چپتر 2059: نیات عمیق‌تر بهشت زمین
0وو شوای با شنیدن‌می‌گرفت این خبر برای اولین بار،بریدن مبهوت ماند و پرسید: «چی؟»
والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین به خیرخواهی و مهربانی شهرت داشت، چه کسی از طبیعت او خبر نداشت؟ او تمام‌ممکنی عمر خود را صرف جبران ویرانی‌هایی کرد که روحِ شبح به بار آورده بود، او حتی یک روش تهاجمی‌نُه هم نداشت. تمام اعمال و سخنانش برای هدایت مردم به مسیر مهربانی بود و از کمک به دیگران لذت می‌برد.
آیا شمار کسانی که یاری‌شان کرده بود، تنها به میلیون‌ها یا ده‌ها میلیون نفر می‌رسید؟ در واقع، نه‌تنها انسان‌ها،بارها بلکه حتی انسان‌های دگرگونه و جانورانِ ازلیِ افسانه‌ای نیز از یاریِ او بهره‌مند شده بودند. او حتی بارها برای‌دریای ترمیم کوه‌ها و رودها دست به کار شده بود و نقاط منابع طبیعی آسمان و زمین را مدیریت می‌کرد.
بهشتِ مردمان قارچی در مرز جنوبی، دربار امپراتوری مردمان‌نادیده دریایی در دریای شرقی و همچنین نهنگ اژدهای آبی،بهره همگی از یاریِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین برخوردار شده بودند.
والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین حتی میدان نبرد تناسخ در قاره مرکزی‌می‌کشت را خلق کرده بود. از آنجا که نمی‌خواست شاهد خونریزی میان‌گرفت جاودانه‌های قاره مرکزی باشد، آن را برای حل‌وفصل درگیری‌هایشان به کار می‌گرفت.
و اما فانگ یوان؟
او انسان‌ها را همچون بریدن علفزار می‌کشت، سرد‌بلکه و بی‌رحم بود. برای منافع شخصی‌اش، گوی تقدیر‌بهره‌مند را نابود کرد و شکوفایی بشریت را نادیده گرفت.
برای تزکیه، منابع را در همه‌جا‌نابود غارت می‌کرد. اخاذی می‌کرد، می‌دزدید، می‌ربود‌همه‌جا و از هر روش ممکنی بهره می‌گرفت.
به هر جا که‌می‌گرفت قدم می‌گذاشت، خون و‌همچون فاجعه به جا می‌گذاشت.
و اکنون که روحِ شبح مرده‌گوی بود، فانگ یوان به اهریمنِ شماره‌گرفت یک و بلامنازعِ جهان تبدیل شده بود!
عجیب نبود که والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین توانسته بود وجود فانگ یوان را استنتاج کند، هر نُه والامقام‌بودند دیگر نیز همین کار را کرده بودند. اما والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین واقعاً می‌خواست فانگ یوان وارث او‌امپراتوری شود؟ او می‌خواست تمام نیروهای بهشتِ زمین به فانگ یوان کمک کنند تا به جایگاه یک والامقام صعود کند؟
این موضوع‌منافع به شکلی‌گوی باورنکردنی عجیب بود!
نخستین افکار وو شوای پس از‌فانگ واکنش نشان دادن این بود: «نکنه‌سرد والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین دیوونه شده؟»
بلافاصله پس از آن، وو شوای اندیشید: «نکنه والامقامِ جاودانِ‌بشریت بهشتِ زمین می‌خواد بدن اصلیِ من به آدم خوبی تبدیل‌بهره بشه؟ این کار دقیقاً با سبک رفتار اون جور درمیاد.»
در واقع همین‌طور بود.
فانگ یوان یک اهریمن بود.
با پخش شدن اخبار نبرد پیشین، جهان در‌همچون شوک فرو می‌رفت و عنوان فانگ یوان به عنوان‌تقدیر اهریمن شماره یک جهان، مورد تأیید همگان قرار می‌گرفت!
اگر چنین اهریمنی می‌توانست تغییر رویه دهد‌تقدیر و در مسیر حق گام بردارد، قطعاً‌همه‌جا برای جهان و مردمانش خبر خوشایندی بود.
