»
نگاه تونگ‌محدود هوا به‌خیر شدت لرزید.
جاودانه هوا دیه پایش را به زمین کوبید:خود «سرورم... شما بیش از حد خوش‌قلب هستید. چطور‌کردی می‌تونیم این‌جور آدما رو به حال خودشون رها کنیم؟»
رن شیو پینگ با غرور لبخند زد؛ او کسی بود که تونگ هوا را به یک خائن تبدیل کرده‌والامقامِ بود: «میائو مینگ شن، باید این وضعیت رو خوب درک کنی، باید بدونی کدوم طرف قوی‌تره! تونگ هوا عاقل‌آبی بود که ما رو انتخاب کرد. اگه تسلیم بشید و تمام اطلاعاتتون رو تحویل بدید، شاید جونتون رو ببخشیم.»
جاودانه هوا دیه هنوز از این بابت خشمگین بود؛ این رویاروییِ بخت‌آورِ آن‌ها بود، اما‌حرف این افراد می‌خواستند آن را بربایند و تهدیدشان می‌کردند. او چشمانش را چرخاند و فریاد‌تکذیب زد: «وای چقدر ترسیدم! چرا نمیای بهم حمله کنی؟ تمام بدنم داره از ترس می‌لرزه.»
چهرهٔ شن‌محدود تسونگ شنگ‌خیر سرد شد.
رن شیو پینگ چشمانش را ریز کرد و با سردیِ بیشتری لبخند زد: «دخترجون، زبون تندی داری. فکر می‌کنی روش‌های والامقامِ جاودانِ‌پایین بهشتِ زمین می‌تونه تا آخر عمر ازت محافظت کنه؟ بعد از اینکه از اینجا برید و به دریای شرقی برگردیم، کدومتون می‌تونه‌بدون جلوی سرور شن تسونگ شنگ مقاومت کنه؟ حتی همین‌جا هم، فکر می‌کنی تمهیداتِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین کاملاً بی‌نقصه و هیچ رخنه‌ای نداره؟»
جاودانه هوا دیه خشکش زد.
میائو مینگ شن و بقیه چهره‌های درهمی داشتند، به‌ویژه زنگ لوئو‌مقابله زی که با ترس در چشمانش به شن تسونگ شنگ نگاه می‌کرد.روزنهٔ هر چه باشد، او پیش‌تر توسط یک حرکت کشنده کشته شده بود.
میائو مینگ شن که نمی‌خواست وقتش را با بحث‌شکستِ و جدل تلف کند، گفت: «معلوم نیست کی برنده‌بهشتِ میشه. بریم!» او برگشت و ساحل را ترک کرد.
شن تسونگ شنگ بی‌درنگ دستور داد: «این شخص‌خود روش خاصی برای پیدا کردنِ نهنگِ اژدهایِ آبی‌کردی داشته، قطعاً بیشتر از ما می‌دونه. دنبالش کنید!»
آن‌ها اکنون نمی‌توانستند مبارزه‌رتبه کنند، بنابراین تعقیبِ میائو‌نفسی مینگ شن بهترین گزینه بود.
دو گروه با فاصله‌ای‌حتی از یکدیگر راه می‌رفتند‌جاودانِ و در سکوت حرکت می‌کردند.
دیری نپایید که از‌خیر ساحل خارج شدند و‌دیدن به جنگلی انبوه رسیدند.
جاودانه هوا دیه با سردرگمی گفت:شده «این جنگل یکم عجیبه. مرکزِ برگ‌های‌نبود درختان، فضاهای خالی به شکل قلب داره.»
فنگ جیانگ بررسی کرد و با‌می‌شود دستانش تنهٔ درختی را لمس کرد:شکستِ «همم، اینا فقط درختای معمولی هستن.»
با صدایی ملایم، درختی که‌نمی‌تونن لمس کرده بود فرو ریخت و‌مقابله به تلی از خاک‌اره تبدیل شد.
«چه خبره؟» جاودانه‌ها هیاهویی‌خیر احساس کردند و به‌سرعت‌دیدن دور هم جمع شدند.
شن تسونگ شنگ نگاهی انداخت و با‌است لحنی جدی گفت: «اینا درختای معمولی نیستن،خیلی گیاهان جاودانِ رتبه ۷، درختانِ نردبانِ ابر هستن.»
آن‌ها نیز از راه رسیدند.
با دیدن اینکه جاودانهٔ رتبه ۸ کنارشان‌والامقامِ ایستاده است، قلب میائو مینگ شن و‌امان بقیه فشرده شد، اما به‌سرعت آرام گرفتند.
گوی چی یه با غرور گفت: «شنِ پیر، فکر می‌کنی ما جاهلیم؟ من دربارهٔ درختانِ نردبانِ ابر می‌دونم. این درخت، نشان‌های دائوِ‌موقتاً مسیر چوب و مسیر ابرِ متراکمی داره. هر صد سال، ده انگشت رشد می‌کنه که میشه یک پله از نردبان. چطور ممکنه اینا‌هوا درختانِ نردبانِ ابر باشن؟ با این ارتفاع، حداقل باید صد پله باشن، یعنی این درختانِ نردبانِ ابر ده هزار سال عمر کردن؟ هه‌هه‌هه.»
