چپتر 2156: قطب آسمان، گای می
0دنیای بزرگِ بیابانِ وحشی.
کاخی عظیم و باستانی‌پرسید به رنگ طلای تیره‌گفت در آسمان شناور بود.
این مکان،کرده کاخِ آسمانیِ‌دیرزیستی سرکوبِ بخت بود.
درون کاخ، بینگ سای چوان روی بالشتکی‌گای نشسته بود و یک گویِ جاودانِ مسیرِ‌تازه‌ترین اطلاعات روی میزِ کوچکِ پیشِ رویش قرار داشت.
چندین جاودانه در‌قطب سمت چپ و‌خرد راستِ او ایستاده بودند.
بینگ سای چوان در حالی‌خشم که به گویِ جاودانِ مسیرِ اطلاعات‌آسمانی خیره شده بود، اندکی اخم کرد.
فانگ یوان و لو وی یین با هم آمده بودند؛ این امر‌می‌کردند بی‌ثباتیِ عظیمی در نبردِ سه دنیای بزرگ ایجاد کرده بود. آسمانِ دیرزیستی‌اندیشید که دنیای بزرگِ بیابانِ وحشی را در اشغال داشت، اکنون باید چه می‌کرد؟
آیا باید ابتدا عقب‌نشینی می‌کردند‌فروخورد یا افراد بیشتری را برای‌مسیر محک زدنِ قدرتِ فانگ یوان می‌فرستادند؟
بینگ سای‌گای چوان نمی‌توانست در‌مسیر دم تصمیم بگیرد.
لحظه‌ای اندیشید و نگاهش‌پرسید را به سوی اولین‌گفت نفر در سمت چپش دوخت.
مردِ چاقی آنجا نشسته بود.
مرد چاق روی میز دراز کشیده و‌گای به خواب عمیقی فرو رفته بود؛ حتی آب‌اینجاست دهانش روی آستین‌ها و سطح میز جاری بود.
تق! تق! تق!
بینگ سای چوان‌منگ با بندِ انگشتش چندین‌فروخورد بار روی میز کوبید.
مرد چاق با این صدا از‌اکنون خواب پرید، چشمانِ خواب‌آلودش را گشود‌می‌کردند و گیج و منگ پرسید: «چی شده؟»
بینگ سای چوان خشم خود را فروخورد و گفت: «گای می،خرد تو قطب آسمانی، تو مسیر خرد رو تزکیه می‌کنی. تازه‌ترین اطلاعات‌باشه اینجاست، ازت می‌خوام استنتاج کنی که قدم بعدی‌مون باید چی باشه.»
با گفتنِ این حرف، گویِ‌مسیر جاودانِ مسیرِ اطلاعات به پرواز درآمد‌ازت و روی سرِ مرد چاق نشست.
مرد چاق دستش را برای لمسِ آن‌فروخورد دراز نکرد، مستقیماً به درونِ گویِ جاودان‌تزکیه نگریست و مردمکِ چشمانش در دم منقبض شد.
مرد چاق شانه‌ای بالا انداخت و گفت:باید «چی؟ اون اهریمن، فانگ یوان اینجاست؟ دیدی؟بیشتری مگه استنتاج‌های قبلیم درست از آب درنیومد؟»
بینگ سای چوان دوباره روی میز کوبید: «ازت می‌خوام استنتاج کنی که جناحِ ما تو این موقعیت باید چه اقدامی بکنه. در اصل، دنیای بزرگِ خاکِ زرد ضعیف بود؛ با کنترلِ ما روی دنیای‌جاودان بزرگِ بیابانِ وحشی و تسلطِ دربار آسمانی روی دنیای بزرگ نیلوفر سبز، می‌تونستیم به دنیای بزرگِ خاکِ زرد حمله کنیم و قبل از اینکه برندهٔ نهایی بین خودمون رو مشخص کنیم، قدرت‌مون رو افزایش‌اینکه بدیم. اما الان که لو وی یین و فانگ یوان تو دنیای بزرگِ خاکِ زرد پیداشون شده، اگه به زور بهشون حمله کنیم، ممکنه ضدحمله بزنن و در عوض قدرتِ ما رو تحلیل ببرن.»
بینگ سای چوان از ضدحملهٔ‌مسیر فانگ یوان هراسی نداشت، بلکه نگرانِ‌ازت تأثیرِ آن بر وضعیتِ کلی بود.
