چپتر 1921: غارتِ قاره مرکزی
0فانگ یوان چنان سریع فرمان عقب‌نشینی داد‌جاودانه‌ای که جاودانه‌های پنج منطقه گمان کردند کشتارِ‌پیش پیشین، خواب و خیالی بیش نبوده است.
«فانگ یوان داره چیکار می‌کنه؟»
«همایش مسیر پالایش قاره‌دربار مرکزی هنوز در جریانه،اکنون چرا هیچ کاری نمی‌کنی!»
«تو والامقام‌کرده اهریمن کوچکی، آبروی‌بار خودت رو نبر.»
ابرنیروهای چهار منطقه با اضطرابی شدید زبان به شکایت‌انسِ گشودند؛ آن‌ها می‌خواستند فانگ یوان حمله را آغاز کند‌زیادی و نقشِ پیش‌قراولِ نبرد را برایشان بر عهده بگیرد.
اما فانگ یوان که همواره در برابر دربار آسمانی‌اکنون ایستاده بود، اکنون ناپدید گشته بود؛ او در خفا به‌نیروهای سر می‌برد و هیچ اثری از وی به چشم نمی‌خورد.
با گذشت روزها، نیروهای چهار منطقه رفته‌رفته کینهٔ او را به‌خفا دل می‌گرفتند. آن‌ها نظاره‌گرِ تداومِ همایش مسیر پالایش قاره مرکزی بودند، جایی‌تداومِ که انواع نخبگان مسیر پالایش در رقابت به مراحل بالاتر راه می‌یافتند.
شمار مکان‌های آزمون در قاره مرکزی نیز به شدت‌بای کاهش یافت. اکنون دربار آسمانی چندین جاودانهٔ قاره مرکزی‌شدند را برای نگهبانی از هر منطقه مستقر کرده بود.
در این شرایط، فانگ یوان بار دیگر فرمان داد‌انسِ و جاودانه‌های مختلفی از جمله بای نینگ بینگ، بینگ‌زیادی یوان و جاودانه‌های غار-بهشتِ بلای جانوران وارد عمل شدند.
قاره مرکزی، رشته‌کوه شوان وو.
جاودانه‌ای زن از خانهٔ انسِ جان که نگهبانیِ این مکان‌گشته را بر عهده داشت، پیش از فرار فریاد زد: «بای‌کینهٔ نینگ بینگ، تو جنایات زیادی مرتکب شدی، بالاخره تقاص پس می‌دی!»
بای نینگ بینگ‌این پوزخندِ سردی زد:دیگر «چه زود هم دررفت.»
رشته‌کوه شوان وو نقطهٔ منابعِ عظیمی برای خانهٔ‌خانهٔ انسِ جان به شمار می‌رفت؛ وسعت شگرفی داشت و‌جنایات به عنوان گنجینه‌ای شناخته‌شده از مواد جاودان شهرت داشت.
بای نینگ بینگ در حالی که غارت آن‌بود مکان را آغاز می‌کرد، با خود اندیشید: «تعلل‌نمی‌خورد کردن دردسرسازه، باید سریع دست به کار بشم.»
قاره مرکزی، درهٔ حبس.
جنگجوی هجوم فولاد‌این به اطراف نگاهی‌دیگر انداخت و گفت: «همین‌جاست.»
جنگجوی پروانهٔ یخبندان که‌شدند او را همراهی می‌کرد،خانهٔ فریاد زد: «باز شو!»
با به‌کارگیریِ حرکت‌همواره کشنده، آرایه‌ای پیش‌آسمانی رویشان پدیدار گشت.
دگرگونی!
آن دو جاودانهٔ رتبه هفت از غار-بهشتِ بلای جانوران، بی‌درنگ چیره‌دستانه‌ترین روش خود را‌بلای به کار گرفتند. یکی به غولی با سرِ گاو و بدنِ انسان بدل گشت‌پیش و دیگری به انسان-پروانه‌ایِ کوچکی تبدیل شد که از خود انرژیِ یخبندان ساطع می‌کرد.
