چپتر 2268: درماندگیِ اتحادِ ضدِ فانگ
0صحرای غربی، مقرِ خاندان فانگ.
مو شا‌ناچار تا فریاد‌مصرف زد: «باز شو!»
با فعال شدنِ حرکت‌تلاش کشنده، آرایهٔ جاودانِ پیش‌مصرف رو به زور شکافته شد.
درون آن کاملاً خالی بود.
حتی ذره‌ای از‌مواد منابع باقی نمانده بود؛هنگامی آنجا کاملاً متروکه بود.
بسیاری از جاودانه‌ها با‌مصرف خشم و استیصال فریاد‌زیادی زدند: «باز هم همین بساط!»
برخی با چهره‌هایی درهم‌شکسته با‌می‌کرد خود زمزمه کردند: «خالیه... این‌آن‌ها یکی رو هم خالی کردن...»
چشمان برخی از جاودانه‌ها شعله می‌کشید و‌کند در حالی که از شدت خشم دندان‌نصیبشان به هم می‌ساییدند، غریدند: «خاندان فانگ خیلی بی‌رحمه!»
برخی از جاودانه‌ها با احساس درماندگی گفتند:هنگامی «خاندان فانگ به‌تنهایی همچین نیرو و روش‌هایی‌کند نداره، حتماً والامقامِ اهریمنِ پالایشگر آسمان پشتشونه!»
این آخرین‌ناچار نقطهٔ منابعِ‌مصرف خاندان فانگ بود.
درست مانند نقاط منابعِ‌تلاش قبلی، هیچ‌چیز برای اتحاد‌مصرف ضدِ فانگ باقی نمانده بود.
جاودانه‌ها با یکدیگر به‌ناچار بحث پرداختند و همهمه‌ای‌آن‌ها پرهیاهو به پا شد.
این وضعیت با‌مواد انتظاراتشان زمین تا‌بودند آسمان تفاوت داشت!
خاندان فانگ نه‌تنها نقاط منابع را خالی کرده بود، بلکه آرایه‌های‌نهایت جاودان را نیز به جا گذاشته بود. این آرایه‌های جاودان با‌شیائو استفاده از نشان‌های دائوی طبیعی و مواد جاودان شکل گرفته بودند.
هنگامی که اتحاد ضدِ فانگ برای‌ناچار درهم‌شکستنِ آرایهٔ جاودان تلاش می‌کرد، ناچار‌زیادی بود جوهر جاودان نیز مصرف کند.
آن‌ها مقدار زیادی جوهر‌ناچار جاودان هدر دادند و‌آن‌ها در نهایت هیچ‌چیز نصیبشان نشد.
با نگاه به این گودال‌های‌گرفته عمیق یا زمین‌های بایر، چهرهٔ اعضای‌ناچار اتحاد ضدِ فانگ در هم رفت.
شیائو یه هو‌جوهر حتی نایِ عصبانی‌آن‌ها شدن هم نداشت.
او احساس پشیمانی می‌کرد.
«اگه می‌دونستم این‌طوری‌می‌کرد میشه، هیچ‌وقت تو این‌کند قضیهٔ احمقانه دخالت نمی‌کردم!»
جراحاتِ خودِ شیائو یه هو هنوز التیام‌هنگامی نیافته بود و مهم‌تر از همه، خانهٔ‌کند گوی جاودانش، لگن شبانه، نابود شده بود.
این‌طور نبود که هیچ دستاوردی نداشته‌آن‌ها باشد، اما چیزهایی که به دست‌نصیبشان آورده بود، جبرانِ خساراتش را نمی‌کرد.
وان گو چو با دیدنِ این‌ناچار صحنه در دل آهی کشید؛ او‌زیادی نیز به شدت احساس استیصال می‌کرد.
او در زندگیِ نخستش، هیچ نیروی برتری‌کند را ندیده بود که این‌گونه هیچ حد و‌نشد مرزی نشناسد؛ این واقعاً برایش تجربه‌ای تازه بود.
