چپتر 1961: نابودی گوی تقدیر
0نور سفیدی که بر اثر‌جاودان حرکت کشندهٔ غلبه بر تقدیر‌گذشت شکل گرفته بود، به‌کلی ناپدید گشت.
تَرَق تَرَق!
با گسترش ترک‌های بی‌شمار در سراسر برج ناظر‌ببینند آسمان، صداهای شکستنِ پی‌درپی طنین‌انداز شد. لحظه‌ای بعد،بردیم تمام برج ناظر آسمان فرو ریخت و تکه‌تکه گشت!
دربار آسمانیِ‌حیرت باشکوه در سکوتی‌موج سنگین فرو رفت.
در میدان نبرد هیچ اثری از باد‌آغازین به چشم نمی‌خورد، اما جاودانه‌ها حس می‌کردند‌فانگ طوفانی در دل‌هایشان به پا خاسته است!
برج ناظر آسمان به قطعات بی‌شماری تبدیل شد که همراه با اجساد‌یکدیگر جاودانه‌ها به پایین می‌ریخت. روش مسیر نقاشیِ والامقام جاودان نیلوفر آغازین به پرتوی‌قطعاً از نور بدل گشت که از آسمان گذشت و به دوردست‌ها پرواز کرد.
فانگ یوان بی‌آنکه توجهی نشان دهد، آرام‌صحنه در هوا شناور ماند و به دوک‌نابود لونگ، فنگ جیو گه و دیگران چشم دوخت.
چهره‌اش بی‌حالت بود و کلامی بر زبان نیاورد، تنها به آرامی مشتش‌قطعاً را گشود. به لطف حرکت کشندهٔ دیدگان همگان، تمامیِ مردم در پنج‌نقطهٔ منطقه توانستند آن صحنه را ببینند — تکه‌های گویِ تقدیرِ نابودشده را!
«گوی تقدیر... نابود شده؟»
«ما بردیم؟!»
جاودانه‌های سه منطقه به یکدیگر‌منطقه نگریستند، در حالی که حیرت‌گویِ و بهت در چهره‌هایشان موج می‌زد.
«باورنکردنیه، ما واقعاً انجامش دادیم!»
«این نبرد‌مسیر قطعاً تو یاد‌جاودان نسل‌های بعدی می‌مونه.»
پس از اینکه به‌گویِ خود آمدند، جاودانه‌های سه منطقه‌شده دیوانه‌وار فریاد شادی سر دادند!
در نقطهٔ مقابل، جاودانه‌های باقی‌ماندهٔ دربار‌توانستند آسمانی چهره‌هایی رنگ‌پریده و بی‌جان داشتند‌نابودشده و همچون عروسک‌هایی خیمه‌شب‌بازی مبهوت مانده بودند.
گوی تقدیر پرچم‌بهت دربار آسمانی و‌می‌زد ستون معنوی آن‌ها بود.
این چیزی بیش از یک کرم گوی رتبه ۹ بود؛ والامقام جاودان‌پرواز خاستگاه ازلی با تکیه بر این گو، حاکمیت بشریت را پایه‌گذاری کرده‌دوک بود. این گو به انسان‌ها امیدِ آزادی و شجاعتِ طغیان بخشیده بود.
پس از بیش از سه میلیون سال میراث و توسعه، اهمیت گوی‌یکدیگر تقدیر برای دربار آسمانی بسیار فراتر رفته بود. این گو بنیان دربار‌این آسمانی، یک نماد و همچنین پرچمی بود که تا ابد در اهتزاز می‌ماند.
اما اکنون، فانگ یوان‌پنج این پرچم را پایین‌ببینند کشیده و پاره کرده بود!
جاودانه‌های دربار آسمانی حس‌چهره‌هایشان می‌کردند ستونِ ذهنشان فرو ریخته‌انجامش و دنیایشان نابود شده است!
حتی بدون حملهٔ جاودانه‌های سه منطقه‌نیلوفر یا هرگونه محرک خارجی، آن‌ها مبهوت‌پرواز بودند و نمی‌دانستند چه باید بکنند.
حتی فنگ جیو گه نیز ساکت بود؛گوی آواز سرنوشتِ او که پیوسته در سراسر میدان‌حیرت نبرد طنین‌انداز می‌شد، در این لحظه متوقف گشت.
