چپتر 2163: یادگیری بی‌پایان
0آن دو پیش‌تر چیزی را استنتاج کرده بودند، از این رو با یکدیگر‌هشتی همراه شدند و به اعماقِ دنیای نقاشیِ زوزهٔ چی کاوش کردند تا دشمنِ‌اصلی دربار آسمانی را در ژرفای نقاشی بیابند و با او ارتباط برقرار کنند.
دشمنِ دشمن، دوست محسوب می‌شد.
اما با وجود آنکه شن شانگ و فانگ‌توجهی دی چانگ تمام توان خویش را به کار‌دوی گرفتند، نتوانستند به ژرف‌ترین بخشِ نقاشی دست یابند.
دنیای نقاشیِ زوزهٔ چی بیش از حد پهناور بود و قدرتِ فانگ دی چانگ به حد‌چندان نصابِ خود رسیده بود. با وجود اینکه شن شانگ از سطح تزکیهٔ رتبه هشت برخوردار بود،عود در این مکان به شدت محدود می‌شد و تفاوت میان فانی و جاودانه چندان به چشم نمی‌خورد.
تنها نکتهٔ مثبت این بود که بیماریِ شن شانگ در‌هالهٔ این مکان به میزان چشمگیری تسکین یافته بود. از زمانی که‌نشان قدم به دنیای نقاشی گذاشته بود، بیماری‌اش دیگر عود نکرده بود.
بر اساس تخمین‌های شن شانگ،هالهٔ محیطِ متراکمِ مسیر انسان در‌کرد این مکان به او یاری می‌رساند.
فانگ دی چانگ آهی کشید و گفت: «آه، ده فرزندِ مسیر‌بی‌درنگ انسان رفتن. بدون کمک اونا، چطور می‌تونیم از این نقاشی رد‌نور بشیم و کسی رو که توی اعماقِ نقاشی سرکوب شده ببینیم؟»
شن شانگ می‌خواست چیزی بگوید‌تزکیهٔ که ناگهان حالت چهره‌اش دگرگون گشت‌محدود و فریاد زد: «این دیگه چیه؟!»
در پیِ آن، فانگ دی چانگ نیز‌چیه هالهٔ گویِ جاودانِ رتبه هشتی را احساس کرد‌کرد که به سرعت به سوی او گسترش می‌یافت.
آن دو دیگر توجهی به دنیای‌گویِ نقاشیِ زوزهٔ چی نشان ندادند و بی‌درنگ‌گسترش به منطقهٔ مرکزیِ دنیای نقاشیِ اصلی بازگشتند.
هر دوی آن‌ها هم‌زمان گویِ جاودانِ رتبه‌می‌یافت هشتی را دیدند که در هوا شناور‌اصلی بود و از خود نور ساطع می‌کرد.
«شهر امپراتور الهی واقعاً اسرارآمیزه،تزکیهٔ کی فکرشو می‌کرد این گویِ جاودانِ‌محدود افسانه‌ای رو توی خودش داشته باشه!»
«اگه اشتباه نکنم، این باید‌فریاد همون گویِ یادگیری باشه که‌هالهٔ توی "افسانه‌های رن زو" ثبت شده!!»
آن دو در حالی که بهت‌گویِ و حیرت در چهرهٔ یکدیگر موج‌سوی می‌زد، با هم به گفتگو پرداختند.
فانگ دی چانگ آهی کشید و گفت: «گویِ‌توجهی یادگیری یه گویِ جاودانِ مسیر انسانه. احتمالاً این بالاترین‌آن‌ها رتبهٔ گویِ جاودانِ مسیر انسان توی دنیای کنونی باشه.»
