چپتر 3170: پاداش اولین انجمن برنزی

وقتی متصدی نیمه‌الف طومار باستانی را در دستان شی فنگ دید، نگاهی‌بود​ از تعجب در چهره‌اش پدیدار شد. با وجود این، او به سرعت لبخند‌توسط​ صمیمانه‌اش را به چهره بازگرداند و رگه‌ای از احترام در چشمانش نمایان گشت.

متصدی نیمه‌الف طومار باستانی را از شی فنگ گرفت و توضیح داد: «آقا، لطفاً یه لحظه صبر کنید.‌شناخته​ از اونجایی که دارید به جای روند استاندارد ارتقا، از فرمان ارتقای انجمن فرامرزی برنزی استفاده می‌کنید، قبل‌پایه​ از اینکه بتونم کارای ارتقا رو براتون انجام بدم، باید بدم بزرگان انجمن فرمان ارتقای شما رو تأیید کنن.»

شی فنگ که از این‌بود​ وضعیت غافلگیر نشده بود، سر‌انجمن‌های​ تکان داد و گفت: «مشکلی نیست.»

ارتقای یک انجمن فرامرزی با ارتقای انجمن‌های استاندارد تفاوت داشت. این امر‌تقاطع​ نشان‌دهنده به رسمیت شناخته شدن توسط تمام انجمن‌های ماجراجویان در قلمرو خدا بود.‌معیاری​ در عین حال، موقعیت آن‌ها را در قلمرو خدای پهناور نیز تثبیت می‌کرد.

در حالت عادی، یک انجمن فرامرزی پایه برای ارتقا باید دو شرط را برآورده می‌ساخت. نخست، انجمن باید‌تفاوت​ یک میلیون امتیاز شهرت عمومی قلمرو خدا جمع‌آوری می‌کرد. دوم، انجمن به حداقل صد عضو نیاز داشت تا‌نیز​ گواهی ماجراجوی پیشرفته را دریافت کنند، که این یعنی آن‌ها باید به استاندارد طبقه دوم برج جهان می‌رسیدند.

افزون بر این، شهرهای معمولی صلاحیت آزمایش بازیکنان را نداشتند. تنها شعبه‌های‌انجمن‌های​ انجمن ماجراجویان در قلمرو خدای پهناور یا شهرهای مقدسی که در تقاطع میان‌عین​ قلمروهای خدا قرار داشتند، از صلاحیت لازم برای برگزاری آزمون گواهینامه برخوردار بودند.

در این میان، آزمون گواهینامه ماجراجو اساساً معیاری برای سنجش استانداردهای مبارزه بازیکن بود. بازیکنان موظف بودند در‌توسط​ طول آزمون گواهینامه، برج جهان را به چالش بکشند و چهار سطح گواهینامه برای آن‌ها وجود داشت: ماجراجوی‌شرط​ پایه، ماجراجوی پیشرفته، ماجراجوی برتر و ماجراجوی اوج. این چهار سطح گواهینامه با چهار طبقه برج جهان مطابقت داشت.

تنها بازیکنانی که گواهینامه ماجراجوی پایه را با موفقیت پشت سر می‌گذاشتند، به‌میان​ عنوان متخصصان طبقه اول شناخته می‌شدند. پس از رسیدن به این استاندارد، فرد‌سنجش​ رسماً به عنوان یک متخصص در قلمرو خدای پهناور به رسمیت شناخته می‌شد.

بازیکنانی که موفق به قبولی در گواهینامه ماجراجوی پیشرفته می‌شدند، به عنوان متخصصان طبقه دوم در قلمرو خدای‌تفاوت​ پهناور شناخته می‌شدند. آن‌ها همچنین به عنوان ارکان میان‌رده در انجمن‌های مختلف قلمرو خدای پهناور در نظر گرفته‌نیز​ می‌شدند و صلاحیت به چالش کشیدن مأموریت‌های بحران مقیاس‌بزرگ که توسط انجمن ماجراجویان صادر می‌شد را به دست می‌آوردند.

در همین حال، مأموریت‌های بحران یکی از منابع اصلی انجمن‌های فرامرزی برای افزایش شهرت در قلمرو خدا به شمار‌شدن​ می‌رفت. در میان آن‌ها، مأموریت‌های بحران مقیاس‌بزرگ برای به چالش کشیده شدن حداقل به ۱۰۰ بازیکن نیاز داشت. به‌شرط​ همین دلیل بود که یکی از شروط تبدیل شدن به انجمن فرامرزی برنزی، داشتن ۱۰۰ متخصص طبقه دوم بود.

