چپتر 2123: خیرخواهیِ رئیس خاندان
0این دنیای تزکیهٔ‌احتمالی گو بود؛ جایی که‌خفا قدرتمندان حاکمِ مطلق بودند.
با وجود اینکه شانگ شین تسی همه را به دام‌کردنِ انداخته بود، آن‌ها را مجازات نکرد و در عوض، بر سرِ‌پیچیده پیمانِ خود ماند تا دو برابرِ مبلغ را به آن‌ها بازگرداند.
هرچند می‌دانست که عده‌ای عمداً این‌گرفت بحران را به راه انداخته‌اند، اما‌کردن با آن‌ها کاری نداشت و آزادشان کرد.
«شانگ شین‌دیدید تسی واقعاً‌همهٔ ولشون کرد!»
«همف، این‌مقصرِ هم از دلسوزیِ‌بره بیش‌ازحدِ یه زن.»
«فکرشو بکن اصلاً هیچ کاری نکرد. اگه‌می‌کردند من بودم، ترجیح می‌دادم همه‌شونو بکشم تا اینکه‌تمسخرِ بذارم حتی یه مقصرِ احتمالی قسر در بره.»
شانگ یا زی و بقیه در خفا با‌تثبیت هم بحث می‌کردند و برای پنهان کردنِ اضطرابِ‌سودمون درونِ قلبشان، تحقیر و تمسخرِ خود را ابراز می‌داشتند.
شانگ چیو نیو با حالتی پیچیده گفت: «شاید تفاوتِ‌گرفت ما و شانگ شین تسی تو همین باشه. احتمالاً به‌سودمون همین دلیله که پدر ترجیح می‌ده اون رئیس خاندان بشه.»
شخصی بی‌درنگ او را سرزنش‌بره کرد و گفت: «شانگ چیو‌برای نیو، این چه حرفیه که می‌زنی؟»
شانگ چیو نیو با لحنی بی‌تفاوت گفت: «خودتون که دیدید، قدرتِ شانگ شین تسی از همهٔ ما بیشتره. وقتی مقامِ رئیس‌پیچیده خاندان رو به دست گرفت، جایگاهِ خاندان شانگ رو هم تثبیت کرد و همهٔ کسب‌وکارهای ما سودِ زیادی کردن. با اینکه‌خودتون تجارتِ برده رو متوقف کرد، سودمون فقط برای یه مدتِ کوتاه افت کرد و بعد دوباره بالا رفت، خیلی بیشتر از قبل.»
«باید اعتراف کنیم که تواناییِ شانگ شین تسی از ما بیشتره، همین‌کردن الانشم آوازهٔ خیرخواهیِ اون همه‌جا پیچیده. پدر هم متوجهِ همین موضوع شد و‌خیلی مقامِ رئیس خاندان رو بهش داد، اون هیچ تبعیض یا طرفداریِ بی‌جایی نکرده.»
شانگ چیو نیو از مرگ بازگشته بود؛ این تجربه ثروتی‌جایگاهِ گران‌بها برای او به شمار می‌رفت و به او اجازه‌فقط می‌داد تا در هنگامِ بروزِ مشکلات، منطقی‌تر و آرام‌تر بیندیشد.
اما بلافاصله پس از آن، شانگ یی فان لبخندی سرد زد و گفت: «برادر چیو نیو، حتی اگه این‌طور باشه،چیو که چی؟ هر کسی که رئیس خاندان بشه، خاندان پرورشِش می‌ده تا یه جاودانه بشه. این یه فرصتِ جاودانگیه! حالا‌حرفیه گیرم شانگ شین تسی تو توانایی و شخصیت از ما سرتر باشه، که چی؟ یعنی نمی‌خوای برای این فرصت رقابت کنی؟»
شانگ چیو نیو مدتی سکوت کرد‌بحث و سپس با تکان دادنِ سر، با‌قلبشان لحنی جدی گفت: «باید شانسمو امتحان کنم!»
پس از آنکه شانگ شین‌دست تسی دردسرسازان را آزاد کرد،سودِ برای آرام کردنِ صاحبانِ مغازه‌ها رفت.
پیرمردی لرزان به سمتِ شانگ شین تسی رفت و در حالی که قدردانی می‌کرد، گفت: «اگه رئیس خاندان پیداشون‌سودمون نمی‌شد، حسابی تو دردسر می‌افتادم. هعی، همه‌ش تقصیرِ این بود که چشمام تار شد و از روی طمع عقلمو‌همه‌جا از دست دادم. شایعات رو باور کردم و یه مشت جنسِ ارزون خریدم. کی فکرشو می‌کرد همه‌شون تقلبی باشن.»
