چپتر 854: طلسم باستانی
0با دیدن شعله سوزان، حالت‌بدن چهره شی فنگ بی‌درنگ در هم‌می‌آمد رفت و فریاد زد: «آتش روح!»
این اولین باری‌عوض نبود که با‌سیاهش این شعله روبرو می‌شد.
آتش روح شعله‌ای بود که می‌توانست آسیب عظیمی به بازیکنان‌شارلین وارد کند و مجازات مرگ بسیار سنگینی برایشان به همراه‌نور داشته باشد؛ حتی سنگین‌تر از زمانی که روح جاودانشان جذب می‌شد.
به بیان ساده، آتش روح شعله‌ای‌چهار بود که بازیکنان باید به هر‌پایش قیمتی از تماس با آن دوری می‌کردند.
با پودر شدن گوی کریستالی، شعله‌های نقره‌ای بی‌درنگ به پلنگی با بیش از دو متر قد تبدیل شدند. شعله‌های سوزان نقره‌ای تمام‌سعی بدن پلنگ را پوشانده بود و هر جا که چهار پنجه‌اش فرود می‌آمد، کف سنگی زیر پایش به ماگمای مذاب تبدیل می‌شد.معادل هر کسی با دیدن این صحنه لرزه بر اندامش می‌افتاد و سعی می‌کرد تا جای ممکن از این پلنگ نقره‌ای دور شود.
با وجود این، شی‌چشمان فنگ حتی اگر هم‌روی می‌خواست، نمی‌توانست فرار کند.
گذشته از فشار آرایه جادویی چهارگانه، خود پلنگ یک هیولای اسطوره‌ای سطح ۲۰۰ خارق‌العاده بود؛ معادل یک NPC رده ۴ سطح ۲۰۰. چنین هیولایی می‌توانست هر بازیکن فعلی را در دم بکشد.
حتی اگر شی فنگ در اوج قدرت زندگی قبلی‌اش‌می‌آمد بود، در صورت رویارویی با چنین هیولایی تنها کاری که‌می‌افتاد می‌توانست بکند این بود که با تمام توان فرار کند.
خوشبختانه، به نظر نمی‌رسید این پلنگِ شکل‌گرفته از آتش روح، علاقه‌ای به شی فنگ داشته باشد.مذاب در عوض، چشمان کاملاً سیاهش به شارلین که روی صندلی مطالعه لم داده بود، خیره ماند.فرار در لحظه بعد، پلنگ به رگه‌ای از نور نقره‌ای تبدیل شد و به سمت شارلین خیز برداشت.
سرعت پلنگ به قدری زیاد بود که‌شارلین پیش از آنکه شی فنگ حتی فرصت‌لحظه واکنش پیدا کند، جلوی شارلین ظاهر شد.
شارلین در حالی که به پلنگ نقره‌ایِ در حال پرش نگاه می‌کرد، گویی که صرفاً به‌ماند یک حیوان کوچک بانمک چشم دوخته است، گفت: «عجب گربه کوچولوی وحشی‌ای هستی! من فقط داشتم‌جلوی حرکات صاحبت رو بررسی می‌کردم، اما تو این همه راه رو اومدی تا دعوا راه بندازی.»
ناگهان، دست چپ شارلین به‌پوشانده هاله‌ای تار تبدیل شد و‌سنگی پشت گردن پلنگ نقره‌ای را گرفت.
در لحظه‌تبدیل بعد، اتفاقی‌تمام باورنکردنی رخ داد.
پلنگ نقره‌ای که در ابتدا بیش از دو متر قد داشت، با سرعتی که با چشم غیرمسلح قابل مشاهده بود شروع به کوچک شدن کرد،آنکه تا جایی که از یک بچه گربه هم بزرگ‌تر نبود. هر چقدر هم که تقلا کرد، نتوانست از چنگ شارلین بگریزد. تنها کاری که از‌فقط دستش برمی‌آمد این بود که دندان‌های نیش کوچکش را نشان دهد و در حالی که هیس‌هیسِ تهدیدآمیزی می‌کرد، پنجه‌های ضعیفش را به سمت او بکشد.
