چپتر 2188: خیره‌کنندگی
0دشت‌های شمالی.
دو پیکر در آسمان پرواز می‌کردند و با‌مستعار سرعتی سرسام‌آور حرکات کشنده ردوبدل می‌کردند؛ جریان‌های تندباد‌درهم‌شکستنِ و غرش تندر پیوسته در فضا طنین می‌انداخت.
از میان آن دو، جاودانهٔ مرد که ردایی سپید بر‌دوخته تن داشت، در مسیر نور تزکیه می‌کرد. او اندامی لاغر‌ایستاده و چهره‌ای استخوانی داشت و چشمانش به کوچکی دانهٔ لوبیا بود.
در سوی دیگر، جاودانهٔ زن غرق در زرهی‌داد به رنگ طلای تیره بود و نیم‌نقابی بر‌اوج چهره داشت؛ هر حرکتش آکنده از هاله‌ای سلطه‌جویانه بود.
افزون بر این دو، بیش‌چوئه از ده جاودانه در اطراف حضور‌داد داشتند و نبرد را تماشا می‌کردند.
لیو لوئو در حالی که نگاهش‌لان به میدان نبرد دوخته شده بود، فریاد‌کناری زد: «داداش، زودتر این عوضی رو بکش!»
در کنار او،نبرد بزرگانِ جاودانهٔ قبیلهٔ‌لوئو لیو ایستاده بودند.
افزون بر آن‌ها، جاودانه‌های دیگری از قبایل هوانگ جین‌حتی نیز حضور به هم رسانده بودند؛ نامدارانی چون چانیو شیونگ‌سراسر از قبیلهٔ چانیو و گونگ تونگ کوای از قبیلهٔ گونگ.
جاودانهٔ مردی که در حال نبرد بود،کشیدنِ یکی از قدرتمندانِ نامدارِ رتبه هفت از جناح‌شکست حقِ دشت‌های شمالی به شمار می‌رفت: لیو چانگ.
و جاودانهٔ زن،چانگ کسی نبود جز‌لان هی لو لان.
هی لو لان با نام مستعار «ماه سیاه»، قدرتمندان را در هر گوشه و کناری به مبارزه می‌طلبید. او پس از درهم‌شکستنِ‌آن‌ها چن چنگ و یین وو چوئه، به چالش کشیدنِ قدرتمندانِ جاودانهٔ تنها و اهریمنی ادامه داد. او حتی یک بار هم طعم‌جناح شکست را نچشید و آوازه‌اش با سرعتی شگرف اوج گرفت، تا جایی که سراسر دشت‌های شمالی را در بهت و حیرت فرو برد.
خواهر و برادر، لیو چانگ و لیو لوئو،داد در جذب یین وو چوئه ناکام مانده و‌اوج حتی با هی لو لان وارد درگیری شده بودند.
لیو چانگ برای گرفتن‌یین انتقام، پری ماه سیاه‌تنها را آشکارا به مبارزه طلبید.
با پخش شدن این‌کسی خبر، دنیای جاودانه‌های دشت‌های شمالی‌ماه بی‌درنگ در حیرت فرو رفت.
نبردِ کنونی،داشتند پیامدِ همان‌تماشا ماجرا بود!
حرکت کشندهٔ جاودان — تاخت اسب نور.
لیو چانگ حرکت کشنده‌ای را به کار گرفت؛مستعار توسنی کوچک زیر پاهایش پدیدار گشت و او‌درهم‌شکستنِ را با سرعتی سرسام‌آور به دل آسمان برد.
این حرکت کشندهٔ جابه‌جایی بی‌نظیر بود و به‌نگاهش لیو چانگ اجازه می‌داد تا در سراسر نبرد،بکش فاصلهٔ ثابتی را با هی لو لان حفظ کند.
پس از شکستِ پیشین در برابر هی‌ادامه لو لان، لیو چانگ هوشمندانه تاکتیکِ نبردِ‌آوازه‌اش دوربرد را برای این مبارزه برگزیده بود.
لیو لوئو با صدایی جیغ‌مانند لیو چانگ را تشویق کرد‌ادامه و خنده‌ای گوش‌خراش سر داد: «داداش، همینه! بذار این عوضی‌گرفت بیشتر زجر بکشه و بعدش به درک واصل بشه! هاهاها!»
