چپتر 2016: لبخند خیره‌کننده
0ابرهای تیره آسمان را پوشانده بودند و با‌بکشید ادامه یافتن نبرد سهمگین جاودانه‌های خاندان مو با‌دهان هیولای غول‌پیکر مرموز، صدای غرش تندر به گوش می‌رسید.
«بمیر، هیولا!»
«استخون‌ها و پی‌هاتو بیرون می‌کشم‌خروش تا به عنوان منابع، خسارت‌هایی که‌راه خاندان مو دیده رو جبران کنم.»
آن دو جاودانهٔ خاندان مو خشمگین بودند. هیولای غول‌پیکر فاجعه‌ای برای‌دهان خاندان مو به بار آورده و تلفات سنگینی وارد کرده بود.حرکت مناطقی که این دو مسئولشان بودند، آسیب‌های بسیار شدیدتری دیده بود.
در میانهٔ نبرد، هیولای غول‌پیکرِ‌گفت مرموز ناگهان به زبان انسان‌ها‌شدند سخن گفت: «می‌خواید منو بکشید؟»
دو جاودانهٔ خاندان‌هستی مو شوکه شدند و‌چینگ قلبشان به شدت تپید.
در همان لحظه، هیولای غول‌پیکر‌خروش دهان گشود و زبانِ درازِ‌گشتند ارغوانی-سرخش را به بیرون پرتاب کرد.
زبان دراز با سرعتی حیرت‌انگیز حرکت کرد و بدن یکی از‌دهان جاودانه‌های خاندان مو را شکافت. تقریباً در یک چشم‌به‌هم‌زدن، این جاودانهٔ خاندان‌بدن مو بر اثر زهرِ قوی متلاشی گشت و به نیستی بدل شد.
تنها روزنهٔ جاودانش به‌سخن شکلِ ذرهٔ نوری مبهم‌بکشید درآمد و روی زمین افتاد.
جاودانهٔ باقی‌ماندهٔ خاندان مو که وحشت‌زده شده‌چینگ بود، با هراس عقب نشست و فریاد‌اطرافش زد: «تو یه هیولای برهوتِ ازلیِ افسانه‌ای هستی؟!»
اما دیگر دیر شده بود.
آن هیولای غول‌پیکرِ مرموز، چینگ چو بود. او خندهٔ سردی سر داد‌گشود و هم‌زمان، چیِ شبح در اطرافش به خروش درآمد. لایه‌های متراکمِ چیِ شبح‌شکافت به پیکرهایی شبح‌وار بدل گشتند و راه را بر جاودانهٔ خاندان مو بستند.
چینگ چو آرام نزدیک شد:گفت «مگه نمی‌خواستی منو بکشی و‌شدند استخون‌ها و پی‌هامو بیرون بکشی؟»
جاودانهٔ خاندان مو با وحشت فریاد زد: «بهم رحم‌سردی کن، من از خاندان مو هستم. از جونم بگذر‌پیکرهایی تا خاندان مو هم دیگه کاری به کارت نداشته باشه.»
با شنیدن این حرف، ردی از خشم در چهرهٔ چینگ‌گشتند چو نمایان شد: «کاری به کارم نداشته باشه؟ شما دو تا‌رحم احمق حتی نمی‌دونید که بازیچهٔ دست بقیه شدید. برو به جهنم!»
جاودانهٔ خاندان مو جیغ دردناکی سر‌قلبشان داد و پیکرهای شبح‌وار بر سرش‌گشود آوار شدند و جانش را گرفتند.
پس از کشتن این‌سخن دو جاودانه، چینگ چو‌بکشید به سمت صحرا نگاه کرد.
شن‌ها دیوانه‌وار روی زمین به پرواز درآمدند و به هیولایی غول‌پیکر بدل گشتند؛ این‌اطرافش یک هیولای شنیِ ازلی بود. این همان نیروی کمکی بود که جاودانه‌های خاندان مو‌پی‌هامو با خود آورده بودند تا به واسطهٔ آن بتوانند چینگ چو را مهار کنند.
