چپتر 1945: سیستم مبارزه
0حرکت کشندهٔ‌دومین جاودان —شمشیر دروازهٔ اژدها!
دروازهٔ اژدهایی پدیدار گشت. در دو سوی آن، دو ستونِ سرخ‌رنگ قرار داشت که به دورِ هر یک، اژدهایی حلقه زده بود. نیم‌تنهٔ‌بعد بالاییِ این دو اژدها از ستون‌ها جدا شده و در میانهٔ راه به هم می‌رسیدند تا طاقِ دروازه را شکل دهند. دهانِ اژدهایان‌بالا باز بود و در دهانِ هر کدام، مرواریدِ اژدهاییِ درخشانی قرار داشت؛ منظره‌ای که تصویرِ «دو اژدها و دو مروارید» را تداعی می‌کرد.
دو دروازهٔ اژدها هم‌زمان پدیدار شدند؛صدا یکی پیشِ رویِ دوک لونگ و‌جاخالی دیگری در پشتِ سرِ فانگ یوان.
دوک لونگ در دروازهٔ پیشِ‌پنجه‌هایش رویش ناپدید شد و از دروازهٔ‌شلیک پشتِ سرِ فانگ یوان بیرون آمد.
با به صدا درآمدنِ زنگ‌های خطر در ذهنِ فانگ یوان،دوم او بی‌درنگ جاخالی داد، اما دوک لونگ با استفاده از‌کنارِ حرکتِ بلعیدنِ کوه‌ها و رودهای چی، سرعتش را کُند کرد.
حرکت کشندهٔ‌آمد جاودان —درآمدنِ مشتِ آشوبناکِ اژدها!
در لحظهٔ بعد، مشت‌های دوک لونگ بر سرِ اژدهای شمشیرِ ازلی‌بی‌درنگ فرود آمد. او ضرباتش را بی‌وقفه ادامه داد و با قدرتی‌کرد سهمگین، فانگ یوان را به سمتِ گورستانِ جاودان در هم کوبید.
گرومب!
اژدهای شمشیرِ ازلی به شدت با‌قلب زمین برخورد کرد و گردوخاک و‌سطحِ خرده‌سنگ‌ها به هر سو پرتاب شد.
هرچند اژدهای شمشیرِ ازلی برای بالا آوردنِ‌ذهنِ سرش تقلا می‌کرد، اما پنجه‌هایش همچنان سالم‌بلعیدنِ بود و دومین نورِ شمشیر را شلیک کرد.
شمشیر قلب‌رویش مشت پنج‌بیرون انگشت، شمشیر دوم!
دوک لونگ در بالاترین سطحِ هوشیاری قرار داشت. در همان‌شمشیر لحظه‌ای که فانگ یوان دست به کار شد، دوک لونگ‌همان بی‌درنگ جاخالی داد و بر پشتِ اژدهاییِ فانگ یوان پدیدار گشت.
شمشیرِ دوم هوا را شکافت، از کنارِ‌مشت بدنِ اژدها گذشت و با سوراخ کردنِ‌همان آسمان، در مسیرِ خود خلأیی به وجود آورد.
نورهایِ شمشیر قلب مشت پنج انگشت بی‌نهایت سریع بود، اما قابلیتِ تغییرِ مسیر نداشت. شاید دوک لونگ نمی‌توانست این نورهای شمشیر‌آشوبناکِ را دفع کند، اما می‌توانست از آن‌ها جاخالی دهد. هرچند جاخالی دادن از نورِ شمشیر تا حدودی دشوار بود، اما او با‌پرتاب زیر نظر گرفتنِ حرکاتِ فانگ یوان، زمانِ شلیکِ نورِ شمشیر را پیش‌بینی می‌کرد و پیش از شلیک، از مسیرِ آن کنار می‌رفت.
بی‌شک، شمشیر قلب مشت پنج انگشت حرکت کشنده‌ای‌زنگ‌های فوق‌العاده قدرتمند بود و در مقایسه با لبه برش‌بلعیدنِ زمان، برتریِ عظیمی داشت؛ این حرکت هرگز فراموش نمی‌شد.