او رهبریِ اتحاد ضدِ فانگ را بر عهده داشت و یورش برده بود. در طول مسیر، آن‌ها با هیچ‌دادند جاودانه‌ای از خاندان فانگ روبه‌رو نشدند. با وجود اینکه آرایه‌های جاودانِ بسیاری را در هم شکستند، هیچ نقطهٔ منابعی‌می‌دونستم درونشان نبود. حتی بسیاری از آرایه‌های جاودان دست‌کاری شده بودند؛ اگر نمی‌توانستند آن‌ها را به‌درستی باز کنند، منفجر می‌شدند!
این کار‌ناچار بیش از‌مصرف حد مکارانه بود!
بسیاری از جاودانه‌ها‌درهم‌شکستنِ به همین دلیل‌ناچار متحمل جراحات شدند.
حتی مقر خاندان فانگ‌ناچار نیز جابه‌جا شده بود و‌مقدار اثری از آن یافت نمی‌شد.
آنجا یک سرزمین متبرک عمومی بود،بودند اما خاندان فانگ در کمال شگفتی روشی‌مصرف برای جابه‌جایی روزنهٔ جاودان در اختیار داشت!
در زمین ضرب‌المثلی وجود داشت که می‌گفت «راهب می‌تواند‌هدر فرار کند، اما معبد سر جایش می‌ماند»، اما اکنون،بایر خاندان فانگ مستقیماً معبد را با خود برده بود.
با وجود اینکه وان گو چو‌ناچار این ضرب‌المثل را نمی‌دانست، اما حال‌زیادی و روزش به همان اندازه وحشتناک بود.
با اینکه آن‌ها خاندان فانگ را شکست‌کند داده بودند، وان گو چو اصلاً احساس‌نصیبشان خوشحالی نمی‌کرد، بلکه وجودش آکنده از نگرانی بود.
خاندان فانگ ناپدید شده بود،گرفته اما آن‌ها بیشترِ قدرت نبرد‌می‌کرد خود را حفظ کرده بودند.
اکنون نوبتِ خاندان وان و دیگر نیروهای برتر بود که نگران‌نهایت باشند. این احتمال وجود داشت که خاندان فانگ روزی به یکی از‌نایِ نقاط منابعشان حمله کند و شانس دفاع از آن بسیار پایین بود!
خاندان فانگ دیگر نقطهٔ منابعی نداشت، در نتیجه نیازی نبود جاودانه‌ها‌مقدار را برای نگهبانی از آن‌ها مستقر کند. اگر آن‌ها با تمام قوا‌چهرهٔ حمله می‌کردند، می‌توانستند وضعیت انفعالیِ خود را به وضعیتی تهاجمی تبدیل کنند.
وان گو چو‌می‌کرد به جاودانه‌های دربار‌مصرف آسمانی نگاه کرد.
در این شرایط، دربار آسمانی و‌بودند خاندان وان در یک جبهه قرار داشتند‌مصرف و منافعشان به هم گره خورده بود.
و در واقع، والامقامِ جاودانِ صورت‌آن‌ها فلکی از مدت‌ها پیش فرمانِ نابودیِ‌نصیبشان کاملِ خاندان فانگ را صادر کرده بود.
از این رو، پس از آنکه ژو شیونگ شین نگاهِ وان گو چو را حس کرد، بی‌درنگ گفت:نگاه «اقدامات خاندان فانگ داره بنیانشون رو فلج می‌کنه، اونا کاملاً تسلیمِ والامقامِ اهریمنِ پالایشگر آسمان شدن. این یعنی‌هیچ‌وقت خاندان فانگ هیچ فرقی با فانگ یوان نداره، همه‌شون اهریمنن و برای این دنیا یه تهدید محسوب میشن!»
دیگر جاودانه‌های صحرای غربی که نمی‌خواستند به‌کند حرف‌هایش گوش دهند، گفتند: «این حرفا رو‌نصیبشان تحویل ما نده، الان قراره چه کار کنیم؟»
ژو شیونگ شین لبخندی زد و گفت: «بانوی ما، والامقامِ جاودانِ صورت فلکی، پیش‌بینی کرده بود که این اتفاق‌دادند می‌افته. ایشون من رو مخصوصاً به اینجا فرستادن تا سرنخ‌ها و اطلاعاتی از ردپای خاندان فانگ پیدا کنم. به محض‌این‌طوری اینکه چیزی پیدا کنیم، اتحاد ضدِ فانگ می‌تونه با تمام قوا وارد عمل بشه و خاندان فانگ رو ریشه‌کن کنه.»
