چپتر 2549: ارتقا به شهر متوسط

«عجب ساختمون بزرگی!»

«چه خبره؟ مگه یه‌دنیای​ شهر پایه می‌تونه همچین‌تجاری​ ساختمون بلندی داشته باشه؟»

با نمایان شدن ناگهانی‌تراکم​ هتل آزادی، بازیکنان حاضر‌بالا​ در خیابان اصلی مبهوت ماندند.

پیش از این، بلندترین ساختمانِ شهر جنگل سنگی تنها ۱۰۰ متر ارتفاع داشت، اما هتل آزادی نه تنها ۵۰ متر از آن فراتر رفته بود، بلکه مساحت حیرت‌انگیزی را نیز در بر می‌گرفت. این بنا به راحتی مساحت یک استادیوم ورزشی بزرگ را می‌پوشاند. چنین ساختمان‌های شگفت‌انگیزی حتی در شهرهای NPC به ندرت یافت می‌شد، چه رسد به شهرهای گیلد.

عظمت هتل‌مانای​ آزادی هر بیننده‌ای‌برابرِ​ را خیره می‌کرد.

در حالی که بازیکنانِ اطراف مشغول بحث درباره این بنای جدید بودند، اعضای زیرو وینگ که مسئولیت‌قلمرو​ ساخت هتل آزادی را بر عهده داشتند، از دستاورد خود شگفت‌زده شده بودند. آن‌ها می‌دانستند که در حال‌آخرین​ ساخت یک ابرسازه خارق‌العاده‌اند، اما تا پیش از تکمیل هتل آزادی، به عظمت واقعی آن پی نبرده بودند.

افراد بیرون از گیلد هیچ تصوری از‌ترسناکی​ شکوه واقعی هتل نداشتند، اما سازندگان آن‌اتاق‌های​ به خوبی از این موضوع آگاه بودند.

هتل آزادی به دنیایی دیگر شباهت داشت. فضای داخلی آن بسیار بزرگ‌تر از نمای بیرونی‌اش بود و‌تجاری​ تراکم مانا در آن به طرز ترسناکی بالا بود. تراکم مانای هتل آزادی حدود دو الی سه برابرِ‌می‌خورد​ دنیای بیرون بود. حتی اتاق‌های مدیتیشن پایه در شرکت تجاری نور شمع نیز نمی‌توانستند با آن رقابت کنند.

تازه، این شرایط‌حدود​ مربوط به پیش از‌اتاق‌های​ تکمیل هتل آزادی بود...

در قلمرو خدا، تفاوت فاحشی میان سازه‌های تکمیل‌شده و نیمه‌کاره به چشم می‌خورد. سازه‌های این بازی همانند یک آرایه‌تفاوت​ جادویی عظیم عمل می‌کردند. تا زمانی که آخرین آرایه جادویی حک نمی‌شد، بنا تکمیل نمی‌گشت و نمی‌توانست کارایی خود‌نمی‌توانست​ را نشان دهد. تنها پس از انجام این کار بود که ساختمان می‌توانست تمام پتانسیل خود را به نمایش بگذارد.

به بیان دیگر، تراکم مانایی که اعضای زیرو وینگ در داخل‌الی​ هتل آزادی حس کرده بودند، تنها نتیجه‌ی استفاده از مواد اولیه‌کنند​ کمیاب بود و هنوز هیچ آرایه جادویی‌ای آن را تقویت نکرده بود...

این تنها موضوعی نبود که معماران زیرو وینگ‌بالا​ را شگفت‌زده می‌کرد. هیچ‌یک از آن‌ها تصور نمی‌کردند‌شرکت​ که ارتفاع بنای نهایی به ۱۵۰ متر برسد.

شهر جنگل سنگی در محاصره‌ی جنگل چشمه سرد قرار داشت و آن‌ها در حین جلسه‌شان در‌تازه​ طبقه‌ی بیست‌وهفتم، مسحور منظره‌ی بیرون شده بودند. اگر فرصتی دست می‌داد تا شبی را در بالاترین‌جادویی​ طبقه‌ی هتل آزادی سپری کنند، بدون در نظر گرفتن هزینه‌اش، با کمال میل آن را می‌پذیرفتند.