شیائو دیه لب‌ولوچه‌اش را آویزان کرد و گفت: «تو یه‌برای پیرمردی، سال‌های سال تو کوه شانگ لیانگ بودی و این‌چیو مغازه رم مدت‌هاست اداره می‌کنی، چطور تونستی این‌قدر کوته‌فکر باشی؟»
پیرمرد شرمسار به نظر می‌رسید.
شانگ شین تسی با درک و همدلی گفت: «شیائو دیه. زندگی‌زیادی برای تزکیه‌گرانِ گویی که اینجا هستن هم آسون نیست. اگه منم جای‌بالا اون بودم، می‌خواستم برای کسب‌وکارم بیشتر پول دربیارم، این یه چیزِ منطقیه.»
شیائو دیه در حالی که به پیرمرد نگاه می‌کرد، خُرناسی کشید و‌کسب‌وکارهای گفت: «پیرمرد، شانس آوردی که به پستِ بانوی جوانِ من خوردی. حواست‌بعد باشه تو آینده چشماتو بیشتر باز کنی و دنبالِ سودِ ارزون نری، فهمیدی؟»
پیرمرد به‌سرعت‌مقصرِ پاسخ داد:قسر «بله، بله، فهمیدم.»
شیائو دیه رویش را برگرداند، به شانگ شین تسی نگاه کرد و‌درونِ گفت: «بانوی جوان، بیاید بریم، دیدنِ این آدما حرصمو درمیاره. اگه اونا‌تفاوتِ دنبالِ سودِ ارزون نبودن، چرا بازار باید این‌طوری پر از جنسای تقلبی می‌شد؟»
اما پیرمرد‌بیشتره گفت: «رئیس خاندان،دست لطفاً صبر کنید.»
شانگ شین‌دیدید تسی پرسید: «چیزِ‌بیشتره دیگه‌ای هم هست؟»
پیرمرد با ترس و لرز گفت: «شرمنده‌ام، واقعاً شرمنده‌ام! من یه محمولهٔ‌کردنِ بزرگ از جنسای تقلبی خریدم، دیگه نمی‌شه اونا رو فروخت. اما اگه‌گفت نابودشون کنم، ضررِ خیلی بزرگی می‌کنم! رئیس خاندان، مگه نگفتید بهمون خسارت می‌دین؟»
با شنیدنِ این حرف‌ها، شیائو دیه از کوره دررفت، انگشتش را به سمتِ صورتِ‌تحقیر پیرمرد گرفت و فریاد زد: «چی؟! پیرمرد، اصلاً خجالت سرت میشه؟ خودت گند زدی و‌پدر رئیس خاندانِ ما ازت دفاع کرد، اونوقت نه‌تنها قدرنشناسی، بلکه می‌خوای ازمون اخاذی هم بکنی؟»
شیائو لان نیز که از چنین رفتاری منزجر شده بود، افزود: «با‌کردن این سن‌وسالت، کارات واقعاً نفرت‌انگیزه. مگه خاندان شانگِ ما باید جورِ همهٔ‌رفت ضررهای شما رو بکشه؟ تو کجای این دنیا همچین منطقی پیدا میشه؟»
اما شانگ شین تسی دو خدمتکارش‌وقتی را متوقف کرد و به پیرمرد‌کسب‌وکارهای و فروشندگانی که پشتِ سرش بودند، نگریست.
لحنِ شانگ شین تسی همچنان مثلِ قبل آرام بود: «پدرجان، ممنون که یادآوری کردید. من به‌عنوانِ رئیس‌تمسخرِ خاندان شانگ، زیرِ قولم نمی‌زنم. از اونجا که قبول کردم دو برابر خسارت بدم، تمامِ تلاشم رو‌رئیس می‌کنم تا بهش عمل کنم. شما می‌تونید برای جنسای تقلبی‌ای که وارد کردید، دو برابر خسارت بگیرید.»
«ممنون، رئیس خاندان!»
«رئیس خاندان، شما‌وقتی مهربون‌ترین رئیس خاندانی هستید‌جایگاهِ که تا حالا دیدم!»
«بزرگِ خاندان، شما جونِ کلِ خانواده‌م‌وقتی رو نجات دادید، بدونِ این خسارت،کسب‌وکارهای مجبور می‌شدیم آوارهٔ کوچه و خیابون بشیم.»