به هر حال، وضعیتِ کنونی پیچیده‌تر از پیش بود و سه‌آسمانی دنیا در برابر هم ایستادگی می‌کردند. اگر هر دو نیرویی پیش‌قدم‌قدم می‌شدند و به شدت با هم می‌جنگیدند، نیروی سوم سود می‌برد.
جاودانهٔ چاق، قطبِ آسمان گای می، آستین‌های گشادش را تکان‌ابتدا داد، پنج انگشتِ چاقش را دراز کرد و گفت: «پس‌نمی‌توانست بذار استنتاجش کنم.» او وانمود کرد که در حال استنتاج است.
گای می گفت: «اوه،خود استنتاجش کردم، بیاین همون‌قطب نقشهٔ قبلی‌مون رو پیش ببریم.»
بینگ سای چوان با چهره‌ای مات‌ومبهوت نگاهش کرد:می‌کنی «میشه از گوی جاودانت برای فعال کردنِ یه حرکت‌باشه کشنده استفاده کنی و یه استنتاجِ درست‌وحسابی انجام بدی؟!»
گای می معصومانه پلک زد: «چی؟ از کجا فهمیدی دارم‌قطب الکی ادای استنتاج درمیارم؟ واقعاً مچم رو گرفتی، تو خیلی‌استنتاج باهوشی! نکنه تو تزکیه‌گرِ مسیر خردی و من خبر ندارم؟»
رگ‌های پیشانیِ بینگ سای چوان بیرون زد: «فکر کردی‌آیا وو یونگِ مرز جنوبی هستی؟ تو هیچ روشی برای پنهان‌می‌فرستادند کردنِ هاله‌ت نداری، زود باش اون استنتاج رو انجام بده!»
گای می دوباره آستین‌های پهنش را تکان داد و پنج انگشتِ چاقش را نمایان‌تازه‌ترین کرد. درست در لحظه‌ای که می‌خواست استنتاج را آغاز کند، ناگهان آهی کشید: «هعی! بی‌خیال،دستش فعال کردنِ حرکت کشنده خیلی خسته‌کننده‌ست. چرا به جاش مستقیم از سرور نیایِ کهن‌مون نمی‌پرسیم؟»
بینگ سای چوان از شدت خشم کبود شد و فریاد زد: «به‌می‌خوام هیچ وجه! سرورمون داره با قطب زمین، قطب سیاه و قطب فضا کار‌لمسِ می‌کنه تا نقشهٔ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران رو استنتاج کنه، چطور می‌تونیم مزاحمش بشیم؟»
«در حال حاضر، دربار آسمانی ابتکار عمل رو به دست گرفته، اونا کوه‌خرد کتاب رو به دست آوردن. ما برای اینکه امیدی به رسیدن به دربار‌حرف آسمانی داشته باشیم، به سرورمون متکی هستیم. قطب آسمان، نمی‌تونی تصویرِ کلی رو ببینی؟»
گای می با ناراحتی لب‌ولوچه‌اش را آویزان کرد:می‌کرد «این‌قدر مدام بهم نگو قطب آسمان، من اصلاً‌محک نمی‌خواستم قطب آسمان باشم، شماها بهم تحمیلش کردین.»
قطب زرد، جیائو هوئو، که کنار گای می نشسته بود، سعی کرد او را متقاعد‌اینجاست کند: «برادر گای، فقط کمک کن و استنتاج‌ها رو انجام بده. این مسئله فقط به‌لمسِ قدرتِ دنیای بزرگِ خاکِ زرد مربوط نمیشه، بلکه به اقداماتِ احتمالیِ فانگ یوان هم ربط داره.»
«این اهریمن فانگ یوان هیچ ارزشی برای هویتِ انسانی‌ش قائل نیست. من بیشتر نگرانم که جاودانه‌های بومیِ دنیای بزرگِ خاکِ زرد و‌سرِ اونایی که از نیروهای ما اسیر می‌کنه رو به روزنهٔ جاودانِ فرمانروا منتقل کنه. ببین تو پنج منطقه چیکار کرد، انسان‌های دگرگونه‌درنیومد رو به عنوان زیردست‌هاش استخدام کرد و تقریباً دستِ رد به سینهٔ هیچ‌کس نزد. به نظر من، خیلی ممکنه این کار رو بکنه.»
«در این صورت،منگ ممکنه نقشه‌های سرورمون رو‌فروخورد نقش بر آب کنه.»
