چپتر 1962: من دستور ساخت گوی جاودان تقدیر را دارم!
0«چرا یه رودخونه توی آسمونه؟»
«جوونی که‌بدون ازش اومد‌گرفتن بیرون خیلی خوش‌تیپه!»
«من هنوزم می‌گم‌ممکنه اون پری که‌اهریمنِ شنل قرمز پوشیده قشنگ‌تره.»
به لطف حرکت کشندهٔ دیدِ همگانی، فانی‌های‌اهریمنِ پنج منطقه این صحنه را می‌دیدند و با‌زمان شور و حرارت و پرسروصدا درباره‌اش بحث می‌کردند.
فانی‌ها و استادان گو شاید وخامت‌کنند اوضاع را درک نمی‌کردند، اما بیشترِ‌سبکِ جاودانه‌ها می‌دانستند این جوان مرموز کیست.
جاودانه‌های پنج منطقه در دم‌هزینه‌ها به لرزه افتادند؛ گویی گردبادی جهان‌ویران‌کن‌استفاده در قلبشان به پا خاسته بود.
«این جاودانه... یعنی ممکنه؟»
«نکنه والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخه؟!»
در میان نسل‌های والامقام‌ها، والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ مرموزترینشان بود. در آن زمان، دربار آسمانی همه‌چیز را برای پرورش او به کار گرفت، اما تلاش‌هایشان بی‌ثمر ماند. نیلوفرِ سرخ نه‌تنها‌همه به یک والامقامِ جاودان تبدیل نشد، بلکه در قامتِ والامقامِ اهریمن درآمد، به جناح حق خیانت کرد و به گویِ تقدیر آسیب رساند. مسئلهٔ نژادِ اژدهامردم نیز با این ماجرا‌محرمانه‌ای گره خورده بود؛ دربار آسمانی مجبور شد بدون در نظر گرفتن هزینه‌ها، خبرگان بزرگِ مسیر اطلاعات را وادارد تا با استفاده از ژرف‌ترین روش‌هایشان، آثار این واقعه را پاک کنند.
افزون بر این، والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ بارها و بارها دوباره متولد شده‌روش‌هایشان بود؛ او سبکِ عملِ خود را تغییر داد و چون می‌خواست به خاطر استادش‌داد اعتبار دربار آسمانی را حفظ کند، پنهانی و در تاریکی دست به کار شد.
از این رو، بیشترِ‌نکنه جاودانه‌ها چهرهٔ واقعیِ والامقامِ‌سرخه اهریمنِ نیلوفرِ سرخ را نمی‌شناختند.
اما همه شنیدند که این جاودانهٔ جوان و‌نیلوفرِ مرموز، دوک لونگ را استادِ خود خطاب کرد.دربار او همچنین از شبحِ رود زمان بیرون آمده بود...
همه می‌دانستند که‌آثار دوک لونگ، استادِ‌کنند نیلوفرِ سرخ است.
«اما چرا این‌طوری‌نظر شد؟ مگه والامقامِ اهریمنِ‌بزرگِ نیلوفرِ سرخ نمرده بود؟»
«شاید شاگردِ‌یعنی جدیدِ دوک‌نکنه لونگ باشه.»
جاودانه‌های پنج منطقه نامطمئن بودند، اما میدان نبرد دربار آسمانی پر از‌والامقام‌ها خبرگانِ کارکشته بود؛ ابرنیروهای بسیاری پشت سر آن‌ها قرار داشتند که اطلاعات‌بی‌ثمر محرمانه‌ای دربارهٔ والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ در دست داشتند و چیزهای زیادی می‌دانستند.
بنابراین، چه جاودانه‌های دربار آسمانی و چه جاودانه‌های سه‌دوباره منطقه، همگی با گیجی همچون سنگ به جاودانهٔ جوان‌می‌خواست خیره ماندند؛ آن‌ها از شدت شوک بی‌حس شده بودند.
آن‌ها هویتِ‌بدون جاودانهٔ جوان‌گرفتن را شناختند.
او واقعاً‌یعنی والامقامِ اهریمنِ‌نکنه نیلوفرِ سرخ بود!
جاودانه‌های سه منطقه به لرزه افتادند. والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ‌میان شاگردِ دوک لونگ بود و با دیدنِ رفتارش با دوک لونگ،کار مشخص بود که همچنان احترام و نگرانی در آن موج می‌زند.
