چپتر 1275: پایانِ ناگهانی

لکس داشت با هیولای اسکلتیِ بزرگی به‌اندازهٔ یک کوه می‌جنگید و راستش حسابی هم‌بود​ داشت به او خوش می‌گذشت که ناگهان چیزی تغییر کرد. اما فقط لکس متوجهِ‌چه‌بسا​ این موضوع نشد. تک‌تکِ موجوداتِ درونِ سراب حس کردند که خودِ تاروپودِ واقعیت دارد می‌لرزد.

لکس تواناییِ کنترلِ قوانین را از دست داد و باورش‌دلیلش​ به اعماقِ وجودش پس نشست، در حالی که حتی غرایزش هم‌برخی​ به او می‌گفتند برود و یک گوشه خودش را جمع کند.

ذهنش با تمامِ قوا به کار افتاد، چون برای لحظه‌ای کوتاه فکر‌واردِ​ کرد موجودی در سطحِ کیهانی او را هدف گرفته است. اما وقتی حواسش‌میشه​ را گسترش داد، دید که همه تحت‌تأثیر قرار گرفته‌اند، فقط به شکل‌های مختلف.

برای مثال، سایرِ نیروهای هنالی هم با حس‌کردنِ قدرتِ عظیمی‌سرورانِ​ که در سرتاسرِ سراب پخش می‌شد به لرزه افتادند، در‌هرچی​ حالی که نیروهای سانگویس پلوویا همگی پودر شدند. همه‌شان. هم‌زمان. پودر.

نور که ناگهان کنارِ لکس ظاهر شد و دستش را‌بودند​ روی شانهٔ او گذاشت تا از بخشِ عمدهٔ هاله محافظتش‌نشوند​ کند، گفت: «سرورانِ دائو واردِ عمل شدن. اونم چه حرکتِ بزرگی.»

فهد در حالی که کنارِ‌شدن​ بقیه ظاهر می‌شد، گفت: «دلیلش هرچی‌هرچی​ که هست، مبارزه داره تموم میشه.»

لکس به اطراف نگاه کرد و جاودانه‌های بی‌شماری را دید که برخی زخمی و برخی سالم بودند، اما همگی با‌هرچی​ ترس به اطراف نگاه می‌کردند. فقط کافی بود یک سرورِ دائو واردِ عمل شود تا این‌همه آدم کشته نشوند. اما‌این‌همه​ از طرفِ دیگر، با این کار ثباتِ قلمروی آغاز را به خطر می‌انداختند که چه‌بسا جانِ افرادِ بیشتری را می‌گرفت.

اخلاقیات چیزِ گیج‌کننده‌ای بود و لکس دیگر در بیشترِ مواقع درباره‌اش بحث نمی‌کرد. مثلاً وقتی اخلاقیات دربارهٔ‌فهد​ درست و غلطِ دزدیدنِ آب‌نبات از یک بچه قضاوت می‌کرد همه‌چیز آسان بود، اما وقتی هر اقدامِ‌ترس​ فرد روی زندگی و مسیرِ میلیون‌ها، میلیاردها یا تریلیون‌ها نفر تأثیر می‌گذاشت، دیگر قضیه به این سادگی نبود.

در عوض، لکس به دنیای زیرِ پایش نگاه کرد. وقتی سراب به پایان می‌رسید،‌بود​ این دنیا به همان‌جایی برمی‌گشت که در اصل از آنجا آمده بود. لکس به زمین‌جانِ​ نگاه کرد و با استفاده از چشمِ راستش، آرایه‌ای در اعماقِ خودِ سیاره شکل داد.

مدتی پیش، این ایده به ذهنِ لکس رسیده بود که میراث‌ها، گنجینه‌ها‌هست​ و فرصت‌های بزرگی برای دیگران به جا بگذارد. او تعدادِ زیادی از آن‌ها‌ترس​ را در قلمروی نیمه‌شب رها کرده بود، اما هنوز در قلمروی آغاز نه.

خودِ لکس بهرهٔ فراوانی از میراثِ دیگران و همچنین‌گفت​ چند گنجینهٔ شانسی برده بود، بنابراین حالا که قدرتمند شده‌دلیلش​ بود، دلش می‌خواست چیزی هم برای دیگران به جا بگذارد.

در عرضِ چند لحظه، آرایه شکل گرفت. نه‌محافظتش​ خیلی پیچیده بود و نه خیلی قدرتمند، اما برای‌فهد​ موجوداتِ ضعیف‌ترِ روی این سیاره، یک گنجینه محسوب می‌شد.

اولین آرایه تمامِ قلمروهای کوچکِ موجود در اطرافِ سیاره را گرفت و آن‌ها را به هم نزدیک کرد. این کار‌نشوند​ یک قلمروی کوچکِ بزرگ‌تر نمی‌ساخت، لکس هنوز نمی‌توانست چنین کاری کند، اما آرایه هر قلمروی کوچک را غرق در انرژیِ فراوانی‌مثلاً​ می‌کرد و آن را به سرزمینی پر از گنجینه تبدیل می‌ساخت که گیاهانِ خارق‌العاده و گنجینه‌های طبیعی در آن متولد می‌شدند.

هر ۱۰ سال، ستون‌هایی به‌طورِ تصادفی در سرتاسرِ سیاره بالا می‌آمدند و هرکس را که لمسشان می‌کرد،‌اطراف​ به قلمروی کوچکی هدایت می‌کردند که مناسبِ فانی‌ها و تزکیه‌گرانِ آبدیدگیِ تن بود؛ قلمرویی که حاویِ بخشی از‌طرفِ​ دانشِ لکس دربارهٔ تزکیه و همچنین چند گنجینه برای شفا، تزکیه، تکنولوژی و چیزهایی از این دست بود.