همهٔ استادان گو به حرف آمدند؛ برخی‌خفا اشک می‌ریختند و برخی روی زمین زانو زده‌قلبشان و در برابرِ شانگ شین تسی تعظیم می‌کردند.
شانگ شین تسی گفت: «بریم.» و‌بحث دو خدمتکارش را با خود برد‌درونِ تا اینکه به ورودیِ خیابان رسیدند.
آن دو‌بیشتره خدمتکار به‌شدت خشمگین‌دست و ناراضی بودند.
شیائو دیه با غرغر گفت: «بانوی جوان، شما دیگه‌گرفت بیش از حد مهربونید. نه‌تنها اون دردسرسازا رو ول‌متوقف کردید، بلکه دو برابرِ مبلغ هم بهشون خسارت دادید.»
شیائو لان نیز گفت: «بانوی جوان، می‌دونم که خوش‌قلبید و دلتون برای اون آدما می‌سوزه. اما‌تحقیر چه خریدار باشن چه فروشنده، آدمای بد هم بینشون پیدا میشه. با خسارت دادن به همه‌شون،می‌ده ما دقیقاً افتادیم تو تلهٔ مقصرِ اصلی؛ اونا می‌خوان ذخایرِ سنگِ ازلیِ ما رو خالی کنن.»
شانگ شین تسی سر تکان داد و گفت: «اینا فقط یه مشت سنگِ ازلیه، حتی‌تمسخرِ اگه الان از دستشون بدیم، تو آینده باز هم می‌تونیم به دستشون بیاریم. اما اگه‌می‌ده اعتبارِ خاندان شانگ نابود بشه، اونوقت برای بازسازی‌ش باید تلاش و زمانِ خیلی زیادی صرف کنیم.»
«اگه به‌جای اینا حرصِ سنگ‌های ازلی رو می‌خوردم، تو تلهٔ مقصرِ اصلی می‌افتادم. از دست دادنِ‌سودمون سنگ‌های ازلی مهم نیست، مشکلِ بزرگ‌تر اعتبارِ خاندان شانگه، وگرنه دیگه یه رئیس خاندانِ درست‌وحسابی نخواهم‌الانشم بود. اونا می‌تونن از همین بهونه استفاده کنن تا منو از مقامِ رئیس خاندان پایین بکشن.»
شانگ شین تسی گرم و آرام‌وقتی سخن می‌گفت؛ هیچ‌گونه اضطرابی در او دیده‌سودِ نمی‌شد و به دیگران احساسِ آرامش می‌بخشید.
پس از این‌احتمالی حرف‌ها، آن دو‌بقیه خدمتکار متوجهِ ماجرا شدند.
شیائو لان با تحسین گفت: «پس‌بحث قضیه اینه. بانوی جوان، شما واقعاً‌درونِ محشرید، همه‌چیز رو این‌قدر روشن می‌بینید!»
شیائو دیه لب‌ولوچه‌اش را آویزان کرد و گفت: «حق با بانوی جوانه، اما این موضوع بدجوری حرص‌آدمو درمیاره. اون پیرمرد شاید آدمِ بدی نباشه، اما الان داره از ما‌اعتراف سوءاستفاده می‌کنه تا سود ببره! چرا اونا نمی‌رن یقهٔ اون مقصری رو بگیرن که باعثِ ضررشون شده، و در عوض می‌خوان به ما آدمای خوب زور بگن؟ اگه سرور‌بیندیشد فانگ یوان اینجا بود، یه جوری این آدما رو می‌زد که خودشونو خیس کنن و جرئت نکنن از جاشون بلند بشن؛ اونوقت کی جرئت می‌کرد به ما زور بگه!»
شیائو لان به شیائو‌همهٔ دیه خیره شد و‌دست پای او را لگد کرد.
شیائو دیه از شدتِ درد از جا پرید، زبانش‌می‌کردند را بیرون آورد و در حالی که از شانگ شین‌می‌داشتند تسی عذرخواهی می‌کرد، گفت: «ببخشید بانوی جوان، حرفِ بی‌ربطی زدم.»
از زمانِ نبردِ فانگ یوان و لو وِی یین، هنگامی که او موردِ اصابتِ حرکتِ کشندهٔ «سه‌می‌داشتند عمر رؤیا، برگزیده‌ای را بازمی‌سازد» قرار گرفت، پس از بازگشتِ شانگ شین تسی به کوه شانگ لیانگ،بشه هر بار که نامِ فانگ یوان را می‌شنید، بی‌اختیار در گردابی از اندوه و عذاب فرو می‌رفت.