اما به لطفِ تاکتیکِ نبردِ بی‌نقصِ دوک لونگ، شمشیر قلب‌شمشیر مشت پنج انگشت عملاً بی‌فایده گشت و اژدهای شمشیرِ ازلیِ فانگ‌لحظه‌ای یوان مجبور شد در نبردی تن‌به‌تن با دوک لونگ روبه‌رو شود.
تنها در عرضِ حدود دَه نفس‌قلب زمان، فانگ یوان ضرباتِ سنگینِ متعددی از‌هوشیاری مشت‌های اژدهاییِ دوک لونگ متحمل شده بود.
هرگز گویِ جاودان یا‌درآمدنِ حرکت کشندهٔ بی‌رقیب وجود نداشت،جاخالی تنها جاودانهٔ بی‌رقیب وجود داشت!
ایده‌آل‌ترین شرایط برای استفاده از شمشیر قلب مشت پنج انگشت، همان لحظهٔ شلیکِ شمشیرِ اول بود. در آن زمان، فانگ یوان فاصلهٔ زیادی‌مشتِ با دوک لونگ داشت و می‌توانست از جایگاهی نفوذناپذیر، حملاتِ دوربردِ خود را اجرا کند. حتی اگر واکنشِ دوک لونگ بی‌نهایت سریع بود،پرتاب باز هم برای دفاع در برابرِ آن‌ها به‌شدت تحتِ فشار قرار می‌گرفت و هر شمشیر می‌توانست او را تا آستانهٔ مرگ پیش ببرد.
اما با کم شدنِ فاصله و تحمیلِ نبردِ تن‌به‌تن از سویِ‌شلیک دوک لونگ، بدنِ اژدهاییِ فانگ یوان به مانعی بر سرِ راهِ‌دست نورهای شمشیر تبدیل شد و حتی پوششی برای دوک لونگ فراهم کرد.
با نگاهی به روندِ نبرد، می‌شد گفت که دوک لونگ با استفاده از دروازهٔ‌همان اژدها، شمشیر قلب مشت پنج انگشت فانگ یوان را کاملاً مهار کرده است. بدونِ‌خلأیی داشتنِ فاصله‌ای مناسب، هیچ فضایی برای استفادهٔ مؤثر از این حرکت کشنده وجود نداشت.
از این رو، پس از شلیکِ شمشیرِ دوم، فانگ‌جاخالی یوان بی‌درنگ استفاده از شمشیر قلب مشت پنج انگشت‌کُند را متوقف کرد و به شمشیرِ نخِ طلایی روی آورد.
با دیدنِ سوسو زدنِ نورِ زرد بر فلس‌های‌زنگ‌های اژدهاییِ فانگ یوان، دوک لونگ بی‌درنگ تصمیم گرفت با‌بلعیدنِ استفاده از دروازهٔ اژدها به فاصله‌ای دور عقب‌نشینی کند.
نخ‌های طلاییِ بی‌شماری وجب‌به‌وجبِ اطرافِ فانگ‌همچنان یوان را پوشاندند، اما دوک لونگ‌قلب پیش از آن عقب کشیده بود.
اما جای نگرانی نبود؛ فانگ یوان بارِ دیگر فاصله‌اش‌انگشت را با دوک لونگ افزایش داد و اکنون می‌توانست استفاده‌شکافت از شمشیر قلب مشت پنج انگشت را از سر بگیرد.
وضعیتِ دوک لونگ خطرناک شد؛ او چاره‌ای نداشت‌بی‌درنگ جز اینکه دوباره به فانگ یوان نزدیک شود‌رودهای و نبردِ تن‌به‌تن را به او تحمیل کند.
با نزدیک شدنِ او، فانگ یوان مجبور می‌شد شمشیر‌خطر قلب مشت پنج انگشت را متوقف کرده و برای‌کوه‌ها مقابله با دوک لونگ، به روش‌های دیگری متوسل شود.