ناگهان برقی در چشمان شن شانگ درخشید و گفت: «حالا فهمیدم! چرا رام‌کننده‌های جانور و تزکیه‌گرای چی پیش‌تر ظاهر‌تنها شدن؟ این نتیجهٔ تأثیرِ همین گویِ یادگیری بوده. البته، مسلماً این تنها گویِ به کار رفته نیست، احتمالاً پای‌مسیر یه حرکت کشنده در میونه. والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین جاه‌طلبی‌های بزرگی داشته، نقشه‌هایی که کشیده واقعاً ژرف و حساب‌شده‌ست.»
فانگ دی چانگ اخم کرد و گفت:چیه «اما چرا این گویِ یادگیری الان خودبه‌خود‌احساس فعال شده؟ اتفاقی توی دنیای بیرون افتاده؟»
شن شانگ آشفته‌پیِ بود، او از‌گویِ اوضاعِ بیرون خبر نداشت.
اما به سرعت واکنش نشان داد و گفت: «این یه فرصت طلاییه! گویِ یادگیری باید یکی از هسته‌های شهر‌دیدند امپراتور الهی باشه. فارغ از اینکه بیرون چه خبره که باعث شده این هسته به تنهایی استفاده بشه، در این‌همون لحظه ساختارِ بی‌نقصِ شهر امپراتور الهی ترک برداشته. ما می‌تونیم این نقطه ضعف رو پیدا کنیم و ازش بهره ببریم!»
مردمکِ چشمانِ فانگ دی چانگ گشاد شد و در حالی که‌محدود با هیجان به شن شانگ نگاه می‌کرد، گفت: «فکر خوبیه! بیا‌بیماریِ با هم همکاری کنیم و رازِ شهر امپراتور الهی رو کشف کنیم.»
در همان زمان.
غار اهریمن دیوانه.
لایهٔ هشتم.
میدان دائوی‌رسیده نیلوفر سبز، بر‌تزکیهٔ فراز کوه کتاب.
پری یو شیو بر قلهٔ کوه کتاب نشسته بود. درونِ روزنهٔ جاودانش، گویِ‌هشتی یادگیریِ شهر امپراتور الهی پرتوهای نورش را می‌گسترانید و با دیگر گوهای جاودانِ پری‌بازگشتند یو شیو همراه می‌شد تا حرکت کشنده‌ای از مسیر انسان را شکل دهد —
یادگیری بی‌پایان!
در میانه و‌کرد دامنهٔ کوه کتاب، تزکیه‌گرانِ‌می‌یافت گویِ بی‌شماری حضور داشتند.
درخششِ حرکت کشنده به رنگِ آبیِ روشن‌هشت بود؛ به پایین سرازیر گشت و تمامیِ‌فانی این تزکیه‌گران گو را در بر گرفت.
بدن‌هایشان به شدت لرزید.
«این دیگه چیه؟!»
حالت چهرهٔ جاودانه‌ها دگرگون‌سرعت شد و حیرتی عمیق‌توجهی وجودشان را فرا گرفت.
ژرفایِ وصف‌ناپذیری از دائوی‌سطح اعظم، همچون رودخانه‌ای ملایم‌برخوردار به اعماقِ قلب‌هایشان جاری گشت.
سطح تبحرِ‌چهره‌اش این جاودانه‌ها شروع‌فریاد به افزایش کرد!
«واقعاً همچین حرکت کشندهٔ شگفت‌انگیزی توی‌گویِ این دنیا وجود داره! اگه خودم‌سوی تجربه‌ش نمی‌کردم، اصلاً نمی‌تونستم تصورش رو بکنم!»
«این آموزشِ‌احساس حکیمه، حکیم چقدر‌سوی بخشنده و مهربونه!»
بسیاری از جاودانه‌ها چنان تحت تأثیر قرار گرفتند که در دم‌محدود اشک ریختند. برخی دیگر بر زمین زانو زدند و در برابر‌بیماریِ پری یو شیو که بر قلهٔ کوه بود، سر تعظیم فرود آوردند.