اما درست در همان‌کسی لحظه، پیکر هی لو لان‌ماه از سر جایش ناپدید گشت.
آنچه دیده‌داشتند می‌شد، تنها‌تماشا یک وهم بود!
لیو چانگ که شوکه شده بود و‌ادامه می‌دانست فریب خورده است، ناخودآگاه جاخالی داد و‌شگرف با خود اندیشید: «کِی این کار رو کرد؟»
اما بدن واقعی‌چنگ هی لو لان بی‌درنگ‌کشیدنِ پشت سرش پدیدار شد.
گرومب، گرومب، گرومب...
سایه‌های مشت همچون باران‌تماشا فروریختند و لیو چانگ‌نگاهش را کاملاً در محاصره گرفتند.
لیو چانگ فریاد می‌کشید و با تمام توان‌داد می‌کوشید تا حرکات کشندهٔ دفاعی را به کار‌اوج گیرد و در برابر این ضربات کوبنده دوام بیاورد.
خندهٔ لیو‌درهم‌شکستنِ لوئو ناگهان در‌چوئه گلو خفه شد.
حملات هی لو لان چنان درنده‌خویانه‌لان بود که حتی جاودانه‌های تماشاگر نیز‌گوشه لرزش را در پلک‌های خود احساس کردند.
«محشره!»
«عجب کتکی داره می‌زنه.»
«بالاخره خِرِ‌درهم‌شکستنِ این لیو چانگِ‌چوئه مکار رو گرفت!»
در میان تماشاگران، جاودانه‌های تنها‌نبود و اهریمنی غریو شادی سر‌سیاه دادند و او را تحسین کردند.
در این گروه، افزون بر چن‌لوئو چنگ، وو گوانگ و یین وو‌فریاد چوئه، افراد بی‌شمار دیگری نیز حضور داشتند.
برخی از این افراد پیش‌تر طعم شکست را از هی‌بار لو لان چشیده بودند، در حالی که عده‌ای دیگر با‌بهت شنیدنِ دلاوری‌های او، به میل خود به پیروی‌اش درآمده بودند.
وو گوانگ با لبخندی بر‌چوئه لب، صدایش را مخابره کرد: «بانو‌داد ماه سیاه دستِ بالا رو داره.»
یین وو چوئه که سردرگم شده بود، پاسخ داد: «حس نمی‌کنی بانو ماه سیاه اخیراً قوی‌تر‌درهم‌شکستنِ شده؟ الان که بهش فکر می‌کنم، می‌بینم بانو ماه سیاه مدام داره بقیه رو به چالش می‌کشه‌اوج و قدرت نبردش تو این مبارزه‌ها همش داره بالا می‌ره. برادر وو، یعنی تو اینو حس نمی‌کنی؟»
وو گوانگ سرش را تکان داد و زمزمه‌وار صدایش را مخابره کرد: «منم متوجهش شدم. ولی مگه میشه تو این دنیا کسی به این سرعت‌قبایل پیشرفت کنه و قوی بشه؟ شاید بانو ماه سیاه قبلاً قدرتش رو مخفی می‌کرده، یا شایدم تمام این مدت تو تزکیهٔ در بسته بوده و‌نبود حالا با بیشتر شدنِ تجربهٔ نبردش، داره روش‌هاش رو با هم ترکیب می‌کنه. واسه همینه که حس می‌کنیم قدرت نبردش داره به سرعت بالا می‌ره.»
یین وو چوئه سر تکان‌تنها داد و تازه می‌خواست چیزی‌بار بگوید که ناگهان ورقِ نبرد برگشت.
جاودانه لیو چانگ الحق که برازندهٔ نامِ قدرتمندی معروف‌اهریمنی در دشت‌های شمالی بود؛ او با تقلا و تلاش‌شگرف فراوان، سرانجام توانست از تیررسِ حملاتِ هی لو لان بگریزد.
هی لو لان که طبیعتاً قصد‌لان نداشت او را به حال خود‌گوشه رها کند، بی‌درنگ به تعقیبش شتافت.
اما لیو چانگ ناگهان از حرکت‌لوئو ایستاد و با پوزخندی شوم رو به‌داداش او گفت: «ماه سیاه، افتادی تو تله‌م!»
حرکت کشندهٔ جاودان — خیره‌کنندگی!