دربار آسمانی جرئت نکرد شتاب‌زده عمل کند. هر چه باشد، والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ در گذشته به دربار آسمانی یورش برده و به گویِ تقدیر‌تاریکی آسیب رسانده بود. پس از آن، دربار آسمانی برای ترمیم گویِ تقدیر، بیش از یک میلیون سال زمان و منابع و نیروی انسانیِ بی‌شماری صرف‌میدان کرد. آن‌ها سرانجام موفق به ترمیمِ آن شدند، اما افسوس که وارثِ نیلوفرِ سرخ، یعنی فانگ یوان، آن را نابود کرد! این واقعاً خشمگین‌کننده بود!
و از همه‌نظر مهم‌تر، سطح تزکیهٔ والامقامِ‌بزرگِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ بود!
او والامقامی با قدرت نبرد رتبه ۹نیلوفرِ بود؛ حالا که پدیدار شده بود، چه‌زمان کسی می‌توانست در نبرد با او روبه‌رو شود؟
حتی دوک لونگِ قدرتمند، دی زانگ شنگِ غول‌پیکر و حتی‌میان فانگ یوان که شنل نبرد خونین را بر تن داشت،پرورش هیچ‌کدام حریفِ والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ با رتبه ۹ نمی‌شدند.
هیچ‌کس در‌روش‌هایشان این باره‌واقعه تردیدی نداشت.
نیلوفرِ سرخِ جوان‌چهره افکارِ همه را حدس زد. همان‌طور که روی هوا قدم برمی‌داشت و به مرکز‌کنند میدان نبرد می‌رسید، لبخندی زد و گفت: «نگران نباشید. من خیلی وقته که مُردم. حالا که گویِ‌کند تقدیر نابود شده و از ندای باستان هم تقریباً هیچ قدرتی باقی نمونده، من فقط ارادهٔ نیلوفرِ سرخم.»
ارادهٔ نیلوفرِ سرخ به‌نکنه قدری زنده و استوار بود‌میان که به شخصِ واقعی می‌مانست.
اما با بررسی دقیق، می‌شد متوجه‌والامقامِ شد که تفاوت‌هایی میان او و‌والامقام‌ها یک جاودانهٔ واقعی به چشم می‌خورد.
جاودانه‌ها با‌روش‌هایشان تشخیص این موضوع،پاک آهِ آسودگی کشیدند.
نیلوفرِ سرخ دروغ‌نظر نگفته بود؛ این اراده‌اش‌بزرگِ بود، نه بدنِ اصلی‌اش.
شهرتِ او بسیار عظیم بود و به شکلی تکان‌دهنده پدیدار شد،والامقام‌ها از این رو همه ناگزیر بدترین حالتِ ممکن را تصور کردند. پس‌بی‌ثمر از اینکه نیلوفرِ سرخ به آن‌ها اطلاع داد، به حقیقت پی بردند.
حسِ بدی که‌یعنی در قلب دوک‌والامقامِ لونگ بود، سنگین‌تر می‌شد.
دوک لونگ سرد غرید و فریاد زد: «نیلوفرِ سرخ، با اینکه‌شده مُردی، هنوزم نمی‌خوای اون افکارِ کفرآمیزتو کنار بذاری؟ این بار تو بردی؛کند به لطف تو، مهره‌ای که انتخاب کردی گویِ تقدیر رو نابود کرد.»
نیلوفرِ سرخ سر تکان داد: «استاد، این‌بزرگِ یه پیروزی نیست؛ دقیقاً به همین خاطره‌آثار که مجبور شدم خودم رو نشون بدم.»
دوک لونگ اخم کرد و در‌اهریمنِ حالی که حسِ بدِ درون قلبش‌سرخ شدت می‌گرفت، پرسید: «می‌خوای چه کار کنی؟»
نیلوفرِ سرخ با عمل پاسخ داد؛والامقامِ بدنش سوسو زد و در دم‌والامقام‌ها پیشِ روی فانگ یوان پدیدار گشت.
فانگ یوان با چهره‌ای آرام‌پاک به ارادهٔ نیلوفرِ سرخ نگریست؛متولد نگاهش همچون آسمانِ شب تاریک بود.
