چپتر 2333: حملهٔ سه والامقام به دربار آسمانی!
0دوک مِی در دل‌نورِ فریاد زد: «یک قدم‌به‌آسانی دیگر، فقط یک قدمِ کوچک!»
چیِ سفیدِ خروشان او را در بر گرفته بود.ندیده نشان‌های دائوی مسیر چی چنان متراکم بود که دوک‌واکنشی مِی، خبرهٔ دربار آسمانی، به‌سختی می‌توانست حتی یک قدم بردارد!
او باید تمام توانش را‌فشرد به کار می‌گرفت تا تنها‌شود قدمی کوچک به جلو بردارد.
مصرف جوهر جاودان سرسام‌آور بود. دوک مِی نه‌تنها باید‌به‌آسانی در برابر فشار چیِ سفید مقاومت می‌کرد، بلکه باید‌شده سدِ راهِ خوردگیِ نشان‌های دائوی مسیر چی نیز می‌شد.
جاودانه‌ای از دربار آسمانی از‌ستارگان پشت‌سر فریاد زد: «ارشد دوک‌سرکوب مِی، من جای شما را می‌گیرم!»
دوک مِی دندان بر هم فشرد، اما پیش‌چهرهٔ از آنکه متوقف شود و با استیصال جایگاهش را‌لرزید تثبیت کند، همچنان قدمِ کوچکِ دیگری به جلو برداشت.
جاودانهٔ دربار آسمانی بی‌درنگ حرکت کشنده‌ای‌اما را به کار گرفت تا با عبور‌تثبیت از دوک مِی، پیشگامِ جدیدِ گروه شود.
هنگامی که گروه به مکان‌نورِ اولیهٔ میوهٔ برداشت چی رسید،پیرامون والامقامِ جاودانِ صورت فلکی را یافتند.
جامه‌اش آشفته و گیسوانش پریشان بود. خون‌کرد از لب‌ها و چشمانش می‌چکید و به‌روی نظر می‌رسید در بهت فرو رفته است.
دوک مِی و دیگران در شوک فرو‌حالتی رفتند؛ آن‌ها هرگز چنین حالتی را در‌ارسال چهرهٔ والامقامِ جاودانِ صورت فلکی ندیده بودند.
دوک مِی با استفاده از‌فشرد روشی جاودان برای ارسال پیام، فریاد‌استیصال زد: «بانو والامقامِ جاودانِ صورت فلکی!»
والامقامِ جاودانِ صورت‌لحظهٔ فلکی لرزید و واکنشی‌فوران از خود نشان داد.
در لحظهٔ بعد، نورِ ستارگان‌ستارگان فوران کرد و به‌آسانی چیِ‌سرکوب سفیدِ پیرامون را سرکوب ساخت.
دوک مِی و دیگران در دم احساس‌حالتی کردند فشار از روی بدنشان برداشته شده‌ارسال است؛ گویی کوهی را از دوششان برداشته بودند.
نورِ ستارگان همچنان چیِ سفید را می‌شکافت. پس از‌متوقف گذشت چند نفس زمان، نورِ ستارگان تمامِ چیِ سفیدی‌برداشت را که در دربار آسمانی طغیان می‌کرد، سرکوب کرد!
با دیدن این صحنه، دوک مِی‌ستارگان و دیگران در درون به لرزه‌ساخت افتادند: «این است اقتدارِ یک والامقام!»
چند تن از جاودانه‌ها به خاطر آوردند: «وقتی انفجار رخ داد، به یاد دارم‌روی که حجابی از ستاره به‌سرعت پدیدار شد و از ما محافظت کرد. حتماً والامقامِ‌طغیان جاودانِ صورت فلکی وارد عمل شده تا جلوی بخشِ اعظمِ نیروی این انفجار را بگیرد.»
سپس، با دیدنِ هستهٔ‌آن‌ها انسان‌نمایِ میوهٔ برداشت چی،چهرهٔ چشمانشان از تعجب گرد شد.
با وجود اینکه میوهٔ‌دندان برداشت چی منفجر شده‌آنکه بود، هسته همچنان وجود داشت!
با وجود این، هرچند هستهٔ میوهٔ برداشت چی فرمی انسانی داشت،سرکوب اما دیگر همچون گذشته سرزنده نبود؛ تار و ناپایدار به نظر می‌رسید‌گذشت و نشان‌های دائوی مسیر چی پیوسته از آن به بیرون نشت می‌کرد.