افکار در ذهنِ دوک لونگ با سرعتی سرسام‌آور چرخید: «این اهریمن شمشیر قلب مشت پنج انگشت‌دوم رو تا این حد ارتقا داده! می‌تونه به همین راحتی و بدون هیچ پس‌زنی، حرکت کشنده‌مسیرِ رو متوقف کنه. یا بهتره بگم هر ضربهٔ شمشیر رو به یه حرکتِ مستقل تبدیل کرده.»
شمشیر قلب مشت پنج انگشت برگِ‌قلب برندهٔ بو چینگ بود؛ مگر می‌شد‌سطحِ دربار آسمانی از آن بی‌خبر باشد؟
دوک لونگ اطلاعاتِ زیادی در این باره‌ذهنِ داشت و اگر فانگ یوان آن را تغییر‌کوه‌ها نداده بود، به‌راحتی می‌توانست با آن مقابله کند.
از آنجا که نشان‌های دائوِ دوک لونگ کمتر از فانگ یوان‌بی‌درنگ بود، او نمی‌توانست برای دفعِ روش‌های گوناگونِ مسیر شمشیر، از حرکات‌کرد کشندهٔ دفاعی استفاده کند؛ از این رو، بهترین گزینه‌اش جاخالی دادن بود.
خوشبختانه، تجربهٔ نبردِ‌سرش او بسیار بیشتر‌همچنان از فانگ یوان بود.
و مهم‌تر از همه، تا‌شلیک زمانی که کشته نمی‌شد، هم‌زمان با‌بالاترین کاهشِ طول عمرش، پیوسته قدرتمندتر می‌گشت!
فانگ یوان که احساسِ اضطراب می‌کرد، با خود اندیشید: «هرچند شمشیر قلب مشت پنج انگشت رو تغییر‌سرعتش دادم و می‌تونم آزادانه متوقفش کنم، اما افکارِ موردنیاز برای این کار به‌شدت بالا رفته؛ همین باعث‌سمتِ میشه نتونم هم‌زمان از روش‌های تهاجمیِ دیگه‌ای استفاده کنم... مشکلِ دیگه اینه که دوک لونگ داره قوی‌تر میشه!»
پیش از این، او توانسته بود دوک لونگ و تسانگ شوان زی را سرکوب کند که‌حرکتِ دلیلِ عمده‌اش تاکتیکِ نبردِ او بود؛ فانگ یوان به گورستانِ جاودان حمله می‌کرد و دربار آسمانی‌ضرباتش چاره‌ای نداشت جز اینکه با تمامِ قوا دفاع کند و منفعلانه ضربات را به جان بخرد.
اما اکنون، گورستانِ جاودان به دستِ فانگ یوان نابود شده بود.شلیک شاید هنوز جاودانه‌هایی در خوابِ زمستانی، جایی در آن میان زنده بودند،کار اما دوک لونگ دیگر بارِ محافظت از آن‌ها را بر دوش نمی‌کشید.
دوک لونگ اکنون برای پیشروی یا عقب‌نشینی‌مشت آزاد بود و بی‌درنگ، قدرت و هالهٔ‌همان حقیقیِ خود را در نبرد به نمایش گذاشت.
نبردِ فانگ یوان‌صدا و دوک لونگ‌خطر به بن‌بست رسیده بود.
دوک لونگ از این‌بیرون وضعیت خرسند بود، اما‌زنگ‌های فانگ یوان رضایتی نداشت.
از این رو، سرش‌تقلا را چرخاند و آبشاری‌دومین را از دهان بیرون داد.
حرکت کشندهٔ‌دومین جاودان — آبشار‌شلیک شمشیر افکار بی‌شمار.
آبشارِ شمشیر با شتابی عظیم‌زنگ‌های فرو ریخت؛ هر قطرهٔ آب‌داد در آن، یک فکرِ شمشیر بود.
حرکت کشندهٔ جاودان — شمشیرزن!
افکارِ شمشیر به خروش درآمدند و با برخورد به یکدیگر، جنگجویانی‌شلیک انسان‌نما را شکل دادند. آن‌ها چهره‌ای شبیه به فانگ یوان داشتند و‌کار شمشیرهای بلندی در دست می‌فشردند. شمشیرزنانِ بی‌شماری به سوی جلو یورش بردند.