با رها شدنِ حرکات‌شدند کشندهٔ جاودان، آرایه پس از‌انسِ اندکی مقاومت در هم شکست.
جنگجوی هجوم فولاد غرق در‌دربار شادمانی گفت: «خارهای جنوبی، کل این‌گشته دره از مواد جاودان پر شده.»
جنگجوی پروانهٔ یخبندان حتی از این هم‌بود مستقیم‌تر عمل کرد؛ او خارهای جنوبی را‌چشم منجمد ساخت و به سرعت غارتشان کرد.
قاره مرکزی، ساحل رود سرخ.
جاودانه‌های قاره مرکزی‌عمل که به آنجا رسیدند،جاودانه‌ای از خشم لبریز بودند.
آن‌ها دیر رسیده بودند‌برابر و تنها ویرانه‌هایی بر‌بود جای مانده را می‌دیدند.
تمام سنگ‌های سرخ و سوزانی‌آسمانی که در ساحل انباشته شده‌گشته بود، به یغما رفته بود.
غارتی تمام‌عیار!
فانگ یوان پیش از این در سکوت انتظار‌خانهٔ می‌کشید، اما به محض آنکه دست به کار‌فریاد شد، جهان را در بهت و حیرت فرو برد.
جاودانه‌های او تقریباً با تمام قوا‌آسمانی مستقر شده بودند و حتی جاودانه‌های‌خفا مویین نیز به میدان اعزام گشتند.
آن‌ها که از فانگ یوان فرمان می‌گرفتند، به جای‌ناپدید حمله به مکان‌های ثبت‌نام که تحت محافظتِ شدید قرار‌نیروهای داشتند، نقاط منابع با دفاعِ ضعیف‌تر را هدف گرفتند.
هر بار که به نقطهٔ منابعی نفوذ می‌کردند، آن را تا قطرهٔ‌غار آخر غارت می‌کردند. پس از غارت نیز با استفاده از حرکات کشنده،جان آن مکان را چنان ویران می‌ساختند که دیگر امیدی به بازسازی‌اش نباشد.
در یک چشم به هم زدن، سراسر‌جاودانه‌ای قاره مرکزی به آتش کشیده شد و‌پیش انواع نقاط منابعِ بزرگ غارت و نابود گشتند.
هر بار که فانگ یوان در‌آسمانی تسخیرِ منطقه‌ای موفق می‌شد، نتایج پیروزی‌اش‌خفا را در آسمان زرد گنجینه منتشر می‌کرد.
جاودانه‌های پنج‌همواره منطقه به‌دربار همهمه افتادند.
«فانگ یوان‌کرده چطور این‌همه‌شرایط زیردست داره!»
«این‌همه جاودانه، اون‌عمل از یه ابرنیروی معمولی‌جاودانه‌ای هم خیلی فراتر رفته.»
«چقدر قدرت رو مخفی کرده؟!»
پس از فروکش کردنِ‌دربار حیرتشان، حسرت و تحسین‌اکنون وجودشان را فرا گرفت.
زیردستان فانگ یوان قدرت نبرد متفاوتی داشتند، اما حتی ضعیف‌ترینِ جاودانه‌ها‌بینگ نیز می‌توانستند پیروز شوند. قاره مرکزی به خاطرِ همایش مسیر پالایش،خانهٔ دفاعِ این نقاط منابع را بیش از حد کاهش داده بود.
بسیاری از جاودانه‌های قدرتمند با خود‌شوان اندیشیدند: «وقتی این جاودانه‌های انسانِ دگرگونه می‌تونن‌داشت با موفقیت غارت کنن، چرا من نتونم؟»
و بسیاری از جاودانه‌های ضعیف‌تر نیز به فکر فرو‌اکنون رفتند: «بیشترِ چیزای خوب رو اون خبره‌ها برمی‌دارن، ولی‌روزها منم می‌تونم از ته‌مونده‌شون چیزی گیر بیارم، مگه نه؟»
بدین ترتیب، درست مانند زندگیِ پیشین،ایستاده جاودانه‌های چهار منطقه، به‌ویژه جاودانه‌های اهریمنی و‌اثری تزکیه‌گرانِ تنها، دیگر نتوانستند صبر پیشه کنند.
