چپتر 951: رؤیاهای نگران‌کننده

در لایه‌ای عمیق، لکس می‌دانست که خواب می‌بیند. اما این آگاهی هیچ تغییری‌بدخواهانه​ در وضعیت ایجاد نکرد. مثل تماشاچی‌ای بود که از بالا به خودش نگاه می‌کرد،‌خواب‌های​ اما هم‌زمان، تمام احساساتی را که خودِ درونِ خوابش از سر می‌گذراند، حس می‌کرد.

داشتند شکارش می‌کردند. چیزی با روشی که نمی‌فهمید روی او قفل کرده بود. از چیزی استفاده‌سیاره‌ای​ کرده بود تا او را سرِ جایش قفل کند و جلوی بازگشتش به مهمان‌خانه را بگیرد.‌شده​ این قفل در واقع چیزی نبود که مستقیماً راهش را ببندد، بلکه نیازی مبرم ایجاد می‌کرد.

حتی به قیمتِ لورفتن، حتی‌بار​ به قیمتِ آسیبی بزرگ، نمی‌توانست فرار‌دید​ کند. باید می‌رسید... باید پیدا می‌کرد...

پیش از آنکه این فکر کامل شود، فشارِ آشنایی که حالا‌ممکن​ می‌دانست هیبتِ اژدهایان است، او را در بر گرفت و چشمی زرد‌نبرد​ و عظیم ظاهر شد. سپس تاریکی فرو افتاد و خواب تغییر کرد.

خوابِ دیگری از دلِ تاریکی بیرون آمد و صحنهٔ رقصی را نشان داد. پیکری‌داشت​ تاریک و شوم در آن سرِ صحنه روبه‌روی لکس ایستاده بود و جمعیتی پرسروصدا‌بسیارِ​ آن‌ها را احاطه کرده بودند. تاریکی فرو افتاد و خواب بار دیگر تمام شد.

جنگلی پر از درنده‌ترین جانورانِ ممکن را‌مارزوهای​ دید، و سواره‌نظامی عظیم که سوار بر‌فروپاشیِ​ طاووس‌های بزرگ و باشکوه به پیش می‌تاختند.

ارتشی از مارزوهای شنل‌پوش‌بودند​ را دید که به‌سوی‌درنده‌ترین​ میدانِ نبرد رژه می‌رفتند.

فروپاشیِ تمدن‌ها را دید.

سیاره‌ای شوم و لبریز‌میدانِ​ از نیتِ بدخواهانه را دید‌تمدن‌ها​ که داشت منظومه‌اش را می‌بلعید.

درِ عزیزش را دید که‌می‌تاختند​ در معبدِ روزه‌داری، پشتِ زنجیرهای‌میدانِ​ بی‌شمار، تنها رها شده بود.

خواب‌های بسیارِ دیگری هم بود،‌بار​ اما انگار همان‌طور که رخ‌ممکن​ می‌دادند، از حافظه‌اش پاک می‌شدند.

با این حال، آخرین خواب از همه شفاف‌تر بود. در مهمان‌خانه ایستاده‌دید​ بود و تماشا می‌کرد که گوی‌های عظیمی از شعله‌های سرخ از آسمان‌رژه​ در اطرافش فرومی‌ریختند، به زمین می‌خوردند و ویرانیِ وصف‌ناپذیری به بار می‌آوردند.

بوی گوگرد را در کنارِ بوی خاکِ سوخته و خاکستر‌سیاره‌ای​ در هوا حس می‌کرد. گرمای گوی‌های آتشینِ دوردستِ آسمان را‌روزه‌داری​ روی پوستش می‌فهمید. لرزشِ زمین را زیرِ پاهایش احساس می‌کرد.

در دوردست، ساختمان‌ها و آدم‌ها همه در سونامیِ خاکی که بر‌نبرد​ اثرِ برخوردی به‌شدت ویرانگر ایجاد شده بود، فرورفتند. با این حال‌می‌بلعید​ در میانِ تمامِ این ویرانی‌ها، حسِ عجیبی از آرامش حاکم بود.

لکسِ درونِ خواب نه ترسی حس می‌کرد، نه وحشتی، و نه حتی خشمی. فقط بی‌حرکت ایستاده‌می‌تاختند​ بود و باریدنِ آتش از آسمان را تماشا می‌کرد، گویی سرنوشتِ شوم و گریزناپذیری را که‌منظومه‌اش​ از کنترلش خارج بود، می‌پذیرفت. خواب زمانی تمام شد که خودِ لکس در آتش گر گرفت.

لکس چشمانش را باز کرد و حسابی حالش گند بود. خیلی وقت بود که این‌قدر احساسِ‌باشکوه​ ناخوشایندی نداشت، اما حس می‌کرد تمامِ جان، انرژی، احساس و انگیزه‌اش کشیده شده است. خستگی مثلِ‌داشت​ یک عاشق او را در آغوش گرفته بود و حاضر نبود حتی برای لحظه‌ای رهایش کند.