همهٔ آن‌ها جاودانه‌هایی نامتعارف بودند،فریاد اما اکنون داشتند سنتی‌ترین روشِ‌هالهٔ تزکیهٔ گو را دریافت می‌کردند.
همهٔ آن‌ها به خوبی می‌دانستند‌هالهٔ که بالا بردنِ سطح تبحر‌کرد تا چه اندازه دشوار است!
این حقیقتاً برای‌کرد آن‌ها رویاروییِ بخت‌آورِ‌گسترش بی‌سابقه‌ای به شمار می‌رفت!
چین دینگ لینگ در درون بسیار هیجان‌زده بود و با خود اندیشید: «در این دنیا، واقعاً روش‌های دیگری‌نمی‌خورد هم به جز قلمروهای رؤیا برای بالا بردن سطح تبحر وجود داره. مسیر انسان... والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین از‌متراکمِ قبل نقشه‌هاش رو تا این حد پیش برده بوده. قطعاً تصمیم دربار آسمانی برای توسعهٔ مسیر انسان اشتباه نیست!»
اعضای دربار آسمانی با رهبریِ او، در‌چیه کنار یکدیگر نشستند و چشمانشان را بستند‌احساس تا با آرامش به درکِ این مفاهیم بپردازند.
پری یو شیو چشمانش‌نیز را اندکی گشود و با‌احساس نگاهی به پایینِ پایش نگریست.
عرق بر پیشانی‌اش نشسته بود و‌گسترش تمامیِ افکارِ ذهنش را برای حفظِ‌منطقهٔ این حرکت به کار گرفته بود.
یادگیری بی‌پایان، روشی از مسیر انسان بود‌هشت که ارزشی راهبردی داشت و سودمندیِ آن‌فانی برای هر ابرنیرویی، فراتر از حد تصور بود.
بزرگ‌ترین مزیتِ آن این بود که معنای حقیقیِ‌پیِ کاربر را مصرف نمی‌کرد، بلکه به جای آن،سرعت معنای حقیقی را در ذهنِ اهداف خلق می‌کرد!
جاودانه‌های مسیر قانون و مسیر خرد‌گویِ در مقایسه با سایر مسیرها، در‌سوی استخراجِ معنای حقیقیِ خویش مهارت بیشتری داشتند.
زمانی که سایر تزکیه‌گران گو معنای‌گسترش حقیقی را دریافت می‌کردند، سطح تبحرِ آن‌ها‌مرکزیِ در مسیرِ مربوطه به شدت افزایش می‌یافت.
اما تزکیه‌گرِ گویی که معنای حقیقیِ خود‌هشت را استخراج می‌کرد، با افتِ سطح تبحر‌فانی مواجه می‌شد و این خسارات غیرقابل‌جبران بود.
به همین دلیل بود‌گشت که معنای حقیقی در دنیا‌نیز تا این حد کمیاب بود.
یادگیری بی‌پایان، حرکت کشنده‌ای بود که از سطح‌هشتی تبحرِ پری یو شیو، قلمروِ نهانِ آسمان و‌نشان زمین، کوه کتاب، و همچنین گویِ یادگیری بهره می‌گرفت.
این حرکت می‌توانست‌کرد معنای حقیقیِ جدیدی در‌می‌یافت ذهنِ اهداف پدید آورد.
به محض اینکه معنای حقیقی خلق می‌شد،هشت بی‌درنگ توسط تزکیه‌گر گو جذب می‌گشت و‌فانی باعث می‌شد سطح تبحرِ مربوطهٔ او افزایش یابد.
این بزرگ‌ترین مزیتِ حرکت کشندهٔ یادگیری‌دیگه بی‌پایان به شمار می‌رفت؛ چرا که‌جاودانِ سطح تبحرِ هیچ‌کس را مصرف نمی‌کرد.
اما هم‌زمان، این‌پیِ مزیت نقطه ضعف آن‌جاودانِ نیز به شمار می‌رفت.