پس از آن، شارلین یک گوی کریستالی زرشکی بیرون آورد و ورد کوتاهی خواند. سپس پلنگ نقره‌ای به رگه‌ای‌رگه‌ای از نور تبدیل شد و به داخل گوی کریستالی رفت. پلنگ نقره‌ای که درون گوی کریستالی به دام افتاده بود،گویی همچنان سعی می‌کرد تقلا کند، اما تمام تلاش‌هایش بی‌فایده بود. او نمی‌توانست از قید و بندهای گوی زرشکی فرار کند.
شی فنگ که از‌پلنگ دور شاهد این صحنه‌فرود بود، به شدت مبهوت شد.
شارلین عملاً با یک هیولای اسطوره‌ای سطح ۲۰۰ طوری بازی کرده‌می‌آمد بود که گویی یک اسباب‌بازی است. او به جای یک کاهن سرخ‌می‌کرد رده ۵، بیشتر در سطح یک خدای رده ۶ به نظر می‌رسید.
پس از اینکه کار شارلین با پلنگ نقره‌ای تمام شد، چشمان طلایی‌اش به آرامی به سمت شی فنگ چرخید. او لبخند محوی‌قدری زد و گفت: «پس اومدی. بعد از یه مدت که ندیدمت، می‌بینم که بازم خودت رو تو دردسر انداختی. هنوز قضیه لرد‌گفت بالروگ‌ها رو حل نکردی، یه نفرین دیگه هم واسه خودت تراشیدی. واقعاً نمی‌دونم الهه سرنوشت بهت برکت داده، یا الهه بدبختی عاشقت شده.»
شی فنگ اخم کرد و پرسید: «نفرین شدم؟» سپس نگاهی‌شارلین دقیق به خودش انداخت و پنجره وضعیتش را بررسی کرد.نور با وجود این، هیچ چیز غیرعادی در خودش پیدا نکرد.
شارلین به آرامی سرش را تکان‌چهار داد و گفت: «خودت رو خسته‌پایش نکن. فانی‌های معمولی نمی‌تونن حسش کنن.»
سپس به سمت شی فنگ رفت. او یکی از انگشتان‌فرود بی‌نقصش را به سمت او دراز کرد و یکی پس‌اندامش از دیگری شروع به رسم خطوطی از رون‌های الهی کرد.
رون‌های الهی باشکوه و طلایی رنگ، همچون روبان‌هایی طلایی دور شی فنگ‌خیره پیچیدند. با افزایش تعداد رون‌های الهی، نوسانات مانای اطراف او رو به‌پیش ضعف گذاشت. پس از مدت کوتاهی، محیط اطرافش کاملاً از مانا خالی شد.
این شکل از خنثی‌سازی مانا با مهارت‌های خاموشیِ بازیکنان‌سیاهش که تنها جریان مانا را متوقف می‌کرد، تفاوت داشت. کاری‌رگه‌ای که شارلین کرد، وجود مانا را تماماً از بین برد.
در غیاب مانا در محیط اطراف، شی فنگ احساس کرد گویی مغزش‌پایش دچار کمبود اکسیژن شده است. برای لحظه‌ای، دیدش کمی تار شد. ذهنش‌دور نیز تا حدودی به دوران افتاد و کنترلش بر بدن کمی کُند گشت.
اما لحظه‌ای بعد، زنجیر نقره‌ایِ به ضخامت یک انگشت پدیدار شد که‌سنگی از سینه شی فنگ بیرون زده بود. وقتی این زنجیر از میدان خنثی‌سازی‌ممکن مانا عبور کرد، به سرعت دوباره نامرئی شد، گویی هرگز وجود نداشته است.
شی فنگ که نتوانسته‌چشمان بود جلوی تعجبش را‌روی بگیرد، پرسید: «این دیگه چیه؟»
این نخستین باری بود که با چنین وضعیتی‌کاملاً روبه‌رو می‌شد. افزون بر این، با پدیدار شدن این‌لحظه زنجیر، به وضوح حس می‌کرد که رفته‌رفته ضعیف‌تر می‌شود.