فانگ یوان این حرکت را پس از رسیدن به مقامِ‌دوم استاد بزرگِ مسیر انسان خلق کرده بود؛ حرکتی که مفاهیمِ‌کنارِ ژرفِ مسیر شمشیر و مسیر انسان را در هم می‌آمیخت.
با دیدنِ این‌صدا حرکت کشنده، دوک‌خطر لونگ بی‌درنگ عقب‌نشینی کرد.
فانگ یوان از این فرصت برای‌صدا رها کردنِ خود بهره برد و‌جاخالی به سوی برج ناظر آسمان یورش برد.
در بیرونِ برج ناظر آسمان، محراب بخت و بلا به‌راحتی در‌شلیک حالِ در هم شکستنِ آرایهٔ مسیر پالایش بود. و در داخلِ برج،کار چی تسی لانگ با نورِ یشمِ باقی‌مانده بر بدنش دست‌وپنجه نرم می‌کرد.
با دیدن حرکت‌نورِ فانگ یوان، رنگ از‌مشت رخسار دوک لونگ پرید.
دیوان داوری اهریمن برای مسدود کردن‌خطر مسیر پیش رفت، اما با یک‌استفاده ضربهٔ فانگ یوان به عقب پرتاب شد.
درست در این لحظهٔ حساس، ناگهان صدای‌درآمدنِ آوازی در میدان نبرد طنین‌انداز شد و‌اما به دور بدن اژدهای شمشیر ازلی پیچید.
فانگ یوان ناگهان احساس کرد وضعیتش به‌سرعت رو به افول می‌رود؛ گویی به‌مشت پست‌ترین نقطهٔ زندگی‌اش بازگشته بود، جایی که اعمالش تحت کنترل دیگران قرار داشت،کنارِ استعدادها و جاه‌طلبی‌هایش مجال بروز نمی‌یافتند، آزادی‌اش سلب شده بود و آینده‌اش تاریک می‌نمود.
سرعت اژدهای‌دومین شمشیر ازلی‌شمشیر به‌شدت کاهش یافت.
دوک لونگ به‌سرعت خود را به او رساند و‌جاخالی راه فانگ یوان را سد کرد و فریاد زد:کُند «کارتون عالی بود، فنگ جیو گه! پری زی وِی!»
در لحظهٔ سرنوشت‌ساز، آواز‌بیرون سرنوشتِ فنگ جیو گه با‌خطر موفقیت مانع فانگ یوان شد.
و کسی که او‌تقلا را به‌موقع راهنمایی کرده‌دومین بود، پری زی وِی بود.
پری زی وِی‌نورِ دروازهٔ آسمان مرکزی‌قلب را گشوده بود.
این خانهٔ گوی جاودان دروازهٔ ورود به دربار آسمانی بود‌داد و قابلیت انتقال افراد را داشت، اما بسیار ضعیف‌تر از آرایهٔ‌آشوبناکِ گوی انتقالِ عظیم بود و صرفاً برای سهولت به کار می‌رفت.
آواز سرنوشت ادامه داشت؛ قدرت نبرد‌صدا فانگ یوان مدام کاهش می‌یافت درحالی‌که‌جاخالی قدرت دوک لونگ رو به افزایش بود.
گرومب! گرومب! گرومب!
دوک لونگ، اژدهای شمشیر ازلی را بارها‌مشت به عقب راند و هیچ راهی برای نزدیک‌لحظه‌ای شدن به برج ناظر آسمان برایش باقی نگذاشت.
از زمان آغاز نبرد، این نخستین بار بود که فانگ یوان در‌استفاده چنین تنگنایی گرفتار می‌شد. او که چاره‌ای نداشت، تمام حرکات کشندهٔ مسیر‌مشت‌های شمشیر را متوقف کرد و به آماده‌سازی مهر محافظ جریان معکوس پرداخت.
با دیدن عقب‌نشینی و نوسانِ هالهٔ او، دوک لونگ‌خطر بی‌درنگ فهمید که فانگ یوان در حال آماده‌سازی حرکت کشندهٔ‌رودهای دیگری است، اما چرا باید چنین فرصتی به او می‌داد؟
دوک لونگ غرید و چیِ اژدهاشکلِ‌همچنان بنفش-طلاییِ پیرامونش، همچون طوفانی به تعقیب‌قلب و حمله به فانگ یوان پرداخت.
