چپتر 1965: آواز سرنوشت
0او به واقعیت بازگشت.
ارادهٔ نیلوفر سرخ همچون انسانی واقعی، بسیار زنده و واضح‌خونسردی‌اش بود: «به‌جز خاطراتم، دو چیز برات دارم. یکی حرکت کشندهٔ‌دقیقاً رتبه هشتِ خودِ آینده‌ست، اون یکی دستورالعمل گوی جاودانِ گوی سرنوشته.»
سپس، ارادهٔ نیلوفر سرخ با جزئیات توضیح داد: «حرکت کشندهٔ رتبه هشتِ خودِ آینده بهت اجازه می‌ده در دم قدرت نبردِ شبه‌والامقام رو‌نیازهایش به دست بیاری. هر چی نباشه، تو نگهبان دائوی مقدر برای والامقام جاودان رؤیای بزرگ هستی. در طول تاریخ، هر وقت نگهبانان دائو‌آخرین به بلوغ می‌رسیدن، چنین سطح تزکیه‌ای داشتن. خودِ آینده همچنین بهت اجازه می‌ده تا از قوی‌ترین حالتت در آینده، همین الان استفاده کنی.»
«در مورد دستورالعمل گوی جاودانِ گوی سرنوشت، با اینکه فقط یه‌زیرکی دستورالعمل ناقصه، اما بر اساس آواز سرنوشتی ساخته شده که تو در‌کشنده آینده خلقش می‌کنی. این دستورالعمل ریشه‌ای یکسان با آواز سرنوشتِ تو داره.»
«هزار سال بعد، تو آواز سرنوشتِ کامل رو خلق‌درک می‌کنی. اما نمی‌تونم اونو مستقیم بهت بدم، چون گوی تقدیر‌کند هنوز کاملاً نابود نشده و اجازهٔ این کار رو نمی‌ده.»
«بنابراین، از روش دیگه‌ای استفاده کردم و اونو به دستورالعمل‌خونسردی‌اش گوی سرنوشت رتبه نه تبدیل کردم. این کمک بزرگی برات‌دقیقاً می‌شه و می‌تونی آواز سرنوشت رو در فرم اولیه‌ش درک کنی.»
فنگ جیو گه متأثر شد.
میراث حقیقیِ ارادهٔ نیلوفر سرخ‌همخوانی کاملاً با نیازهایش همخوانی داشت‌نداد و نمی‌توانست آن را رد کند.
اما خونسردی‌اش را از دست نداد‌می‌تونی و با زیرکی معنای نهفته در‌متأثر سخنان ارادهٔ نیلوفر سرخ را حس کرد.
فنگ جیو‌متأثر گه پرسید: «فرم‌نیازهایش اولیهٔ آواز سرنوشت؟»
ارادهٔ نیلوفر سرخ سر تکان داد: «دقیقاً. در طول هزار سال آینده، تو آواز سرنوشت رو بارها اصلاح می‌کنی. در نهایت، این حرکت‌نیازهایش کشنده رو به شدت ژرف و عمیق می‌کنی و در آخرین اصلاح، این حرکت کشنده در واقع توانایی رشد خودبه‌خودی پیدا می‌کنه. هر‌آخرین چی جاودانه‌های بیشتری مورد اصابتش قرار بگیرن، بیشتر می‌تونه قدرت سرنوشت رو ازشون بیرون بکشه تا بیشتر رشد کنه. این یه حرکت کشندهٔ بی‌نظیره.»
«با این حال، باید چیزی رو بهت یادآوری‌کند کنم. تا زمانی که گوی تقدیر هنوز وجود‌پرسید داره، آواز سرنوشتِ تو سرکوب و مهروموم می‌شه.»
فنگ جیو گه سر تکان داد: «والامقام اهریمن نیلوفر سرخ، بابت میراث حقیقی ممنونم. می‌فهمم منظورتون‌همخوانی چیه، در واقع، پیش از این، فانگ یوان هم بارها این رو بهم یادآوری کرده بود. اما‌نهایت من صرفاً به خاطر میراث حقیقی شما، تقدیر رو نابود نمی‌کنم یا در برابر دربار آسمانی نمی‌ایستم.»