همچنین به لطف تراکم بالای مانا، بازیکنان در زمان اقامت در هتل به سرعت اثر مثبت EXP دوگانه را به دست می‌آوردند. اقامت در این هتل می‌توانست سرعت ارتقای سطح آن‌ها را به میزان چشمگیری افزایش دهد. از این گذشته، هر بازیکنی که در نقشه‌های بی‌طرف سطح ۱۰۰ مشغول لول آپ با کشتن هیولاها بود، دیر یا زود باید برای استراحت به شهر بازمی‌گشت. اگر آن‌ها می‌توانستند در زمان استراحت، اثر مثبت EXP دوگانه را نیز دریافت کنند، سرعت ارتقای سطحشان پیشرفت فوق‌العاده‌ای می‌کرد.

در حالی که معماران زیرو وینگ غرق در حیرت‌مانای​ از چشم‌انداز آینده‌ی هتل آزادی بودند، شی فنگ به‌نور​ این سازه اوج نگاه کرد و با حسرت آهی کشید.

او در زندگی قبلی خود تنها شاهد هتل‌های‌بالا​ آزادیِ متعلق به ابرقدرت‌ها بود، اما حالا زیرو‌شرکت​ وینگ نیز یکی از آن‌ها را در اختیار داشت.

سازه‌های اوج در قلمرو خدا صرفاً کمیاب‌اتاق‌های​ نبودند؛ بلکه قابلیت‌های قدرتمندشان دلیل اصلیِ رقابت دیوانه‌وارِ‌کنند​ قدرت‌های بی‌شمار برای به دست آوردن آن‌ها بود.

با وجود این، پیش از آنکه شی فنگ بتواند‌نور​ رابط سیستمی هتل را باز کرده و آن را به‌تفاوت​ دقت بررسی کند، صدای پی‌درپیِ اعلان‌های سیستم به گوشش رسید.

با پایان اعلان‌های سیستم، شی فنگ از سطح ۱۱۱ به سطح‌الی​ ۱۱۲ رسیده بود و چندین روز در لول اپ با کشتن‌کنند​ هیولاها صرفه‌جویی کرد. این پاداش‌های فراوان حتی خودش را هم شگفت‌زده ساخت.

شی فنگ که زبانش بند آمده‌طرز​ بود، به اعلان‌های سیستم خیره ماند: به‌دنیای​ همین راحتی عنوان شهر آزادی را گرفتم؟

به دست آوردن عنوان در قلمرو خدا نسبتاً آسان بود، اما این موضوع‌نمی‌توانستند​ در مورد شهرک‌ها و شهرها صدق نمی‌کرد. به ویژه، هر قدرتی که صاحب یک‌چشم​ شهر گیلد بود، رویای به دست آوردن عنوان شهر آزادی را در سر می‌پروراند.

با داشتن این عنوان، نه تنها NPCهای انسانِ بیشتری از شهر بازدید می‌کردند، بلکه NPCهای نژادهای دیگر نیز راه خود را به آنجا باز می‌کردند؛ به خصوص تاجران و سربازان NPC. این عنوان به شهر جنگل سنگی اجازه می‌داد تا سربازان NPC انسان و نژادهای دیگر را به تعداد بیشتری استخدام کند.

در میان تمام نژادهای قلمرو خدا، انسان‌ها استعداد ویژه‌ای نداشتند. آن‌ها نه مانند غول‌ها فیزیک بدنی چشمگیر و پیوندی با زمین داشتند، و نه مانند الف‌ها‌قلمرو​ و اورک‌ها از موهبت‌های جادویی یا حواس تیز برخوردار بودند. به بیان ساده، انسان‌ها هیچ برتری برجسته‌ای نداشتند. میراث‌ها و تحقیقات بی‌وقفه‌شان تنها دلایلی بود که‌کار​ به آن‌ها اجازه می‌داد بخش قابل‌توجهی از قاره اصلی را اشغال کنند. البته این واقعیت نیز وجود داشت که جمعیت انسان‌ها از سایر نژادها بیشتر بود.