در یک چشم‌برهم‌زدن، نوری خیره‌کننده‌نبود منفجر شد و سراسر میدان‌سیاه نبرد را در خود بلعید.
جاودانه‌های تماشاگر بی‌درنگ چشمانشان را‌لیو بستند؛ حتی هی لو لان نیز‌شده ناخودآگاه پلک‌هایش را روی هم فشرد.
اما وقتی دوباره چشمانش‌کشیدنِ را گشود، منظرهٔ پیش‌داد رویش همچنان سراسر سپید بود.
او گرفتارِ حرکت کشندهٔ خیره‌کنندگی شده بود؛کشیدنِ بینایی‌اش به پهنه‌ای از سفیدیِ مطلق بدل‌طعم گشته و دیگر قادر به دیدن هیچ‌چیز نبود.
«لعنتی، لیو چانگ‌چانگ واقعاً این حرکت‌لان کشنده رو یاد گرفته.»
«بی‌خود نبود که ترسی‌تماشا از به چالش کشیدنِ‌نگاهش علنیِ بانو ماه سیاه نداشت!»
«این حرکت، برگ برندهٔ قبیلهٔ لیوئه. اگه یه تزکیه‌گر گو‌بار گرفتار این حرکت بشه، مگه اینکه از روش درمانیِ مخصوص‌بهت قبیلهٔ لیو استفاده کنه، وگرنه برگشتنش به حالت عادی تقریباً غیرممکنه.»
رنگ از رخسار بسیاری از جاودانه‌های‌چالش تنها و اهریمنی پرید و فضای‌حتی میدان بی‌درنگ سنگین و پرالتهاب گشت.
این نبرد، تنها یک‌کسی مبارزهٔ ساده میان لیو چانگ‌ماه و هی لو لان نبود.
در اوضاع کنونی،نبرد این رویارویی بارِ سیاسیِ‌حالی سنگینی به همراه داشت.
پری ماه سیاه که هیچ ریشه و پشتوانه‌ای نداشت،حتی نمایندهٔ جبههٔ جاودانه‌های تنها به شمار می‌رفت؛ در حالی‌جایی که لیو چانگ، نمایندهٔ جناح حقِ دشت‌های شمالی بود.
از زمان پایانِ جنگ تقدیر، آسمانِ عمرِ دراز در‌اهریمنی دشت‌های شمالی، با تمام قوا در تلاش بود تا‌شگرف دنیای جاودانه‌های این منطقه را زیر یک پرچم متحد سازد.
قدرتمندانِ تنها و اهریمنی نظیر یین وو چوئه، پیوسته از سوی‌قدرتمندان قبایل هوانگ جین برای پیوستن به آن‌ها تحت فشار قرار می‌گرفتند‌تنها و این روندِ جذب، با زور و اجبارِ شدیدی همراه بود.
حسابِ آن معدود جاودانه‌های تنهایی که با میل و رغبت این دعوت‌فریاد را می‌پذیرفتند جدا بود، اما مسئلهٔ اصلی آنجا بود که اکثریتِ قریب‌دیگری به اتفاقِ جاودانه‌های تنها و اهریمنی، دستِ رد بر سینهٔ آن‌ها می‌زدند.
با این حال، از آنجا که نیروهایی بی‌کس و تنها بودند، نمی‌خواستند‌شکست نیروهای جناح حقِ دشت‌های شمالی را از خود برنجانند؛ از این رو،خواهر با وجود خشمی که در سینه داشتند، مهر سکوت بر لب می‌زدند.
در چنین اوضاع و احوالی، ظهور‌چالش هی لو لان همچون پرچمی بود‌حتی که این جاودانه‌ها را گرد هم می‌آورد.
هی لو لان بی‌آنکه ترسی از قبایل هوانگ جین به دل‌قدرتمندان راه دهد، شجاعانه در هر گوشه و کناری مبارزه می‌طلبید؛ جسارتی‌تنها که روحیهٔ این جاودانه‌های تنها و اهریمنی را به شدت بالا می‌برد.
به‌ویژه اکنون که سرزمین متبرک کوهستان برفی ویران گشته و سردستهٔ‌شده اهریمنی، نیای کهن شوئه هو، خود را پنهان کرده بود، تزکیه‌گرانِ‌آن‌ها تنها و اهریمنی بیش از پیش به یک رهبر نیاز داشتند.