آن‌ها حمله به تمام‌شرایط نقاط منابع در سراسر‌جمله قاره مرکزی را آغاز کردند.
اوضاع در قاره‌عمل مرکزی به سرعت‌شوان رو به فروپاشی رفت.
دربار آسمانی.
چهرهٔ پری‌همواره زی وِی تیره‌آسمانی و تار بود.
هرچند خویشتن‌داریِ شگرفی داشت، اما با دیدنِ‌مختلفی تمام گزارش‌های رسیده مبنی بر غارتِ کاملِ‌بلای نقاط منابع، خشمی عمیق در درونش شعله‌ور گشت.
او دندان‌هایش را روی هم فشرد و‌جاودانه‌ای در حالی که نیتِ قتلی شدید و‌پیش غیرقابل‌کنترل از خود ساطع می‌کرد، غرید: «فانگ یوان...»
این همان مقصری بود که طمعِ همگان را برانگیخت و‌ناپدید قاره مرکزی را به شکارگاهِ چهار منطقهٔ دیگر بدل ساخت؛ جایی‌کینهٔ که به راحتی غارت می‌شد و خسارات هنگفتی به بار می‌آورد.
چه پری زی وِی، چه‌آسمانی دوک لونگ و چه چین‌گشته دینگ لینگ، همگی درمانده شده بودند.
قاره مرکزی بسیار پهناور بود و‌دیگر در مرکزِ چهار منطقهٔ دیگر که‌غار آن را احاطه کرده بودند، قرار داشت.
شمارِ جاودانه‌هایشان بسیار اندک بود؛ آن‌ها نمی‌توانستند‌جاودانه‌ای نیروهایشان را به تمامی نقاط منابع اعزام کنند‌فرار و با کمبودِ شدیدِ نیروی انسانی مواجه بودند.
این وضعیت، فرصتی برای‌برابر حمله در اختیار دزدان‌بود و راهزنان قرار داد.
چین دینگ لینگ‌برابر آهی کشید و گفت:بود «دل‌های مردم عوض شده.»
دوک لونگ با بی‌تفاوتی گفت: «واسه هدف بزرگمون باید قربانی بدیم. ما‌غار روی همایش مسیر پالایش تمرکز می‌کنیم، می‌تونیم از خیر این مواد جاودان‌جان بگذریم. وقتی گوی تقدیر ترمیم بشه، کاری می‌کنیم هزار برابر پس بدن.»
قاره مرکزی در‌عمل این زمان به‌شوان شدت غارت می‌شد.
زمان‌بندی فانگ یوان بی‌نقص بود. او درست زمانی را انتخاب کرد که دربار آسمانی در حال افزایش استحکامات‌روزها دفاعی در مکان‌های پالایش گو بود؛ نخبگانی که ازدست‌دادنشان می‌توانست ضربهٔ سنگینی به توانمندی‌های قاره مرکزی وارد کند و‌نیز نباید قربانی می‌شدند. علاوه بر این، در شرایط کنونی، مرگ آن‌ها لطمهٔ بزرگی به روند ترمیم گوی تقدیر می‌زد.
هدف فانگ‌همواره یوان نیز‌دربار بی‌نقص بود.
برای نمونه، مکان‌هایی مانند رشته‌کوه شوان وو به قدری پهناور بودند که طبیعتاً از دفاع‌جانوران ضعیفی برخوردار می‌شدند. در مورد درهٔ حبس و ساحل رود سرخ نیز، از آنجا که در‌جنایات زندگی پیشینِ خود آن‌ها را غارت کرده بود، به‌خوبی از ساختار و تدابیر دفاعی‌شان آگاهی داشت.
با اتکا به برنامه‌ریزی‌های دقیق او، زیردستان فانگ یوان درصد موفقیت‌نگهبانیِ بسیار بالایی در حملات خود داشتند. سهولت در غارت و به چنگ‌می‌دی آوردن غنائم عظیم، تمامی جاودانه‌های چهار منطقهٔ دیگر را نیز وسوسه کرد.