جیائو هوئو با تمام توان سعی کرد گای می را متقاعد کند، اما او همچنان سرش را تکان داد و در عوض با‌لحظه‌ای لبخند گفت: «راستش، لازم نیست این‌قدر نگران باشین. مگه دربار آسمانی هم به اندازهٔ ما نگران نیست؟ بیاین ببینیم دربار آسمانی الان داره‌سطح چیکار می‌کنه، این‌طوری بهتر نیست؟ والامقامِ جاودانِ صورت فلکی پشتیبانشونه، اون خبره‌ترین فردِ تاریخ تو مسیر خرده، قطعاً تو استنتاج کردن از من بهتره.»
چهرهٔ جیائو هوئو خشک شد: «حتی با این وجود، اگه‌مسیر دربار آسمانی زودتر استنتاج کنه، ابتکار عمل رو به دست‌قدم می‌گیره. اگه تو نقشه‌شون بهشون ملحق بشیم، ازشون عقب می‌افتیم.»
گای می در حالی که چشمانش را می‌چرخاند‌می‌کنی و دوباره روی میز به خواب می‌رفت، گفت:بعدی‌مون «به هر حال، من قرار نیست کار کنم!»
جیائو هوئو و بینگ سای‌خشم چوان با خشم به او خیره‌آسمانی شدند، اما او کاملاً نادیده‌شان گرفت.
«حمله، با من حمله کنید!»
«تمام این‌پرسید دشمنا رو‌خود عقب برونید!»
«حمله‌ـ!»
هزاران استاد گو روی زمین درگیر‌خود نبرد بودند، خطوط مقدم آشفته به نظر‌خرد می‌رسید و خون در همه‌جا جاری بود.
آسمان میدان نبردِ جاودانه‌ها بود؛اشغال بیش از ده جاودانه همزمان‌ابتدا در نبردی آشوبناک درگیر شده بودند.
بر روی زمین، ارتش استادان گویِ دنیای بزرگِ‌قطب خاکِ زرد ضدحمله‌ای قدرتمند را آغاز کردند، درحالی‌که در‌می‌خوام آسمان، جاودانه‌های گویِ دنیای بزرگِ خاکِ زرد سرکوب می‌شدند.
قدیسِ دنیای بزرگِ خاکِ زرد پیش از این نزول کرده بود‌ازت و استادان گو روحیه‌ای بالا و انگیزه‌ای فراوان داشتند، اما در‌سرِ نبرد میان جاودانه‌های گو، روحیه به‌تنهایی نمی‌توانست تفاوت قدرتشان را جبران کند.
هرچه باشد، دنیای بزرگِ خاکِ‌خشم زرد جاودانه‌های گویِ کمتری نسبت‌قطب به دنیای بزرگ نیلوفر سبز داشت.
چاره‌ای نبود.
این سه دنیای بزرگ یکی پس از دیگری شکل گرفته بودند. دنیای بزرگِ بیابانِ وحشی طولانی‌ترین تاریخ را‌استنتاج داشت، اما در طول سالیان درگیر کشمکش‌های داخلیِ فراوانی بود. دنیای بزرگ نیلوفر سبز در جایگاه دوم قرار داشت،چشمانش درحالی‌که دنیای بزرگِ خاکِ زرد جدیدترینِ آن‌ها بود. هرچه باشد، والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین، متأخرترین والامقام به شمار می‌رفت.
دنیای بزرگِ خاکِ زرد از همان ابتدا جاودانه‌های گویِ بسیار کمی داشت‌می‌خوام و حتی مورد هجوم نیروهای مشترکِ دو دنیای دیگر نیز قرار گرفته بود.لمسِ رفته‌رفته تعداد جاودانه‌های گویِ آن‌ها کمتر و کمتر می‌شد و اوضاع وخیم بود.
«قدیسامون رسیدن، هنوز امیدی هست.»
«من از دنیای بزرگِ‌دیرزیستی خاکِ زرد دفاع می‌کنم،می‌کرد از وطنم دفاع می‌کنم!»
جاودانه‌های گویِ دنیای بزرگِ خاکِ‌فروخورد زرد هماهنگ با هم فریاد برآوردند‌خرد و روحیهٔ خود را بالا بردند.
نیروهای جناح‌گای نیلوفر سبز‌آسمانی پوزخندِ سردی زدند.
«حتی اگه قدیساتون‌منگ هم برسن، نمی‌تونن‌خود جلوی کشته‌شدنتون رو بگیرن.»
«شما قدیس دارید،آسمانِ ما هم داریم. نتیجهٔ‌باید این نبرد عوض نمیشه!»