اما جاودانه‌های خاندان مو انتظار نداشتند که چینگ چو یک هیولای برهوتِ ازلیِ افسانه‌ای با خردی فراتر از انسان‌های عادی باشد.رحم چینگ چو از این مسئله بهره برد و خود را به جای یک هیولای برهوتِ ازلیِ معمولی جا زد؛ ترفندی که‌دست باعث شد جاودانه‌های خاندان مو مغرور شوند و گاردشان را پایین بیاورند. سپس با ضدحملهٔ درندهٔ چینگ چو، آن جاودانه‌ها جان باختند.
با مرگ جاودانه‌های خاندان مو، این هیولای شنیِ ازلی‌همان دیگر تحت کنترل نبود؛ حرکاتش کند شد و در حالی‌دراز که به چینگ چو خیره مانده بود، سر جایش ایستاد.
چینگ چو به‌انسان‌ها هیولای شنیِ ازلی‌می‌خواید خیره شد: «گمشو!»
هیولای شنیِ ازلی از ترس به‌دیر خود لرزید و بی‌درنگ چرخید، در‌چیِ دل صحرا فرو رفت و گریخت.
چینگ چو هیولا را فراری داد، اما چیِ شبح در اطرافش‌راه شدت بیشتری گرفت. او به نقطهٔ خاصی از آسمان نگاه کرد و‌جونم پوزخند زد: «دو تا کرمِ حقیر، هنوز نمی‌خواید خودتون رو نشون بدید؟»
به محض بیرون آمدنِ این کلمات از دهانش، دو جاودانهٔ دربار آسمانی،گشود پریِ نُه‌روح و مسافر قلب سرخ، آرام خود را نشان دادند. آن‌ها‌یکی دوشادوش یکدیگر در آسمان شناور بودند و از بالا به چینگ چو می‌نگریستند.
پیش از این، هنگامی که مسافر قلب سرخ در جستجوی میراثِ حقیقیِ دریای خون بود، جاودانهٔ اهریمنی چی‌زبانِ جوئه سد راهش شد. پس از پی بردن به هدفِ جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه، مسافر قلب سرخ قاطعانه‌متلاشی از میراثِ حقیقیِ دریای خون دست کشید و به همراه پریِ نُه‌روح به تعقیب چینگ چو ادامه داد.
هر چه بود، مسئلهٔ چینگ چو به نقشهٔ دربار آسمانی گره خورده بود. گذشته از‌خروش آن، حتی اگر او میراثِ حقیقیِ دریای خون را به دست می‌آورد، این کار تنها قدرتِ‌رحم مسافر قلب سرخ را افزایش می‌داد. با یک نگاه می‌شد فهمید کدام موضوع اهمیت بیشتری دارد.
پریِ نُه‌روح و مسافر قلب سرخ روشِ مخفیِ دربار‌شبح‌وار آسمانی را در اختیار داشتند، از این رو به‌پی‌هامو ردگیری ادامه دادند و خیلی زود چینگ چو را یافتند.
اما آن دو‌بکشید جرئت نکردند شتاب‌زده‌قلبشان وارد عمل شوند.
اینجا صحرای غربی بود، دشمنان در همه‌جا حضور داشتند و این قلمرو متعلق به این دو جاودانه‌گشود نبود. اگر آن‌ها شتاب‌زده نبردی را آغاز می‌کردند، با توجه به اینکه حریفشان یک هیولای برهوتِ ازلیِ افسانه‌ای‌قوی بود، به محض گره خوردنِ نبرد، جاودانه‌های بومیِ صحرای غربی مداخله می‌کردند و اوضاع به شدت بی‌ثبات می‌شد.
پس از کمی مشورت، پریِ نُه‌روح خود را به شکل یک‌هم‌زمان هیولای برهوتِ ازلی درآورد و نقطه‌های منابعِ اطراف را نابود کرد‌بستند تا چند تن از جاودانه‌های خاندان مو را به آن‌جا بکشاند.
آن دو جاودانهٔ خاندان مو یک هیولای شنیِ ازلی با خود آوردند،بستند اما حتی نتوانستند چینگ چو را وادار به مصرف انرژی‌اش کنند؛ در‌بگذر عوض، چینگ چو ردِ آن دو جاودانهٔ دربار آسمانی را پیدا کرد.