وو شوای در شوک بود، اما‌نه‌تنها فانگ یوان چهره‌ای بی‌حالت داشت و‌ازلیِ هیچ احساسی در ظاهر نشان نمی‌داد.
زیرا پیش از برقراری‌گوی ارتباط با لو وِی یین،نادیده چنین سخنانی را شنیده بود.
فانگ یوان صحنهٔ آن‌می‌گرفت زمان در جزیرهٔ سنگیِ نیلوفر‌بریدن سرخ را به یاد آورد.
هنگامی که والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین به جزیرهٔ نیلوفر سنگی‌بشریت رسید و با ارادهٔ نیلوفر سرخ سخن گفت، اشاره کرده‌بهره بود که می‌خواهد فانگ یوان را به عنوان وارث خود برگزیند.
به همین منظور، والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین‌انسان‌ها گوی حسرت را با خود برد و‌نیز آن را درون نهنگ اژدهای آبی قرار داد.
به همین دلیل، رویدادهای آینده به وقوع پیوست؛بشریت فانگ یوان وارد غار-بهشتِ نهنگ اژدهای آبی شد، گوی‌ممکنی حسرت را برداشت و شن شانگ را آزاد کرد.
در آن زمان، به نظر می‌رسید مأموریت نهایی تابلوی شایستگی قصد داشت فانگ یوان را به ماندن در‌نابود غار-بهشت دعوت کند تا با پذیرش مأموریت، مالک جدید نهنگ اژدهای آبی شود. اما فانگ یوان تسلیم وسوسه‌مرده نشد؛ او تصمیم گرفت آنجا را ترک کند و برای نابودی گوی تقدیر، در جنگ تقدیر شرکت کند.
پس از جنگ تقدیر، لو وِی یین‌تقدیر با فانگ یوان تماس گرفت و اعلام‌همه‌جا کرد که می‌خواهد به او کمک کند.
این دو موضوع‌نفر در اصل به‌نه‌تنها یکدیگر مرتبط بودند.
از این رو، پذیرش‌گوی این موضوع برای فانگ‌بشریت یوان چندان دشوار نبود.
«از وقتی دوباره متولد شدم، میراث‌های حقیقیِ والامقام‌های زیادی‌بریدن رو به دست آوردم. اینا سرمایه‌گذاری‌های والامقام‌های گذشته‌ست، اونا از‌شکوفایی من به عنوان ابزاری برای نابودی گوی تقدیر استفاده کردن.»
«اولش فکر می‌کردم والامقامِ جاودانِ بهشتِ‌گوی زمین هم همین ایده رو داره، اما‌تزکیه کی فکرشو می‌کرد نیات عمیق‌تری داشته باشه.»
افکار در ذهن فانگ‌می‌رسید یوان همچنان جرقه می‌زدند‌بلکه و با یکدیگر برخورد می‌کردند.
این بزرگ‌ترین مخمصهٔ زندگی‌اش بود، تجربه‌ای که واقعاً او را تا یک‌قدمی مرگ پیش برد.می‌دزدید خطرناک‌ترین لحظه زمانی بود که روحِ شبحِ غول‌پیکر حرکت کشندهٔ خوردن قلب را روی او‌عجیب اجرا کرد؛ در آن لحظه فانگ یوان واقعاً بی‌دفاع بود و چاره‌ای جز قمار نداشت.
بنابراین، او خود را مجبور به خندیدن کرد و با نقابِ بی‌نقصی که بر چهره زد، موفق‌تقدیر شد جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه را فریب دهد تا به روحِ شبح حمله کرده و به او‌فاجعه خیانت کند. این کار باعث توقف حرکتِ خوردن قلب شد و به او اجازه داد زنده بماند.
در آن زمان، فانگ‌منافع یوان تنها نیم‌قدم با‌نابود ورود به گور فاصله داشت.
علت این‌میلیون وضعیت پرخطر‌می‌رسید چه بود؟
از بیرون، روحِ شبح در تعقیبش‌نابود بود و تلاش می‌کرد گوی جنین جاودانِ‌غارت فرمانروا و قلمروهای رؤیا را پس بگیرد.