وان زی هونگ که در کنار‌آن‌ها او بود، می‌دانست چرا خاندان فانگ‌نصیبشان چنین رفتاری از خود نشان داده است.
مدتی پیش، او پیشنهادی را با والامقامِ جاودانِ صورت فلکی مطرح کرده بود، اما نقشهٔ به خدمت گرفتنِ خاندان فانگ رد‌زمین‌های شد. در آن زمان، وان زی هونگ فهمید که خاندان فانگ هیچ راهی برای تسلیم شدن ندارد. دربار آسمانی نیاز داشت با‌هنوز نشان دادنِ موضعی سرسختانه در این مورد، همه را مرعوب کند. در این شرایط، حتی خودِ او نیز واکنش مشابهی نشان می‌داد.
اتحاد ضدِ فانگ بیش از حد وقت‌کشی کرده و در‌زیادی تحرکاتش کُند عمل کرده بود؛ این موضوع به خاندان فانگ و‌چهرهٔ فانگ یوان زمانِ کافی داد تا منابع خود را جابه‌جا کنند.
بهترین تاکتیک برای اتحاد ضدِ‌گرفته فانگ این بود که بی‌درنگ‌می‌کرد به خاندان فانگ حمله کند.
اما آن‌ها زمانِ زیادی‌مصرف را صرف بحث بر‌زیادی سرِ مسائل داخلیِ خود کردند.
به هر حال مذاکرات زمان‌بر بود؛ تنها‌جوهر پس از آنکه توزیعِ منافعِ فرضی به‌دادند پایان رسید، اتحاد ضدِ فانگ وارد عمل شد.
اما وان‌تلاش زی هونگ آن‌ها‌جوهر را درک می‌کرد.
اگر این کار را نمی‌کردند، اتحاد‌بودند ضدِ فانگ قادر نبود جاودانه‌ها را اعزام‌مصرف کند یا به تاکتیکی مناسب دست یابد.
خطرات و‌ناچار منافع به هم‌کند گره خورده بودند.
تنها با قطعی شدنِ توزیع منافع بود که می‌توانستند تعیین کنند کدام خاندان‌ها‌هدر در خط مقدم حمله کنند و کدام‌یک در عقب بمانند؛ کلِ اتحاد ضدِ‌شیائو فانگ نیز تنها در این صورت برای انجام این کار انگیزه پیدا می‌کرد.
زمانِ بسیار کوتاهی از تأسیسِ این اتحاد می‌گذشت. بسیاری از جاودانه‌ها از‌دادند نیروهای برتری آمده بودند که حاضر نبودند از کسی فرمان ببرند و‌شیائو هیچ‌کس قدرت یا اقتدارِ کافی برای به دست گرفتنِ رهبری را نداشت.
بدون وجود وسوسه،مواد این اتحاد ضدِ فانگ‌هنگامی حتی شکل هم نمی‌گرفت.
درست مانند قبل، خاندان وان مجبور شده بود از جیب خود هزینه کند تا نیروهای‌گودال‌های برترِ مختلف را برای اعزامِ افراد و سازماندهیِ اتحاد ضدِ فانگ تطمیع کند. پس از آنکه‌میشه هویتِ وان گو چو فاش شد، آن‌ها از دارایی‌های خاندان فانگ برای وسوسه کردنشان استفاده کردند.
بدون تقسیم مشخصِ منافع،تلاش اتحادِ ضدِ خاندانِ فانگ‌مصرف قادر به اعزام هیچ‌کس نبود.
اگر نبردی درمی‌گرفت و خاندان فانگ با قدرت‌آن‌ها تلافی می‌کرد، جاودانه‌ها بی‌درنگ عقب می‌نشستند و جانِ خود‌گودال‌های را حفظ می‌کردند؛ بدون منافعِ روشن، هیچ‌کس خطر نمی‌کرد.