با شکست خوردن نقشه‌شان و لو رفتنِ‌شدت موقعیتشان توسط چینگ چو، دو جاودانهٔ دربار‌درازِ آسمانی خود را نشان دادند و حمله کردند.
گرومب گرومب گرومب!
هر دو جاودانه در رتبه هشت قرار‌چینگ داشتند و حقیقتاً خارق‌العاده بودند. حرکاتشان خشن‌اطرافش بود و حملاتشان به امواجی بی‌امان می‌مانست.
چینگ چو‌چیِ بی‌درنگ در موضع‌خروش ضعف قرار گرفت.
اما چینگ چو یک هیولای برهوتِ ازلی بود؛ بدنش‌همان به شدت سرسخت و ضخیم بود و حتی پس‌کرد از اصابت چندین حرکت کشندهٔ رتبه هشت، هیچ جراحتی برنداشت.
پس از ده‌ها تبادل ضربه، او با‌منو تکنیک‌های جاودانه‌های دربار آسمانی آشنا شد و‌همان رفته‌رفته اوضاع را به نفع خود برگرداند.
با وجود این،هستی دیری نپایید که موجی‌چینگ از چی پدیدار گشت.
دلیلش این بود که روزنه‌های جاودانِ متعلق به جاودانه‌های‌شبح‌وار مردهٔ خاندان مو، ورودی‌هایشان را گشوده و برای تثبیتِ‌پی‌هامو خود، شروع به جذبِ چی آسمان و زمین کرده بودند.
میانِ چی آسمان و زمین در این دو روزنهٔ جاودان و دنیای‌گشود بیرون تفاوتی وجود داشت، و این تفاوت در کنارِ اثراتِ انباشته‌شده از‌یکی نبردِ میان جاودانه‌ها و چینگ چو، موجِ چیِ غول‌پیکری را شکل داد.
چینگ چو درون این موجِ چی به شدت محدود شد و قدرتش افت چشمگیری پیدا کرد.دهان در نقطهٔ مقابل، دو جاودانهٔ دربار آسمانی روزنه‌های جاودان خود را پیشکش کرده بودند و تنها‌چشم‌به‌هم‌زدن روزنه‌های شبح در اختیار داشتند، از این رو چندان تحت تأثیر این موجِ چی قرار نگرفتند.
چینگ چو غرید‌هستی و تقلا کرد،دیر اما همه‌چیز بی‌فایده بود.
در آن لحظه متوجه شد که دو جاودانهٔ دربار آسمانی لایهٔ دیگری از‌آرام نقشه‌چینی را نیز در آستین داشتند. آن‌ها نه‌تنها از دو جاودانهٔ صحرای غربی سوءاستفاده‌کارت کرده بودند، بلکه حتی روزنه‌های جاودانِ آن‌ها را نیز در نقشه‌شان محاسبه کرده بودند!
درست در همان زمان که چینگ چو‌شدت درگیر نبردی تلخ بود، پنگ دا سرش‌درازِ را تکان داد و چشمانش را گشود.
«من کجام؟» پس از لحظه‌ای گیجی، متوجه شد‌بکشید که مو لی او را به دوش می‌کشد و‌گشود در حال حرکت روی یک تپهٔ شنیِ عظیم هستند.
پنگ دا آهی‌هستی کشید: «عمو، باز‌دیر هم نجاتم دادی.»
مو لی‌چیِ لبخند زد:اطرافش «بیدار شدی.»
«عمو، می‌تونی منو بذاری زمین.»
اما مو لی سرش را تکان‌می‌خواید داد: «زخم‌هات شدیده. با اینکه درمونت کردم،تپید نباید تا مدتی از جات تکون بخوری.»
پنگ دا تلخ‌خند زد:اما «باز هم برات دردسر‌خندهٔ درست کردم عمو. اینجا کجاست؟»
مو لی پاسخ داد: «آه، طوفان‌لایه‌های ما رو بیشتر از ده هزار‌بستند لی دور کرد، الان داریم برمی‌گردیم.»
مو لی سال‌ها در صحرا‌شدند زندگی کرده بود و طبیعتاً‌لحظه روشی برای تشخیص مسیرها داشت.