ارادهٔ نیلوفر سرخ لبخند ملایمی زد: «من چیزی ازت نمی‌خوام. فقط دارم تجربه‌م رو‌نهفته باهات به اشتراک می‌ذارم، من این قدرت حیاتی برای رهایی از چنگال تقدیر رو توی‌واقع دستات گذاشتم، اما انتخابت به خودت بستگی داره. در نهایت تصمیم با خودته، مگه نه؟»
فنگ جیو گه با‌کار دلی سنگین جزیرهٔ نیلوفر‌دیگه‌ای سنگی را ترک کرد.
تقدیر لطف ویژه‌ای به والامقام اهریمن نیلوفر سرخ داشت؛ هرچند والدین و معشوقه‌اش را از‌کرد او گرفت، اما استعداد و درجه‌ای بی‌همتا به او ارزانی داشت و قدرت و جایگاهی‌رشد والا به او بخشید. با این حال، نیلوفر سرخ حاضر به پذیرش این سرنوشت نبود.
انسان‌ها عروسک خیمه‌شب‌بازی‌کمک نبودند؛ آن‌ها افکار‌می‌تونی خود را داشتند.
فنگ جیو گه با خود‌نیازهایش اندیشید: «حتی والامقام نیلوفر سرخ هم‌نداد این‌طور بود، منِ نگهبان دائو چطور؟»
دیدن رشد فنگ جین هوانگ‌نمی‌ده می‌توانست واقعاً برای والدینش شادی‌تبدیل و مسرت به همراه بیاورد.
جدای از جایگاهش به عنوان نگهبان‌داشت دائو، حتی بدون آن، چرا فنگ جیو‌نهفته گه نباید از دختر خودش دفاع می‌کرد؟
فنگ جیو گه در دل از خود‌فرم پرسید: «اما آیا این جایگاهِ نگهبان دائو چیزیه‌نیازهایش که خودم دوستش داشته باشم و واقعاً بخوامش؟»
حقیقت این بود که هیچ‌کس‌نیازهایش تا به حال در این‌خونسردی‌اش باره از او سؤالی نکرده بود.
چه دوک لونگ، چه چین دینگ‌بنابراین لینگ، یا حتی بزرگان اعظمِ خانهٔ‌بزرگی انسِ جان، هیچ‌کس از او نپرسیده بود.
گویی این جایگاه نوعی افتخار و چیزی طبیعی برای پذیرفتن‌نداد بود؛ فنگ جیو گه می‌بایست از دریافت آن غرق در‌بارها شادی می‌شد و نیازی به پرسیدن چنین سؤال بیهوده‌ای نبود.
اما آیا واقعاً چنین بود؟
فنگ جیو گه به‌حقیقیِ سؤال عمیق‌تری اندیشید: «انسان‌ها‌نمی‌توانست برای چی زندگی می‌کنن؟»
این مسئله بسیار گسترده و ژرف بود و پاسخ آن بسته به هر‌می‌شه فرد تفاوت داشت؛ هزار نفر، هزار پاسخ متفاوت می‌دادند و در واقع، حتی‌نمی‌توانست یک شخصِ واحد نیز در دوره‌های زمانی مختلف، پاسخ‌های متفاوتی برای آن داشت.
فنگ جیو گه‌حقیقیِ نمی‌توانست به این‌داشت پرسش پاسخ دهد.
او تنها می‌توانست یک قدم به‌می‌تونی عقب بردارد و صادقانه از خود‌متأثر بپرسد: «من برای چه هدفی زندگی می‌کنم؟»
فنگ جیو‌متأثر گه ناگزیر به‌نیازهایش تجربیات زندگی‌اش اندیشید.
او در جوانی عاشق موسیقی بود‌بنابراین و برای تزکیهٔ مسیر صدا هیچ‌بزرگی تردیدی به خود راه نداده بود.
از همان آغازِ مسیرِ تزکیه‌اش، می‌خواست در‌نمی‌توانست مجموع نُه آواز خلق کند؛ تا بیانگرِ خودش،کرد تمام موجودات زنده، و آسمان و زمین باشد.