هر پنجاه سال، ستون‌ها متفاوت می‌شدند و در‌محافظتش​ عوض، تزکیه‌گرانِ پرورشِ چی را آنی به قلمروی‌حرکتِ​ کوچکِ دیگری که کمی بالغ‌تر بود منتقل می‌کردند.

این الگو صعودی ادامه می‌یافت و هر‌هاله​ صد، پانصد و هزار سال، فرصتی برای‌شدن​ تزکیه‌گرانی با رتبهٔ بالاتر به همراه می‌آورد.

درست همان‌طور که پایان دادن به این جنگ برای یک سرورِ دائو چیزی جز تکان‌سرورِ​ دادنِ دست نبود، به‌جا گذاشتنِ سازوکاری پیچیده برای نشرِ دانشِ تزکیه و گنجینه‌ها، تنها نیازمندِ‌افرادِ​ این بود که لکس به سیاره نگاه کند و تواناییِ چشمِ راستش را به کار بگیرد.

نمی‌دانست چرا اخیراً چنین میلی‌شدن​ پیدا کرده بود، اما چون ذاتاً‌هرچی​ چیزِ بدی نبود، زیاد درگیرش نشد.

نور در حالی‌شانهٔ​ که تصویرش ناپدید می‌شد،‌هاله​ گفت: «داره تموم میشه.»

فهد نیز ناپدید شد و کلِ سراب رو به محو شدن‌دائو​ رفت، با این حال لکس در جایی که از آنجا آمده بود‌داره​ ظاهر نشد. در عوض، لکس دید در مکانی با تاریکیِ مطلق است.

آنجا نه خلأ بود، نه عمقِ‌بی‌شماری​ فضا. فقط... مکانی بود خالی از‌می‌کردند​ همه‌چیز، تا جایی که چشم کار می‌کرد.

لکس حس کرد انرژی‌اش دارد بازیابی می‌شود و خستگیِ اندکی که در چند‌مبارزه​ روزِ گذشته از مبارزه روی هم جمع شده بود، که انصافاً زیاد هم‌می‌کردند​ نبود، از بین رفت. در عرضِ چند دقیقه، لکس به وضعیتِ اوجش برگشت.

لباسش که در مقطعی متلاشی شده بود، دقیقاً به‌گفت​ همان شکلی که بود برگشت. یک میزِ چوبیِ ساده جلویش‌دلیلش​ ظاهر شد که رویش یک فنجان چایِ بخاردار قرار داشت.

پیکری که کنارِ میز‌گذاشت​ ظاهر شده بود، گفت:‌محافظتش​ «لطفاً چای رو بنوشید.»

او — یا آن — موجودی معلّق و انتزاعی بود که انگار با‌کافی​ روی هم گذاشتنِ لایه‌های پارچه‌های مختلف سرهم شده بود. دست‌هایش، در مقایسه با پارچه‌ای‌می‌انداختند​ که تنش را ساخته بود، شبیه آستین‌های چرمی بودند؛ یکی سیاه و یکی قهوه‌ای.

آن پیکر طوری به نظر می‌رسید که انگار از یک کارتونِ کودکان بیرون‌مبارزه​ آمده بود و هیچ حسِ تهدیدی القا نمی‌کرد، اما لکس مطمئن بود که‌می‌کردند​ بسیار از خودش قوی‌تر است. حتی از فهد و نور هم قوی‌تر بود.

«به‌پاسِ همکاریِ پرثمرتون با هنالی، فرماندارِ کلِ قلمروی آغاز، منصوب از طرفِ کنفدراسیونِ‌عمل​ هنالی، مالکِ قلمروی آغاز، مایله با شما دیدار کنه. این چای از تنِ شما‌نگاه​ در برابرِ آسیب دیدن در حضورِ ایشون محافظت می‌کنه و برای تزکیه‌تون هم مفیده.»

لکس زمزمه کرد: «ای‌گذاشت​ بابا.» و دستش را‌محافظتش​ سمتِ فنجان دراز کرد.

فرماندارِ کلِ قلمروی آغاز؟ این که کاملاً‌برخی​ شبیهِ رئیسِ هنالی به نظر می‌رسه، که‌بود​ بدون شک یه سرورِ دائو باید باشه.

لکس مشخصاً پیش از این با سرورانِ دائو‌فهد​ دیدار کرده بود و همین چند روز پیش هم‌اطراف​ در معرضِ هالهٔ یک نیمه‌سرورِ دائو قرار گرفته بود.

اما مسئله دقیقاً همین بود. صرفِ حضور در برابرِ یک نیمه‌سرورِ دائو نزدیک بود او را‌حرکتِ​ بکشد، آن هم بدونِ هیچ امیدی برای فرار. حالا قرار بود با یک سرورِ دائو دیدار‌سالم​ کند، و با اینکه چای از او محافظت می‌کرد، آیا رازهایش را هم در امان نگه می‌داشت؟

مری به او گفته بود که مشکلی پیش نمی‌آید.‌گفت​ با خودش فکر کرد که به‌زودی می‌فهمد. چای را که‌دلیلش​ طعمِ نعناع و عسل می‌داد، یک‌نفس سر کشید. بد نبود.