چپتر 881: معبدِ پنهان

ناوگانی از کشتی‌های اتحاد از دور به بی‌جی‌وای-۹۸۷ نزدیک می‌شد. رسیدنِ آن‌ها به تأخیر افتاده بود، زیرا چندین بار‌بررسی‌اش​ با محدوده‌ها و سیاره‌هایی روبه‌رو شدند که طبقِ اطلاعاتشان، تحتِ کنترلِ آن‌ها قرار داشتند و پیشرفتشان در آنجا خوب‌ناوگان​ بود. با این حال، واقعیت این بود که تمامِ نیروهای اتحاد به‌شدت سرکوب می‌شدند و ارتباطشان به‌کلی قطع شده بود.

هرچند تلفاتِ سنگینی نداده بودند، اما این ناهنجاری آن‌قدر عظیم بود که گزارشی برای هنالی‌معمولاً​ ارسال شده بود. اینکه آن‌ها چه نتیجه‌ای می‌گرفتند و چطور واکنش نشان می‌دادند، چیزی نبود‌بسیاری​ که اتحاد بتواند حدس بزند، اما مطمئن بودند که قطعاً واکنشی در کار خواهد بود.

بدتر از همه این بود که هنوز حتی به سیاره‌ای که قرار بود‌حدس​ بررسی‌اش کنند نرسیده بودند! اما بالاخره در میدانِ دیدشان قرار داشت! یا دقیق‌تر بگوییم،‌نرسیده​ کشتی‌هایشان روی آن قفل کرده بودند و تا چند ساعتِ آینده به آنجا می‌رسیدند.

هم گروه‌های رهبرِ ناوگان و هم مافوق‌هایشان در مرکزِ فرماندهیِ اتحاد، خود را از نظرِ‌توقفِ​ ذهنی آماده کرده بودند تا در زمانِ رسیدن با منظره‌ای ویرانگر روبه‌رو شوند. اما وقتی کشتی‌ها‌اجباریِ​ هشدارِ اضطراری دادند و به‌اجبار و بدونِ آمادگی از هایپردرایو خارج شدند، تمامِ آمادگی‌شان بی‌فایده ماند!

این توقفِ ناگهانی پیامدهای خوبی نداشت، زیرا معمولاً ورود به هایپردرایو و خروج از آن، برای حفظِ ایمنیِ خدمه‌بررسی‌اش​ و کشتی نیازمندِ چند مرحلهٔ آماده‌سازی بود. خروجِ اجباریِ این‌چنینی باعث شد کلِ ناوگان در بسیاری از بخش‌های حیاتی‌اش‌ناوگان​ آسیب ببیند؛ بماند که ضعیف‌ترین اعضای ناوگان به‌شدت بدحال شدند و از هوش رفتند، و جانِ بسیاری‌شان به خطر افتاد!

کاپیتانِ یکی از کشتی‌ها فریاد زد: «چه اتفاقِ کوفتی‌ای افتاد؟» اما با دیدنِ‌خوبی​ نمایشگرهای جلویش خشکش زد. روبه‌روی کشتی‌ها یک خلأ بود، و این به خلأِ فضا‌این‌چنینی​ اشاره نداشت. بلکه پوچیِ همواره در حالِ گسترشی بود که فضای اطرافش را می‌بلعید.

این منطقه که جای خود داشت،‌چطور​ اگر این وضعیت کنترل نمی‌شد، کلِ‌بتواند​ ابرِ هستی با خطرِ نابودی روبه‌رو بود.

کاپیتان درحالی‌که تمامِ تلاشش را می‌کرد تا لرزشِ بدنش را کنترل کند، فریاد زد: «به... به‌ناگهانی​ مرکزِ فرماندهی گزارش بدید! اما اول کشتی رو برگردونید!» اما نتوانست لرزشش را مهار کند. خلأ‌این‌چنینی​ با سرعتِ زیادی بزرگ می‌شد و پیامدهای این اتفاق به‌احتمالِ زیاد در تک‌تکِ میدان‌های نبرد حس می‌شد!

درست وقتی داشتند دور می‌زدند، یکی از‌حدس​ کارکنانِ پرشمارِ حاضر در اتاق فریاد زد:‌بدتر​ «صبر کنید، یه چیزی تو تاریکی می‌بینم!»

لکس از این تغییر کاملاً جا خورد، زیرا نه‌تنها آنی بود، بلکه چیزی بود‌بزند​ که پیش‌تر هرگز تجربه‌اش نکرده بود. بی‌درنگ تزکیه‌اش را متوقف کرد، چون نمی‌توانست ریسکِ هیچ‌میدانِ​ اختلالی را بپذیرد، اما بعد فهمید که این تغییر اصلاً روی او اثری نگذاشته است!

در خلأ هیچ نوری نبود، بنابراین چیزی نمی‌دید، اما‌آمادگی​ حسِّ روحی‌اش را گسترش داد تا وضعیتِ زی را بررسی‌نداشت​ کند و فهمید که آن نوجوان در آستانهٔ مرگ است!