در دوردست، فنگ جین هوانگ که در یک خانهٔ گوی جاودانِ مخفی در زیر‌نابود زمین پنهان شده بود، بی‌صدا می‌گریست و زمزمه می‌کرد: «گوی تقدیر... نابود شد! چطور همچین‌دادیم اتفاقی افتاد؟ همه که این‌قدر تلاش کردن، حتی از فدا کردن جونشون هم دریغ نکردن!»
نگاه چین دینگ‌بهت لینگ خالی بود؛ او‌باورنکردنیه به مجسمه‌ای بی‌جان می‌مانست.
دیوان داوری اهریمن که به شدت آسیب دیده بود، به آسمان برخاست. فانگ ژنگ که درون آن بود، با‌دهد نگاهی بسیار پیچیده به فانگ یوان خیره شد و گفت: «فانگ یوان، تو واقعاً موفق شدی. توی دربار آسمانی،گشود جلوی چشم روش‌های والامقام‌ها، گوی تقدیر رو نابود کردی! پس فاصلهٔ بین من و تو واقعاً تا این حد زیاده.»
این فاصله باعث شد فانگ ژنگ احساس ناامیدی کند، اما نکتهٔ‌جاودانه‌های عجیب این بود که او در این لحظه هیچ تلخ‌کامی‌ای حس‌انجامش نمی‌کرد، بلکه در عوض رگه‌هایی از آسودگی در وجودش شکل گرفت.
دیگر وقت تسلیم شدن بود.
شخصی مانند فانگ یوان از همان ابتدا با‌واقعاً همه تفاوت داشت. فکر رقابت با او از‌می‌مونه همان اول خیالی باطل و حتی توهمی دیوانه‌وار بود.
«لعنتی، لعنتی...»
«ما شکست‌ببینند خوردیم، گوی‌گویِ تقدیر نابود شد.»
جاودانه‌های دربار آسمانی می‌گریستند. آن‌ها تمام قدرتشان را به کار گرفته و‌نابودشده همه‌چیزشان را فدا کرده بودند؛ برخی از گورهایشان بیرون خزیده بودند تا‌موج بجنگند، برخی تا آخرین لحظه مقاومت کرده بودند، اما باز هم شکست خوردند.
«ما واقعاً رفقامون‌بهت رو که خودشون رو‌باورنکردنیه فدا کردن ناامید کردیم!»
«من اون‌قدر شرمنده‌ام‌نقاشیِ که نمی‌تونم تو‌نیلوفر روی ارشدها نگاه کنم!»
شرم بر چهرهٔ جاودانه‌های دربار آسمانی نقش‌گوی بست و حتی بسیاری از آن‌ها وسوسه‌حالی شدند تا به زندگی خود پایان دهند.
در این لحظه، دوک لونگ ناگهان فریاد زد‌ببینند و صدایش که در سراسر میدان نبرد پخش‌بردیم می‌شد، ذهن تمام جاودانه‌ها را لرزاند: «خودتون رو نبازید!»
دوک لونگ به آسمان پرواز‌موج کرد؛ چهره‌اش جدی بود، چرا‌دادیم که می‌دانست این لحظه‌ای حیاتی است.
گوی تقدیر نابود شده بود و دوک لونگ نمی‌توانست به خود اجازه‌پرواز دهد که ناراحت باشد یا خودش را سرزنش کند. او رهبر دربار آسمانی‌لونگ بود و باید تمام تلاشش را می‌کرد تا با این بحران مقابله کند!
آنچه او را مضطرب می‌کرد این بود که حتی‌شده جاودانه‌های بسیار باتجربهٔ دربار آسمانی نیز این‌گونه متزلزل شده بودند.می‌زد مردم سراسر جهان با دیدن این صحنه چه فکری می‌کردند؟
اگر نقشه‌کشی‌ها و پیروزی‌های مکررِ پیشینِ فانگ یوان بر دربار آسمانی مانند سیلیِ محکمی بر‌شده صورت آن‌ها بود، نابود کردن گوی تقدیر توسط او به منزلهٔ لرزاندنِ کاملِ بنیان دربار آسمانی‌قطعاً و نابودیِ جایگاه و اعتباری بود که در طول بیش از سه میلیون سال اندوخته بودند!
دوک لونگ باید‌بهت روحیه و ارادهٔ‌می‌زد جنگیدنِ آن‌ها را بازمی‌گرداند.