بدن اژدهای شمشیر ازلیِ فانگ یوان پاره‌پاره شد و فلس‌ها و خون به هر سو‌لحظه‌ای پاشید. آنچه وحشتناک‌تر می‌نمود، این بود که مشتِ اژدهای آشوبِ دوک لونگ می‌توانست افکار را‌آورد مختل کند و باعث شود حرکات کشندهٔ فانگ یوان هنگام فعال‌سازی با شکست مواجه شوند.
در این شرایط دشوار، فانگ یوان روزنهٔ‌ذهنِ جاودان خود را اندکی گشود و کالبدهای‌بلعیدنِ رؤیای ناب حقیقت‌جوی انباشته‌شده را رها کرد.
کالبدهای رؤیای ناب حقیقت‌جو به‌آمد سوی دوک لونگ پرواز کردند‌ذهنِ و خود را منفجر ساختند.
دوک لونگ که به‌شدت محتاط بود، در دم جاخالی‌نورِ داد و حملاتش را متوقف کرد. فانگ یوان زمان خرید‌هوشیاری و با موفقیت مهر محافظ جریان معکوس را فعال کرد.
با دیدن این حرکت، دوک لونگ نتوانست جلوی آه کشیدنش را بگیرد. زمان‌بندیِ‌هوشیاری لحظاتی پیش بی‌نقص بود اما او نتوانست از آن بهره ببرد. او ضربات متعددی‌خود با فانگ یوان ردوبدل کرده بود و به سبک مبارزهٔ او پی برده بود.
هنگامی که فانگ یوان با استفاده از حرکت کشندهٔ مسیر دگرگونی به یک جانور یا گیاه ازلی تبدیل‌کُند می‌شد، می‌توانست تمام نشان‌های دائوی خود را نیز به همان مسیر تغییر دهد. بر این اساس، قدرتِ هر حرکت‌گرومب کشنده‌ای که به کار می‌گرفت، تقویت می‌شد. حتی حرکات کشندهٔ رتبه هفت نیز می‌توانستند رتبه هشت‌ها را تهدید کنند.
فانگ یوان روش‌های متعددی داشت و تصور اینکه در کمتر از صد سال‌داد آن‌ها را تا این حد انباشته و تزکیه کرده باشد، بسیار دشوار بود. حتی‌مشت‌های اگر میراث‌های والامقام را در اختیار داشت، باز هم دستاوردی تکان‌دهنده به شمار می‌رفت.
دوک لونگ اطمینان داشت: تا زمانی که فانگ یوان زمان کافی در اختیار داشته‌پنج باشد، می‌تواند به جایگاهی بی‌سابقه دست یابد. خوشبختانه، بازیابیِ گوی تقدیر نقطهٔ عطفی بود‌گذشت که فانگ یوان را ناگزیر می‌ساخت تا پیش از موعد به دربار آسمانی یورش ببرد.
فانگ یوان شاید می‌توانست با تکیه بر برخی روش‌های ژرف و هولناک بر بیشتر دشمنان جهان‌دست پیروز شود. اما در رویارویی با وجودی چون دوک لونگ، چند روش به‌هیچ‌وجه کافی نبود؛ او‌بی‌نهایت به ساختار مبارزاتیِ قدرتمند و پایداری نیاز داشت که برگ‌های برندهٔ فراوانی در خود جای دهد.
درست مانند دوک لونگ که روش‌های‌خطر مسیر دگرگونی و مسیر چیِ او،استفاده دو مجموعه ساختار مبارزاتی را شکل می‌دادند.