جاودانه‌های هر چهار منطقه به‌سرعت‌دربار دست به کار شدند تا نقاط‌گشته منابع مختلف را هدف قرار دهند.
قاره مرکزی تمامی نقاط منابع خود‌ایستاده را رها نکرده بود و قدرتمندان‌می‌برد از بسیاری از نقاطِ مهم محافظت می‌کردند.
بی‌درنگ انواع نبردها در همه‌جا شعله‌ور گشت. جاودانه‌ها با یکدیگر درگیر‌بینگ می‌شدند و به‌محض اینکه می‌دیدند تسخیر یک نقطهٔ منابع بیش از حد‌انسِ دشوار است، خردمندانه از آن دست می‌کشیدند و به‌سوی مکان بعدی می‌شتافتند.
قاره مرکزی نقاط منابع بی‌شماری در خود‌جاودانه‌ای جای داده بود؛ پس چه دلیلی داشت که‌فرار خود را تنها معطوف به یک منطقه کنند؟
شی گان دانگ، جاودانهٔ مسیر خاک از صحرای‌بود غربی، جنگل سنگیِ چی زمین را ویران ساخت‌نمی‌خورد و مقدار زیادی سنگ‌های گردِ کون به دست آورد.
تائوئیست فراموش‌شده با موفقیت آبِ چشمهٔ ساحل‌بود جان را ربود، با وجود اینکه یانگ فنگ،نمی‌خورد قدرتمندِ فرقهٔ روح باستانی، از آن محافظت می‌کرد.
شیائو هو چی، شیائو شی رانگ و پی شوی‌بای هان با همکاری یکدیگر در غارت خود موفق شدند،شدند اما بر سر نحوهٔ تقسیم غنائم به جان هم افتادند.
قاره مرکزی غرق در درگیری‌رشته‌کوه و نبرد بود؛ آشوبی مطلق‌جان فضا را پر کرده بود.
پری زی وی که در دربار‌آسمانی آسمانی مانده بود، احساس می‌کرد هر‌خفا روز برایش همچون یک سال می‌گذرد.
سرانجام، پیرمرد ژنگ یوان به سخن آمد:بود «الان ارادهٔ انسانِ کافی جمع کردیم، می‌تونیم اولین‌نمی‌خورد حرکت کشندهٔ مسیر انسان رو به کار بگیریم.»
پری زی وی غرق دربار شادی شد و بی‌درنگ از او‌بینگ خواست تا دست به کار شود.
پیرمرد ژنگ یوان سر تکان داد. در‌جاودانه‌ای حالی که هاله‌ای عظیم و شگرف از بدنش‌فرار فوران می‌کرد، با دست‌وپایی لرزان از جای برخاست!
حرکت کشندهٔ‌اما جاودان —برابر اتحاد دل‌های مردم!
ارادهٔ انسانِ انباشته‌شده به‌سرعت مصرف‌آسمانی گشت، تا جایی که تقریباً‌گشته چیزی از آن باقی نماند.
در همان زمان، هاله‌ای از نور،دیگر جاودانه‌ها، استادان گو و حتی فانی‌های‌غار قاره مرکزی را در بر گرفت.
این هاله تنها‌عمل یک لحظه درخشید، گویی‌جاودانه‌ای که توهمی بیش نبود.
اما طولی نکشید‌همواره که مردم قاره مرکزی‌ایستاده متوجه پدیده‌ای خاص شدند.
دل‌هایشان به یکدیگر پیوند خورده‌آسمانی بود و می‌توانستند افکار و‌گشته احساساتِ هم را درک کنند.
ترس از قرار گرفتن در معرض حمله، اندوه و‌بای نفرتِ ناشی از مرگ دوستان و خانواده، نگرانی برای‌شدند جانِ خود، و آرزوهایی که برای آینده در سر داشتند...
در طول تاریخ، هرگز‌شدند مردم قاره مرکزی این‌چنین عمیق‌انسِ به یکدیگر متصل نشده بودند.