شی فنگ با استفاده از فرمان ارتقای انجمن فرامرزی برنزی میانبر بزرگی زده بود، بنابراین قابل درک بود که متصدی نیمه‌الف بخواهد اصالت فرمان ارتقای او را تأیید کند. در نهایت، پس از اینکه سیستم خدای اصلی چندین به‌روزرسانی را پشت سر گذاشته بود، NPCها دیگر تفاوتی با انسان‌های واقعی نداشتند. تنها تفاوت این بود که NPCها معمولاً در امور بازیکنان دخالت نمی‌کردند.

پس از آن، متصدی نیمه‌الف به سرعت‌بازیکنان​ با فرمان ارتقا آنجا را ترک کرد‌قلمروهای​ و شی فنگ را در پیشخوان تنها گذاشت.

برخلاف پیشخوان ساکت، منطقه مأموریت انجمن‌ها‌شما​ در آن نزدیکی پر از بازیکنانی‌بود​ بود که با هم گپ می‌زدند.

قاتل سطح ۱۰۹ آهی کشید و گفت: «بچه‌ها شنیدید؟ ابرقدرت‌های مختلف مجبور شدن قلمروهاشون رو ول کنن و با هم متحد بشن تا فقط بتونن چند‌حال​ تا شهر کوچیک رو اشغال کنن. حتی پنج سوپر انجمن بزرگ هم بعد از اینکه با هم یکی شدن، فقط تونستن یه شهر متوسط رو بگیرن‌ماجراجوی​ و هیچ‌کدوم جرئت ندارن پاشون رو توی شهرهای بزرگ بذارن. اصلاً نمی‌دونم انجمن‌های درجه یک و درجه دویی مثل ما قراره چه خاکی تو سرشون بریزن...»

برزرکر میان‌سال سطح ۱۱۰ گفت: «جای تعجب نداره. اون بازیکنایی که از قلمروهای خدای خارجی اومدن رو دیدید؟ به طرز عجیبی قوی‌ان.‌خدا​ با اینکه من یه متخصص قلمرو پالایش هستم، جلوی اونا هیچ فرقی با یه بازیکن معمولی ندارم. تازه‌ شنیدم بیشتر این بازیکنا‌جمع‌آوری​ فقط اعضای جوون قدرت‌های خودشونن. میشه گفت دنیای باستانی مینیاتوری ما تبدیل به زمین تمرین برای نسل جوون قلمروهای خدای مختلف شده.»

عنصرافزار سطح ۱۱۰ سر تکان داد و گفت: «منم اینو شنیدم. هر چی باشه، دنیای باستانی مینیاتوری ما یکی از معدود جاهاییه که می‌تونن از یه نقطه شروع برابر با هم رقابت کنن. اینم شنیدم جوونایی که عملکرد خوبی داشته باشن، ممکنه شانس اینو پیدا کنن که‌رسیدن​ توسط شرکت‌های بزرگ دنیای پهناور استخدام بشن تا بشن اعضای اجرایی ذخیره. همین قضیه حس رقابت جوونای قلمروهای خدای مختلف رو تحریک کرده و الان دارن توی کولوسئوم با هم می‌جنگن. حیف که قدرت‌های محلی ما خیلی ضعیف هستن. توی قلمرو خدای ما، جوونایی که متخصص اوج‌دیگر​ باشن حتی توی پنج سوپر انجمن بزرگ هم به شدت کمیابن، اما حتی ضعیف‌ترین جوونای قلمروهای خدای خارجی در سطح متخصصان اوج هستن. کاش جوونای ما یکم قوی‌تر بودن. اون‌وقت بقیه قلمروهای خدا این‌قدر ما رو دست‌کم نمی‌گرفتن و مجبور نبودیم به اسم بومی‌ها صدا زده بشیم.»

قاتل سطح ۱۰۹ گفت: «الکی دلتو خوش نکن. نبردایی که توی کولوسئوم‌های شهرهای NPC مختلف برگزار میشه رو دیدی؟ شبح یک‌چشم از تالار طبیعت رو می‌شناسی؟ اون یکی از هشت استاد شمشیر قلمرو خدای ماست، با این حال توی کولوسئوم شهر شیطان سنگی تو کمتر از یه دقیقه به یه شمشیرزن هفده ساله باخت. بدتر از اون، قبل از اینکه از پا دربیاد حتی نتونست HP اون پسر رو یک‌سوم کم کنه.»