حس کرد که تقریباً یک ثانیه بعد دوباره دارد به‌سیاره‌ای​ خواب می‌رود، اما این بار، انگار از روی عادت، فن را‌پشتِ​ به کار بست تا از خودش در برابرِ غیب‌گویی محافظت کند.

تاریکیِ لذت‌بخشی به استقبالش آمد. خوابی ندید‌مارزوهای​ و زمان چنان گذشت که وقتی بیدار‌فروپاشیِ​ شد، انگار تنها چند ثانیه سپری شده بود.

اما حالش از زمین تا‌بار​ آسمان فرق کرده بود و نشان‌دید​ می‌داد که وضعیتش بسیار بهتر است.

به سقفِ آشنا نگاه کرد و پرسید: «مری، چقدر بی‌هوش‌جانورانِ​ بودم؟» در یک غلافِ بازیابی بود، هرچند نه غلافِ شخصیِ‌شنل‌پوش​ خودش. البته اهمیتی هم نداشت، چون کارکردِ همه‌شان یکی بود.

مری جواب داد: «یه خرده بیشتر از دو هفته و نیم از برگشتنتون می‌گذره. وضعیتت خیلی وخیمه. اون خانمی‌معبدِ​ که آوردت، کاساندرا، هر روز میاد تا حالت رو بپرسه. گفته حتی اگه کاملاً خوب بشی، رگ‌هات به‌شدت تحتِ‌شفاف‌تر​ فشارن و واسه ترمیم شدن زمان می‌خوان. یه سرم هم به پرستار جوبیلیشن داد و گفت که بهت کمک می‌کنه.»

لکس لبخندِ بی‌رمقی زد. کاساندرا خیلی به فکرش بود و هر سرمی که داده بود، در صورتِ مصرف‌نیتِ​ احتمالاً خیلی به دردش می‌خورد. اما در محاسباتش این را در نظر نگرفته بود که لکس فنِ تزکیه‌ای‌همان‌طور​ دارد که او را در برابرِ هر ضعفی مقاوم می‌کند. با چند جلسه تزکیهٔ حسابی، کاملاً سرِ پا می‌شد.

اما پیش از آنکه بلند شود و به کارهای بی‌شماری برسد که‌سواره‌نظامی​ بی‌شک در انتظارش بودند، بی‌اختیار به خوابِ آخرش فکر کرد. با وجودِ تمامِ‌فروپاشیِ​ ویرانی‌ها، برجسته‌ترین نکتهٔ خوابش این بود که... آنجا هنوز هم یک نوزاد بود!

این دومین باری بود که خوابِ نابودیِ مهمان‌خانه در آتش را می‌دید، هرچند برخی‌سوار​ جزئیاتِ این دو خواب با هم فرق داشت. دفعهٔ اول در شکلِ عادیِ خودش‌سیاره‌ای​ بود، یعنی به نوزاد تبدیل نشده بود. اما در خوابِ اخیر، یک نوزاد بود.

تغییر کردنِ برخی جزئیات مایهٔ دلگرمی بود؛ یعنی حتی پیشگویی‌های آینده‌اش‌لبریز​ هم کاملاً دقیق نبودند یا اصلاً قرار نبود حتماً اتفاق بیفتند.‌زنجیرهای​ اما اینکه خواب دو بار تکرار شده بود، جای تأمل داشت.

یک خوابِ دیگر هم تکرار شده بود و خوشبختانه آن خوابی نبود که در‌فروپاشیِ​ آن خودش را یک موز می‌دید. یا شاید هم بدبختانه، چون همان خوابی بود‌زنجیرهای​ که در آن شکارش می‌کردند. هرچند این بار در آن خوابِ خاص، دیگر نوزاد نبود.

اما تکرارِ‌آن‌ها​ این خواب‌ها او‌بار​ را مضطرب می‌کرد.

از آنجا که در آن خواب یک نوزاد‌جنگلی​ بود، سعی کرد پیش‌بینی کند مهمان‌خانه در آیندهٔ‌باشکوه​ نزدیک ممکن است با چه خطراتی روبه‌رو شود.

تنها یک احتمال به ذهنش می‌رسید، هرچند راهی برای اطمینان از آن وجود نداشت. اگر قلمروی تازه‌سازش کشف می‌شد،‌معبدِ​ بدونِ شک با حمله روبه‌رو می‌شدند. اما مهمان‌خانه آرایه‌ای در سطحِ سرنوشت داشت که آن را پنهان می‌کرد، پس این‌تماشا​ اتفاق بعید به نظر می‌رسید. یا شاید لازم بود محافظت را به سطحِ مرگ و یا حتی بالاتر ارتقا دهد؟

این افکار‌سوار​ تا مدتی دست‌می‌تاختند​ از سرش برنمی‌داشت.