جایگاهِ ادیبِ وارسته که در مکان پالایش گو پنهان شده بود،گشته لو رفت، اما او موفق شد انتقام خود را بگیرد و جاودانهٔ‌نظاره‌گرِ قاره مرکزی را که از آن مکان محافظت می‌کرد، از پای درآورد.
ژنگ چینگ، جاودانهٔ گوشه‌نشینِ مرز جنوبی نیز شناسایی شد، اما‌گشته از آنجا که هیچ خصومتی با قاره مرکزی یا دربار‌کینهٔ آسمانی نداشت، محترمانه از او خواستند که آنجا را ترک کند.
شن شانگ از طریق آسمان زرد گنجینه با فانگ یوان ارتباط برقرار کرد و گفت: «این‌وارد حرکت کشندهٔ مسیر انسان، اتحاد دل‌های مردم، واقعاً شگفت‌انگیزه.» مکان فعلی او نامشخص بود؛ فانگ یوان‌زیادی تنها می‌دانست که او دریای شرقی را ترک کرده و چه‌بسا اکنون در قاره مرکزی باشد.
فانگ یوان که پیش‌تر تمام اطلاعاتِ درون حافظه‌اش دربارهٔ این‌جان حرکات کشندهٔ مسیر انسان را در اختیار او گذاشته بود، پرسید:بالاخره «چی فهمیدی؟ می‌تونیم این حرکات کشندهٔ مسیر انسان رو محدود کنیم؟»
شن شانگ آهی کشید: «واسه خنثی کردن این حرکات کشنده، ساده‌ترین راه اینه که ارادهٔ‌چشم انسان رو نابود کنیم. بدون ارادهٔ انسان به‌عنوان پایه و اساس، این حرکات کشندهٔ مسیر انسان‌بالاتر قابل استفاده نیستن. اما من استنتاج کردم که این اراده‌های انسان توی دربار آسمانی نگهداری می‌شن.»
فانگ یوان‌همواره پرسید: «راه‌های‌دربار دیگه چی؟»
شن شانگ دوباره آهی کشید: «پس فقط می‌تونیم حرکت کشنده رو مستقیماً رمزگشایی کنیم،بلای که اینم خیلی سخته و زمان زیادی می‌بره. اما نگران نباش، چون بهت قول‌پیش دادم، تمام تلاشم رو می‌کنم. منم دلم نمی‌خواد یه گوی تقدیرِ کامل رو ببینم.»
فانگ یوان‌وارد با بردباری‌شدند به انتظار نشست.
با پدیدار شدنِ جاودانه‌های اتحاد جنوبی‌آسمانی بر فراز کوه پای مویین، وو‌خفا یونگ رهبری آن‌ها را در دست گرفت.
وو یونگ با صدای بلند اعلام کرد: «دنبال من بیاین! می‌ریم‌خفا تا سرزمین متبرک خطاناپذیر رو نابود کنیم. تمام نشان‌های دائوی موفقیت رو‌تداومِ به چنگ میاریم و کاری می‌کنیم دربار آسمانی طعم شکست رو بچشه!»
جاودانه‌های اتحاد جنوبی که از روحیه‌ای بسیار بالا برخوردار‌بای بودند، یک‌صدا فریاد زدند: «ما پیروِ شما هستیم، سرور‌شدند رئیس اتحاد!!» و به دنبال او به راه افتادند.
این خبر‌وارد بی‌درنگ به گوش‌رشته‌کوه دربار آسمانی رسید.
در حالی که برقی سرد در‌آسمانی چشمان پری زی وی می‌درخشید، با‌خفا چهره‌ای درهم‌کشیده گفت: «این وو یونگِ...»
فانگ یوان پس از دریافت این خبر، در نزدیکی کوه یی تیان پدیدار گشت‌چشم و با لبخندی بر لب گفت: «وو یونگ دست به کار شده. آسمانِ عمرِ‌رقابت دراز هم قراره به‌زودی وارد عمل بشه. دیگه وقتشه که منم حرکتم رو بزنم.»