با شنیدن حرف‌های مو لی، پنگ‌می‌خواید دا بی‌درنگ نگران شد: «عمو، هنوز‌شدت می‌خوای برگردی؟ می‌خوای برگردی که بمیری؟!»
مو لی مدتی سکوت کرد. صدایش بم و عمیق بود و‌هم‌زمان قاطعیتی در آن موج می‌زد: «خودم هم می‌دونم برگشتن خطرناکه، اما اگه‌آرام حتی قیافهٔ قاتل زن و بچه‌م رو نبینم، هیچ‌وقت نمی‌تونم آروم بگیرم!»
پنگ دا نمی‌دانست چه بگوید: «عمو...» او اندوه و نفرتی را که‌بستند مو لی در آن لحظه حس می‌کرد درک می‌کرد، و دقیقاً به‌بگذر همین دلیل بود که نمی‌توانست بیشتر از این برای منصرف کردنش تلاش کند.
مو لی ادامه داد: «پسرجون، از نگرانیت ممنونم. یه کم دیگه‌دهان که جلو بریم، تو رو با آب و غذای کافی پیاده می‌کنم.بدن عبور از صحرا و رسیدن به نزدیک‌ترین شهر برات مشکلی نخواهد بود.»
«عمو، من‌زبان نمی‌رم، نمی‌تونم‌سخن تنهات بذارم.»
«لجبازی نکن!»
«لجبازی نمی‌کنم،چیِ تویی که داری‌خروش غیرمنطقی رفتار می‌کنی!»
درست در همان لحظه که آن دو در حال مشاجره‌لحظه بودند، شن‌های زیر پای مو لی به حرکت درآمد و‌سرعتی گردابِ عظیمی شکل گرفت که هر دو را به درون کشید.
مو لی بی‌درنگ کرم‌های‌سخن گویش را به کار‌بکشید گرفت، اما هیچ سودی نداشت.
رنگ از رخسارش پرید و‌دیگر با وحشت گفت: «چه خبره؟ کرم‌های‌هم‌زمان گوی من اصلاً هیچ اثری ندارن!»
پنگ دا نیز تلاش کرد اما بی‌نتیجه‌متراکمِ بود. با چهره‌ای که به‌شدت رنگ‌باخته بود،نزدیک گفت: «این شنِ روانه؟ داریم کشیده می‌شیم پایین!»
این شنِ روان بیش از‌شدند حد عجیب بود و روش‌هایشان‌لحظه در برابر آن هیچ کارایی نداشت.
آن دو لحظه‌به‌لحظه به مرکز گرداب‌می‌خواید نزدیک‌تر می‌شدند. بدن‌هایشان رفته‌رفته زیر شن‌ها فرو‌تپید می‌رفت و چهره‌هایشان رنگ‌پریده و بی‌جان بود.
پنگ دا‌افسانه‌ای زمزمه کرد:اما «دارم می‌میرم؟»
مو لی آهِ سنگینی کشید‌خروش و گفت: «پای تو رو‌گشتند هم گیر انداختم، پنگ دا.»
پنگ دا که قلبش به‌شدت می‌تپید و گلویش خشک‌همان شده بود، کلماتی برای بیان احساساتش نمی‌یافت. پاسخ داد: «من...دراز من شما رو مقصر نمی‌دونم عمو. همه‌اش انتخابِ خودم بود.»
حسِ درآغوش‌کشیدنِ‌زبان مرگ، حقیقتاً بدترین‌گفت حسِ ممکن بود!
اما دیری نپایید که‌اما توجه پنگ دا به‌خندهٔ چیز دیگری جلب گشت.
او متوجه شد عمو مو‌خروش لی که معمولاً ارادهٔ ذهنیِ‌گشتند استواری داشت، در حال گریه است.
مو لی با هق‌هق گفت: «دارم می‌میرم در حالی که هنوز انتقامم رو نگرفتم! من حتی‌سرخش چهرهٔ واقعیِ قاتل رو ندیدم. من خیلی ضعیفم، خیلی ضعیف! حتی لیاقتِ نزدیک‌شدن به دشمن رو‌گشت هم ندارم. فاصلهٔ بین جاودانه‌ها و فانی‌ها خیلی زیاده، من فقط یه فانی‌ام، درست مثل یه مورچه!»