ازاین‌رو، آوردنِ نامِ فانگ یوان‌دست در حضورِ شانگ شین تسی‌سودِ به امری ممنوعه بدل گشته بود.
در مسیرِ‌دیدید بازگشت، هر سهٔ‌بیشتره آن‌ها ساکت بودند.
پس از رسیدن به انتهای خیابان، شیائو لان گفت: «بانوی‌برای جوان، سرور ژو چوان و وِی ده شین مدتِ زیادیه که‌نیو بیمار هستن، بیاید بریم بهشون سر بزنیم و ببینیم حالشون چطوره.»
شیائو دیه پنهانی شستش‌بقیه را به نشانهٔ تأیید‌برای برای شیائو لان بالا آورد.
آن‌ها سعی داشتند توجه‌مقامِ شانگ شین تسی را‌تثبیت به مسائل دیگری معطوف کنند.
شانگ شین تسی سر‌همهٔ تکان داد: «حق با شماست،گرفت بیاید بریم بهشون سر بزنیم.»
آن سه‌مقصرِ به اقامتگاه وی‌بره ده شین رسیدند.
شیائو دیه فرد مشکوکی را در‌بحث ورودی دید و فریاد زد: «همون‌جا‌درونِ وایسا! کی هستی؟ چرا این‌قدر مشکوک می‌زنی؟»
تزکیه‌گر گوی مشکوک به شانگ شین تسی نگاه کرد و چهره‌اش در هم رفت، اما‌متوقف از درون آسوده‌خاطر بود. او که می‌دانست شانگ شین تسی شخصیتی نیک‌اندیش دارد، پاسخ داد:کنیم «من استاد گوی خاندان وو هستم. اومدم تا نامه‌ای رو به بانو وی ده شین برسونم.»
با نگاه به شانگ شین تسی، رنگ از رخسار شیائو‌جایگاهِ دیه پرید و گفت: «ارباب جوان، ای وای. بانو وی ده‌مدتِ شین حتماً با دیدن این اوضاع خراب، رفته سراغ خاندان وو.»
شانگ شین تسی ضربهٔ آرامی به سر شیائو دیه زد: «چرت‌وپرت‌پنهان نگو، خواهر وی همچین آدمی نیست. اون خواهر وی شن جینگ‌ـه،حالتی اصلاً عجیب نیست که با هم نامه‌نگاری کنن. با من بیا داخل.»
شانگ شین تسی به آن استاد گوی خاندان وو‌پنهان اجازهٔ رفتن داد و وارد خانه شد. او وی‌چیو ده شین را دید که در بستر بیماری افتاده بود.
وی ده شین آشکارا از درگیری پیش‌آمده باخبر شده بود. به‌محض‌زیادی ورودشان، یک کرم گوی مسیر اطلاعات را به سمت شانگ شین تسی‌بالا دراز کرد، اما شانگ شین تسی لبخند زد و آن را نگرفت.
وی ده شین توضیح داد: «اون آدما روش‌های برجسته‌ای دارن. اونا علیه‌کسب‌وکارهای من و ژو چوان توطئه کردن و باعث شدن زمین‌گیر بشیم. اما من‌دوباره به این راحتی‌ها تسلیم نمی‌شم، نامه‌ای به برادرم فرستادم و ازش کمک خواستم.»
شیائو لان غرق در شادی شد: «این عالیه. سرور وی شن جینگ به‌اضطرابِ عنوان استادِ جعل شناخته میشه و مهارتش تو ساخت اجناس تقلبی تو مرز جنوبی‌همین زبون‌زده. اگه بتونه کمکمون کنه، قطعاً می‌تونیم این مخمصهٔ اجناس تقلبی رو حل کنیم!»
شانگ شین تسی لبخند زد: «چند وقت پیش، توی‌پنهان فروچالهٔ خورشید و ماه، با وی شن جینگ برخورد داشتم‌نیو و با هم اهریمن کونگ ری تیان رو تعقیب کردیم.»
وی ده شین آهی کشید: «اون زمان، خاندان شانگ که مغز متفکر ماجرا بود، علیه خاندان وی توطئه کرد. برادرم مجبور شد آواره بشه و‌خیلی برای حفظ جونش به خاندان وو ملحق بشه. اون از خاندان شانگ کینه به دل داشت و نمی‌فهمید چرا من تصمیم گرفتم به شما ملحق بشم.اجازه اما این نامه رو فرستاده تا از شخصیت و اخلاقتون تعریف کنه؛ اون با تحسین آهی کشیده و گفته که حالا کار من رو درک می‌کنه.»