به همین سبب، وو گوانگ، یین وو چوئه و دیگران، به میل و ارادهٔ‌آوازه‌اش خویش به پیروی از هی لو لان درآمدند. بسیاری از جاودانه‌های تنها و اهریمنی‌مانده نیز برای تماشای این نبرد و حمایت از او، در این مکان گرد آمده بودند.
با برخورد حرکت کشنده، هی لو‌چالش لان دیگر نمی‌توانست چیزی ببیند. جاودانه‌ها‌حتی به شدت مضطرب و نگران شدند.
لیو چانگ با‌چانگ لبخندی بر لب،لان به راحتی عقب‌نشینی کرد.
حرکت کشندهٔ‌داشتند جاودان —تماشا درخشش حیات.
جراحاتش رفته‌رفته التیام یافت.
حرکت کشندهٔ‌درهم‌شکستنِ جاودان —یین نورِ تابان.
نور در اطرافش‌چانگ درخشید، همچون بی‌شمار‌لان فلسِ درخشانِ ماهی.
چن چنگ اخم کرد و‌لیو گفت: «اوضاع خراب شد! این‌دوخته حرکت روش‌های بررسی رو محدود می‌کنه.»
یین وو چوئه و وو گوانگ‌اهریمنی گفتگوی پنهانی خود را متوقف کردند‌شکست و به میدان نبرد خیره شدند.
حتی اگر جاودانه‌ها نمی‌توانستند ببینند، انواع مختلفی از روش‌های‌اهریمنی بررسی داشتند. اما با به کارگیری این حرکت کشنده از‌اوج سوی لیو چانگ، ممکن بود دیگر روش‌های بررسی بی‌فایده باشد.
از آنجا که هی‌کسی لو لان قادر به دیدن‌ماه نبود، صرفاً چشمانش را بست.
او بدون هیچ ترسی، به آرامی آه‌حالی کشید: «لیو چانگ، آه لیو چانگ، مایهٔ‌زودتر تأسفه که آخرین فرصتت رو از دست دادی.»
لیو چانگ جا خورد و سپس پوزخند زد: «پری ماه سیاه، می‌خوای کی‌نچشید رو گول بزنی؟ تو همین الانش هم باختی، چطور می‌خوای تو این نبرد‌جذب با حرکت کشندهٔ خیرگیِ قبیلهٔ لیو مقابله کنی؟ وقت تلف کردن فایده‌ای نداره!»
هی لو لان پاسخی نداد.
او با‌می‌رفت اعمالش به لیو‌نبود چانگ پاسخ داد.
حرکتی کشنده فعال شد.
حرکت کشندهٔ‌چوئه جاودان — بیائویِ‌تنها قدرتِ پایتختِ تاریک!
ببری سیاه‌درهم‌شکستنِ به شکل‌یین جامد متراکم شد.
ردی از جدیت در‌کسی چهرهٔ لیو چانگ نمایان‌مستعار شد: «باز هم این حرکت؟»
چشمان یین وو چوئه درخشید:لیو «الان فرق می‌کنه! انگار این‌دوخته ببرِ طلای تاریک بال درآورده؟!»
وو گوانگ سریع‌چالش پاسخ داد: «چی؟اهریمنی من که درست ندیدم.»
در لحظه‌ای که ببر سیاه توتم متراکم‌کشیدنِ شد، ناپدید گشت؛ بسیاری از جمله وو‌طعم گوانگ نتوانستند آن را به درستی ببینند.
حالت چهرهٔ لیو چانگ اندکی تغییر کرد و‌مستعار همان‌طور که روش‌های بررسی را فعال می‌کرد، با خود‌چنگ گفت: «کجاست؟ یعنی قابلیت پنهان کردن خودش رو داره؟»
اما در لحظهٔ بعد، مردمک چشمانش‌لوئو به اندازهٔ سوزن جمع شد و‌فریاد چهره‌اش را شوک و وحشت فرا گرفت.
ببر غول‌پیکرِ طلای‌چالش تاریک پشت سرش‌اهریمنی ظاهر شده بود!
ویژژژ!
ببر ضربه‌ای زد و‌کسی لیو چانگ را همچون‌مستعار توپی لاستیکی به پرواز درآورد.