پنگ دا دهان باز کرد‌گفت تا مو لی را دلداری‌شدند دهد، اما نمی‌دانست چه بگوید.
در لحظهٔ بعد، شن‌های داغ به درون دهانش ریخت‌سردی و پنگ دا بی‌درنگ آن را بست. تمام بدنش زیر‌شبح‌وار شن‌ها مدفون گشت و تاریکی سراسرِ دیدش را فرا گرفت.
«دارم می‌میرم؟»
«یعنی این‌طوری می‌میرم؟!»
«هه هه هه، من واقعاً رقت‌انگیزم.می‌خواید کی فکرش رو می‌کرد سفرم توی‌شدت این دنیای جدید این‌طوری به پایان برسه.»
«من اصلاً دلم‌هستی نمی‌خواد بمیرم، من‌دیر واقعاً نمی‌خوام بمیرم!»
ناگهان در میانِ آن‌اطرافش تاریکیِ مطلق، ذراتی از‌پیکرهایی نورِ ستارگان به چشم خورد.
پنگ دا از جا برخاست و‌قلبشان در حالی که با ناباوری به صحنهٔ‌زبانِ پیشِ رویش می‌نگریست، گفت: «ها؟ من نمردم؟»
او اکنون در کفِ چاهی خشک قرار داشت. گردابِ‌شوکه شنِ روان همچنان در دهانهٔ چاه می‌چرخید، اما نکتهٔ‌زبانِ عجیب این بود که هیچ شنی به پایین نمی‌ریخت.
نیرویی مرموز در این مکان حاکم بود که‌خندهٔ گرداب را متوقف می‌کرد و تنها به پنگ‌لایه‌های دا و مو لی اجازهٔ ورود داده بود.
پنگ دا با دیدن مو لی‌لایه‌های بی‌درنگ دو بار فریاد زد تا‌بستند واکنشی از او بگیرد: «عمو، عمو؟»
مو لی به سمت او چرخید و با هیجان و شگفتی گفت:گشود «پسر، بیدار شدی؟ این یه فرصتِ جاودانه‌ست، ما به معدنِ طلا رسیدیم!یکی این به احتمال خیلی زیاد میراثیه که یه جاودانه به جا گذاشته.»
چشمان پنگ دا از شدت ناباوری گشاد شد. این‌شوکه اتفاق بیش از حد رؤیایی بود؛ فراز و نشیب‌های زندگی‌درازِ بسیار ناگهانی از راه رسیده بودند. او پرسید: «عمو، مطمئنید؟»
او دیگر آن تازه‌واردی نبود که به‌تازگی به این دنیا تناسخ یافته باشد. پنگ دای کنونی بارها با‌پیکرهایی کاروان مو لی سفر کرده بود و شناختِ خوبی از دنیای گو داشت. جاودانه‌ها و میراث‌هایشان همواره نقلِ‌کاری محافلِ استادان گو در اوقات فراغتشان بود. او هرگز انتظار نداشت چنین موهبتِ دست‌نیافتنی‌ای اکنون در برابرش پدیدار شود.
«لعنتی، لعنتی!»
«پس چرا‌منو هیچ واکنشی‌شوکه نشون نمیده؟»
مو لی روش‌های متعددی را امتحان‌می‌خواید کرد و رفته‌رفته بی‌قرار می‌شد، اما‌شدت نورِ ستارگان هیچ واکنشی نشان نمی‌داد.
در این هنگام، پنگ دا سرانجام از جا برخاست و‌داد به سمت مو لی رفت: «عمو، شاید این اصلاً میراثِ یه‌راه جاودانه نباشه، مگه نه؟ حس می‌کنم دارید زیادی بهش فکر می‌کنید.»
مو لی پاسخی نداد؛اطرافش او نیز رفته‌رفته به‌پیکرهایی قضاوتِ پیشینِ خود شک می‌کرد.
اما درست در همان لحظه، نورِ ستارگان ناگهان به‌همان حرکت درآمد. انوارِ درخشان همچون امواجِ خروشان از کنارِ‌کرد مو لی گذشتند و وارد بدنِ پنگ دا شدند.
هر دو‌زبان غرق در‌سخن شگفتی شدند.