برزرکر میان‌سال سطح ۱۱۰ آه عمیقی کشید و گفت: «در مورد اون شمشیرزن شنیدم. به جز اون، یه هیولای کوچولوی دیگه هم توی کولوسئوم شهر ابسیدین سرخ پیدا شده. یه برزرکر هفده ساله‌ست و ببر جنگجو، یکی از پنج تیغه رو فقط با نوزده حرکت از پا درآورد. حتی وقتی ببر جنگجو از حرکت معروفش یعنی هفت ببر استفاده کرد، اون دختر حمله رو کاملاً دفاع کرد و کمتر از ۲۰٪ از HP خودش رو از دست داد. هیولاهای کوچولوی خیلی بیشتری هم تو شهرهای دیگه پیدا شدن. مگه اینکه متخصصان رتبه خدای سمت ما دست به کار بشن، وگرنه شک دارم کسی بتونه حریف این هیولاهای کوچولو بشه...»

وقتی بازیکنان گیلدهای مختلف در سالن درباره نبردهای در حال وقوع در تماشاخانه‌های شهرهای NPC صحبت می‌کردند، نمی‌توانستند جلوی شگفتی خود را از قدرت قلمروهای خدای بیگانه بگیرند. همزمان، با فکر کردن به اینکه چگونه نتیجه این نبردها بخشی از حقوق مدیریتی شهرهای NPC را تعیین می‌کرد، ناامید می‌شدند.

حقوق مدیریتی‌ای که فرد می‌توانست از طریق تماشاخانه به دست‌شعبه‌های​ آورد، نه‌تنها حق مدیریت خانه حراج شهر را به او‌گواهینامه​ می‌داد، بلکه می‌توانست هزینه ورود به شهر را نیز تعیین کند.

با وجود این، مشکل هزینه ورود تنها مسئله‌ای ثانویه بود. چیزی که واقعاً همه را نگران می‌کرد این بود که آیا اصلاً می‌توانند وارد شهرهای NPC شوند یا خیر. به هر حال، حالا که بازیکنان بسیار بیشتری به دنیای مینیاتوری باستانی سرازیر شده بودند، شهرهای NPC دیگر برای گنجایش تمام بازیکنان کافی نبود.

هر شهر NPC تنها می‌توانست تعداد محدودی از بازیکنان را در خود جای دهد. در این میان، به محض اینکه ظرفیت یک شهر NPC تکمیل می‌شد، بازیکنان بعدی که قصد ورود به شهر را داشتند باید در صف منتظر می‌ماندند.

اما بازیکنانی که حقوق مدیریتی یک شهر NPC را در اختیار داشتند، می‌توانستند برای ورود به شهر به افراد خاصی اولویت بدهند. به محض اینکه قدرت‌های بیگانه مختلف کنترل شهرهای NPC در دنیای مینیاتوری باستانی را به دست می‌گرفتند، بدیهی بود که این اولویت را به اعضای خود اختصاص می‌دادند. سپس، اولویت دوم را به قدرت‌های متحد و بازیکنان قلمرو خدای خود می‌دادند، در حالی که بازیکنان محلی دنیای مینیاتوری باستانی کمترین اولویت را دریافت می‌کردند.

در این وضعیت، تقریباً هیچ راهی وجود نداشت که بازیکنان محلی با کمترین اولویت، شانسی برای ورود به شهرهای NPC پیدا کنند.

با این حال، شهرهای NPC برای استراحت و تجارت بازیکنان ضروری بود. حتی اگر بازیکنان نمی‌توانستند برای استراحت وارد شهر شوند، ارتقای سطح نیز به یک مشکل تبدیل می‌شد. همچنین نمی‌توانستند منابعی را که به دست آورده بودند بفروشند، نیازهای روزانه خود را تأمین کنند، یا سلاح‌ها و تجهیزاتشان را تعمیر کنند.

اگرچه هنوز امکان تجارت در محیط‌های بیرون شهر وجود داشت، اما این کار خطرات زیادی به همراه داشت. به هر حال، مناطق خارج از شهرهای NPC مناطق جنگی محسوب می‌شدند. خطرات غارت سایر بازیکنان در این مناطق بسیار کمتر بود. علاوه بر این، حتی اگر بازیکنان می‌توانستند فضایی در بیرون ایجاد کنند که تجارت در آن با امنیت انجام شود، هر تجارتی که در آنجا صورت می‌گرفت به احتمال زیاد با گران‌فروشی شدیدی همراه بود.