شارلین در حالی که لبخندی بر لبان سرخش می‌نشست، گفت: «این نفرین توئه. این زنجیر نقره‌ای یه‌لرزه زنجیر روحه و به روحت گره خورده. می‌تونی اینو به عنوان کادوی خداحافظی در نظر بگیری که‌جادویی اون جوون مرموز وقت فرار برات جا گذاشت.» او با خنده‌ای ریز ادامه داد: «خب؟ الان یکم ترسیدی؟»
شی فنگ نگاهی عاقل‌اندر‌سفیه به شارلین انداخت. حتی اگر احمق هم بود، می‌فهمید که این نفرین شوخی‌بردار نیست. یک اشتباه کوچک به‌سعی راحتی او را راهی دنیای مردگان می‌کرد. مشکلات مربوط به روح، ترسناک‌ترین کابوس برای بازیکنان بود. گذشته از این، شکست در حل چنین‌رده مشکلاتی تنها به یک مرگ ساده ختم نمی‌شد؛ بلکه به احتمال زیاد کل حساب کاربری‌اش را از کار می‌انداخت. چطور می‌توانست نگران نباشد؟
شی فنگ پرسید:عوض «میشه این نفرین‌سیاهش رو باطل کرد؟»
اما در پاسخ، شارلین‌شکل‌گرفته دستانش را به نشانه‌کاملاً درماندگی از هم باز کرد.
شی فنگ که اکنون بسیار‌پوشانده بیشتر جا خورده بود، پرسید:سنگی «حتی شما هم نمی‌تونید باطلش کنید؟»
شارلین بی‌شک یکی از قدرتمندترین NPCهایی بود که او در تمام دوران بازی‌اش در قلمرو خدا دیده بود. اگر حتی چنین NPC قدرتمندی نمی‌توانست به او کمک کند، خدا می‌دانست این بار در چه دردسر بزرگی افتاده است.
شارلین چشم‌غره‌ای به شی فنگ رفت و با لحنی تند گفت: «این چیزی که می‌بینی یه زنجیر روحه. یه طلسم برتر که از دوران باستان به جا مونده. من که خدا نیستم، چطور‌حال توقع داری باطلش کنم؟» سپس ادامه داد: «البته لازم نیست زانوی غم بغل بگیری. دو تا راه برای از بین بردن این نفرین هست. راه اول اینه که متوسل به زور بشی و نفرین‌گردن رو بشکنی، راه دومم اینه که کسی که این نفرین رو روت گذاشته بکشی. از اونجایی که عرضه شکستن نفرین رو نداری، تنها گزینه‌ای که برات می‌مونه اینه که بری و طرف رو بکشی.»
شی فنگ‌نمی‌رسید در دم‌شکل‌گرفته زبانش بند آمد.
دلش می‌خواست این‌بدن کار را بکند، اما‌پنجه‌اش مگر چنین توانایی‌ای داشت؟
گذشته از دوران اوج خودش، حتی یک متخصص اوج رده ۵ نیز‌سنگی شانس ناچیزی برای شکست دادن آن جوان مرموز داشت. به احتمال زیاد، تنها‌ممکن بازیکنان رده ۶ که در سطح خدا بودند، می‌توانستند از پس او بربیایند.
با وجود این، قلمرو خدا در حال حاضر در مراحل ابتدایی‌داده خود به سر می‌برد. هنوز حتی یک بازیکن رده ۲ هم‌قدری در بازی نبود. پس از کجا باید بازیکن رده ۶ پیدا می‌کرد؟
شارلین با دیدن چهره درهم‌رفته شی فنگ، خنده‌ای سر داد و گفت: «حرص نخور، نگفتم خودت بری بکشیش. با این بدن ضعیف و مردنیت، طرف یه عطسه کنه پودر میشی.واکنش فقط کافیه پیداش کنی.» سپس ادامه داد: «با اینکه از طلسم ردیابی استفاده کردم، اما اون یارو تو پاک کردن ردپاش خیلی ماهره. حتی منم نمی‌تونم پیداش کنم. ولی قضیه‌همه تو فرق می‌کنه. سرِ دیگه این زنجیر روحی که دورت پیچیده، تو دستای اونه. اگه مسیر زنجیر رو بگیری و بری، راحت پیداش می‌کنی. اون موقع فقط کافیه بهم خبر بدی.»
سیستم: مأموریت افسانه‌ای [جادوی گمشده] پذیرفته شد.
محتوای مأموریت: جوانی که شما را نفرین کرده است پیدا کنید. پاداش: نامشخص.
شی فنگ که با شنیدن اعلان بیش از حد ساده سیستم در‌پنجه‌اش دل زبانش بند آمده بود، پرسید: «آخه چطوری پیداش کنم؟ اگه از‌می‌افتاد این میدان خنثی‌سازی جادو برم بیرون، دیگه اصلاً نمی‌تونم زنجیر رو ببینم.»