«ما هم دلمون نمی‌خواد این کار رو بکنیم، اما‌آسمانی از طرف قدیسمون دستور داریم. باید همه‌تون رو بکشیم و‌کنی تمام دنیاها رو ببلعیم تا جلوی وقوع آخرالزمان رو بگیریم.»
جاودانه‌های گویِ‌گای نیلوفر سبز به‌مسیر حملاتشان ادامه دادند.
جاودانه‌های گویِ خاکِ زرد در دفاع تخصص داشتند.گفت با وجود اینکه اوضاع خطرناک بود، به‌سختی توانستند خط‌اینجاست مقدم را حفظ کنند و در آستانهٔ شکست دست‌وپامی‌زدند.
درست در همین زمان، از درون تونل عظیمی‌می‌کرد که دنیای بزرگِ خاکِ زرد را به دنیای‌محک بزرگ نیلوفر سبز متصل می‌کرد، دو ارتش پدیدار شدند.
رهبری آن‌ها بر عهدهٔ‌خود جاودانه‌های گو، چینگ هائو زی‌آسمانی و مو چا لانگ بود.
حرکت کشندهٔ‌گای جاودان — بهار‌مسیر بر درختِ پژمرده!
مو چا لانگ فریاد کشید و در همان حال،گای برگ‌های سبز سراسر بدن درختی‌اش را پوشاندند. برگ‌های تازه به‌می‌خوام پرواز درآمدند و بر تنِ جاودانه‌های گویِ نیلوفر سبز نشستند.
جاودانه‌های گویِ نیلوفر سبز از همان ابتدا‌باید جراحات سنگینی برنداشته بودند؛ حالا جراحات بزرگشان‌بیشتری کوچک شد و جراحات کوچکشان تماماً بهبود یافت.
وضعیت جاودانه‌های گویِ‌خشم نیلوفر سبز در‌گفت دم بهبود یافت!
حرکت کشندهٔ‌گای جاودان —آسمانی جان‌گیرِ سبز.
چینگ هائو زی با سرعتی سرسام‌آور به پرواز‌گفت درآمد و با ایجاد ردپایی سبز در آسمان،تازه‌ترین بدنِ یک جاودانهٔ گویِ خاکِ زرد را شکافت.
جاودانهٔ گویِ دنیای بزرگِ خاکِ‌اشغال زرد خرسی سیاه بود که‌ابتدا قفسهٔ سینهٔ خالی‌اش را چنگ زد.
پس از‌پرسید نفس‌نفس‌زدنی کوتاه،خود روی زمین افتاد.
جاودانه‌های گویِ خاکِ‌قطب زرد غرق در‌خرد اندوه و درد شدند.
پس از وارد کردن این ضربهٔ مهلک، چینگ‌گفت هائو زی با تکبر به این جاودانه‌های گو نگاه‌اینجاست کرد و گفت: «کوه مقدس دستور داده، همه‌تون می‌میرید.»
مو چا لانگ با صدای بلند خندید: «حالا‌می‌کرد گیرم قدیسِ شما هم اینجا باشه، که چی؟محک پیروزِ نهایی فقط دنیای بزرگ نیلوفر سبزِ ماست!»
هم‌زمان در‌پرسید میدانی دیگر‌خود از نبرد.
نیروهای اصلی دنیای بزرگِ بیابانِ وحشی‌خرد در حال مبارزه با گروه دیگری‌می‌خوام از ساکنان دنیای بزرگِ خاکِ زرد بودند.
«بمیر! بمیر! بمیر!»
ببر سیاه شش‌پایی به بزرگیِ یک کوه در‌می‌کرد آسمان یورش می‌برد و توانست یکی از جاودانه‌های‌محک گویِ دنیای بزرگِ خاکِ زرد را چنگ بزند.
ببر سیاه شش‌پا خندید و‌فروخورد با هر دو پنجه‌اش نیرو‌مسیر وارد کرد: «بالاخره گیرت آوردم!»
خششش!
با صدایی نرم، ببر سیاه شش‌پا، جاودانهٔ‌فروخورد گویِ غول‌پیکرِ خاکِ زرد را به دو‌تزکیه نیم درید و او در دم جان باخت.
«هاهاها!» ببر سیاه شش‌پا با صدای بلند خندید.می‌کرد خونِ غول سراسرِ صورتش را پوشاند و ببر با‌زدنِ لیسیدنِ آن، چهره‌ای جنون‌آمیز و تشنه‌به‌خون به خود گرفت.