دوک لونگ ناگهان بی‌هیچ اثری از سستی خندید و‌بدل با لحنی که هیچ‌گونه تزلزلی در آن حس نمی‌شد، گفت:دهد «فانگ یوان، واقعاً فکر کردی گوی تقدیر رو نابود کردی؟»
فانگ یوان پاسخی نداد و تنها‌نابودشده در حالی که به دوک لونگ‌یکدیگر نگاه می‌کرد، دستش را اندکی بالا آورد.
بی‌درنگ، جاودانه‌های سه منطقه او را‌توانستند به تمسخر گرفتند: «دوک لونگ، کورت‌نابودشده شدی؟ نمی‌تونی تکه‌های گوی تقدیر رو ببینی؟»
برخی از جاودانه‌های دربار آسمانی با چشمانی درخشان نگاه کردند‌دادیم و جرقه‌ای از امید در دل‌هایشان روشن شد: «نکنه گوی‌دیوانه‌وار تقدیری که فانگ یوان نابود کرد، یه نسخهٔ بدلی بوده؟»
اما دوک لونگ سرش را تکان داد و در حالی که همچنان می‌خندید، گفت: «هه هه‌بی‌آنکه هه، گوی تقدیری که نابود شد کاملاً واقعیه. اما فانگ یوان، گیرم که گوی تقدیر نابود‌کلامی شد، آیا واقعاً برای همیشه از بین رفته؟ یعنی ما نمی‌تونیم یه بار دیگه پالایشش کنیم؟»
جاودانه‌ها مبهوت ماندند: «ها؟»
گوهای جاودان منحصربه‌فرد بودند؛ این حقیقتی انکارناپذیر در‌ببینند جهان بود. اگر کسی گوی جاودانی داشت، دیگران‌بردیم نمی‌توانستند همان گو را در اختیار داشته باشند.
اما زمانی که آن گوی‌موج جاودان نابود می‌شد، دیگران شانس به‌این دست آوردن آن را پیدا می‌کردند.
اکنون گوی تقدیر توسط فانگ یوان نابود شده بود و‌گذشت این حقیقتی بی‌چون‌وچرا بود. اما این یک پایان واقعی به‌آرام شمار نمی‌رفت، زیرا دربار آسمانی می‌توانست دوباره آن را پالایش کند!
شن تسونگ شنگ با چهره‌ای‌تقدیرِ درهم‌کشیده پرسید: «آیا دربار آسمانی‌بردیم دستورالعمل گوی تقدیر رو داره؟»
دوک لونگ لبخند زد و در حالی که تمام وجودش از اعتمادبه‌نفس و آرامش لبریز بود، پاسخ داد: «دربار آسمانی‌حالی بیش از سه میلیون سال گوی تقدیر رو در اختیار داشته. ما تو این مدت، خبرگان بزرگِ بی‌شماری تو مسیر‌فریاد پالایش و سه والامقام جاودان داشتیم. خودت حدس بزن که دربار آسمانیِ ما دستورالعمل گوی تقدیر رو داره یا نه؟»
جاودانه‌های سه منطقه برآشفتند: «لعنتی!»
دوک لونگ با خنده ادامه داد: «با این حال، حتی اگه دربار‌پرواز آسمانی دستورالعمل گوی جاودانِ تقدیر رو نداشت، که چی؟ بذارید از همه‌تون بپرسم،لونگ آیا گوی تقدیر تو عصر باستان ازلی توسط رن زو پالایش شده بود؟»
چین دینگ لینگ که متوجه مقصود دوک لونگ شده بود، در‌جاودانه‌های حالی که چشمانش دوباره از سرزندگی می‌درخشید، پاسخ داد: «معلومه که‌انجامش نه. گوی تقدیر از خودِ آسمان و زمین متولد شده بود.»
دوک لونگ سر تکان داد: «دقیقاً. گوهای جاودان از طبیعت متولد میشن و به همین دلیله که گوهای جاودان‌نگریستند وحشیِ زیادی وجود داره. حتی اگه ما نتونیم پالایشش کنیم، آسمان و زمین گوی تقدیر رو پالایش می‌کنه. گوی‌آمدند تقدیرِ جدید ممکنه رتبه ۶ باشه یا حتی مستقیماً رتبه ۹ از آب دربیاد. کی می‌تونه با اطمینان بگه؟»
این بار، جاودانه‌های‌بهت سه منطقه به‌می‌زد یکدیگر نگاه کردند.