«حیف که الان سرش شلوغه. رئیس خاندان وو، وو جی، تو عروج جاودانگی‌ـش موفق شده و اخیراً برادرم رو نامزد‌فقط کرده. خاندان وو تمرکزش رو گذاشته روی ارتقای بزرگان بیرونی؛ اونا می‌خوان افراد غریبه رو به جاودانه‌های بیرونیِ خاندان وو تبدیل‌بهش کنن. برادرم الان داره یه آزمون رو می‌گذرونه، برای همین فقط تونسته وضعیت رو برامون توضیح بده، اما نمی‌تونه شخصاً بیاد.»
«آه!» شیائو لان و‌قسر شیائو دیه با ناامیدیِ‌بحث عمیقی به هم نگاه کردند.
شانگ شین تسی همچنان لبخند بر لب داشت: «این واقعاً یه رویاروییِ بخت‌آورِ بزرگ برای برادر وی محسوب میشه. اگه این فرصت رو از دست‌همین بده، تا آخر عمر حسرتش رو می‌خوره. با اینکه خودم تو دردسر افتادم، نمی‌تونم مانع رسیدن برادر وی به این فرصت بزرگ بشم. هر چی‌گرفت باشه، هر رقابتی برای جاودانه شدن پر از خطر و سختیه. اگه برادر وی به کمک نیاز داشته باشه، ما حتماً باید دستش رو بگیریم.»
وی ده شین آهی کشید: «رئیس‌گرفت خاندان، شما واقعاً انسان بزرگی هستید،کردن حیف که من نمی‌تونم کمکتون کنم.»
لبخند شانگ شین تسی پهن‌تر شد: «خواهر وی، من بازم باید ازت تشکر‌سودِ کنم. اما تو الان مجروحی، خودت رو درگیر این موضوع نکن. به استراحتت‌بالا برس و خوب شو، من از قبل یه راه‌حل برای این مشکل پیدا کردم.»
وی ده شین در‌قسر حالی که در دل آه‌می‌کردند می‌کشید، به او نگاه کرد.
او شناخت عمیقی از شانگ شین تسی داشت و‌پنهان می‌دانست این حالت چهره یعنی شانگ شین تسی در‌چیو حال حاضر هیچ راه‌حل یا اقدام متقابلی در چنته ندارد.
این وضعیت کاملاً دردسرساز بود؛ شانگ چیو نیو و بقیه با هم‌کردن دست به یکی کرده بودند. اگر این مشکل به‌درستی حل نمی‌شد، ممکن بود‌خیلی واقعاً جایگاه شانگ شین تسی را به عنوان رئیس خاندان به خطر بیندازد.
شانگ یان فی جایگاه رئیس خاندان را به شانگ شین تسی واگذار کرده بود، اما جناح حق‌برده قوانین خودش را داشت. اگر شانگ شین تسی از این جایگاه بیرون رانده می‌شد، شانگ یان فی‌تواناییِ که پیش از این انتقال مقام را انجام داده بود، دیگر نمی‌توانست برای دفاع از او مداخله کند.
وی ده شین که متوجه این موضوع شده بود، با خود فکر کرد: «شانگ شین تسی الان نمی‌تونه‌ابراز خودش رو نجات بده، اما نمی‌خواد من رو هم به زحمت بندازه، برای همین این حرفا رو زد.»بشه او لبخندی زد و گفت: «حالا که رئیس خاندان راه‌حلی دارن، منم خیالم راحته و می‌رم استراحت کنم.»
شانگ شین تسی‌بره لبخند زد و گفت:می‌کردند «همین کار رو بکن.»
وی ده شین دستش را تکان داد: «حالا برید،کسب‌وکارهای نذارید استراحتم خراب بشه.» او می‌دانست که وقت شانگ شین‌کوتاه تسی تنگ است و نمی‌خواست زمان او را هدر دهد.
آن سه نفر‌قدرتِ به همین سادگی‌وقتی به بیرون رانده شدند.
پس از ترک اقامتگاه‌قسر وی ده شین، آن‌ها‌بحث به عیادت ژو چوان رفتند.