اما شن تسونگ شنگ آرام و خونسرد بود: «اینا درختانِ نردبانِ ابر هستن. تو فقط بخشی از جزئیات رو می‌دونی. درختانِ نردبانِ ابر‌انداخت یک مادهٔ جاودانِ رتبه ۷ هستن، برگ‌های درختانِ نردبانِ ابرِ ده‌هزارساله، مادهٔ جاودانِ رتبه ۸، یعنی قلبِ برگِ نردبانِ ابر رو تشکیل می‌دن.حمله وقتی تمامِ قلب‌های برگِ نردبانِ ابر برداشته بشن، درختِ نردبانِ ابر به تلی از خاک‌اره فرو می‌ریزه و به یک مادهٔ معمولی تبدیل میشه.»
گوی چی یه مبهوت شد، اما خیلی زود دوباره پوزخند سردی زد‌شکستِ و با اشاره به جلو گفت: «پس منظورتون اینه که این جنگل‌کنن انبوه پر از درختای نردبان ابر ده‌هزارساله‌ست؟ هه‌هه، این دیگه خیلی خنده‌داره.»
شن تسونگ شنگ سر تکان داد: «درختای نردبان ابر کاملاً‌زمین کمیاب هستن، البته این جنگل از همچین درختای ارزشمندی تشکیل‌جرقه نشده. اما حداقل این گیاه خاص یه درخت نردبان ابر بوده!»
شن تسونگ شنگ بسیار مطمئن بود، در حالی که گوی چی یه بر دیدگاه خود پافشاری می‌کرد. او به درختی در آن نزدیکی اشاره کرد و گفت: «پس طبق گفتهٔ سرور شن تسونگ شنگ،اژدهایِ این درخت، این درخت و اون درخت هم درختای نردبان ابر ده‌هزارساله هستن. هاها، نگاه کنید، تمام برگ‌هاشون یه فضای خالی به شکل قلب دارن. این همه درخت نردبان ابر اینجاست، پس چقدر قلب‌سرد برگ نردبان ابر که مواد جاودان رتبه ۸ هستن وجود داره؟ مگه این مقدار از مواد جاودان رتبه ۸ بیش از حد زیاد نیست؟ چه فرقی با کلم‌های ساده‌ای داره که تو مزرعه‌تون می‌کارید؟»
جاودانه‌ها به شن تسونگ‌بی‌دلیل شنگ نگاه می‌کردند؛ حالت چهرهٔ‌اندیشید او نیز اندکی تغییر کرد.
در این جزیره، روش‌های کاوش چندان‌می‌شود مفید نبودند، اما او پیش از‌شکستِ این رفته‌رفته اطرافش را بررسی کرده بود.
او با سرعت قدم برداشت و به‌والامقامِ چند تنهٔ درخت ضربه زد. با لمس این‌حرف درختان نردبان ابر، آن‌ها به خاک‌اره تبدیل شدند.
شن تسونگ شنگ نفس در سینه حبس کرد و به زیردستانش گفت: «اینا‌حتی همگی درختای نردبان ابر بودن، اما قلب برگ‌های روشون همگی برداشته شدن. اینا‌نور مواد جاودان ارزشمند رتبه ۸ هستن، سریع بگردید ببینید چیزی جا نمونده باشه!»
جاودانه‌های خاندان شن به شن تسونگ شنگ باور داشتند، در حالی که رن‌خودت شیو پینگ و تونگ هوا نیز تا حدودی حرفش را پذیرفتند. به خاطر‌مینگ اعتبار او، آن‌ها مجبور بودند از او اطاعت کنند و برای جستجو پراکنده شوند.
با نابود شدن یکی پس از‌می‌شود دیگریِ درختان نردبان ابر، هیچ‌یک از جاودانه‌ها‌کاملاً نتوانستند قلب برگ نردبان ابری پیدا کنند.
تمام جنگل از درختان نردبان ابر‌تمهیداتِ تشکیل شده بود و دیگر هیچ‌کنن درختی در آنجا باقی نمانده بود.
حتی زمانی که شن تسونگ شنگ از این جنگل انبوه‌کاملاً خارج می‌شد، به یافته‌های خودش شک کرد: «آیا اینا واقعاً‌مقابله درختای نردبان ابر هستن؟ اگه هستن، تعدادشون خیلی زیاده، مگه نه؟»
جاودانه‌ها جنگل را ترک کردند و زمین‌است شنی زردی را دیدند؛ با وزش باد، ابرهای‌عجله گرد و غبار در هوا به حرکت درآمد.
آنجا سرزمینی متروک بود.
این نخستین‌آرام برداشت همه از‌نمی‌تونن آن مکان بود.
شن تسونگ شنگ همان‌طور که چمباتمه می‌زد، هوا را بویید و‌آرام با کنار زدن خاک و نمایان کردن سوراخ‌های درون آن گفت:موقتاً «به نظر می‌رسه هوا بوی ساقه‌های علف باد شفاف رو میده.»