پس از اینکه دوک لونگ به این نکته‌پرتوی اشاره کرد، آن‌ها ناگهان متوجه شدند که نابود‌بی‌آنکه کردن گوی تقدیر شاید مسئلهٔ چندان بزرگی نبوده است!
اگر گوی تقدیر نابود شده‌تقدیرِ بود، خب که چه، می‌شد‌بردیم دوباره آن را پالایش کرد.
یکی از جاودانه‌ها با خشم فریاد زد:صحنه «حتی اگه پالایش بشه، می‌تونیم دوباره نابودش کنیم!»شده اما حتی خود او نیز اعتمادبه‌نفس چندانی نداشت.
آن‌ها برای نابودی گوی تقدیر در این نبرد، بهای گزافی پرداخته بودند! آیا واقعاً می‌شد چنین موفقیتی را تکرار کرد؟دیوانه‌وار از هر چیز دیگری که می‌گذشتند، تنها همین نکته که فقط یک اهریمن برون‌جهانی می‌توانست گوی تقدیر را نابود کند، سد‌آن‌ها راه بسیاری از قهرمانان و فاتحان می‌شد. مگر نه اینکه حتی سه والامقام اهریمن نیز در این راه شکست خورده بودند؟
جاودانه‌ای با درماندگی گفت: «لعنت بهش، چطور متوجه این‌بدل موضوع نشدیم؟» اما با کمی تأمل، می‌توانست خودش را‌نشان سرزنش کند که چرا همه‌چیز را به درستی نسنجیده است.
به هر حال، حمله به دربار آسمانی و نابود کردن گوی تقدیر به خودیِ خود هدفی عظیم بود و حتی می‌شد آن را خیالی‌این باطل دانست. جاودانه‌ها برای تحقق این هدف، ذهن و انرژی خود را تا مرز فرسودگی مصرف کرده بودند. این مأموریتی غیرممکن و شبیه به‌مبهوت صعود یک فانی به آسمان بود؛ حتی اگر تمام قدرتشان را به کار می‌گرفتند و اراده‌ای پایان‌ناپذیر داشتند، باز هم دستیابی به آن دشوار بود.
در چنین شرایطی، چه کسی مجال‌توانستند آن را داشت تا به مسائلِ‌نابودشده پس از صعود به آسمان فکر کند؟
در واقع، وقتی قارهٔ مرکزی مجمع مسیر پالایش را برگزار‌دادیم کرد و جاودانه‌های چهار منطقه هجوم آوردند، چه کسی می‌توانست‌دیوانه‌وار با اطمینان بگوید که قادر به نابودی گوی تقدیر خواهند بود؟
هیچ‌کس!
حتی فانگ یوان‌تکه‌های و حتی والامقام‌ها‌نابودشده نیز چنین اطمینانی نداشتند.
همه فقط‌تمامیِ داشتند شانس خود‌منطقه را امتحان می‌کردند.
پس از موفقیت در این تلاش،می‌زد جاودانه‌ها غرق در شادی شده بودند. اما‌یاد پس از تحقق این هدف چه می‌شد؟
سخنان دوک لونگ نیز حقیقت داشت. جاودانه‌های سه منطقه ناگهان دریافتند‌دوردست‌ها که بهای پرداختی، نبردها و تلاش‌هایی که به خرج داده بودند‌شناور همگی بیهوده بوده است؛ آیا این صرفاً یک پیروزیِ پوچ بود؟
جاودانه‌های سه منطقه در‌گویِ سکوت فرو رفتند و‌نابود چهره‌هایشان رفته‌رفته درهم رفت.
وو یونگ تیزبین بود و با حس کردنِ تغییر در قلوب افراد و افت روحیه‌شان، بی‌درنگ با لحنی سرد پاسخ داد: «سرور دوک‌چهره‌هایشان لونگ، زبون تندی دارید. با این حال، شکست دربار آسمانی همچنان یه شکسته. شما برای دفاع و حتی پنهان کردن گوی تقدیر تو دربار‌چهره‌هایی آسمانی زحمت زیادی کشیدید، اما ما باز هم تونستیم نابودش کنیم. تو آینده، حتی اگه دوباره گوی تقدیر رو به دست بیارید، که چی؟»
«هه هه هه، در واقع شمایید که باید مراقب باشید. وگرنه وقتی آسمان و زمین گوی‌می‌مونه تقدیر جدید رو متولد کنه، خودتون نمی‌تونید پالایشش کنید. اون موقع، گوی تقدیر تبدیل به یه گوی‌عروسک‌هایی جاودان وحشی میشه، هر کسی می‌تونه به دستش بیاره و دیگه لزوماً نصیب دربار آسمانیِ شما نمیشه.»