این اتفاق چنان سریع رخ داد که‌چینگ تا به خود بیایند، نورِ ستارگان تماماً‌اطرافش درونِ بدن پنگ دا جای گرفته بود.
با ناپدید شدن‌شبح نور ستارگان، چاه‌لایه‌های در تاریکی فرو رفت.
مو لی کرمِ گویش را به کار گرفت‌تپید و گلوله‌ای از آتش در دستش ایجاد کرد‌سرخش که بار دیگر فضای چاه را روشن ساخت.
پنگ دا با چشمانی گشادشده،گفت همچون مجسمه‌ای بی‌جان و مبهوت‌شدند در جای خود خشکش زده بود.
مو لی به‌سرعت به‌اما او نزدیک شد: «پنگ‌خندهٔ دا، پنگ دا! حالت خوبه؟»
تازه در این لحظه بود که پنگ دا به‌شبح‌وار خود آمد: «عـ... عمو، حق با شما بود. این‌پی‌هامو واقعاً میراثِ یه جاودانه‌ست و متعلق به والامقامِ اهریمنِ آسمان‌دزده!»
مو لی جا خورد: «چی؟ والامقامِ اهریمنِ آسمان‌دزد؟!» آن‌ها شناختِ خوبی‌دهان از وجودِ والامقام‌ها داشتند. با توجه به شرایط و زمانهٔ کنونی،حرکت دانشِ دنیای جاودانه‌ها دیگر در میان فانی‌ها یک راز محسوب نمی‌شد.
نگاه مو لی اندکی پیچیده گشت: «این یعنی...بکشید پنگ دا، تو یه اهریمن برون‌جهانی هستی؟ پس‌دهان بی‌دلیل نبود که میراث به من واکنشی نشون نداد.»
پنگ دا احساس شرمندگی کرد: «عمو،دیر من عمداً این موضوع رو از شما‌شبح پنهان نکردم. فقط قضیه این بود که...»
مو لی دستش را تکان داد و گفت: «خیلی‌شبح‌وار خب. حالا مگه اهریمن برون‌جهانی بودن چیه؟ تو هنوز‌پی‌هامو همون پنگ دایی هستی که من می‌شناسم، غیر از اینه؟»
پنگ دا که به‌شدت تحت‌تأثیر قرار‌قلبشان گرفته بود، بی‌درنگ سر تکان داد:گشود «بله! ممنون که درکم می‌کنید، عمو.»
مو لی دستش را تکان داد: «بسیار خب، بسیار خب. این بار واقعاً‌تپید شانس درِ خونه‌ت رو زده. حالا که میراث والامقامِ اهریمن رو به ارث‌حیرت‌انگیز بردی، زودتر روشِ خروج از اینجا رو پیدا کن. روش‌های معمولی اینجا جواب نمیدن.»
پنگ دا شرمسارانه گفت: «راستش قضیه از این قراره عمو... با اینکه کرم‌های گوی زیادی گیرم اومده،متراکمِ اما نمی‌تونم ازشون استفاده کنم. این اولین باریه که این کرم‌های گو رو می‌بینم و به تمرینِ زیادی‌دیگه نیاز دارم. تازه طبق اطلاعاتِ میراث، برای خروج از اینجا باید از یکی از حرکت‌های کشنده استفاده کنم.»
«پس زودتر تمرین کن. هر‌خروش جاش رو هم که متوجه‌گشتند نشدی بپرس، عمو راهنماییت می‌کنه!»
«چشم، ممنون عمو.»
مو لی لبخند زد: «بین ما که‌منو دیگه جای این حرفا نیست. زودتر تمرین‌همان کن، آب و غذای زیادی برامون نمونده.»
برای پنگ دا به عنوان وارثِ این‌چینگ مکان، خوردن و نوشیدن درون چاه اهمیتی نداشت،خروش اما مو لی از چنین مزیتی برخوردار نبود.
طی چند روزِ آینده، پنگ دا بدون لحظه‌ای استراحت به‌گشتند تمرین پرداخت. او تنها یک فانی بود، از این رو‌بهم کرم‌های گویی که با آن‌ها تمرین می‌کرد همگی گوی فانی بودند.