همین نشتِ نشان‌های دائوی مسیر چی از‌کرد هستهٔ میوهٔ برداشت چی بود که چیِ‌روی سفیدِ پوشانندهٔ دربار آسمانی را پدید می‌آورد.
اکنون، والامقامِ جاودانِ صورت فلکی قدرتِ یک والامقام را‌ندیده به نمایش گذاشت و با اعمالِ زور، این نشان‌های‌واکنشی دائوی مسیر چی را به درونِ میوهٔ برداشت چی بازگرداند.
به همین دلیل، هستهٔ میوهٔ‌فشرد برداشت چی به ثبات رسید‌شود و ظاهرش دوباره واضح‌تر گشت.
«ما هنوز شانس داریم!»
«بله، هنوز هم می‌توانیم‌نورِ سرور والامقامِ جاودانِ خاستگاه‌به‌آسانی ازلی را احیا کنیم!!»
با پی بردن به‌آن‌ها این موضوع، دوک مِی و‌ندیده دیگران غرق در هیجان شدند.
در مدتی کوتاه، نورِ ستارگان گرد هم آمد و‌متوقف به پارچه‌ای نرم از غبارِ ستاره‌ای بدل گشت و‌برداشت همچون بانداژ، به دورِ هستهٔ انسان‌نمایِ میوهٔ برداشت چی پیچید.
پس از گذشت چند نفس زمان،ستارگان بیش از صد لایه بانداژ شکل‌ساخت گرفت و هسته دیگر به چشم نمی‌خورد.
والامقامِ جاودانِ صورت فلکی‌نورِ با متوقف کردنِ حرکت‌به‌آسانی کشنده، آهِ آسودگی کشید.
چک... چک...
در این‌شما لحظه، خون از‌فشرد بینی‌اش جاری شد.
خونریزی بند نمی‌آمد و‌بعد چهرهٔ والامقامِ جاودانِ صورت‌کرد فلکی لحظه‌به‌لحظه رنگ‌پریده‌تر می‌گشت.
هنگامِ انفجارِ میوهٔ برداشت چی،ستارگان والامقامِ جاودانِ صورت فلکی چندین‌سرکوب حرکت کشنده را فعال کرده بود.
مزیتِ مسیر خرد، فراوانیِ افکار بود‌چنین که به تزکیه‌گر اجازه می‌داد حرکات‌روشی کشندهٔ پیچیده‌تری را به کار گیرد.
تنها با نگاه به همین امر، مشخص می‌شد‌آنکه که والامقامِ جاودانِ صورت فلکی به‌راستی شخصِ اولِ مسیر‌دیگری خرد است و هیچ‌کس نمی‌تواند جایگاهش را تهدید کند.
او از یک سو برای تضمینِ امنیت، از خود‌به‌آسانی و دیگر جاودانه‌ها محافظت کرده و از سوی دیگر،شده هستهٔ میوهٔ برداشت چی را مستقیماً سرکوب نموده بود.
والامقامِ جاودانِ صورت فلکی سدِ راهِ بخشِ‌کرد اعظمِ نیروی انفجار شده بود؛ در غیر‌روی این صورت، تمامِ جاودانه‌های دربار آسمانی هلاک می‌شدند.
و از همه‌رفتند مهم‌تر، او روزنهٔ امیدی‌حالتی را حفظ کرده بود.
بدون او، هستهٔ میوهٔ برداشت‌فشرد چی منفجر می‌شد و احیای والامقامِ‌استیصال جاودانِ خاستگاه ازلی به‌کلی شکست می‌خورد.
حرکت کشندهٔ‌داد جاودان — تیغِ‌نورِ طلاییِ برشِ بخت!
چین دینگ لینگ در تعقیبِ‌ستارگان والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح، تیغِ‌سرکوب طلاییِ کوچکی را پرتاب کرد.
تیغِ طلایی تنها به درشتیِ یک انگشت بود، اما‌ندیده در هوا به پرواز درآمد و در حینِ حرکت بزرگ‌تر‌خود شد تا جایی که به‌سرعت به اندازهٔ یک کالسکه رسید.
ویژژژ... ویژژژ...