چشمان جاودانه‌های سه‌نقاشیِ منطقه درخشید و‌نیلوفر روحیهٔ آن‌ها اوج گرفت.
دوک لونگ با آرامش لبخند می‌زد: «وو یونگ، اصلاً در این مورد اشتباه نمی‌کنی. گیرم‌حیرت که گویِ تقدیر به گویِ جاودانِ وحشی تبدیل شود و به دست یکی از شما بیفتد،خود که چه؟ آیا شما... می‌توانید از آن استفاده کنید؟ اصلاً می‌دانید چطور باید به کارش گرفت؟»
حتی وو یونگ‌مردم هم نتوانست پاسخی‌توانستند به این پرسش بدهد.
دوک لونگ با غرور لبخند زد: «جاودانه‌ها هرگز نمی‌توانند از گویِ تقدیر استفاده کنند! پیش از عصر باستانِ دور، این گو در دست انسان‌های دگرگونه بود، اما آن‌ها نتوانستند از آن استفاده‌همچون کنند. در طول سه میلیون سال، دربار آسمانیِ من چندین والامقامِ جاودان داشت، اما هیچ‌کس نتوانست مستقیماً این گو را به کار گیرد. نوابغ بی‌شماری ذهن خود را به کار گرفتند و‌برای سپس برج ناظر آسمان را مفهوم‌سازی کردند؛ سه میلیون سال طول کشید تا ما حرکت کشنده‌ای را کشف کنیم که بتواند از گویِ تقدیر بهره ببرد، و آن حرکت، غلبه بر تقدیر است!»
«آیا حرکت کشندهٔ غلبه بر تقدیر‌نیلوفر را درک می‌کنید؟ آیا می‌دانید چطور‌پرواز باید برج ناظر آسمان را ساخت؟»
جاودانه‌های سه‌ببینند منطقه در‌گویِ سکوت فرو رفتند.
دوک لونگ ادامه داد: «تنها ارادهٔ آسمان می‌تواند از گویِ تقدیر استفاده کند. در آن زمان، به خاطر بشریت، والامقامِ جاودانِ صورت فلکی از‌موج فدا کردن خود دریغ نکرد و با ارادهٔ آسمان ادغام شد تا در آن اختلال ایجاد کرده و بر آن تأثیر بگذارد. به همین‌رنگ‌پریده دلیل است که بشریتی که سه میلیون سال پیش برخاست، هنوز هم در حال شکوفایی است و ما به عنوان حاکمان جهان باقی مانده‌ایم.»
«و دربار آسمانیِ من، گورستان جاودان را ساخت تا از ارادهٔ صورت فلکی پشتیبانی کند. اعضای دربار آسمانی همگی انتخاب‌دیوانه‌وار کردند که در گورستان جاودان به خواب زمستانی بروند تا کمکی پیوسته برای ارادهٔ صورت فلکی فراهم کنند. تنها در این‌آن‌ها صورت است که ما قادریم بر گویِ تقدیر تأثیر بگذاریم و بدین ترتیب جایگاه بشریت را در کل جهان حفظ کنیم!»
«در میان شما،نقاشیِ چه کسی می‌تواند به‌آغازین چنین چیزی دست یابد؟»
دوک لونگ نگاهش را در سراسر میدان نبرد چرخاند. جاودانه‌های سه منطقه ساکت بودند، در‌حیرت حالی که جاودانه‌های دربار آسمانی با غرور ایستاده بودند. حتی یکی از آن‌ها با تکبر‌اینکه افزود: «هیچ‌کس! در پهنهٔ پنج منطقه، تنها دربار آسمانی می‌تواند چنین کاری را به انجام برساند!»
پاسخ کوبندهٔ بینگ سای چوان از درون محرابِ بخت و بلا به گوش رسید: «نه، تو اشتباه می‌کنی، دوک لونگ. حتی‌حیرت اگر نتوانیم از گویِ تقدیر استفاده کنیم، می‌توانیم آن را به عنوان مواد پالایش گو به کار بگیریم تا گویِ سرنوشت را‌نقطهٔ پالایش کنیم! گویِ تقدیر نمی‌تواند توسط دیگران کنترل شود، اما گویِ سرنوشت می‌تواند. این نقشهٔ سرور ما، والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم است.»