پس از آن، در دره‌ای کوهستانی به رویاروییِ بخت‌یارانه‌ای دست‌فنگ یافت و کاملاً تصادفی، میراثِ به‌جامانده از یک خبرهٔ بزرگِ‌خونسردی‌اش مسیر صدا، یعنی استاد جاودانِ صدای فضایی را کشف کرد.
او به تنهایی در دره شروع به تزکیه کرد، بی‌آنکه ذره‌ای احساس تنهایی کند. غرق در‌کرد لذتِ موسیقی، هر روز را با رضایتِ کامل زندگی و تزکیه می‌کرد. در همین دره، به‌خودبه‌خودی راحتی از مصیبتِ حیاتی عبور کرد و بدون ایجاد هیچ‌گونه هیاهویی، به جاودانهٔ رتبه شش تبدیل شد.
پس از تبدیل شدن به یک‌بنابراین جاودانه، فنگ جیو گه هیچ حس‌بزرگی غرور یا تمایلی برای خودنمایی نداشت.
همه‌چیز طبیعی،میراث ساده و‌نیازهایش بی‌آلایش بود.
او به تزکیه در دره و‌می‌تونی توسعهٔ روزنهٔ جاودانش ادامه داد و‌متأثر از رتبه شش به رتبه هفت رسید.
روزی، دو جاودانه به‌حقیقیِ دره آمدند و همراه با‌کند فنگ جیو گه آواز خواندند.
آن زمان، شب‌هنگام بود؛ ماه در اوجِ‌روش آسمان می‌درخشید و نسیمی ملایم می‌وزید که‌می‌تونی موج‌هایی ظریف بر سطحِ دریاچهٔ درخشانِ دره می‌انداخت.
همان‌طور که آن سه جاودانه هماهنگ‌داشت با هم آواز می‌خواندند، زمان به سرعت‌نهفته سپری شد و آن‌ها تا سپیده‌دم خواندند.
هر سه آوازخوانی را متوقف کردند و‌فرم زیر خنده زدند. آن‌ها با یکدیگر احوال‌پرسی نکردند،نیازهایش بلکه سرشار از شادی آنجا را ترک گفتند.
مدتی بعد، جناح حق به آن دو پاپوش دوخت و تحت‌نداد تعقیبشان قرار داد. پس از اینکه فنگ جیو گه از این‌اصلاح ماجرا مطلع شد، بی‌هیچ تردیدی برای کمک به آن‌ها پیش‌قدم شد.
از آن پس، افسانه‌ای توقف‌ناپذیر شکل گرفت؛ او‌دیگه‌ای به تنهایی در برابر هر ده فرقهٔ بزرگ باستانی‌درک جنگید و به قهرمانی نامدار در جهان بدل گشت!
ده فرقهٔ بزرگ باستانی که آبروی خود را از دست‌نداد داده بودند، فنگ جیو گه را به عنوان تزکیه‌گری اهریمنی‌بارها متهم کردند و برای مقابله با او نیروهایشان را متحد ساختند.
فنگ جیو گه هراسی به دل راه نداد؛ او در حینِ پیمودنِ مسافتی عظیم به نبرد ادامه‌داشت داد، ناگهان تاکتیکش را تغییر داد و به مقرهای دشمن یورش برد و شکستی مفتضحانه را به‌کشنده آن ده فرقه تحمیل کرد. صحنهٔ نبرد غرق در آشوبِ مطلق بود و هیچ‌کس کاری از پیش نمی‌برد.
در جریان این اتفاقات، فنگ جیو گه با پری بای چینگ از خانهٔ‌معنای انسِ جان ملاقات کرد. آن‌ها به یکدیگر علاقه‌مند شدند و فنگ جیو گه‌ژرف با ورود به خانهٔ انسِ جان، به عضوی از جناح حق تبدیل شد.
پس از آن، آوازهٔ خانهٔ انسِ جان اوج گرفت.کردم با تکیه بر قدرت فنگ جیو گه، قلمرو آن‌ها گسترش‌جیو یافت و نُه فرقهٔ باستانیِ دیگر را قاطعانه سرکوب کردند.
به دنبال آن، با فروپاشیِ عمارت‌داشت هشتادوهشت یانگ حقیقی، فنگ جیو گه‌معنای گروهش را برای بررسی اوضاع رهبری کرد.