از درون، نقشهٔ والامقامِ اهریمنِ نیلوفر سرخ در کار بود؛ او‌می‌کشت از سه هزار نشانِ دائوی مسیر آسمان استفاده کرد تا فانگ‌گرفت یوان را مهار کند و قدرت مبارزه را از او بگیرد.
گوی تقدیر نابود شده بود و فانگ یوان دیگر هیچ ارزشی‌نادیده نداشت. هر چقدر هم که در گذشته کمک دریافت کرده بود،می‌گذاشت در این لحظه با واکنشی به همان نسبت شدید روبرو می‌شد!
تمام والامقام‌هایی که روی فانگ یوان‌نه‌تنها سرمایه‌گذاری کرده بودند نیز او را‌ازلیِ رها کردند؛ آن‌ها نیت کشتار قاطعانه‌ای داشتند.
در چنین وضعیتی، یک والامقام از بقیه متمایز‌بشریت شد؛ او در لحظه‌ای حیاتی دست یاری دراز کرد‌ممکنی و فانگ یوان را از قعر مغاک بیرون کشید.
نیت والامقامِ‌حل‌وفصل جاودانِ بهشتِ‌می‌گرفت زمین چه بود؟
او از‌سرد فانگ یوان‌منافع چه می‌خواست؟
چرا فکر می‌کرد‌نفر فانگ یوان به‌نه‌تنها یک والامقام تبدیل می‌شود؟
چرا با وجود هزینهٔ‌گوی هنگفت، می‌خواست به فانگ یوان‌نادیده کمک کند تا والامقام شود؟
در محاصرهٔ‌حل‌وفصل خاکِ قهوه‌ای،می‌گرفت چیِ زمین می‌غرید.
زمینِ پرنده همچنان در‌منافع درونِ رگِ عظیمِ زمین‌نابود به حرکت خود ادامه می‌داد.
فانگ یوان در حالی که سکوت را می‌شکست، نگاهش برقی زد و با لحنی کاوشگرانه‌یاریِ پرسید: «طبق درکِ من، توی پیشگوییِ سه والامقام، والامقامِ بعدی والامقامِ جاودانِ رؤیای بزرگه. یعنی والامقامِ‌مردمان جاودانِ بهشتِ زمین فکر می‌کنه من ظرفیت تبدیل شدن به والامقامِ جاودانِ رؤیای بزرگ رو دارم؟»
لو وِی یین پاسخ داد: «پیشگوییِ سه والامقام برای همه شناخته‌شده‌ست، اما‌همه‌جا الان که گوی تقدیر نابود شده، آینده دیگه قطعی نیست. ممکنه والامقامِ‌مرده جاودانِ رؤیای بزرگ ظهور کنه، اینم ممکنه که چنین اتفاقی نیفته، مگه نه؟»
«فانگ یوان، نیازی نیست بیشتر از این بگی. وقتی از بهشتِ مردمان‌سرد قارچی دیدن کنی و معنای حقیقیِ بهشتِ زمین رو دریافت کنی، همه‌چیز‌همه‌جا رو می‌فهمی. اون موقع، قطعاً با شور و شوق ازت استقبال می‌کنم.»
لو وِی یین‌بی‌رحم لبخندی زد، اما دیگر‌تقدیر تمایلی به صحبت نداشت.
پس از این نبرد، اطمینان داشت‌نه‌تنها که فانگ یوان به بهشت مردمان‌ازلیِ قارچی خواهد رفت، اما نه اکنون.
لو وی یین از هوشیاری‌تقدیر فانگ یوان خبر داشت؛ او‌گرفت فردی بی‌رحم اما بی‌نهایت محتاط بود!
با وجود اینکه لو وی یین در این‌همچون نبرد سهم عظیمی داشت، اگر فرصتی دست می‌داد،گوی فانگ یوان قطعاً او را از پای درمی‌آورد.