دوک لونگ به محرابِ بخت و بلا نگاه کرد و‌دادیم پوزخندی تحقیرآمیز زد: «حتی اگر گویِ سرنوشت را پالایش کنید،دیوانه‌وار آیا به این معناست که گویِ تقدیر دیگر وجود نخواهد داشت؟»
بینگ سای‌مسیر چوان نتوانست‌والامقام پاسخی بدهد.
اگر گویِ تقدیر به عنوان مواد گو استفاده می‌شد، وقتی‌بردیم آسمانِ دیرزیستی گویِ سرنوشت را پالایش می‌کرد، گویِ تقدیر مصرف‌باورنکردنیه می‌شد. در آینده، همچنان می‌توانست گویِ تقدیرِ جدیدی به وجود بیاید.
دوک لونگ آهی کشید: «مهم نیست چه می‌کنید، گویِ تقدیر همچنان وجود خواهد‌گوی داشت. حتی اگر اکنون نابود شود، در آینده دوباره پدیدار خواهد شد. تا‌باورنکردنیه زمانی که دوباره ظاهر شود، آیا تلاش‌های امروز شما هیچ معنایی خواهد داشت؟»
جاودانه‌های سه منطقه ساکت بودند.
دوک لونگ خود با وقار و نفرت پاسخ داد: «البته‌گذشت که معنا دارد! معنایش این است که به انسان‌های دگرگونه فرصتی‌هوا برای برخاستن بدهید، تا آن‌ها تأثیرِ مخربِ غیرقابل‌تصوری بر بشریت بگذارند.»
«شما نمی‌توانید از گویِ تقدیر استفاده کنید و چقدر طول می‌کشد تا گویِ سرنوشت را پالایش‌بهت کنید؟ شما حتی یک دستورالعمل گویِ ناقص از گویِ تقدیر هم ندارید! وقتی گویِ تقدیر دوباره‌آمدند پدیدار شود، توسط ارادهٔ آسمان کنترل خواهد شد. بشریت افول خواهد کرد و انسان‌های دگرگونه برخواهند خاست.»
دوک لونگ سرزنش کرد و ناگهان به سمت فانگ یوان اشاره کرد: «و کسانی که باعث این اتفاق شدند،نگریستند همهٔ شما هستید! به خصوص تو! تو بزرگ‌ترین اهریمنی! تو گورستان جاودان را نابود کردی، ارادهٔ صورت فلکی دیگر نخواهد‌دیوانه‌وار توانست مانند گذشته در ارادهٔ آسمان دخالت کند. اگر در آینده بشریت منقرض شود، تو مقصر اصلیِ همه‌چیز خواهی بود!»
«فانگ یوان، آه فانگ یوان،موج فکر می‌کنی با نابود کردن‌دادیم گویِ تقدیر به پیروزی رسیده‌ای؟»
«هه هه هه، در‌والامقام بهترین حالت، این فقط‌پرتوی یک شوخی بزرگ است.»
«دربار آسمانیِ من در تمام جنبه‌ها به فکر بشریت است. ما خون و عرق خود را برای‌چهره‌هایشان منافع بشریت فدا کردیم و حتی از جان خود گذشتیم. و شما مردم، به خاطر منافع خودخواهانهٔ‌فریاد خود، جایگاه عظیمی را که دربار آسمانیِ من با دقت برای میلیون‌ها سال حفظ کرده بود، نابود کردید.»
«دربار آسمانیِ من می‌تواند در آینده دوباره گویِ تقدیر را پالایش کند،نابودشده ما می‌توانیم آن را مخفیانه پالایش کنیم! ما نخواهیم گذاشت پنج منطقه‌موج از پالایش گویِ تقدیر باخبر شوند، آیا شما متوجه آن خواهید شد؟»
«آیا می‌توانید‌حیرت به موقع جلوی‌موج ما را بگیرید؟»
«حتی اگر بار دوم یا سوم هم جلوی ما‌بدل را بگیرید. بعد از آن چه؟ چه کسی می‌تواند تضمین‌دهد کند که می‌توانید بارها و بارها مانع پالایش آن شوید؟»
«ما تنها گویِ تقدیر رتبه ۶ را‌گوی پالایش خواهیم کرد، این کار بسیار آسان‌تر‌حالی از بازگرداندن آن به رتبه ۹ است!»