بدین ترتیب، زنجیره‌ای از رویدادها رقم خورد؛ فانگ یوان بر حسب تصادف جان او را نجات‌همخوانی داد و فنگ جیو گه نیز با سد کردنِ راهِ وو یونگ در مرز جنوبی، دین خود‌نهایت را ادا کرد. پس از ادای دین، فنگ جیو گه بار دیگر به تعقیب فانگ یوان پرداخت.
تا به اینجای کار، فانگ یوان چندین بار از جان فنگ جیو‌زیرکی گه گذشته بود و حتی با راهنمایی و هدایتِ او به سمت جزیرهٔ‌شدت نیلوفر سنگی، باعث شد تا میراث حقیقیِ نیلوفر سرخ را به دست آورد.
«اگر مسیرِ تمامِ زندگیِ من به دست‌روش گویِ تقدیر چیده شده باشد، آیا این‌می‌تونی زندگی را با میل و ارادهٔ خودم زیسته‌ام؟»
فنگ جیو گه سر تکان داد، ترجیح می‌داد از زاویه‌ای دیگر به ماجرا نگاه کند: «همه‌چیز‌پرسید انتخاب خودم بود! آن زمان، من انتخاب کردم که به دفاع از آن دو جاودانه برخیزم.پیدا به خاطر خشمِ درونم، دست از انزوای آرامِ خود کشیدم، چرا که در پیِ برقراری عدالت بودم.»
«من با پری بای چینگ ازدواج کردم و از او صاحب فرزند شدم، چون دوستش‌نیازهایش داشتم. من به دخترم فنگ جین هوانگ آموزش دادم و او را بزرگ کردم، و‌دقیقاً این نیز از سرِ عشق به فرزندم بود. این‌ها را تقدیر برایم دیکته نکرده بود.»
«اگر تقدیر بخواهد که بای چینگ و جین‌نمی‌توانست هوانگ را از دست بدهم، آیا من نیز‌کرد همان راهِ نیلوفر سرخ را در پیش خواهم گرفت؟»
«اگر در همین لحظه فرصت مناسبی داشته باشم،دیگه‌ای فرصتی که تنها با یک حرکت بتوانم تقدیر‌اولیه‌ش را نابود کنم، آیا این کار را خواهم کرد؟»
نابودیِ تقدیر در تضاد با منافع شخصی‌اش بود.کند هر چه نباشد، فنگ جین هوانگ همان والامقامِ جاودانِ‌اولیهٔ رؤیای بزرگ بود که گویِ تقدیر تعیین کرده بود!
«اما آیا خودِ فنگ‌بزرگی جین هوانگ واقعاً می‌خواهد‌اولیه‌ش والامقامِ جاودانِ رؤیای بزرگ شود؟»
فنگ جیو گه ناگهان به این حقیقت پی برد؛ درست همان‌طور که هیچ‌کس از او‌سخنان نپرسیده بود که آیا مقامِ نگهبانِ دائو را می‌خواهد یا نه، هیچ‌کس هم از فنگ‌توانایی جین هوانگ نپرسیده بود که آیا واقعاً می‌خواهد والامقامِ جاودانِ رؤیای بزرگ شود یا خیر.
حتی خودِ فنگ جیو گه!
گویی همه‌چیز روندی طبیعی‌نیازهایش و بدیهی داشت و‌کند جای هیچ پرسشی نبود.
فنگ جیو گه‌کمک پرسشِ عمیق‌تری را‌می‌تونی با خود مطرح کرد.
«اگر هوانگ اِر تقدیرِ تبدیل شدن به والامقامِ جاودانِ رؤیای بزرگ را دوست‌معنای داشته باشد، و در همان حال گویِ تقدیر درست پیشِ رویم باشد و‌ژرف بتوانم به‌راحتی نابودش کنم... آن‌وقت چه؟ آیا باز هم این کار را خواهم کرد؟»
این پرسش فنگ جیو گه‌نمی‌ده را به تردید انداخت؛ او‌تبدیل نامطمئن، سردرگم و گمشده بود.
اما واقعیت، زمان و‌نیازهایش مجالی برای تفکرِ عمیق در‌خونسردی‌اش این باره به او نداد.