اما خاندان فانگ در تنگنا‌گرفته گرفتار شده بود و در‌می‌کرد این لحظه، کاملاً متحد بودند.
در چنین شرایطی، خاندان فانگ همچون مشتی گره‌کرده بود، در‌دادند حالی که اتحادِ ضدِ خاندانِ فانگ به توده‌ای از شن‌های‌اعضای روان می‌مانست؛ از این رو، احتمالِ شکستِ اتحاد بسیار بالا بود.
از این رو، مذاکره‌تلاش بر سرِ منافع، امری‌مصرف ضروری به شمار می‌رفت.
ژو شیونگ شین گفت: «اما قدرت من به‌تنهایی کافی نیست. همگی می‌دونید خاندان‌نهایت فانگ چه تهدید بزرگیه. باید هرچه زودتر شرِ این اوباشِ جناح اهریمنی رو‌عصبانی کم کنیم. ازتون می‌خوام جاودانه‌های مسیر اطلاعات رو بفرستید تا توی تعقیبشون کمک کنن.»
جاودانه‌های صحرای غربی سر تکان دادند: «خاندان‌هنگامی فانگ به جناح اهریمنی پیوسته و دیگه یه‌آن‌ها ابرنیروی جناح حق نیست. ریشه‌کن کردنشون وظیفهٔ همه‌ست!»
«اما ما دستِ خالی برگشتیم!کند خاندان وان و دربار آسمانی‌دادند باید جواب قانع‌کننده‌ای بهمون بدن!»
«دقیقاً! توی این‌درهم‌شکستنِ وضعیت که نمی‌تونیم دستِ‌جوهر خالی بریم، مگه نه؟»
«اگه دستِ خالی بریم، خاندان وان، بدجوری ازتون ناامید‌مقدار می‌شیم. این‌طوری اگه خاندان فانگ دوباره حمله کنه، دیگه‌عمیق کی میاد از اتحادِ ضدِ خاندانِ فانگ حمایت کنه؟»
همهمه‌ای دوباره‌طبیعی در میان‌شکل جاودانه‌ها درگرفت.
وان گو‌ناچار چو سردردِ‌مصرف شدیدی گرفت!
کمی اندیشید و‌درهم‌شکستنِ مخفیانه به شیائو‌ناچار یه هو پیام فرستاد.
«دوستِ من از خاندان شیائو، نگران‌مصرف نباش. خاندان وانِ من اول از‌دادند همه منافع تو رو تضمین می‌کنه.»
«طبق تاریخ، جدِ کهنِ اولِ خاندانِ فانگ تنها جاودانهٔ خاندانشون‌می‌کرد بود. اون زمان، خاندان فانگ شکافِ سنگِ متحرک رو در‌نهایت اختیار داشت و کوچیک‌ترین ابرنیروی صحرای غربی به حساب می‌اومد.»
«وقتی بلای شنی سر رسید، جدِ کهنِ اولِ خاندانِ فانگ بر سر دوراهی قرار گرفت. می‌تونست یه آرایهٔ جاودان بسازه و با قربانی‌نایِ کردنِ تعدادی از فانی‌های خاندان فانگ، جلوی بلای شنی رو بگیره. اما تصمیم گرفت از مردمِ خاندانش محافظت کنه و از اونجا رفت؛جاودانش و با این کار، شکافِ سنگِ متحرک رو رها کرد. داشتنِ چنین ذاتِ افراطی‌ای واقعاً کمیابه، ولی درکِ دلیلِ کارش چندان سخت نیست.»
«دوست من، تو خیلی از اعضای خاندان فانگ رو اسیر کردی.مقدار هرچند که اونا فقط از شاخه‌های فرعیِ خاندان هستن، اما باز‌بایر هم می‌تونیم از این ذاتِ خاندان فانگ به نفعِ خودمون استفاده کنیم.»