او پیوندهای بسیار عمیقی با این والامقام داشت. زنجرهٔ بهار و‌استفاده پاییز که بارها از آن برای تغییر اوضاع استفاده کرده بود،شده گویِ جاودانِ مسیر زمان بود که این شخص خلقش کرده بود.
ارادهٔ نیلوفرِ سرخ به فانگ یوان لبخند‌نیلوفرِ زد و گفت: «کارت خیلی خوب بود.زمان مطمئنم حدس زدی الان می‌خوام چه کار کنم؟»
فانگ یوان‌جاودانه پاسخ داد:ممکنه «تا حدی.»
«با اینکه گویِ تقدیر نابود شده، حقیقت اینه که برای استفاده از اون به‌خود عنوان مادهٔ گو جهت پالایشِ گویِ سرنوشت، به یه اهریمن برون‌جهانی مثل تو نیاز‌واقعیِ داریم. به لطفِ کمکِ یک نفر، تو بالاخره به یه اهریمن برون‌جهانیِ کامل تبدیل شدی.»
ارادهٔ نیلوفرِ سرخ این را گفت و به‌مسیر دوردست‌ها نگاه کرد؛ به حاشیهٔ میدان نبرد، جایی‌پاک که روحِ شبح و خدمتکارانش پنهان شده بودند.
پری زی وِی و پیرمرد ژنگ یوان به‌شدت عرق می‌ریختند. با اینکه‌سرخ او تنها ارادهٔ نیلوفرِ سرخ بود، اما بیش از حد رعب‌آور به‌ماند نظر می‌رسید، چرا که با یک نگاه مخفیگاهشان را پیدا کرده بود.
در آن مخفیگاه، روحِ شبح پیش از‌اهریمنِ این به فرمِ انسانی بازگشته بود؛ او‌مرموزترینشان با چهره‌ای پیچیده به ارادهٔ نیلوفرِ سرخ می‌نگریست.
این نخستین باری نبود که‌پاک با ارادهٔ نیلوفر سرخ روبه‌رو می‌شد؛شده خاطراتش از ژرفای ذهنش پدیدار گشت.
در آن دوران، پس از آنکه به والامقامِ مسیر روح بدل گشت، برای کشف اسرارِ‌واقعه رود زمان قدم در آن گذاشت. هرچند والامقام اهریمنِ روحِ شبح مسیر روح را تزکیه می‌کرد،استادش اما به لطف بنیانِ استوارش می‌توانست آزادانه به رود زمان وارد و از آن خارج شود.
با پدیدار شدنِ مهی‌نکنه مرموز، جزیرهٔ نیلوفرِ سنگیِ‌سرخه پیشِ رویش خودبه‌خود نمایان گشت.
او قدم بر جزیرهٔ نیلوفر سنگی گذاشت و‌نیلوفرِ ارادهٔ نیلوفر سرخ با لبخندی او را دعوت کرد:آسمانی «منتظرت بودم روحِ شبح. نظرت چیه یه معامله بکنیم؟»
والامقام اهریمنِ روحِ شبح این معامله را پذیرفت. بدین ترتیب، او از وجود گویِ تقدیر و همچنین‌چون حقیقتِ نهفته در پسِ تهاجمِ تاریخیِ سه والامقامِ اهریمن به دربار آسمانی آگاه شد. او از نقشهٔ حمله‌استادِ به دربار آسمانی دست کشید و در عوض، به طراحی و خلقِ گویِ جنینِ جاودانِ فرمانروا روی آورد.
ارادهٔ نیلوفر سرخ به روحِ شبح‌خبرگان نگریست و با نگاهش اشاره کرد‌ژرف‌ترین — زمانِ اجرای معامله‌مان فرا رسیده است.
روحِ شبح خندید و به پیرمرد ژنگ‌نیلوفرِ یوان دستور داد: «تمام ارادهٔ انسان رو جمع‌دربار کن و همه‌ش رو بفرست برای فانگ یوان.»
پیرمرد ژنگ‌جاودانه یوان بی‌درنگ دست‌نکنه به کار شد.
در دم، حجم عظیمی از ارادهٔ انسان از دربار آسمانی به خروش درآمد. این اراده‌ها در انواع و رنگ‌های گوناگون‌استادش بودند؛ آکنده از امیالِ زشت یا رؤیاهای زیبا. آدمی می‌توانست در آن‌ها غرق شود و راه خویش را گم کند؛آمده اراده‌هایی که در آنِ واحد هم زیبا بودند و هم زشت. مردم خواهانشان بودند، اما از آن‌ها نفرت نیز داشتند.