نبرد بر سر ترمیمِ گویِ تقدیر‌می‌تونی همچنان با حرارت در جریان بود و‌میراث فنگ جیو گه باید به میدان می‌پیوست.
بر فراز کوه پای مویین، او‌همخوانی با سر دادنِ آواز سرنوشت، جانِ‌زیرکی فنگ جین هوانگ را نجات داد.
با تکیه بر حرکت کشندهٔ خودِ آینده در رتبه هشت،تبدیل او یکی از قدرتمندترین جاودانه‌های جهان به شمار می‌رفت. قدرتِ‌متأثر آواز سرنوشت حتی دی زانگ شنگ را نیز به لرزه درآورد.
در میانهٔ میدان نبرد،نیازهایش فنگ جیو گه بار دیگر‌خونسردی‌اش با فانگ یوان روبه‌رو شد.
فانگ یوان مخفیانه پیام فرستاد: «فنگ‌می‌تونی جیو گه، سرانجام آواز سرنوشت را خلق‌میراث کردی. نظرت دربارهٔ این حرکت کشنده چیست؟»
فنگ جیو گه سکوت کرد.
باید اعتراف می‌کرد که این واقعاً آوازِ خودِ او‌کردم بود؛ آوازی که با تار و پودِ شخصیتش خلق‌فنگ شده بود. صدای او در این آواز نهفته بود.
بله، او نمی‌خواست وجود تقدیر را بپذیرد، اما در برابر بی‌رحمی و ژرفایِ آن، احساسات‌کرد عمیقی در خود می‌یافت. او زندگیِ انسان‌های بی‌شماری را نظاره کرده بود؛ با تمامِ فراز و‌خودبه‌خودی نشیب‌هایشان. او امید، تقلا، لذت، شادی، اندوه و استیصالِ این مردمان را به چشم دیده بود...
«اگر می‌گویند تقدیر ثابت است و بخت متغیر، پس من خواهانِ‌جیو آنم که این متغیر در وجودِ انسان‌ها و تمامیِ موجودات زنده‌زیرکی جریان داشته باشد؛ این تغییرات باید برخاسته از انتخابِ خودِ فرد باشد!»
فنگ جیو گه‌میراث حقیقی‌ترین نیتِ نهفته در‌داشت قلبش را درک کرد.
«من آواز تقدیر را خلق نکردم،بنابراین من آواز سرنوشت را آفریدم! این صادقانه‌ترین‌می‌شه باوری است که در اعماقِ وجودم دارم.»
در این لحظه، به نقشه‌ای‌همخوانی که فانگ یوان و والامقامِ اهریمنِ‌زیرکی نیلوفر سرخ چیده بودند، پی برد.
آن‌ها از ذاتِ او آگاه بودند، از این رو تلاشی برای‌جیو متقاعد کردنش نکردند. آن‌ها تنها آواز سرنوشت را به فنگ جیو گه‌معنای منتقل کردند و از صدایِ خودِ او برای متقاعد ساختنش بهره بردند.
دقیقاً همین‌طور بود.
این آواز سرنوشت که فنگ جیو گه سر می‌داد، به او اجازه می‌داد تا از جاودانه‌های‌اولیه‌ش دربار آسمانی پشتیبانی کرده و قدرتشان را افزایش دهد. وقتی برای دشمنان می‌خواند، آن‌ها تضعیف می‌شدند.نهفته اما حقیقت این بود که او برای خودش می‌خواند؛ می‌خواند تا احساساتِ حقیقیِ خویش را درک کند!
و بدین‌میراث گونه، او‌نیازهایش درک کرد.
او عاشق پری بای چینگ بود و دخترش‌اولیه‌ش فنگ جین هوانگ را نیز دوست داشت. اما‌همخوانی فنگ جیو گه صرفاً به خاطرِ آن‌ها زنده نبود.
همسر و دخترش تنها انتخاب‌هایی در مسیرِ‌داشت زندگی‌اش بودند؛ آن‌ها بخشی از زندگیِ او‌نهفته به شمار می‌رفتند، اما تمامِ آن نبودند.