از نظر قدرت مبارزه، NPCهای انسان بسیار ضعیف‌تر از غول‌ها، الف‌ها و اورک‌ها بودند.

با وجود این، شی فنگ زیاد به این موضوع فکر نکرد. عنوان‌شمع​ شهر آزادی شاید موهبتی بزرگ بود، اما تأثیر آنی و فوری نداشت.‌سازه‌های​ مهم‌تر از همه این بود که شهر جنگل سنگی برای ارتقا آماده بود.

یک شهر متوسط!

قدرت‌های کنونی شاید هنوز متوجه اهمیت یک شهر متوسط نبودند. آن‌ها آن را صرفاً شهر بزرگ‌تری می‌دیدند که می‌توانست بازیکنان بیشتری را در خود جای دهد و در بهترین حالت، با شهرهای NPC رقابت کند.

با این حال، قدرت‌های مختلف نمی‌دانستند که شهرهای گیلد با همتایان NPC خود تفاوت دارند. این دو حتی در یک دسته‌بندی قرار نمی‌گرفتند.

شهرهای گیلد پایه تنها ظاهر یک‌دنیای​ شهر را داشتند، اما با رسیدن به‌نمی‌توانستند​ رتبه متوسط، به شهرهایی واقعی بدل می‌شدند.

به همین دلیل بود که شی فنگ می‌خواست شهرش را پیش از انتقال به یک نقشه بی‌طرف سطح ۱۰۰ ارتقا‌فاحشی​ دهد. سیستم دفاعی شهر تنها زمانی به طور واقعی فعال می‌شد که به یک شهر متوسط تبدیل گردد، و تنها‌نشان​ در آن صورت بود که یک شهر گیلد پایه‌های لازم برای بقا در چنین منطقه سطح بالایی را به دست می‌آورد.

طبیعتاً، شی فنگ‌بیرونی‌اش​ برای ارتقای شهر‌طرز​ جنگل سنگی درنگ کرد.

شی فنگ‌الی​ تأیید کرد:‌دنیای​ «ارتقا بده!»

در دم طلا و کریستال‌های جادویی از کیف شی فنگ ناپدید شد. سپس‌دنیای​ حفاظ جادویی عظیمی شهر جنگل سنگی را در بر گرفت و پیش از‌قلمرو​ آنکه کسی متوجه شود، تمام بازیکنان به بیرون از دیوارهای شهر منتقل شدند.

«چه خبره؟‌نمای​ چرا یهو‌تراکم​ پرت شدم بیرون؟»

«داره چه‌مانای​ بلایی سر شهر‌برابرِ​ جنگل سنگی میاد؟»

بازیکنان با گیجی و حیرت به حفاظ جادوییِ‌تجاری​ دور شهر چشم دوختند. آن‌ها هیچ ایده‌ای نداشتند‌مربوط​ که چه اتفاقی در حال رخ دادن است.

با این حال، پس از‌مانا​ لحظه‌ای، حالت چهره برخی از‌حدود​ بازیکنان گیلد به شوک تغییر کرد.

«نکنه زیرو وینگ‌بیرونی‌اش​ بازم می‌خواد شهر جنگل‌ترسناکی​ سنگی رو جابه‌جا کنه؟»

«نه، من قبلاً ارتقای چند تا از شهرک‌های‌مدیتیشن​ گیلد رو دیدم. این حفاظ جادویی شبیه هموناست.‌تازه​ فکر کنم زیرو وینگ داره شهر رو ارتقا می‌ده.»

«چی؟! جدی می‌گی؟!‌برابرِ​ یعنی شهر جنگل سنگی‌شرکت​ داره ارتقا پیدا می‌کنه؟!»