بادهای زوزه‌کش از کنار گوش‌های لیو چانگ‌حالی گذشتند و در حالی که دیدش مانند‌زودتر گردابی می‌چرخید، وحشتی عمیق در درونش احساس کرد.
آن حمله قدرت عظیمی‌کشیدنِ داشت و تقریباً حرکت کشندهٔ‌حتی دفاعی او را نابود کرد.
«این‌طور نیست که ببر سیاه روش پنهان‌سازی‌کشیدنِ داشته باشه، دلیلش سرعتشه... خیلی سریعه، اون‌قدر‌طعم سریع که اصلاً نمیشه بهش واکنش نشون داد!»
سرعت ببر طلای تاریک چنان زیاد بود که‌مستعار از حد درک چشمان غیرمسلح جاودانه‌ها فراتر می‌رفت.درهم‌شکستنِ همچون شبحی بود که ناگهان پدیدار و ناپدید می‌شد.
هر بار که‌نبرد ظاهر می‌شد، لیو چانگ‌حالی را به پرواز درمی‌آورد.
لیو چانگ کاملاً در موضع‌تنها ضعف قرار داشت و هیچ‌بار قدرتی برای تلافی در خود نمی‌دید.
اگر می‌توانست از حرکت عبور اسب نور استفاده کند، شاید قادر بود برای مدتی فرار کند.نچشید اما اکنون در موقعیتی انفعالی گرفتار شده بود و باید تمام توانش را روی حفظ روش‌های دفاعی‌اش‌درگیری متمرکز می‌کرد، در غیر این صورت ممکن بود ببر سیاه او را به خمیر گوشت تبدیل کند.
گرومب!
ضربهٔ ببر سیاه،نبرد لیو چانگ را‌لوئو به زمین کوبید.
ابرهای غبار به هوا برخاست و‌اهریمنی گودالی عمیق شکل گرفت. لیو چانگ‌شکست بی‌حرکت ماند؛ او بی‌هوش شده بود.
لیو لوئو با صدای زیر و گوش‌خراشی فریاد زد و‌ادامه به هی لو لان اشاره کرد: «برادر! عوضی، تو برادرم رو‌جایی کشتی. چطور جرئت می‌کنی همچین کاری کنی! می‌خوام بمیری، می‌خوام بمیری!»
می‌خواست به جلو یورش ببرد،نبود اما یکی از بزرگان قبیلهٔ‌سیاه لیو محکم جلویش را گرفت.
درست در همین‌نبرد لحظه، احساس شادی‌لوئو در قلبش پخش شد.
لیو لوئو‌چوئه مات و‌کشیدنِ مبهوت ماند.
با ناباوری با خود اندیشید:چوئه «برادر بزرگ تو همچین وضعیتیه،ادامه ولی من احساس شادی می‌کنم؟!»
حالت چهرهٔ دیگر جاودانه‌های‌کسی جناح حق نیز تغییر کرد؛ماه همهٔ آن‌ها احساس شادی می‌کردند.
گونگ تونگ کوای برای آرام کردن خود به آرامی‌میدان سر تکان داد و با صدایی ملایم گفت: «پری‌بزرگانِ قبیلهٔ لیو، لطفاً مضطرب نباش. برادر لیو هنوز نمرده.»
بزرگِ قبیلهٔ لیو سرزنش کرد: «آروم باش، این‌داد همه آدم دارن نگاه می‌کنن، باعث نشو آبروی قبیلهٔ‌گرفت لیو بره!» و به سوی میدان نبرد پرواز کرد.
او دستانش را به سوی هی‌چالش لو لان مشت کرد و گفت: «پری‌بار ماه سیاه، تو برندهٔ این نبرد شدی.»
تازه این حرف را‌کسی زده بود که چیزی‌مستعار نمانده بود زیر گریه بزند.
موج شدیدی‌داشتند از اندوه قلبش‌لیو را فرا گرفت.
هی لو لان سر‌کشیدنِ تکان داد: «بسیار خب، پس‌حتی شرط این نبرد چی میشه؟»
او نیز حال خوبی نداشت.