«هی لیو‌پرسید بیائو، فرمانروای سنگِ‌فروخورد کوچک رو کشت.»
«عقب‌نشینی کنیم،گای ما حریف‌آسمانی اینا نمی‌شیم.»
«آره، قدیسمون هم که رسیده،خشم بیاین برگردیم و ازش بخوایم‌قطب فرماندهی‌مون رو به عهده بگیره.»
ارتش‌های استادان گو همچنان روی زمین می‌جنگیدند، اما در‌آیا آسمان، جاودانه‌های گویِ دنیای بزرگِ خاکِ زرد روحیهٔ جنگندگی‌قدرتِ خود را از دست داده بودند و می‌خواستند عقب‌نشینی کنند.
ناگهان، با درخشش نوری‌خود سفید در آسمان، فریادِ‌قطب عقابی به گوش رسید.
همه برگشتند و نگاه کردند. عقاب بال‌برفی‌تزکیه را دیدند که به یک جاودانهٔ گویِ خاکِ‌قدم زرد نوک می‌زد و او را درسته می‌بلعید.
«شوئه لی دو!»
«یکی دیگه رو هم خورد!!»
جاودانه‌های گویِ‌پرسید خاکِ زرد خشمگین‌فروخورد و بهت‌زده شدند.
عقاب بال‌برفی، شوئه لی دو،مسیر با صدایی گوش‌خراش غرید: «فرار؟ حتی‌ازت فکر در رفتن رو هم نکنید!»
روحیهٔ جاودانه‌های‌گیج گویِ خاکِ زرد‌خشم در دم فروپاشید.
در مقبرهٔ مقدسِ بهشتِ زمین.
«کان که لا‌خشم به هر دو‌گفت قدیس ادای احترام می‌کنه!»
«فرمانروای سنگِ بزرگ به هر دو قدیس‌تزکیه ادای احترام می‌کنه، التماس می‌کنیم، لطفاً دنیای‌کنی بزرگِ خاکِ زردِ ما رو نجات بدید!!»
گروهی از‌گیج جاودانه‌های گو روی‌خشم زمین زانو زدند.
آن‌ها یا جانور بودند یا گیاه. برخی حتی فرم‌های عجیبی داشتند؛ بعضی‌می‌کردند به نظر می‌رسید از گِلی که سرسری شکل داده شده ساخته شده‌اند و‌نگاهش بعضی شبیه خط‌خطی‌های کودکان بودند. هیچ انسان خالصی در میانشان به چشم نمی‌خورد.
این جاودانه‌های گویِ خاکِ زرد‌فروخورد همگی مجروح بودند؛ برخی جراحات سنگینی‌خرد داشتند و در آستانهٔ مرگ بودند.
اما به خاطر هیاهویی که فانگ یوان و لو‌تازه‌ترین وِی یین هنگام ورودشان به پا کرده بودند، این‌گفتنِ جاودانه‌های گویِ بیمار و مجروح به آنجا آمده بودند.
فانگ یوان نگاهی‌منگ به آن‌ها انداخت و‌فروخورد «شخصی آشنا» را دید.
ماهی خاکستری غول‌پیکری بود که‌اشغال به ماهی قرمز شباهت داشت،ابتدا اما به اندازهٔ یک نهنگ بود.
وقتی فانگ یوان برای اولین بار وارد لایهٔ‌قطب هشتم شد، با این ماهی روبرو گشت و به‌زور‌می‌خوام آن را به بردگی گرفت؛ نامش گل کوچک بود.
در این لحظه، با دیدن فانگ یوان، گل کوچک بسیار‌اینجاست هیجان‌زده شد و می‌خواست چیزی بگوید، اما در این وضعیت،پرواز چون زمان‌بندی را نامناسب می‌دید، ترجیح داد احساساتش را کنترل کند.
فانگ یوان سر تکان داد و‌خود گفت: «منم می‌خواستم کسایی که پشتِ‌مسیر میدانِ دائوی نیلوفر سبز هستن رو ببینم.»
لو وِی یین ناگهان پیام‌اشغال فرستاد: «سرور فانگ یوان، شما‌ابتدا نباید بی‌گدار به آب بزنید.»
فانگ یوان با نگاهی عجیب به لو وِی‌قطب یین خیره شد که گویی می‌گفت: «مگه تو‌ازت منو به خاطر قدرت نبردم به اینجا دعوت نکردی؟»