«همچنین، هر بار که ما به خاطر گویِ تقدیر بجنگیم، بشریت‌تقدیرِ تلفات سنگینی متحمل خواهد شد و بنیان خود را به شدت هدر‌چهره‌هایشان خواهد داد. این به انسان‌های دگرگونه فرصت می‌دهد تا علیه ما برخیزند!»
دوک لونگ در حالی‌چهره‌هایشان که این حرف‌ها را می‌زد،انجامش با احساساتی عمیق مرثیه‌سرایی کرد.
«این پیرمرد کیست؟ من نمی‌دانستم که‌نیلوفر دربار آسمانی این‌همه کار به خاطر‌پرواز تمام نژاد بشر انجام داده است!»
«چرا آن‌ها به دربار‌گویِ آسمانی حمله کردند، این جاودانه‌ها‌شده پیش خود چه فکری می‌کردند؟»
«این افراد همگی اهریمن هستند، آن‌ها‌توانستند تصویر بزرگ‌تر را به خاطر منافع‌نابودشده خود نادیده گرفتند! آن‌ها گناهکارانی ملعون‌اند!»
فانی‌های پنج منطقه‌بهت با سخنان دوک‌می‌زد لونگ هم‌صدا شدند.
بیشتر فانی‌ها درک‌نقاشیِ بسیار اندکی از‌نیلوفر دنیای جاودانه‌ها داشتند.
و جاودانه‌های پراکنده در‌گویِ پنج منطقه نیز با شنیدن‌شده سخنان دوک لونگ ساکت شدند.
دربار آسمانی قدرتمند بود، دربار آسمانی سلطه‌گر بود، دربار آسمانی تقریباً تمام‌نابودشده منابع تزکیهٔ قاره مرکزی را در اختیار داشت، جاه‌طلبی دربار آسمانی بی‌نهایت‌موج دوردست بود و فعالانه در رویدادهای مهم چهار منطقهٔ دیگر دخالت می‌کرد.
اما هیچ‌کس نمی‌توانست نقش‌چهره‌هایشان دربار آسمانی در محافظت‌واقعاً از بشریت را انکار کند.
این یک حقیقت بود!
در درون شنل خونی، ارادهٔ وحشیِ بی‌پروا در حالی که سرش را گرفته بود زمزمه کرد:بهت «آه، این تا حدودی دردسرساز است. با اینکه نابود کردن گویِ تقدیر به شدت رضایت‌بخش بود،آمدند اما بعد از فروکش کردن هیجان، کمی احساس پوچی به آدم دست می‌دهد. این کمی مشکل‌ساز است.»
فانگ یوان با چهره‌ای بی‌تفاوت گفت: «هه هه، دوک لونگ،گویِ حرفت تمام شد؟» پس از نابودی گویِ تقدیر، این اولین باری‌حیرت بود که او لب به سخن می‌گشود و سکوت را می‌شکست.
دوک لونگ به فانگ یوان‌موج نگاه کرد؛ اخم‌هایش در هم‌دادیم رفت و رفته‌رفته احساس ناآرامی کرد.
فانگ یوان بیش از حد آرام بود! با توجه به هوش فانگ یوان، چطور ممکن بود او‌توجهی این نکتهٔ حیاتی را نبیند؟ دوک لونگ سعی کرد از زاویه‌ای دیگر فکر کند؛ اگر او جای‌نیاورد فانگ یوان بود، قطعاً از تمام قدرت خود برای حمله استفاده می‌کرد و به دشمنان فرصت صحبت نمی‌داد.
زیرا به محض اینکه دوک‌تقدیرِ لونگ صحبت می‌کرد، همین وضعیت‌بردیم فعلی را به وجود می‌آورد.
در واقع همین‌طور هم بود.
سخنان دوک لونگ روحیهٔ جاودانه‌های دربار آسمانی را بازگرداند و همچنین‌این ارادهٔ دشمنان را سرکوب کرد. او علاوه بر این، اعتبار دربار آسمانی‌دادند را بالا برد و به سادگی در حال تغییر دادن ورق بود!
دوک لونگ شایستهٔ رهبری دربار آسمانی بود؛ او نه‌تنها قدرتی‌گذشت رعب‌آور در حد یک ستون اصلی داشت، بلکه در زمان‌های حساس‌هوا می‌توانست رهبری کند، روحیه ببخشد و قلب مردم را تغییر دهد.