زیرا معنای حقیقی که‌سرعت با این حرکت کشنده‌توجهی پدید می‌آمد، محدودیت‌هایی داشت.
این محدودیت،رسیده خودِ تزکیه‌گران‌سطح گو بودند.
استعداد، قدرتِ درک و تجربیات شخصیِ‌دیگه تزکیه‌گر گو، عواملی بودند که تولید‌جاودانِ معنای حقیقی را برایشان محدود می‌کردند.
ژرفای نهفته در یک سطح تبحرِ یکسان، برای افراد مختلفی که‌سرعت در حال درک آن بودند، تفاوت داشت. اگر کسی به مرز توانایی‌اش‌دوی می‌رسید و دیگر قادر به درک این ژرفا نبود، دچار توهم می‌شد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، دیری‌سوی نپایید که تزکیه‌گران گو در‌ندادند کوه کتاب، توهماتی به چشم دیدند.
برخی از آن‌ها رویشِ نیلوفرهای طلایی را دیدند، برخی بارش‌شدت باران لاجوردی، عده‌ای فوران آبِ خونین و گروهی دیگر جنگل‌های استخوانی‌مثبت یا ققنوس‌های رنگین‌کمانی را دیدند که با صدای بلند غرش می‌کردند.
لحظه‌ای بعد، شخصی خون بالا آورد‌دیگه و پیش از آنکه از هوش برود،هشتی نالید: «من... من دیگه نمی‌تونم دوام بیارم!»
رفته‌رفته افراد‌چیه بیشتری به همین‌هالهٔ سرنوشت دچار شدند.
اما همچنان‌احساس برخی از تزکیه‌گران‌سوی گو مقاومت می‌کردند.
بدین ترتیب، تفاوتِ استعداد، تجربیات‌تزکیهٔ شخصی و قدرتِ درکِ تزکیه‌گران‌شدت گو به وضوح نمایان گشت.
اما تا زمانی که اعضای گروه چین دینگ لینگ به‌هالهٔ تزلزل افتادند و عرق بر پیشانی‌شان نشست، حدود نود درصد‌توجهی از جاودانه‌های بومیِ میدان دائوی نیلوفر سبز از پا درآمده بودند.
پری یو شیو در تأیید افکارش سر تکان داد و زمزمه‌سرعت کرد: «این بومی‌ها حتی اگه جاودانه هم بشن، باز هم در‌بازگشتند برابر انسان‌ها که بالاترین استعداد و هوش ذاتی رو دارن، حقیرن.»
پس از مدتی بررسی، او به درک‌می‌یافت روشنی از نقاط قوت و ضعف جاودانه‌هایِ‌اصلی میدان دائوی نیلوفر سبز دست یافته بود.
هنگامی که چین دینگ لینگ و‌رتبه بقیه به تزلزل افتادند، سایر تزکیه‌گران‌تفاوت گو در کوهستان از هوش رفته بودند.
بای تسانگ شوی از هوش رفت، ژو‌چیه شیونگ شین نیز از پای درآمد و‌احساس پس از آن‌ها جون شن گوانگ تسلیم شد.
سرانجام، تنها‌چیه سه عضو دربار‌هالهٔ آسمانی باقی ماندند.
آن‌ها چین دینگ لینگ،سرعت چه وِی و گو‌توجهی یوئه فانگ ژنگ بودند.
چشمان گو یوئه فانگ ژنگ غرق‌رتبه در خون شد؛ او پیش از‌تفاوت آنکه از هوش برود، نالید: «برادر...؟»
پس از او، چین دینگ‌فریاد لینگ نیز لبخند تلخی زد‌هالهٔ و هوشیاری‌اش را از دست داد.
چه وِی‌چیه تا لحظهٔ‌نیز آخر دوام آورد.