حالت چهرهٔ‌احساس شن تسونگ‌بی‌دلیل شنگ دگرگون شد.
در این هنگام، زنگ لوئو زی نیز چیز عجیبی حس کرد و فریاد زد: «اینجا باید در گذشته یه‌والامقامِ مزرعهٔ کامل از ساقه‌های علف باد شفاف کاشته شده باشه، من قبلاً این عطر رو بوییدم، همینه. اینجا سوراخ‌هایی هست‌هستیم که هر کدوم به درشتی مشته، دیوارهٔ سوراخ‌ها همگی صاف و گِرد هستن، این اثر ریشه‌های ساقه‌های علف باد شفافِ.»
میائو مینگ شن مبهوت شد: «ساقهٔ علف باد شفاف یه مواد‌مقابله جاودان رتبه ۷ به حساب میاد، یعنی این منطقهٔ پر از‌دنیایِ سوراخ، زمانی یه مزرعهٔ کامل از ساقه‌های علف باد شفاف بوده؟»
هوا دیه گفت: «با اینکه غیرقابل باوره، اما فراموش نکنید که‌آرام ما الان درون نهنگ اژدهای آبی هستیم. اینجا مکان میراث حقیقی‌موقتاً بهشت زمینِ!» سخنان او همچون سنگی بود که در قلب جاودانه‌ها افتاد.
شن تسونگ شنگ در حالی که به‌است میائو مینگ شن نگاه می‌کرد، اخم کرد و‌عجله پرسید: «چرا یه نفر از سمت شما کمه؟»
میائو مینگ شن مبهوت شد. او تازه متوجه‌نفسی شد که چرا پیش‌تر احساس عجیبی داشت؛ با شنیدن‌نمی‌تونن این یادآوری، فهمید که واقعاً یک نفر کم است.
فنگ جیانگ با‌گرفت چهره‌ای درهم‌کشیده گفت:تمهیداتِ «چو یینگ اینجا نیست!»
«کجا رفته؟»
«حالا که حرفش شد، اون‌سرزنش خیلی زود مرد، باید خیلی‌مگه وقت پیش به اینجا رسیده باشه.»
«نکنه زودتر از ما بیدار‌محدود شده و تمام مواد جاودان‌داد اینجا رو با خودش برده؟»
جاودانه‌ها همگی افراد زیرکی بودند، اما از آنجا که‌بهشتِ پیش‌تر درگیر کشمکش بودند و فضا متشنج بود، هنگام‌درخشانی بررسی جزیره چندان به این موضوع فکر نکرده بودند.
با مطرح‌محدود شدن این موضوع،نفسی همه مضطرب شدند.
شن تسونگ شنگ دیگر به دنبال‌شده میائو مینگ شن نرفت؛ او به‌نبود سرعت حرکت کرد و پیش رفت.
میائو مینگ شن لحظه‌ای‌رتبه درنگ کرد، اما تصمیم‌نفسی گرفت به دنبالش برود.
جاودانه‌ها به‌سرعت‌آرام به گودالی‌حتی عظیم رسیدند.
این گودال ده‌ها لی عرض‌نفسی و صدها پا عمق داشت و‌آرام تکه‌هایی در آن باقی مانده بود.
تو تو توئو این تکه‌ها را برداشت و با نگاه به آن‌ها‌نبود بی‌درنگ فریاد زد: «ای وای! این مواد جاودان رتبه ۷، آهن خروسه.عذرخواهی کدوم حروم‌زاده‌ای همه‌چیز رو برده و فقط این تکه‌ها رو جا گذاشته؟»
تو تو توئو با‌رتبه چشمانی گشاد خیره ماند و‌بیرون با صدای بلند فریاد کشید.
شن تسونگ شنگ با لحنی سرد گفت: «آهن خروس فقط توی معادن روباز پیدا میشه. وقتی خروس‌ها آواز می‌خونن، آسمان‌جرقه سفید میشه. با وجود این وسعت زیاد از آهن خروس در اینجا، وقتی باد بوزه، طنین ایجاد میشه و مواد‌می‌رسید جاودان رتبه ۸، یعنی آهن برف سفید آسمانی تولید میشه! ما باید هر چه زودتر اون چو یینگ رو پیدا کنیم.»
تمام جاودانه‌ها مضطرب بودند.
چو یینگ احتمالاً تمام‌بی‌دلیل این مواد جاودان را‌خود با خود برده بود.
آن‌ها باید‌آیا او را‌رتبه پیدا می‌کردند!
آن‌ها به‌سرعت پراکنده شدند و نامش را صدا زدند، اما نتوانستند حتی ردی از‌امان فانگ یوان پیدا کنند. تنها چیزی که می‌دیدند، سوراخ‌ها و گودال‌ها، رودخانه‌های خشک‌شده و‌حرف‌های مزرعهٔ بزرگی از زمین بود که گیاهانش از ریشه درآمده و برده شده بودند.