خاندان شیائو پس از خاندان وان، قدرتمندترین ابرنیرو‌آن‌ها به شمار می‌رفت؛ از این رو، وان گو‌نگاه چو ناچار بود ابتدا آن‌ها را آرام کند.
در هر‌طبیعی مذاکره‌ای، قدرت حرفِ‌گرفته اول را می‌زد.
پس از دریافت تضمین از وان‌آن‌ها گو چو، چهرهٔ شیائو یه هو آرام‌نشد شد و دیگر به جنجال‌آفرینی ادامه نداد.
به وعده‌های وان گو چو‌می‌کرد می‌شد اعتماد کرد؛ هرچه بود، این‌مقدار رویهٔ جناح حق به شمار می‌رفت.
گذشته از آن، حتی اگر وان گو چو اعتبارش‌مقدار را نادیده می‌گرفت و از پرداختِ سهمِ آن‌ها سر‌عمیق باز می‌زد، از دستِ شیائو یه هو چه کاری برمی‌آمد؟
«می‌فروشمشون! این اعضای خاندان فانگ رو به عنوان برده می‌فروشم تا‌ناچار خاندان فانگ رو تحقیر کنم! تازه می‌تونیم روی این آدما دستکاری‌هایی‌نشد انجام بدیم و از طریقشون، مخفیگاهِ جاودانه‌های خاندان فانگ رو پیدا کنیم.»
شیائو یه هو دندان‌هایش‌مصرف را روی هم فشرد‌زیادی و عزمش را جزم کرد.
لحظه‌ای بعد،هنگامی در آسمان‌تلاش زرد گنجینه.
وانگ شیائو اِر‌می‌کرد با نفس‌نفس پرسید:مصرف «اینجا... اینجا کجاست؟»
اطرافیانش نیز از شدت ترس‌گرفته فریاد می‌کشیدند و هیاهوی کرکننده‌ای‌می‌کرد فضا را پر کرده بود.
این افراد در آسمان زرد گنجینه شناور‌مقدار بودند؛ نیرویی نامرئی آن‌ها را مهار کرده و‌گودال‌های همگی را در یک نقطه نگه داشته بود.
از این رو، وانگ شیائو اِر حس بسیار ناخوشایندی داشت؛آن‌ها پاهایش روی زمین نبود و در میانِ انبوهی از جمعیت‌عمیق که از هر طرف به او فشار می‌آوردند، گرفتار شده بود.
«ما رو فروختن!»
«اینجا همون‌طبیعی آسمان زرد‌شکل گنجینهٔ افسانه‌ایه.»
چند تن از استادان‌مصرف گویِ مطلع، حقیقتِ ماجرا‌زیادی را برای بقیه روشن کردند.
رنگ از‌هنگامی رخسارِ اعضای‌تلاش خاندان فانگ پرید.
این تاوانِ شکست بود!
«جاودانه‌های خاندان فانگ، خوب گوش کنید! شما به جناح حق خیانت کردید و‌مصرف به جناح اهریمنی پیوستید. شما مایهٔ ننگِ جناح حقِ صحرای غربی هستید. حتی‌زمین‌های اگه فرار کرده باشید، باز هم از مجازاتِ ما در امان نخواهید بود!»
«این افراد همگی از اعضای خاندان فانگ هستن.زیادی اونا بی‌گناهن، اما به خاطرِ کارهای شما، حالا‌عمیق تبدیل به برده شدن. همهٔ اینا تقصیرِ شماست.»
ارادهٔ شیائو یه هو وارد آسمان زرد‌جوهر گنجینه شده بود و با پخشِ این‌دادند اخبار، قصد داشت خاندان فانگ را تحقیر کند.
شنیدنِ این سخنان باعث شد‌جوهر اعضای خاندان فانگ با اندوهی‌زیادی عمیق‌تر به گریه و زاری بیفتند.
«کسی نیست‌طبیعی ما رو‌شکل نجات بده؟!»
«اجدادِ بزرگ، ما اینجاییم!»
«چرا گریه‌هنگامی می‌کنید؟ مایهٔ ننگِ‌می‌کرد خاندان فانگ نباشید!»