حرکت «محافظت نه اژدها» دفاعی قدرتمند ایجاد می‌کرد، «دید شفاف اژدها» برای شناسایی به کار می‌رفت، و حرکات «ضربهٔ پنجهٔ اژدها»، «مشتِ اژدهای آشوب»، «نیش‌های مارپیچ اژدها» و «چکش اژدهای جهان‌لرزان» مسئولیت تهاجم را‌ادامه بر عهده داشتند؛ این چهار روش مبارزاتِ نزدیک، میان‌برد و دوربرد را پوشش می‌دادند. «چکش اژدهای جهان‌لرزان» حتی قدرتمندتر بود و توانایی دگرگون کردن شرایط را داشت. «موج غرش اژدها» و «سوسوی بدن» روش‌های‌همان حرکتی استانداردی بودند و «دروازهٔ اژدها» نیز برای جابه‌جایی در فواصل طولانی وجود داشت. «فرزندان اژدها» ضعفِ توانایی در مبارزهٔ گروهی را جبران می‌کرد. در این ساختار مبارزاتی، قوی‌ترین روش «آخرین ایستادگی اژدهای آسمانی» بود.
در خصوص ساختار مسیر چیِ او: «دیوار چی» و «دیوار چی اژدهای خود-متحرک» روش‌هایی تدافعی بودند؛ «کوه نفس چی»، «انفجار چی اژدهای پنهان»، «چیِ بلعندهٔ کوه‌ها و رودها»، «انفجار دست چی بزرگ» و «قیچی جریان چی» حرکات کشندهٔ‌بی‌نهایت تهاجمی به شمار می‌رفتند. در مقایسه با ساختار مسیر دگرگونی‌اش، این روش‌های تهاجمی قدرت دوربردِ بسیار آشکارتری داشتند. «چی اژدهاشکل بنفش-طلایی» حرکتی همه‌کاره بود؛ این حرکت کشنده چنان عالی بود که در تمام جنبه‌ها به دوک لونگ یاری‌فراموش می‌رساند. طبیعتاً، مهم‌ترین کاربرد آن همچنان برای حرکت بود. «اژدهای کرم معکوس» حرکت کشنده‌ای بود که به‌طور ویژه برای هدف قرار دادن حرکات کشندهٔ میدانی آماده شده بود. برگ برندهٔ این ساختار مبارزاتیِ مسیر چی، «پس‌کشی سه چی» بود.
دو ساختار مبارزاتیِ دوک لونگ تمامی جنبه‌ها مانند حمله، دفاع، حرکت و غیره را در بر می‌گرفتند و هیچ نقطه ضعف یا خلأیی‌سوراخ در این زمینه‌ها نداشتند. نکتهٔ قابل‌توجه این بود که این دو سبک مبارزه می‌توانستند مکمل یکدیگر باشند. برای نمونه، روش‌های تهاجمیِ مسیر دگرگونی‌دادن در مبارزات نزدیک و میان‌برد قوی‌تر بودند، درحالی‌که در نبرد دوربرد ضعف داشتند. از سوی دیگر، روش‌های تهاجمی مسیر چی دقیقاً برعکس بودند.
در مقایسه، نیازی به برگ‌های برندهٔ‌خطر فراوان نبود. یکی برای هر ساختار،استفاده در مجموع دو روش، کفایت می‌کرد.
در یک نبرد واقعی، مفیدترین حرکات همچنان همان حرکات کشندهٔ استاندارد بودند. به عنوان مثال، دوک لونگ حرکت «پس‌کشی سه‌سرعتش چی» را در اختیار داشت، اما در مبارزه با فانگ یوان حتی یک بار هم از آن استفاده نکرده بود.گرومب نبرد به‌شدت سهمگین بود و فانگ یوان آن‌قدر احمق نبود که فرصت استفاده از آن را به دوک لونگ بدهد.
نمونهٔ دیگر، «شمشیر قلب مشت پنج انگشتی» متعلق به فانگ یوان بود که روشی به عنوان برگ برنده محسوب‌هوشیاری می‌شد. اما با وجود اینکه فانگ یوان از آن استفاده کرد، تأثیرش در نبرد تعیین‌کننده نبود. دوک لونگ همچنان می‌توانست‌سریع بن‌بستِ مبارزه را حفظ کند و دلیل اصلی‌اش این بود که ساختارهای مبارزاتیِ او بسیار جامع‌تر از فانگ یوان بود.