تیغِ طلایی فرود آمد‌بعد تا بختِ والامقامِ اهریمنِ‌کرد روحِ شبح را برش دهد.
والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح این حمله‌فوران را نادیده گرفت و تمامِ تمرکزش را‌کردند بر ورود به دربار آسمانی معطوف ساخت.
تیغِ طلاییِ کالسکه‌مانند بر فرازِ سرش به رقص درآمد،ندیده اما در مقایسه با پیکرِ عظیم و کوه‌مانندِ والامقامِ‌واکنشی اهریمنِ روحِ شبح، چیزی بیش از یک مورچه نبود.
تیغِ طلاییِ برشِ بخت،دندان از بختِ عظیمِ والامقامِ‌آنکه اهریمنِ روحِ شبح کاست.
البته این تأثیر‌لحظهٔ در برابرِ عظمتِ بختِ‌فوران او کاملاً ناچیز بود!
چین دینگ‌لحظهٔ لینگ احساس‌نورِ درماندگی کرد.
چه وِی، مسافرِ قلبِ سرخ‌هرگز و گو یوئه فانگ ژنگ‌بودند نیز دقیقاً همین حس را داشتند.
با وجود اینکه دیوانِ داوریِ اهریمن پی‌درپی پرتوهایی از نورِ سرخِ خونین‌جایگاهش شلیک می‌کرد، تنها توانست چند بازوی والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح را در‌عبور هم بشکند که آن‌ها نیز در عرضِ چند نفس زمان، کاملاً ترمیم شدند.
شکافِ قدرت میان رتبهٔ ۹ و ۸ بیش از حد‌پیرامون عظیم بود؛ حتی چین دینگ لینگ و دیگران با تمامِ‌کوهی توانشان نیز نتوانستند گزندی به والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح برسانند.
والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح پس‌ستارگان از آن کشتارِ عظیم، تا حدِ‌ساخت زیادی قوای خود را بازیافته بود.
در شرایطِ عادی، اگر چین دینگ لینگ و دیگران این‌گونه والامقامِ‌استفاده اهریمنِ روحِ شبح را تحریک می‌کردند، او بی‌شک به آن‌ها یورش‌لحظهٔ می‌برد. اما اکنون، تنها هدفِ والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح، دربار آسمانی بود!
وجودِ والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح آکنده از ارادهٔ آسمان بود. او‌استیصال پیش‌تر جانِ آسمانِ آسمانِ سیاه را بلعیده بود، از این رو‌کشنده‌ای پس از ادغامِ دو آسمان، به فرمانروای آسمانِ شبح بدل گشت.
پیش از آن، او شکافِ آسمانی، ستون‌های آسمانی و غار-بهشت‌های گوناگونِ آسمانِ سفید‌احساس (مانند غار-بهشتِ نورِ سوسوزن) را نابود کرده بود؛ او حتی تا مرزِ نابودیِ‌زمان خورشید نیز پیش رفت که تمامِ این‌ها در راستای یکپارچه کردنِ دو آسمان بود.
دربار آسمانی غار-بهشتی واقع در آسمانِ سفیدِ ازلی بود که در گذشته‌احساس قطعاتِ بی‌شماری از نُه آسمان را نیز به خود الحاق کرده بود؛نفس در واقع، این مکان بزرگ‌ترین غده در نُه آسمانِ ازلی به شمار می‌رفت.
نفسِ وجودِ دربار آسمانی، بزرگ‌ترین عاملِ تحریکِ‌حالتی والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح بود و او‌ارسال هرگز اجازه نمی‌داد چنین مکانی پابرجا بماند!
غرمب...
با غرشی مهیب، پیکرِ کوه‌مانندِ والامقامِ‌ستارگان اهریمنِ روحِ شبح شکافی عظیم ایجاد‌ساخت کرد و به‌زور واردِ دربار آسمانی شد.
سراسرِ دربار‌لحظهٔ آسمانی به‌نورِ لرزه درآمده بود!
جاودانه‌های قارهٔ مرکزی که همچنان در دربار آسمانی حضور داشتند،بودند با نگاه به بالا و دیدنِ پیکرِ غول‌پیکرِ والامقامِ اهریمنِ‌نشان روحِ شبح، از شدتِ شوک نفس در سینه‌هایشان حبس شد.
