چپتر 2549: ارتقا به شهر متوسط

«عجب ساختمون بزرگی!»

«چه خبره؟ مگه یه‌فضای​ شهر پایه می‌تونه همچین‌نمای​ ساختمون بلندی داشته باشه؟»

با نمایان شدن ناگهانی‌گیلد​ هتل آزادی، بازیکنان حاضر‌می‌کرد​ در خیابان اصلی مبهوت ماندند.

پیش از این، بلندترین ساختمانِ شهر جنگل سنگی تنها ۱۰۰ متر ارتفاع داشت، اما هتل آزادی نه تنها ۵۰ متر از آن فراتر رفته بود، بلکه مساحت حیرت‌انگیزی را نیز در بر می‌گرفت. این بنا به راحتی مساحت یک استادیوم ورزشی بزرگ را می‌پوشاند. چنین ساختمان‌های شگفت‌انگیزی حتی در شهرهای NPC به ندرت یافت می‌شد، چه رسد به شهرهای گیلد.

عظمت هتل‌عظمت​ آزادی هر بیننده‌ای‌می‌کرد​ را خیره می‌کرد.

در حالی که بازیکنانِ اطراف مشغول بحث درباره این بنای جدید بودند، اعضای زیرو وینگ که مسئولیت‌الی​ ساخت هتل آزادی را بر عهده داشتند، از دستاورد خود شگفت‌زده شده بودند. آن‌ها می‌دانستند که در حال‌فاحشی​ ساخت یک ابرسازه خارق‌العاده‌اند، اما تا پیش از تکمیل هتل آزادی، به عظمت واقعی آن پی نبرده بودند.

افراد بیرون از گیلد هیچ تصوری از‌خیره​ شکوه واقعی هتل نداشتند، اما سازندگان آن‌درباره​ به خوبی از این موضوع آگاه بودند.

هتل آزادی به دنیایی دیگر شباهت داشت. فضای داخلی آن بسیار بزرگ‌تر از نمای بیرونی‌اش بود و‌برابرِ​ تراکم مانا در آن به طرز ترسناکی بالا بود. تراکم مانای هتل آزادی حدود دو الی سه برابرِ‌میان​ دنیای بیرون بود. حتی اتاق‌های مدیتیشن پایه در شرکت تجاری نور شمع نیز نمی‌توانستند با آن رقابت کنند.

تازه، این شرایط‌بیننده‌ای​ مربوط به پیش از‌بازیکنانِ​ تکمیل هتل آزادی بود...

در قلمرو خدا، تفاوت فاحشی میان سازه‌های تکمیل‌شده و نیمه‌کاره به چشم می‌خورد. سازه‌های این بازی همانند یک آرایه‌دنیای​ جادویی عظیم عمل می‌کردند. تا زمانی که آخرین آرایه جادویی حک نمی‌شد، بنا تکمیل نمی‌گشت و نمی‌توانست کارایی خود‌تکمیل‌شده​ را نشان دهد. تنها پس از انجام این کار بود که ساختمان می‌توانست تمام پتانسیل خود را به نمایش بگذارد.

به بیان دیگر، تراکم مانایی که اعضای زیرو وینگ در داخل‌اطراف​ هتل آزادی حس کرده بودند، تنها نتیجه‌ی استفاده از مواد اولیه‌ساخت​ کمیاب بود و هنوز هیچ آرایه جادویی‌ای آن را تقویت نکرده بود...

این تنها موضوعی نبود که معماران زیرو وینگ‌بیرونی‌اش​ را شگفت‌زده می‌کرد. هیچ‌یک از آن‌ها تصور نمی‌کردند‌الی​ که ارتفاع بنای نهایی به ۱۵۰ متر برسد.

شهر جنگل سنگی در محاصره‌ی جنگل چشمه سرد قرار داشت و آن‌ها در حین جلسه‌شان در‌زیرو​ طبقه‌ی بیست‌وهفتم، مسحور منظره‌ی بیرون شده بودند. اگر فرصتی دست می‌داد تا شبی را در بالاترین‌واقعی​ طبقه‌ی هتل آزادی سپری کنند، بدون در نظر گرفتن هزینه‌اش، با کمال میل آن را می‌پذیرفتند.