«من برای چه هدفی زنده‌ام؟»
این پرسش او را به نقطهٔ آغاز بازگرداند؛کند او می‌خواست نُه آواز بخواند تا زندگی را به‌اولیهٔ تصویر بکشد، تا آسمان و زمین را توصیف کند!
در حال حاضر، او هر نُه آواز را خلق‌درک کرده بود. اما هنوز همه‌چیز را دربارهٔ زندگی و‌نمی‌توانست جهان نخوانده بود؛ او باید به خواندن ادامه می‌داد.
اما هرگاه که می‌خواند، تقدیر او را در بند‌کند می‌کشید؛ همچون جفت دستی نامرئی که گلویش را می‌فشرد.اولیهٔ با این اوصاف، چگونه می‌توانست آزادانه آواز سر دهد؟
با دیدنِ اینکه فنگ جیو گه پاسخی نمی‌دهد، فانگ یوان در میانهٔ‌بزرگی نبردی سهمگین پیام فرستاد: «فنگ جیو گه، صدای تو همان آرمانِ توست. کسی‌داشت که آواز سرنوشت را خلق کرده، چگونه می‌تواند با دربار آسمانی همسو باشد؟»
فنگ جیو گه با آرامش مخفیانه پاسخ داد: «مرا خوب می‌شناسی! اما با این حال، به تو نخواهم پیوست. مگر‌بارها اینکه موقعیتی فراهم کنی که بتوانیم به‌راحتی تقدیر را نابود کنیم؛ در غیر این صورت، پیش از آن کمکی به‌می‌تونه تو نخواهم کرد. دربار آسمانی و قارهٔ مرکزی با من رفتار خوبی داشته‌اند، پس همه‌چیز همچنان به خودت بستگی دارد.»
فانگ یوان با‌کمک خنده‌ای کوتاه گفت:می‌تونی «پس خوب تماشا کن.»
در گامِ بعدی، او عمداً هدفِ ضربهٔ دوک لونگ‌کند قرار گرفت و به سمت برج گلدوزی شده سقوط کرد‌تکان تا چیدمانِ پنهانِ والامقامِ اهریمنِ وحشیِ بی‌پروا را فعال کند.
در کمالِ ناباوریِ فنگ جیو گه، فانگ یوان با‌کردم بهره‌گیری از قدرتِ والامقامِ اهریمنِ وحشیِ بی‌پروا بر آسمان‌فنگ چیره شد و مستقیماً گویِ تقدیر را در هم شکست.
پس از آن، با شنیدن سخنان‌داشت دوک لونگ، فنگ جیو گه دریافت‌معنای که نبرد هنوز به پایان نرسیده است.
با پدیدار شدنِ دوبارهٔ ارادهٔ نیلوفر سرخ،فرم فنگ جیو گه رفته‌رفته به ابعادِ نقشه‌ای که‌نیازهایش والامقامِ اهریمنِ نیلوفر سرخ چیده بود، پی برد.
از این رو، هنگامی که فانگ‌همخوانی یوان دستورالعملِ گویِ سرنوشت را درخواست کرد،معنای فنگ جیو گه سرانجام وارد عمل شد.
او به فانگ یوان یاری‌نمی‌ده رساند؛ در واقع، او داشت‌تبدیل انتخابِ خود را رقم می‌زد!
در گذشته، زمانی که در جریانِ به چالش کشیدنِ ده فرقهٔ بزرگِ باستانی به آن دو‌پرسید جاودانه کمک کرد، چنین گفته بود: «نه اهریمنی و نه حق؛ در این دنیا تنها فنگ‌پیدا جیو گه وجود دارد. رفتن یا ماندن، زندگی و مرگِ من، تنها به دستِ خودم رقم می‌خورد.»
اکنون، باید می‌ماند یا می‌رفت؟
این پرسش‌متأثر دیگر نمی‌توانست او‌نیازهایش را سردرگم کند.
او، فنگ جیو گه، از جناح‌بنابراین اهریمنی به جناح حق روی آورده‌بزرگی بود؛ اکنون، زمانِ بازگشت فرا رسیده بود!
چرا که فنگ جیو‌نیازهایش گه، در نهایت، هنوز‌کند همان فنگ جیو گه بود.