بهترین اتفاقی که می‌توانست برای‌جوهر آن‌ها بیفتد، این بود که‌زیادی جاودانه‌های خاندان فانگ آن‌ها را بخرند.
وانگ شیائو اِر نیز‌شکل در میانشان بود و‌درهم‌شکستنِ هم‌صدا با بقیه فریاد می‌زد.
او در‌ناچار این لحظه به‌شدت‌کند احساس بی‌قراری می‌کرد.
از آنجا که اوضاع در نبردِ پیشین بسیار آشفته بود، او را نیز‌هدر به عنوان یکی از اعضای خاندان فانگ اسیر کرده بودند. خودِ اعضای خاندان‌شیائو فانگ هم خبر نداشتند که یک استاد گوی غریبه در میانشان برده شده است.
برخلافِ بقیه، وانگ شیائو‌ناچار اِر اصلاً دلش نمی‌خواست جاودانه‌های‌مقدار خاندان فانگ او را بخرند.
زیرا جاودانه‌های خاندان فانگ می‌دانستند که او یک غریبه است. همین چند وقت پیش‌کند بود که فانگ دونگ شی نه‌تنها او را با خشونت بازجویی کرد، بلکه پیش‌چهرهٔ از درمانش، از انواع و اقسامِ روش‌های بی‌رحمانه برای شکنجهٔ وانگ شیائو اِر بهره برد.
«دورانِ آشوب داره شروع میشه.کند خاندان فانگ با اینکه یه ابرنیروئه،نهایت ولی کارش به چنین روزی افتاده.»
«خودشون با‌هنگامی پای خودشون رفتن‌می‌کرد به پیشواز مرگ!»
«مطمئناً خاندان فانگ قصدِ کشتنِ بزرگِ اعظمِ اولِ خاندان وان رو نداشت‌دادند و دستش رو نگه داشته بود. به نظر من که بزرگِ اعظمِ‌شیائو اولِ خاندان وان خیلی بی‌عرضه بود که به این راحتی کشته شد.»
«اما حالا اوضاعِ خاندان وان فرق کرده.هنگامی با زنده شدنِ وان گو چو، اونا با‌آن‌ها داشتنِ همچین قدرتمندِ افسانه‌ای دوباره به اوج برمی‌گردن.»
«همکاری با فانگ یوان باعث میشه بتونیم گویِ جاودان معامله‌دادند کنیم. اما کار با دربار آسمانی بهمون این امکان رو‌اعضای میده که جاودانه‌ها رو زنده کنیم. هر دوشون بدجوری وسوسه‌کننده‌ست!»
برده شدنِ اعضای خاندان‌تلاش فانگ، زنگ خطری برای‌مصرف بسیاری از جاودانه‌ها بود.
جنگِ آشوبناکِ پنج منطقه هنوز آغاز‌مصرف نشده بود، اما پایه‌های قدرتِ ابرنیروها‌دادند از همین حالا به لرزه درآمده بود.
در یک آن، احساساتِ گوناگونی بر قلبِ همگان‌درهم‌شکستنِ چنگ انداخت؛ مخمصه‌ای که خاندان فانگ در آن گرفتار‌زیادی شده بود، می‌توانست آیندهٔ تاریکِ خودِ آن‌ها نیز باشد.
چند نفری شروع به‌مصرف قیمت دادن کردند: «این‌زیادی برده‌های انسانی رو چطور می‌فروشید؟»
برده‌های انسانی روزبه‌روز نایاب‌تر می‌شدند؛ در‌ناچار صد سالِ گذشته، هیچ‌گاه تجارتِ برده‌ای‌زیادی در چنین مقیاسِ وسیعی رخ نداده بود.
هرچه بود، اسیر کردنِ دشمنانِ انسانی‌مصرف و فروشِ آن‌ها به عنوان برده،دادند عملی کاملاً اهریمنی به شمار می‌رفت.
اما اکنون که اعضای خاندان فانگ‌بودند در نبرد شکست خورده بودند، بهانهٔ‌جوهر موجهی برای فروشِ آن‌ها وجود داشت.