ابتدا آن شادیِ گیج‌کننده و‌نبود در پیِ آن اندوهی شدید؛سیاه واقعاً چه اتفاقی داشت می‌افتاد؟
بزرگِ قبیلهٔ لیو به زور خود را‌حالی آرام کرد و به هی لو لان‌زودتر پاسخ داد: «به آسمان زرد گنجینه فرستاده شده.»
از آنجا که لیو چانگ شکست خورده بود و افراد بسیاری‌طعم نیز تماشا می‌کردند، بزرگِ قبیلهٔ لیو مجبور بود مقدار قابل‌توجهی از‌فرو منابع تزکیه را به صورت علنی به آسمان زرد گنجینه بفرستد.
آسمان زرد گنجینه دارای نور گنجینه بود تا ارزش اقلام‌ادامه را مشخص کند و در عین حال، رفتار شفاف و‌گرفت شرافتمندانهٔ قبیلهٔ لیو در قبال این شکست را نیز نشان می‌داد.
جاودانه‌های حاضر از کرم‌های گوی خود برای‌نام اتصال به آسمان زرد گنجینه استفاده کردند‌مبارزه و در واقع شرط قبیلهٔ لیو را دیدند.
«اون قلمرو‌داشتند نهان آسمان و‌لیو زمین هنوز اونجاست!»
«دقیق‌تر بخوام‌چوئه بگم، این بخشی‌تنها از قلمرو ازلیه.»
«برام عجیبه کدوم قدرتمندِ بزرگی‌چوئه داره به این شکل علنی‌ادامه قلمرو ازلی رو معامله می‌کنه!»
توجه جاودانه‌ها‌می‌رفت به سمت‌کسی دیگری جلب شد.
چندی پیش، بخشی از قلمرو ازلی در آسمان‌نگاهش زرد گنجینه پدیدار شده و کل دنیای جاودانه‌های‌بکش گوی پنج منطقه را در شوک فرو برده بود.
یین وو چوئه فریاد زد تا توجه جاودانه‌ها‌داد را بازگرداند: «طبق توافق، لطفاً حرکت کشندهٔ خیرگی‌اوج رو از روی بدن پری ماه سیاه باطل کنید.»
بزرگِ قبیلهٔ لیو گفت: «البته.» و‌چالش بی‌درنگ از یک حرکت کشنده استفاده کرد‌بار و بینایی هی لو لان را بازگرداند.
هی لو لان به نشانهٔ تأیید به آرامی برای‌ماه بزرگِ قبیلهٔ لیو سر تکان داد و بیائویِ قدرتِ‌یین پایتختِ تاریک را که کنار لیو چانگ بود، عقب کشید.
این حرکت کشندهٔ توتم دستخوش تغییراتی شده بود،نگاهش قدرت نبرد آن اوج گرفته و از پیش‌بکش به روش منحصربه‌فردِ خود او تبدیل گشته بود!
چن چنگ با دیدن این صحنه‌اهریمنی آهِ آسودگی کشید: «شهرت بانو ماه‌شکست سیاه قراره از این هم بالاتر بره.»
لیو لوئو در حالی که لیو چانگ را حمل می‌کرد، با نفرت گفت: «ماه سیاه، به خودت غره‌شگرف نشو. جناح حقِ ما پر از قدرتمندانه، شاید شانسی برادرم رو برده باشی، اما می‌تونی بقیه رو هم‌انتقام ببری؟ بقیه به کنار، فقط بزرگِ اعظمِ اولِ قبیلهٔ چو، چو دو، کسیه که هرگز نمی‌تونی ازش پیشی بگیری.»
با این حال، درست‌کسی در همین لحظه، احساس شدیدی‌ماه از محبت در قلبش جوشید.
چهرهٔ لیو‌داشتند لوئو فوراً‌تماشا درهم کشیده شد.
«چه خبره! چرا وقتی به این‌اهریمنی ماه سیاه هرزه نگاه می‌کنم، همچین‌شکست حس محبت شدیدی بهم دست میده؟»
هی لو لان نیز حال خوبی نداشت، اما حالت چهره‌اش تغییری‌داد نکرد و پوزخند زد: «چو دو؟ اسمش رو شنیدم، اونم مسیر‌سراسر قدرت رو تزکیه می‌کنه. نفر بعدی که به چالش می‌کشم اونه!»
حالت چهرهٔ‌می‌رفت جاودانه‌های تنها و‌نبود اهریمنی تغییر کرد.