چطور فانگ‌ببینند یوان نمی‌توانست‌گویِ این را ببیند؟
اما او جلوی دوک لونگ را نگرفت.صحنه دوک لونگ حتی می‌توانست به طور مبهم‌نابود ردی از انتظار را در چشمان او ببیند.
پس فانگ‌حیرت یوان منتظر‌چهره‌هایشان چه بود؟
در لحظهٔ بعد، فانگ یوان پوزخند زد: «اوه دوک لونگ،گذشت چه کسی به تو گفته که نابودی گویِ تقدیر به معنای‌هوا پایان این نبرد است؟ به نظر می‌رسد کسی را فراموش کرده‌ای.»
با درکِ حقیقتی،تکه‌های مردمک چشمان دوک‌نابودشده لونگ منقبض شد.
او رد نگاه فانگ‌پنج یوان را دنبال کرد‌ببینند و رودی را دید.
آن شبحِ‌حیرت وهمیِ رود‌چهره‌هایشان زمان بود!
محرابِ بخت و بلا حامل روش والامقامِ اهریمنِ نیلوفر سرخ‌گذشت بود؛ ندای باستان. از ابتدای نبرد، قدرت این حرکت کشنده‌آرام به شکلِ شبحِ رود زمان در دربار آسمانی متراکم شده بود.
خبرگانِ جاودانهٔ گذشتهٔ دشت‌های شمالی از این‌گوی رودِ وهمی بیرون آمده و تهدیدی بی‌نهایت‌حالی عظیم برای دربار آسمانی ایجاد کرده بودند.
اما با ادامهٔ نبرد، به نظر می‌رسید‌صحنه شبحِ رود زمان رفته‌رفته ضعیف شده است،نابود زیرا خبرگانِ کم‌تری از دشت‌های شمالی احضار می‌شدند.
در مراحل پایانی نبرد، این شبحِ رود‌باورنکردنیه زمان بی‌حرکت به نظر می‌رسید و هیچ اثری‌بعدی از ظهور چهره‌های جدید در آن دیده نمی‌شد.
با این حال، وقتی فانگ یوان گویِ تقدیر را نابود‌گذشت کرد، این شبحِ رود زمان همچون جانوری که از غل و‌هوا زنجیر رها شده باشد، شروع به خروش وحشیانه و متلاطم کرد.
شواش شواش شواش...
آب رودخانه به‌مردم خروش آمد و امواجی‌صحنه حیرت‌انگیز به پا کرد.
پیکری به آرامی و‌چهره‌هایشان با وقار از میان‌واقعاً امواج غول‌پیکر بیرون آمد.
تمام جاودانه‌های‌مسیر حاضر صدای‌والامقام او را شنیدند:
«به روزگارِ جوانی در پرتوِ بهار درخشیدم،
اسبان بر گل‌ها تاختند و شمیمِ شراب پراکنده شد.
عشق و کین همگام با امواج سر رسیدند،
زنجره‌های تابستان خواندند و من در دلِ شب بیدار گشتم.
نیلوفرهای سرخ را در رود زمان کاشتم،
و با چشمانی خشکیده از اشک، به گذشته بازگشتم.
از گذرگاهِ پرفرازونشیبِ روزگار به این آوردگاه بازمی‌گردم،
تا هزاران موجود، حیاتی رها از بندِ تقدیر را چشم‌انتظار باشند!»
او ظاهری شبیه به یک مرد جوان داشت، اما نگاهش گویی فراز‌نسل‌های و نشیب‌های بی‌شماری را تجربه کرده بود. ردایی سرخ بر تن داشت، چهره‌اش‌آسمانی به پاکی یشم، چشمانش به درخشندگی ستارگان و پوستش به سفیدی برف بود.
او از شبحِ رود زمان‌نگریستند بیرون آمد و قدم به‌موج میدان نبرد دربار آسمانی گذاشت.
همه نگاه می‌کردند؛واقعاً سکوتی مطلق همه‌جا‌این را فرا گرفته بود.
نگاه او پیش از‌همراه آنکه روی پیکر دوک لونگ‌مسیر ثابت بماند، در اطراف چرخید.
دوک لونگ لرزید، چهره‌اش به شدت درهم و‌دادیم پیچیده شد. دهانش را باز کرد و لبانش‌خود تکان خورد، اما هیچ کلمه‌ای از آن بیرون نیامد.
مرد جوان‌بردیم لبخند زد: «استاد،نگریستند حالتان خوب است؟»