پری یو شیو در تأیید سر تکان‌می‌یافت داد و گفت: «از خالق مسیر سلاح جز‌بازگشتند این هم انتظار نمی‌رفت. هوم؟ انگار اشتباه می‌کردم.»
با چرخش نگاه پری یو شیو‌رتبه از چه وِی به سمت شهاب‌سنگی‌تفاوت در کوهپایه، حالت چهره‌اش ناگهان دگرگون شد.
این شهاب‌سنگ که به بزرگی‌فریاد یک فیل بود، در واقع‌هالهٔ یک جاودانه به شمار می‌رفت.
پیش‌تر، این شهاب‌سنگ در حالتی از نیمه‌هوشیاری فرو‌هشتی رفته بود. حتی پری یو شیو نیز انتظار نداشت‌ندادند که قدرتی مرموز در درون این سنگ انباشته شود.
اکنون، این قدرت مرموز به‌سوی اوج خود رسیده و تغییری‌ندادند کیفی در حال وقوع بود.
غرمب!
با صدایی رعدآسا، شهاب‌سنگ‌گشت متلاشی شد و نوری‌پیِ طلایی به هر سو تابید.
از میان آن‌پیِ نورِ خیره‌کننده و کورکننده،جاودانِ میمونی سنگی بیرون پرید.
میمون سنگی روی زمین فرود‌سوی آمد، گوش‌هایش را خاراند و‌ندادند فریاد زد: «محشره، واقعاً محشره!»
تلاپ!
در سویی دیگر، چه وِی‌فریاد که دیگر تاب تحمل نداشت،هالهٔ در دم از هوش رفت.
چهرهٔ پری یو شیو از پیش هم عجیب‌تر شد؛ او گفت: «این میمونِ‌گسترش سنگی زادهٔ آسمان و زمینه، واقعاً خارق‌العاده‌ست. حتی استعدادی باورنکردنی داره که از‌دیدند چه وِی هم بالاتره. با چنین ظرفیتی، قطعاً در آینده به درجات عظیمی می‌رسه!»
«شگفت‌انگیزه... شگفت‌انگیزه.»
«اما چه حیف... واقعاً حیف.»
پری یو‌چهره‌اش شیو پی‌درپی‌گشت آه می‌کشید.
منظور او از‌پیِ واژهٔ «شگفت‌انگیز»، والامقامِ‌گویِ اهریمنِ بی‌کران بود.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران، غار اهریمن دیوانه را خلق کرده بود. فرایند اشتقاقِ نشان‌های‌مرکزیِ دائو مسیر آسمانِ جدید بیش از یک میلیون سال به طول انجامیده و‌امپراتور نتایج شگرفی به بار آورده بود. این میمون سنگی، گواه همین مدعا بود!
ظرفیت و قدرتِ درکِ این میمون سنگی‌هشت حتی از اعضای دربار آسمانی نیز فراتر می‌رفت؛جاودانه او توانسته بود چه وِی را مغلوب کند!
اگر این میمون سنگی به‌خوبی پرورش می‌یافت‌چیه و با موفقیت رشد می‌کرد، چه‌بسا در‌احساس آینده مسیرِ مختصِ خود را پایه‌گذاری می‌کرد.
اما مقدر شده بود که این‌گویِ میمون سنگی پایان اسفناکی داشته باشد؛سوی او نمی‌توانست مدت زیادی زنده بماند.
او تنها برای این‌سرعت به وجود آمده بود که‌نشان قربانیِ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران باشد!
حتی دربار‌رسیده آسمانی نیز نمی‌توانست‌تزکیهٔ از جانش بگذرد.
زیرا او‌چهره‌اش یک انسانِ‌گشت خالص نبود.
به همین دلیل بود که‌هالهٔ پری یو شیو عبارتِ «چه‌کرد حیف» را به زبان آورد.
میمون سنگی تنها چند‌سرعت دقیقهٔ دیگر دوام آورد و‌نشان سپس بی‌هوش روی زمین افتاد.