ژو چوان گفت: «من از قبل‌بحث در جریان اتفاقی که افتاده قرار‌درونِ گرفتم. رئیس خاندان، شما کار درستی کردید!»
شانگ شین تسی متواضعانه گفت: «در گذشته نمی‌تونستم این‌کسب‌وکارهای مسائل رو به‌روشنی ببینم. اما تو این چند سال،مدتِ چیزهای زیادی از مباشر ژو و خواهر وی یاد گرفتم.»
ژو چوان به شانگ شین تسی نگاه کرد. در‌گرفت ابتدا، او توسط فانگ یوان مجبور شده بود تا‌متوقف زیردست شانگ شین تسی شود و به او کمک کند.
اما رفته‌رفته، متوجه ذات شانگ شین‌بقیه تسی شد و از اینکه چنین‌کردنِ انسانی در دنیا وجود داشت، بهت‌زده گشت.
اگر شانگ شین تسی کورکورانه‌خفا نیک‌اندیش بود، ژو چوان او‌کردنِ را حقیر می‌شمرد و ترکش می‌کرد.
اما شانگ شین تسی با وجود استعداد ضعیفش در تزکیه، ذاتی تیزبین داشت. او‌برده تحت راهنمایی‌های ژو چوان و وی ده شین به‌سرعت رشد کرد و به سطح بالاتری‌اعتراف رسید. حالا نه تنها قدرت داشت، بلکه حتی می‌توانست کل خاندان شانگ را مدیریت کند.
ژو چوان از رشد‌همهٔ او خرسند بود و‌دست هم‌زمان احساس تحسین می‌کرد.
زیرا شانگ شین تسی رفتاری استوار داشت و خطوط قرمز خودش را حفظ کرده بود. مهربانی و نیک‌اندیشیِ‌ابراز او هرگز به خاطر تاریکی و بی‌رحمیِ دنیا متزلزل نشده بود. در عوض، از میان بی‌رحمی و اندوهی که‌شخصی دیده بود، به ترحم و رنجِ نهفته در پسِ آن‌ها پی برده و قلب مهربانش را استوارتر ساخته بود.
این ویژگی بسیار نادری بود!
پیش از رفتنشان، ژو چوان به آن‌ها یادآوری کرد: «حتی اگه دو برابر بهشون پول بدید، فقط می‌تونید مشکل رو کمرنگ کنید، نمی‌تونید ریشه‌ش‌رفت رو از بین ببرید. هر چی باشه مشکل اصلی اجناس تقلبیه؛ باید منبعش رو پیدا کنید و جلوش رو بگیرید. همچنین باید بقیهٔ اجناس تقلبیِ‌شمار توی بازار رو هم پیدا کنید و از بین ببرید. فقط بعد از حل این دو تا مشکل می‌تونید واقعاً از این بحران عبور کنید.»
شب‌هنگام.
در اتاق دیگر، شیائو‌قسر لان و شیائو دیه‌بحث به خواب رفته بودند.
اما شانگ شین تسی در حالی‌بحث که چهره‌ای نگران به خود گرفته بود،قلبشان به گوی تقلبیِ روی میز نگاه می‌کرد.
او بی‌صدا‌بیشتره به خودش‌مقامِ لبخند زد.
برای اینکه بقیه نگران نشوند و همچنین به خاطر مسئولیت‌هایش‌جایگاهِ به عنوان رئیس خاندان، شانگ شین تسی همیشه با اعتمادبه‌نفس رفتار‌مدتِ می‌کرد. تنها زمانی که تنها بود، احساسات واقعی‌اش را بروز می‌داد.
در این لحظه، او همچون گل ظریفی‌خفا در برابر طوفانی قریب‌الوقوع بود؛ دیدن حالت‌درونِ چهره‌اش واقعاً قلب را به درد می‌آورد.
او در برابر گوی تقلبیِ پیش رویش‌می‌کردند درمانده بود. حقیقت این بود که تا‌تحقیر همین‌جا هم تمام تلاشش را کرده بود!
در سکوت شب،وقتی آهی عمیق و‌گرفت از سرِ درماندگی کشید.
«رئیس خاندان، چرا آه می‌کشید؟» از‌وقتی درون گوی تقلبی، نوری درخشید و‌کسب‌وکارهای به شکلِ تصویر پیرمردی گرد آمد.
چهرهٔ شانگ شین تسی غرق در شگفتی‌خفا شد، زیرا این پیرمرد همان صاحب‌مغازه‌ای بود‌درونِ که پیش‌تر از او غرامت خواسته بود!