اکنون والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح‌فشرد بر فرازشان پرواز می‌کرد و سایه‌ای‌استیصال عظیم بر سرِ همگان افکنده بود.
هزاران و شاید ده‌ها هزار بازو، جنگلی رعب‌آور از اندام‌ها پدید آوردند. برخی بالا رفته و برخی پایین افتاده‌گویی بودند، شماری جمع شده و شماری دیگر کشیده بودند؛ این بازوها حالتی به خود گرفته بودند که گویی می‌خواستند‌جاودانه‌ها خورشید و ماه را در چنگ بگیرند و توانی داشتند که ستارگان را بربایند و طوفان به پا کنند.
چین دینگ لینگ و بقیه همچون پشه‌هایی کوچک از پشت سر‌ساخت تعقیبش می‌کردند. در برابر والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح، حتی خانهٔ گوی جاودانِ‌چند رتبه هشت، یعنی دیوانِ داوریِ اهریمن، چیزی بیش از یک موش نبود.
غرررش!
یکی از سه سرِ‌دندان والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح‌آنکه شروع به غرش کرد.
حرکت کشندهٔ‌داد جاودان —بعد زوزهٔ روح!
با به کارگیری یک حرکت‌ستارگان کشندهٔ مسیر روح، امواج صوتی‌سرکوب بی‌کرانی در فضا پخش شد.
امواج صوتی به هر جا که می‌رسیدند، گردبادی سفال‌های بامِ دربار‌استفاده آسمانی را با خود می‌برد. با احساس نزدیک شدن فاجعه، ژائو‌لحظهٔ لیان یون و دیگران بی‌درنگ خانه‌های گوی جاودان خود را بیرون آوردند.
در دم، نمایشی‌می‌گیرم از خانه‌های گوی‌اما جاودان برپا گشت.
اردوگاه ستارگان پراکنده، اردوگاه بید باریک، عمارت بادِ روبنده، عمارت گذرِ ابر، معبد‌احساس خورشید و ماه، خانهٔ انسِ جان، اسکلهٔ اژدهای بی‌شمار، عمارت رشک آسمان، فرقهٔ‌زمان روح باستانی، برکهٔ آسمانی، باغ وهم، عمارت قناری، کاخ یوئه یانگ، فرقهٔ درنای جاودان...
ده فرقهٔ بزرگِ باستانیِ قارهٔ مرکزی همگی خانه‌های گوی‌پیرامون جاودانِ خود را برای دفاع داشتند و نام هر‌گویی فرقه از قدرتمندترین خانهٔ گوی جاودانش برگرفته شده بود.
در این میان، فرقهٔ نیلوفر آسمانی از همه خاص‌تر بود؛ از آنجا که این‌ارسال فرقه به دست والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین تأسیس شده بود، در مجموع پنج خانهٔ گوی‌پیرامون جاودان در اختیار داشت که در میان ده فرقهٔ باستانی بیشترین تعداد به شمار می‌رفت.
در حالت عادی و زمانی که خانه‌های گوی جاودان مورد استفاده قرار نمی‌گرفتند، بزرگانِ‌کند اعظمِ اولِ هر فرقه آن‌ها را درون روزنه‌های جاودانِ خود نگه می‌داشتند. اگر بزرگانِ‌هنگامی اعظمِ اول در دسترس نبودند، دیگر خبرگانِ صاحب‌منصب این مسئولیت را بر عهده می‌گرفتند.
این افراد اساساً‌لحظهٔ همگی جان به‌ستارگان در برده بودند.
خانه‌های گوی جاودان در هر شکل و اندازه‌ای، بر اثر برخورد‌ساخت سهمگین امواج صوتیِ زوزهٔ روح به شدت لرزیدند؛ آن‌ها همچون کشتی‌هایی‌گذشت در دل طوفان بودند که هر لحظه امکان داشت واژگون شوند.
از درون برخی خانه‌های گوی جاودان، ناله‌های‌حالتی خفهٔ جاودانه‌ها به گوش می‌رسید. دفاع این خانه‌های‌پیام گوی جاودان در برابر مسیر روح ضعیف بود.
گرومب گرومب گرومب!