حتی ابرشرکت‌های دنیای بزرگتر هم به این موضوع‌مشکلی​ توجه دارن؟ با شنیدن بحث این بازیکنان گیلد،‌شناخته​ شی فنگ نتوانست جلوی شگفتی خود را بگیرد.

شی فنگ از اینکه قدرت‌های محلی دنیای مینیاتوری باستانی پس از نزول دنیاهای بی‌شمار برای گذران امور‌لازم​ خود با مشکل مواجه شده بودند، تعجبی نکرد. به هر حال، قلمرو خدای آن‌ها تنها ده سال‌چهار​ توسعه یافته بود. چگونه می‌توانست با قلمروهای خدایی که چندین دهه یا قرن توسعه یافته بودند رقابت کند؟

به همین دلیل بود که‌بزرگان​ او برای ارتقای زیرو وینگ به‌نشده​ یک گیلد برنزی فرامرزی عجله داشت.

به محض اینکه زیرو وینگ به یک گیلد برنزی فرامرزی تبدیل می‌شد، اعضای آن برای ورود به شهرهای NPC اولویت پیدا می‌کردند. اگرچه یک گیلد برنزی فرامرزی تنها ۳۰,۰۰۰ جایگاه اولویت‌دار برای ورود به یک شهر NPC داشت، که با توجه به اینکه گیلدهای بزرگ صدها هزار یا حتی میلیون‌ها عضو داشتند مقدار ناچیزی به حساب می‌آمد، اما این تعداد برای وضعیت فعلی زیرو وینگ کافی بود.

تنها چیزی که شی فنگ انتظارش را نداشت این بود‌انجمن‌های​ که ابرشرکت‌های دنیای بزرگتر به دنیای مینیاتوری باستانی توجه نشان‌ماجراجویان​ دهند. این وضعیت بسیار نادری در قلمرو خدای بزرگتر بود.

باید در نظر داشت که هر شرکتی در دنیای بزرگتر که می‌توانست به عنوان یک ابرشرکت شناخته شود، قدرت قابل‌توجهی در آنجا داشت. یک ابرشرکت مانند‌سنجش​ اتحاد غول‌پیکری از قدرت‌ها بود. در همین حال، هر بازیکن یا قدرتی که حتی حمایت اندکی از یک ابرشرکت دریافت می‌کرد، کار بسیار راحت‌تری برای پیشرفت‌موفق​ در دنیای بزرگتر داشت. در غیر این صورت، تنها مورد سوءاستفاده قدرت‌های مختلف دنیای بزرگتر قرار می‌گرفتند و برای رسیدن به عظمت با مشکلات زیادی روبه‌رو می‌شدند.

به همین دلیل بود که افراد‌شما​ اهل قلمروهای خدای مقدماتی و متوسط، همگی‌تکان​ به دنبال پیوستن به یک ابرشرکت بودند.

در حالی که شی فنگ غرق‌نشده​ در افکارش بود، مدیر نیمه‌الف با‌انجمن‌های​ فرمان ارتقای او به پیشخوان بازگشت.

مدیر نیمه‌الف با احترام گفت: «آقای شعلۀ سیاه، اصالت فرمان ارتقای گیلد‌داشت​ شما رو تأیید کردیم. الان تنها کاری که باید بکنید پرداخت ۱۰,۰۰۰ طلا‌موقعیت​ برای هزینه پردازشه تا زیرو وینگ به یه گیلد برنزی ارتقا پیدا کنه.»

شی فنگ ۱۰,۰۰۰ طلایی را که‌آزمایش​ از قبل آماده کرده بود بیرون آورد‌میان​ و گفت: «بسیار خب. بفرما اینم پول.»

مدیر نیمه‌الف پس از بررسی مبلغ‌شما​ پرداختی گفت: «پرداخت تأیید شد. همین‌بود​ الان کارهای ارتقا رو براتون انجام می‌دم.»

حدود سی ثانیه بعد، اعلان‌غافلگیر​ سیستمی برای تمام بازیکنان در‌مشکلی​ دنیای مینیاتوری باستانی ارسال شد.

...