ارادهٔ نیلوفر سرخ به این‌هزینه‌ها حجم عظیم از اراده که‌وادارد به دریایی رنگین‌کمانی می‌مانست، چشم دوخت.
او پیش از آنکه شخصاً قدم‌اهریمنِ در اقیانوسِ ارادهٔ انسان بگذارد، برگشت‌سرخ و به فانگ یوان لبخندی زد.
اراده‌های انسان در دم او را در خود بلعیدند.سرخه سپس، بی‌مقدمه آتشی شعله‌ور گشت؛ آتشی شبیه به نیلوفرهای‌همه‌چیز سرخ و سوزان که دریای اراده‌ها را به آتش می‌کشید.
با دیدن این صحنه، دوک لونگ به خشم آمد، چرا که این کار‌عملِ از عهدهٔ یک ارادهٔ صرف برنمی‌آمد. او غرید: «نیلوفر سرخ، پس اون زمان‌دست که به دربار آسمانی حمله کردی، در واقع این تله رو به جا گذاشتی!»
پیش از آنکه حرفش تمام‌هزینه‌ها شود، دوک لونگ به پرواز درآمد‌استفاده تا اراده‌های انسان را نابود کند.
وو شوای که برای این لحظه آماده‌نیلوفرِ بود، فریاد زد: «کور خوندی!» و کاخ اژدها‌دربار را برای متوقف کردنِ او به حرکت درآورد.
دو طرف با هم درگیر‌نکنه شدند و طولی نکشید که‌میان کاخ اژدها مجبور به عقب‌نشینی گشت.
دوک لونگ بر سرِ‌واقعه تمامی جاودانه‌های دربار آسمانی فریاد‌دوباره کشید: «پس منتظر چی هستید؟»
جاودانه‌های دربار آسمانی به خود‌هزینه‌ها آمدند و به سمت فانگ یوان‌استفاده و دریای پهناور اراده‌ها هجوم بردند.
جاودانه‌های سه منطقه نیز قرار‌والامقامِ نبود دست روی دست بگذارند؛نسل‌های نبردی عظیم دوباره شعله‌ور شد!
چشمان وو یونگ برقی زد و همان‌طور که تیغه‌های باد بی‌شماری را‌والامقام‌ها به اطرافش پرتاب می‌کرد، گفت: «مهم نیست نیلوفر سرخ داره چه کار می‌کنه،ماند قطعاً به ضرر دربار آسمانیه و این دقیقاً همون چیزیه که ما می‌خوایم.»
دی زانگ شنگ خشمگینانه غرش کرد؛ بدنش را به دور فانگ یوان و‌عملِ اراده‌های انسان حلقه زد و با سپر کردنِ پیکرِ خویش، در برابر حرکات‌دست کشنده مقاومت کرد. او از درد زوزه می‌کشید، اما حاضر به عقب‌نشینی نبود.
بینگ سای چوان سوار بر محراب بخت و بلا، در برابر دیوان داوری اهریمن ایستادگی می‌کرد. نگاهش پیچیده بود؛بارها به نظر می‌رسید والامقام اهریمنِ نیلوفر سرخ نیز قصد دارد گوی سرنوشت را پالایش کند. این کار برخلاف هدفِ آسمان‌واقعیِ دیرزیستی بود، اما او در این لحظه نه می‌توانست جلویش را بگیرد و نه عقب‌نشینی کند؛ چاره‌ای جز جنگیدن نداشت.
شعله‌ها اراده‌های انسان را‌نکنه می‌سوزاندند و رایحه‌ای غلیظ و‌میان تند در فضا پراکنده می‌کردند.
پس از ادغامِ ارادهٔ نیلوفر سرخ با‌اهریمنِ اراده‌های انسان، دریای پهناور اراده‌ها با فانگ یوان‌زمان همراه شد و به درون شعله‌ها سرازیر گشت.
توده‌های شعله به اطراف‌واقعه زبانه کشیدند و به‌سرعت به‌دوباره دریایی از آتش بدل گشتند.
دمای محیط بالا رفت؛ اگر جاودانه‌های‌خبرگان رتبه ۶ از خود دفاع نمی‌کردند، در‌روش‌هایشان دم بر اثر حرارتِ شعله‌ها ذوب می‌شدند.