پری یو شیو استفاده‌سطح از حرکت کشنده را متوقف‌مکان کرد و به استراحت پرداخت.
هرچند او سطح تبحرِ خود را مصرف نکرده بود، اما بهای‌گویِ استفاده از این حرکت بسیار سنگین بود. افکار، جوهر جاودان و‌ندادند حتی طول عمرِ خودش، همگی در این راه صرف شده بودند.
دیری نپایید که‌پیِ جاودانه‌ها یکی پس از‌جاودانِ دیگری به هوش آمدند.
آن‌ها که قادر‌کرد به کنترل احساساتشان نبودند،می‌یافت فریاد شادی سر دادند.
سطح تبحرِ تمامیِ آن‌ها افزایش یافته بود؛ مشکلاتی که‌مکان معمولاً در حرکات کشنده یا دستورالعمل‌های گوی جاودانِ ناقص با‌تنها آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کردند، اکنون همگی قابل‌حل به نظر می‌رسیدند.
بسیاری از جاودانه‌ها حتی به‌فریاد ایده‌های جدیدی برای اصلاح حرکات‌هالهٔ کشندهٔ فعلی‌شان دست یافته بودند.
«ای بزرگ، از شما‌نیز سپاسگزاریم که دائو را‌هشتی به ما ارزانی داشتید!»
«فضیلتِ شما‌احساس در انتقالِ دائو‌سوی به ما، بی‌همتاست!»
جاودانه‌ها با میل‌اینکه و رغبتِ تمام،رتبه بر زمین زانو زدند.
پری یو شیو لبخندی زد و صدایش پیش از آنکه در‌گویِ سراسر دنیای نیلوفر سبز طنین‌انداز شود، در کوه کتاب پیچید: «سه‌ندادند روزِ دیگه، نشستِ دیگه‌ای برای انتقال دائو در کوه کتاب برگزار می‌کنم.»
جاودانه‌ها در بهت فرو‌نیز رفتند، اما لحظه‌ای بعد،هشتی غریوِ شادیِ رعدآسایی طنین‌انداز شد.
سه روز بعد، نه‌تنها در خودِ کوه‌می‌یافت کتاب، بلکه شمار زیادی از استادان گو‌اصلی نیز در کوهپایهٔ آن گرد هم آمدند.
استادان گو تنها می‌توانستند کوه کتاب را احاطه‌برخوردار کنند و اجازهٔ صعود نداشتند؛ در کوهپایه و‌چندان دامنه‌های کوه، جاودانه‌هایِ جدیدِ بسیاری حضور یافته بودند.
این جاودانه‌ها از دنیاهای کوچکِ مختلفی آمده بودند؛ آن‌ها با شنیدن‌گویِ این خبر که بزرگی در حال انتقالِ دائو در کوه کتاب‌ندادند است، با پای خود آمده بودند تا از این فرصت بهره‌مند شوند.
پری یو شیو بار‌نیز دیگر حرکت کشندهٔ یادگیری‌هشتی بی‌پایان را به کار گرفت.
با پدیدار شدن‌کرد توهمات، هر کس منظرهٔ‌می‌یافت متفاوتی به چشم دید.
«دارم کلی گل می‌بینم!»
«چقدر سرِ‌چهره‌اش خوک تو‌گشت آسمون پرواز می‌کنه...»
«پری، فرار نکن،پیِ نمی‌تونی از دستم‌گویِ در بری! هه‌هه‌هه...»
«اون عوضی کارش تمومه،سرعت دارم بهت می‌گم، حتی یه‌نشان جاودانه هم نمی‌تونه نجاتش بده!»
«مرد رؤیاهای من یه قهرمانِ بی‌بدیله که‌هشت سوار بر یه ابر رنگین‌کمونی میاد و باهام‌جاودانه ازدواج می‌کنه... با اینکه خودم هم یه مردم.»