این نخستین باری بود که با چنین کرم‌های گویی‌همان سروکار داشت. هرچند توضیحاتِ مفصلی در میراث وجود داشت، اما‌دراز همچنان برای تسلط بر این کرم‌های گو نیازمند تمرین بود.
مو لی در مطالعه و یادگیری به پنگ دا کمک‌شدند می‌کرد. هرگاه پیشرفتی حاصل می‌شد، پنگ دا کرم‌های گو را به‌سرخش مو لی می‌سپرد تا با اجرای نمایشی، او را راهنمایی کند.
مو لی استاد گویی باتجربه بود. هرچند صلاحیتِ به‌سردی ارث بردنِ میراثِ حقیقیِ آسمان‌دزد را نداشت، اما روش‌های‌پیکرهایی بسیار کارآمدتری برای بررسی و شناختِ این کرم‌های گو می‌دانست.
سرانجام، پنگ دا با دشواریِ فراوان توانست بر‌پیکرهایی نحوهٔ استفاده از چند کرمِ گو مسلط شود‌نمی‌خواستی و راهی برای اجرای یک حرکت کشنده بیابد.
مو لی با لحنی تشویق‌آمیز‌شدند گفت: «یالا پنگ دا، سعی‌لحظه کن همون دفعهٔ اول موفق بشی!»
پنگ دا پاسخ داد: «تماشا کنید عمو.»منو او برای نخستین بار حرکت کشنده را‌همان به کار گرفت، اما موفقیتی در پی نداشت.
فعال‌سازیِ حرکت کشنده با شکست مواجه شد‌چینگ و او از پس‌زنیِ آن آسیب دید.اطرافش با سرفه‌ای خون‌آلود، نقشِ بر زمین گشت.
مو لی به‌سرعت بدن‌اطرافش او را بررسی کرد:پیکرهایی «پنگ دا، حالت خوبه؟»
پنگ دا کلمات را به‌سختی از‌قلبشان میان لبانش بیرون کشید: «ناامیدتون کردم عمو.زبانِ اما خیالتون راحت باشه، من قطعاً... آه!»
ناگهان چشمانش‌زبان از حدقه‌سخن بیرون زد.
سپس با چهره‌ای‌هستی سرشار از ناباوری به‌چینگ قفسهٔ سینه‌اش خیره شد.
دستِ مو لی قفسهٔ سینه‌اش‌خروش را شکافته بود. این حملهٔ‌گشتند غافلگیرانه، قلبش را متلاشی کرده بود!
«عـ... عمو...» خونِ‌بکشید بیشتری از دهانِ‌قلبشان پنگ دا جاری شد.
مو لی به‌آرامی سرش را بالا آورد. چشمانش غرق‌شوکه در اشک بود و چهره‌اش به‌شدت در هم پیچیده‌زبانِ می‌نمود. ترسی غریب، سراسرِ ذهنِ پنگ دا را فرا گرفت.
صدای مو لی به‌شدت خشن و گرفته بود: «من انتقام می‌خوام، من انتقام می‌خوام! اما میراثِ حقیقی تو رو‌شبح‌وار انتخاب کرد، عمو چارهٔ دیگه‌ای نداشت پنگ دا! تو خیلی خامی، این همه مدت تمرین کردی اما نتونستی حتی‌نداشته روی یه حرکت کشنده مسلط بشی. عمو دیگه بیشتر از این نمی‌تونه صبر کنه، عمو نمی‌تونه به تو تکیه کنه.»
سپس مو‌چیِ لی دستش‌اطرافش را بیرون کشید.
پنگ دا بی‌جان روی‌شوکه زمین افتاد و چشمانش درمانده‌همان به دهانهٔ چاه خیره ماند.
او مرده بود.
اما مو لی دست برنداشت؛ او‌دیر کرم‌های گویش را به کار گرفت‌چیِ و روحِ پنگ دا را اسیر کرد.
مو لی با خنده گفت: «بسیار خب، میراثِ حقیقیِ‌شبح‌وار آسمان‌دزد حالا مالِ منه.» خونِ پنگ دا بر صورتش پاشیده‌وحشت بود و لبخندی خیره‌کننده بر چهرهٔ خون‌آلودش نقش بسته بود.