با وقوع رشته‌ای از انفجارها، روحِ چند‌فوران تن از جاودانه‌ها بر اثر فشار امواج‌کردند صوتی متلاشی شد و در دم جان باختند.
این جاودانه‌های قارهٔ مرکزی در اوج آمادگی خود نبودند و همگی جراحت داشتند. برخی‌روی از کسانی که جراحات سنگینی برداشته بودند، از انفجار پیشین جان سالم به در‌طغیان بردند، اما نتوانستند زوزهٔ روح را تاب بیاورند و جان خود را از دست دادند.
چین دینگ لینگ و بقیه‌هرگز در هوا تلوتلو می‌خوردند و‌بودند در مرز مرگ و زندگی دست‌وپازدند.
آن‌ها از همان ابتدا آسیب‌های سنگینی متحمل شده بودند و حتی‌استیصال پیش‌تر برای نابودی سریع حرکات کشندهٔ توتمِ فانگ یوان خطر کرده‌کشنده‌ای بودند؛ همین که اکنون زنده مانده بودند، خود یک معجزه بود!
در این لحظهٔ بحرانی، نور ستارگان‌ستارگان همچون دریایی بی‌کران درخشید و به‌ساخت سوی والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح هجوم آورد.
زوزهٔ روح در دم قطع‌ستارگان شد، گویی کسی گلوی والامقامِ‌سرکوب اهریمنِ روحِ شبح را می‌فشرد.
والامقامِ جاودانِ صورت فلکی با چهره‌ای سرد به‌چهرهٔ سوی والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح پرواز کرد و‌بانو گفت: «والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح، زیادی گستاخی می‌کنی.»
والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح دهان گشود‌اما و با تجمع دودی سیاه، رودخانهٔ‌جایگاهش عظیمِ روح را بیرون تف کرد.
ارواح کینه‌توزِ بی‌شماری در رودِ‌نورِ روح حضور داشتند که به سوی‌سرکوب والامقامِ جاودانِ صورت فلکی سرازیر شدند.
هم‌زمان، بازوان بی‌شمارش برای گرفتن او دراز شدند. چنگال‌های هیولاییِ بسیاری در هم‌کردند آمیختند تا نوک نیزه‌هایی تیز و مستحکم را شکل دهند که هوا را‌تمامِ می‌شکافت؛ حمله‌ای چنان سریع و وحشیانه که خدایان و شیاطین را به وحشت می‌انداخت!
نور ستارگان تنها به اندازهٔ چند‌چنین نفس والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح را‌روشی سرکوب کرد و سپس در هم شکست.
اما والامقامِ جاودانِ صورت فلکی جاخالی نداد. او با سردی خروشی کشید و‌تثبیت مِهی ستاره‌ای پدیدار گشت. مه در دود سیاه که به سرعت در حال‌جدیدِ محو شدن بود نفوذ کرد و هم‌زمان به متلاشی کردن رودِ روح ادامه داد.
چنگال‌های والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح‌نورِ درون مه ستاره‌ای پیش رفتند،پیرامون اما نتوانستند چیزی را چنگ بزنند.
با وجود اینکه او والامقامِ جاودانِ‌فوران صورت فلکی را گرفت، اما پیکرِ‌احساس زن همچون توهمی ستاره‌ای در هم شکست.
والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح دست‌بردار نبود. او به‌چهرهٔ تاخت‌وتاز در مه ستاره‌ای ادامه داد و پیوسته غرش‌لرزید می‌کرد؛ صدای غرش‌هایش در سراسر دربار آسمانی طنین‌انداز می‌شد.
چین دینگ لینگ و بقیه بی‌درنگ روی زمین فرود‌متوقف آمدند. آن‌ها خود را درون خانه‌های گوی جاودان پنهان‌برداشت کردند و از فرصت پیش‌آمده برای التیام جراحاتشان بهره بردند.
ژائو لیان یون و‌بعد دیگر جاودانه‌های قارهٔ مرکزی‌کرد با قلب‌هایی تپنده نظاره‌گر بودند.
نبردِ دو والامقام بیش از حد درنده‌خویانه بود. پس‌لرزه‌های‌پیرامون هر حرکتِ ساده‌ای می‌توانست خانه‌های گوی جاودان را واژگون‌گویی سازد و جان بسیاری از جاودانه‌های درونشان را بگیرد.