فانگ یوان نفس عمیقی کشید. شنل خونین از‌سرخه او محافظت می‌کرد؛ او در میان دریای آتش‌آسمانی ایستاده بود، اما دست به هیچ اقدامی نمی‌زد.
یکی از جاودانه‌های دربار آسمانی نتوانست جلوی‌اهریمنِ خنده‌اش را بگیرد: «فانگ یوان هیچ کاری‌مرموزترینشان نمی‌کنه، انگار دستورالعمل گویِ جاودانِ سرنوشت رو نداره!»
فانگ یوان از میان شعله‌ها به گوینده نگاه کرد. لبخند‌متولد سردی زد و با لحنی که بوی ترحم می‌داد گفت: «من‌اعتبار ندارمش، اما توی این میدون نبرد، یه نفر هست که دارتش.»
«چه کسی؟!» این سؤالی بود‌هزینه‌ها که در ذهن تمام جاودانه‌های‌وادارد درگیر در نبرد نقش بست.
جاودانه‌های دربار آسمانی‌ممکنه ناخودآگاه با خود اندیشیدند:نیلوفرِ «پیداش کنید و بکشیدش!»
جاودانه‌های سه منطقه نیز در‌نکنه دم تصمیمشان را گرفتند: «پیداش‌میان کنید و ازش محافظت کنید!»
فانگ یوان در سکوت‌واقعه نگاهش را به سمت‌بارها فنگ جیو گه چرخاند.
فنگ جیو‌بدون گه نیز به‌هزینه‌ها او خیره شد.
آن دو از میان دریای آتش به یکدیگر‌سرخه چشم دوختند؛ چنان غرق در نگاه هم بودند‌آسمانی که گویی نبردهای اطرافشان فرسنگ‌ها با آن‌ها فاصله داشت.
فنگ جیو گه‌یعنی نفس عمیقی کشید و‌اهریمنِ به‌آرامی چشمانش را بست.
سپس دهان گشود و شروع‌پاک به خواندن کرد؛ نوای آواز سرنوشت‌شده در سراسر میدان نبرد طنین‌انداز شد.
«فنگ جیو‌بدون گه دوباره‌گرفتن حمله کرد!»
«فانگ یوان رو‌ممکنه بکشید، ارادهٔ انسان‌اهریمنِ رو نابود کنید!»
«اول ارادهٔ انسان رو‌ممکنه از بین ببرید، فانگ‌نیلوفرِ یوان توی اولویت دومه.»
جاودانه‌های دربار آسمانی جانی تازه‌پاک گرفتند، اما لحظه‌ای بعد، فریادشان‌متولد از سر شوک به هوا برخاست.
آواز سرنوشت به آن‌ها قدرتی‌هزینه‌ها نبخشید، بلکه در عوض، این جاودانه‌های‌استفاده سه منطقه بودند که تقویت شدند.
دوک لونگ که غرق در خشم و ناباوری بود،میان برگشت و همچون اژدهای خونیِ خشمگینی به فنگ جیو‌برای گه چشم دوخت: «فنگ جیو گه، داری چه غلطی می‌کنی؟!»
صدای فنگ جین هوانگ که‌نکنه آکنده از شوکی مطلق بود‌میان نیز به‌وضوح به گوش رسید: «پدر!»
چین دینگ لینگ با صدایی گوش‌خراش و آکنده از خشمی بی‌حدومرز فریاد کشید: «فنگ جیو گه، چرا این‌می‌خواست کار رو می‌کنی؟ تو به دربار آسمانی خیانت کردی! چطور جرئت می‌کنی، چطور می‌تونی این کار رو بکنی؟!»خطاب او برای پرورش فنگ جیو گه، حتی گویِ جاودانِ بختِ پاسخگویِ خود را نیز به او واگذار کرده بود.
اما فنگ جیو‌نظر گه این‌گونه لطفش‌خبرگان را «جبران» کرد!
چهرهٔ فنگ جیو‌ممکنه گه آرام بود و‌نیلوفرِ از خواندن دست نکشید.
در این لحظه، او بدون ذره‌ای تردید‌اهریمنِ به دربار آسمانی خیانت کرد و به‌مرموزترینشان فانگ یوان و نیروهای متحدِ سه منطقه پیوست!