همچنین به لطف تراکم بالای مانا، بازیکنان در زمان اقامت در هتل به سرعت اثر مثبت EXP دوگانه را به دست می‌آوردند. اقامت در این هتل می‌توانست سرعت ارتقای سطح آن‌ها را به میزان چشمگیری افزایش دهد. از این گذشته، هر بازیکنی که در نقشه‌های بی‌طرف سطح ۱۰۰ مشغول لول آپ با کشتن هیولاها بود، دیر یا زود باید برای استراحت به شهر بازمی‌گشت. اگر آن‌ها می‌توانستند در زمان استراحت، اثر مثبت EXP دوگانه را نیز دریافت کنند، سرعت ارتقای سطحشان پیشرفت فوق‌العاده‌ای می‌کرد.

در حالی که معماران زیرو وینگ غرق در حیرت‌حالی​ از چشم‌انداز آینده‌ی هتل آزادی بودند، شی فنگ به‌اعضای​ این سازه اوج نگاه کرد و با حسرت آهی کشید.

او در زندگی قبلی خود تنها شاهد هتل‌های‌بیرونی‌اش​ آزادیِ متعلق به ابرقدرت‌ها بود، اما حالا زیرو‌الی​ وینگ نیز یکی از آن‌ها را در اختیار داشت.

سازه‌های اوج در قلمرو خدا صرفاً کمیاب‌بازیکنانِ​ نبودند؛ بلکه قابلیت‌های قدرتمندشان دلیل اصلیِ رقابت دیوانه‌وارِ‌اعضای​ قدرت‌های بی‌شمار برای به دست آوردن آن‌ها بود.

با وجود این، پیش از آنکه شی فنگ بتواند‌بیرونی‌اش​ رابط سیستمی هتل را باز کرده و آن را به‌دنیای​ دقت بررسی کند، صدای پی‌درپیِ اعلان‌های سیستم به گوشش رسید.

با پایان اعلان‌های سیستم، شی فنگ از سطح ۱۱۱ به سطح‌اطراف​ ۱۱۲ رسیده بود و چندین روز در لول اپ با کشتن‌ساخت​ هیولاها صرفه‌جویی کرد. این پاداش‌های فراوان حتی خودش را هم شگفت‌زده ساخت.

شی فنگ که زبانش بند آمده‌بزرگ‌تر​ بود، به اعلان‌های سیستم خیره ماند: به‌بالا​ همین راحتی عنوان شهر آزادی را گرفتم؟

به دست آوردن عنوان در قلمرو خدا نسبتاً آسان بود، اما این موضوع‌جدید​ در مورد شهرک‌ها و شهرها صدق نمی‌کرد. به ویژه، هر قدرتی که صاحب یک‌می‌دانستند​ شهر گیلد بود، رویای به دست آوردن عنوان شهر آزادی را در سر می‌پروراند.

با داشتن این عنوان، نه تنها NPCهای انسانِ بیشتری از شهر بازدید می‌کردند، بلکه NPCهای نژادهای دیگر نیز راه خود را به آنجا باز می‌کردند؛ به خصوص تاجران و سربازان NPC. این عنوان به شهر جنگل سنگی اجازه می‌داد تا سربازان NPC انسان و نژادهای دیگر را به تعداد بیشتری استخدام کند.

در میان تمام نژادهای قلمرو خدا، انسان‌ها استعداد ویژه‌ای نداشتند. آن‌ها نه مانند غول‌ها فیزیک بدنی چشمگیر و پیوندی با زمین داشتند، و نه مانند الف‌ها‌خود​ و اورک‌ها از موهبت‌های جادویی یا حواس تیز برخوردار بودند. به بیان ساده، انسان‌ها هیچ برتری برجسته‌ای نداشتند. میراث‌ها و تحقیقات بی‌وقفه‌شان تنها دلایلی بود که‌بسیار​ به آن‌ها اجازه می‌داد بخش قابل‌توجهی از قاره اصلی را اشغال کنند. البته این واقعیت نیز وجود داشت که جمعیت انسان‌ها از سایر نژادها بیشتر بود.