خوشبختانه، والامقامِ جاودانِ صورت فلکی در طول کل‌چهرهٔ مبارزه، والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح را سرکوب کرده‌بانو بود و کنترل کامل اوضاع را در دست داشت.
«این همون‌شما قدرتِ یه‌دندان ارباب دائوئه!»
«دربار آسمانی هنوز پابرجاست. والامقامِ جاودانِ صورت فلکی وقتی‌به‌آسانی اینجا می‌جنگه قدرت خیلی زیادی می‌گیره، برای همین می‌تونه‌شده به راحتی والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح رو سرکوب کنه.»
«البته دلیل اصلیش اینه‌نورِ که والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح‌پیرامون عقلش رو از دست داده.»
«مگه اینکه گوی آتشِ رتبه نُه‌چنین توی بدنش فعال بشه، وگرنه نمی‌تونه از‌برای این مخمصه جون سالم به در ببره.»
فانگ یوان از دور نظاره‌گر‌فشرد بود و با والامقامِ جاودانِ‌شود خورشید عظیم ارتباط برقرار کرد.
«خورشید عظیم، واسه چی معطلی؟»
«احیای خاستگاه ازلی به مشکل خورده، اما هنوز امیدی هست.سرکوب الان باید دست به دست هم بدیم و با کمک والامقامِ‌می‌شکافت اهریمنِ روحِ شبح دربار آسمانی رو نابود کنیم. این بهترین شانسمونه!»
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم‌آن‌ها مردد بود: «باید بیشتر صبر‌ندیده کنیم و ببینیم چی میشه.»
فانگ یوان به سردی خروشی کشید و گفت: «اگه هنوزم می‌خوای وقت‌کشی کنی، حتماً پنهانی با‌کوچکِ والامقامِ جاودانِ صورت فلکی متحد شدی. تو این وضعیت، من نمی‌تونم جلوی احیای والامقامِ جاودانِ خاستگاه‌رسید ازلی رو بگیرم. پس راهمو می‌کشم سمت دشت‌های شمالی و تمام قبایل هوانگ جین رو قتل‌عام می‌کنم.»
«جرئتشو داری؟!»
فانگ یوان دندان‌هایش را روی هم فشرد و با چهره‌ای آکنده از جنون و استیصال غرید:برداشته «چرا نداشته باشم؟ تو آسمانِ عمرِ دراز رو داری و صورت فلکی هم دربار آسمانی رو. اگه‌لرزه می‌خواید منو به سیم آخر برسونید، فکر کردید همین‌طوری تسلیم میشم و می‌میرم؟ هیچ‌کدومتون رو زنده نمی‌ذارم!»
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم خروشی کشید:چنین «خیلی خب، باهات متحد میشم. باید‌روشی هستهٔ میوهٔ برداشت چی رو نابود کنیم!»
فانگ یوان نفسی بیرون داد‌فشرد و تحسین کرد: «انتخاب عاقلانه‌ای بود.استیصال بجنب، منتظرم وارد میدون نبرد بشی.»
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم دندان‌نورِ بر هم فشرد و از‌پیرامون دشت‌های شمالی به راه افتاد.
فانگ یوان آرام و خونسرد بود.فوران او به آرامی از قارهٔ مرکزی‌احساس به سوی آسمانِ شبح اوج گرفت.
درون برجِ ناظرِ آسمان، جاودانه‌ای با صدایی لرزان اطلاعات‌ندیده را مخابره کرد: «وای نه، والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم و‌خود والامقامِ اهریمنِ پالایشگر آسمان دارن به دربار آسمانی نزدیک میشن!»
در دم، رنگ از رخسار چین دینگ لینگ،آنکه گو یوئه فانگ ژنگ، چه وِی، ژائو لیان‌کوچکِ یون، سرور پیر تسان یانگ و بقیه پرید.
هرچند انتظار چنین چیزی را داشتند،ستارگان اما وقتی واقعاً رخ داد، نتوانستند‌ساخت جلوی دستپاچگی و وحشت خود را بگیرند.
جاودانه‌ها چنین پرسشی در ذهن داشتند:فوران «سه تا والامقام هم‌زمان دارن به دربار‌کردند آسمانی حمله می‌کنن! می‌تونیم... جلوشون رو بگیریم؟»