لکس بی‌درنگ رع را رها کرد و زی‌بزند​ را چسبید؛ دمپایی حمام را به او داد‌هنوز​ تا بتواند در این محیطِ غیرعادی زنده بماند.

در مجموع، زی کمتر از یک ثانیه در معرضِ خطراتِ‌توقفِ​ خلأ قرار گرفته بود، اما لکس از همان لحظه حس می‌کرد‌کشتی​ که بیشترِ استخوان‌های زی شکسته و هوشیاری‌اش رو به محوشدن است.

لکس تصمیم گرفته بود همه‌چیز را رها کند و بی‌درنگ به مهمان‌خانه برگردد، اما فشاری را‌قطعاً​ که خلأ بر او وارد می‌کرد دست‌کم گرفته بود. هیچ انرژیِ روحیِ محیطی برای کمک به‌دقیق‌تر​ او در کار نبود و حس می‌کرد وزنِ یک سیارهٔ کامل دارد روی تنش آوار می‌شود.

مجالی برای فکر کردن نبود، چرا که نیروی خردکنندهٔ عظیمی به جمجمه‌اش فشار می‌آورد و‌توقفِ​ ذهنش را از کار انداخته بود. برای لحظه‌ای کوتاه، انگار تنِ لکس می‌توانست در برابرِ این‌اجباریِ​ فشار دوام بیاورد. اما بعد پوستش شروع به پاره‌شدن کرد و خون از تنش بیرون جهید.

استخوان‌هایش درونِ تنش ترک برمی‌داشتند و زیرِ بارِ این فشارِ عظیم‌واکنشی​ از جای خود درمی‌رفتند. دیری نپایید که استخوان‌هایش به نیزه‌هایی بدل شدند‌میدانِ​ که تنش را سوراخ می‌کردند و ماهیچه‌ها و اندام‌های درونی را می‌دریدند.

انگشتری که پلوایلین را در خود جای داده بود، ترک برداشت‌ناگهانی​ و النگوی فضایی‌اش به لرزه افتاد. شلوارش شروع به متلاشی‌شدن کرد،‌نیازمندِ​ چرا که لباس‌هایش در برابرِ سنگینیِ خلأ هیچ مانعی به حساب نمی‌آمدند.

دادنِ دمپایی حمام به زی چه‌بسا آخرین کاری بود که لکس‌نبود​ در عمرش انجام می‌داد، چرا که تنش در حالِ متلاشی‌شدن بود‌هنوز​ و ذهنش دیگر نمی‌کشید. از طعنهٔ روزگار، همان کار مایهٔ نجاتش شد.

در پهنهٔ بی‌پایانِ نیستیِ مطلق، انرژیِ عجیبی پدیدار شد و انگار زی را‌بی‌فایده​ که از هوش رفته بود، در بر گرفت. با اینکه زی از خطراتِ خلأ‌نیازمندِ​ در امان مانده بود، اما چنان آسیبی دیده بود که دیگر نمی‌توانست بیدار بماند.

انرژی او را در بر گرفت و‌حدس​ به سمتِ خاصی کشید. لکس هم که‌بدتر​ زی را محکم چسبیده بود، همراهش کشیده شد.

آن دو مدتی نامعلوم در میانِ نیستی شناور بودند و با گذشتِ زمان، لکس هر لحظه غیرقابل‌تشخیص‌تر می‌شد.‌حفظِ​ سرانجام چیزی جز یک تودهٔ گوشتِ له‌شده از او باقی نماند، اما حتی در این وضعیت هم چنگش‌ضعیف‌ترین​ روی زی سست نشد. گویی حتی در این حالت هم می‌دانست که جانش به این چسبیدن وابسته است.

سرانجام به مانعی پنهان در تاریکیِ ابدی نزدیک شدند و از حرکت ایستادند.‌حدس​ پرتوِ انرژیِ دیگری پدیدار شد و زی را یک بار، دو بار، و‌کنند​ بارها اسکن کرد؛ انگار می‌خواست هویتش را از هزاران راهِ مختلف تأیید کند.

وقتی کارِ پرتو با بررسیِ هویتِ زی تمام شد،‌آمادگی​ عقب رفت و مانع ناپدید شد. پشتِ آن معبدی عظیم‌نداشت​ نمایان شد که تنها پهنایش به یک میلیون مایل می‌رسید!

حتی در نبودِ نور هم معبد از همه‌جا دیده می‌شد و توجهِ ساکنانِ خلأ را از‌هنوز​ دور و نزدیک به خود جلب می‌کرد. تماشای معبد تنها به خلأ محدود نمی‌شد؛ حتی کسانی که‌ساعتِ​ بیرون از آن بودند نیز می‌توانستند شکوهش را ببینند، درست مانند ناوگانی که در حالِ عقب‌نشینی بود.

معبد پس از جذبِ زی و لکس‌آمادگی‌شان​ به درونِ خود، شروع به جمع‌آوریِ انرژی‌نداشت​ کرد؛ گویی داشت برای چیزی آماده می‌شد.