از نظر قدرت مبارزه، NPCهای انسان بسیار ضعیف‌تر از غول‌ها، الف‌ها و اورک‌ها بودند.

با وجود این، شی فنگ زیاد به این موضوع فکر نکرد. عنوان‌بنای​ شهر آزادی شاید موهبتی بزرگ بود، اما تأثیر آنی و فوری نداشت.‌شگفت‌زده​ مهم‌تر از همه این بود که شهر جنگل سنگی برای ارتقا آماده بود.

یک شهر متوسط!

قدرت‌های کنونی شاید هنوز متوجه اهمیت یک شهر متوسط نبودند. آن‌ها آن را صرفاً شهر بزرگ‌تری می‌دیدند که می‌توانست بازیکنان بیشتری را در خود جای دهد و در بهترین حالت، با شهرهای NPC رقابت کند.

با این حال، قدرت‌های مختلف نمی‌دانستند که شهرهای گیلد با همتایان NPC خود تفاوت دارند. این دو حتی در یک دسته‌بندی قرار نمی‌گرفتند.

شهرهای گیلد پایه تنها ظاهر یک‌حالی​ شهر را داشتند، اما با رسیدن به‌جدید​ رتبه متوسط، به شهرهایی واقعی بدل می‌شدند.

به همین دلیل بود که شی فنگ می‌خواست شهرش را پیش از انتقال به یک نقشه بی‌طرف سطح ۱۰۰ ارتقا‌اتاق‌های​ دهد. سیستم دفاعی شهر تنها زمانی به طور واقعی فعال می‌شد که به یک شهر متوسط تبدیل گردد، و تنها‌چشم​ در آن صورت بود که یک شهر گیلد پایه‌های لازم برای بقا در چنین منطقه سطح بالایی را به دست می‌آورد.

طبیعتاً، شی فنگ‌رسد​ برای ارتقای شهر‌بیننده‌ای​ جنگل سنگی درنگ کرد.

شی فنگ‌دیگر​ تأیید کرد:‌فضای​ «ارتقا بده!»

در دم طلا و کریستال‌های جادویی از کیف شی فنگ ناپدید شد. سپس‌بحث​ حفاظ جادویی عظیمی شهر جنگل سنگی را در بر گرفت و پیش از‌خود​ آنکه کسی متوجه شود، تمام بازیکنان به بیرون از دیوارهای شهر منتقل شدند.

«چه خبره؟‌شباهت​ چرا یهو‌داخلی​ پرت شدم بیرون؟»

«داره چه‌عظمت​ بلایی سر شهر‌می‌کرد​ جنگل سنگی میاد؟»

بازیکنان با گیجی و حیرت به حفاظ جادوییِ‌نمای​ دور شهر چشم دوختند. آن‌ها هیچ ایده‌ای نداشتند‌حدود​ که چه اتفاقی در حال رخ دادن است.

با این حال، پس از‌عظمت​ لحظه‌ای، حالت چهره برخی از‌بازیکنانِ​ بازیکنان گیلد به شوک تغییر کرد.

«نکنه زیرو وینگ‌فضای​ بازم می‌خواد شهر جنگل‌نمای​ سنگی رو جابه‌جا کنه؟»

«نه، من قبلاً ارتقای چند تا از شهرک‌های‌اطراف​ گیلد رو دیدم. این حفاظ جادویی شبیه هموناست.‌زیرو​ فکر کنم زیرو وینگ داره شهر رو ارتقا می‌ده.»

«چی؟! جدی می‌گی؟!‌شباهت​ یعنی شهر جنگل سنگی‌بزرگ‌تر​ داره ارتقا پیدا می‌کنه؟!»