اما لو وی یین محتاطانه عمل کرده و هیچ فرصتی به فانگ یوان نداده بود. هنگامِ خودویرانگریِ روحِ شبح، او وو‌قدم شوای و نیایِ دریای چی را نجات داد. با این کار، هم حسن نیتش را ابراز کرد و هم به فانگ‌واقعاً یوان نشان داد که راهی برای گریز دارد؛ به همین دلیل فانگ یوان اجازه داد وارد دژِ کوهِ سنگینِ خاکِ آرام شود.
با رسیدن به خاک پرنده، از آنجا که روشی‌انسان‌های برای کنترل آن در دست داشت، ارزش خود را‌بودند حفظ کرد و فانگ یوان از کشتنش منصرف شد.
اما اگر از هوش می‌رفت، فانگ یوان پیش‌بشریت از جستجوی روحِ لو وی یین و پی‌بردن‌می‌ربود به تمام جزئیات، بی‌درنگ ضربهٔ مهلک را فرود می‌آورد.
سرانجام، فانگ یوان‌درگیری‌هایشان تصمیم گرفت در‌فانگ میانهٔ راه جدا شود.
مصیبت بی‌شمار او را‌منافع آزار می‌داد؛ اکنون مهم‌ترین کار،شکوفایی برطرف کردنِ این معضل بود!
قدرت نبردش در حال حاضر‌واقع پایین بود، وگرنه حتماً به‌دگرگونه لو وی یینِ تضعیف‌شده حمله می‌کرد.
پیش از رفتن، لو وی یین با صداقتی فراوان به فانگ یوان گفت: «فانگ یوان، مطمئنم الان کاملاً از اوضاع باخبری.خون همهٔ والامقام‌ها می‌خوان تو رو بکشن، و این تنها گرفتاریِ تو نخواهد بود. وقتِ خیلی کمی برامون مونده؛ شرایطِ فعلی حتی از‌شود نبردِ تقدیر هم خطرناک‌تره. اگه دست‌دست کنیم، مرگِ وحشتناکی در انتظارمونه. برای همین، امیدوارم هر چه زودتر به بهشت مردمان قارچی بیای.»
فانگ یوان سر تکان‌می‌گرفت داد و به همراه وو‌بریدن شوای آنجا را ترک کرد.
آن دو جاودانه رگهٔ زمین را ترک کرده‌نابود و به سمت بالا رفتند. یک ساعت بعد،اخاذی به سطح زمین رسیدند و در صحرایی پدیدار گشتند.
تا شعاع‌میلیون هزار لی، هیچ‌چیز‌واقع به چشم نمی‌خورد.
وو شوای ناگهان لبخند زد و گفت: «انگار لو وی یین تو دردسر‌غارت افتاده. با کمکی که این بار به ما کرد و از طرفی چون رهبرِ‌بلامنازعِ یه گروه از انسان‌های دگرگونه‌ست، قطعاً زیر فشار جناح حقِ مرز جنوبی قرار می‌گیره.»
فانگ یوان سر تکان داد: «این واقعاً براش دردسرسازه. خاندان وو رهبریِ جناح حقِ مرز جنوبی رو‌تقدیر بر عهده داره و رهبرشون، وو یونگ، آدم جاه‌طلب و سرسختیه؛ عمراً این فرصت رو از دست بده.اکنون اما با سیاست‌هایی که از لو وی یین سراغ دارم، مطمئنم از قبل راهی برای حلش پیدا کرده.»
وو شوای دوباره پرسید: «قبل‌شخصی‌اش از رفتن، لو وی یین‌بشریت فقط می‌خواست ما رو بترسونه؟»
چهرهٔ فانگ یوان جدی بود؛واقع او به آرامی سرش را‌دگرگونه به نشانهٔ نفی تکان داد.
ذهن وو‌منافع شوای درگیر‌گوی و سنگین شد.
فانگ یوان گفت: «راه بیفت،اما الان باید تجدید قوا کنیم؛علفزار واقعاً وقتِ دیگه‌ای برامون نمونده!»
درون رگهٔ زمین.
درون خانهٔ گویِ جاودانِ دربار آسمانی، چین دینگ لینگ با چشمانی گشاد و‌افسانه‌ای لبریز از خشم خیره مانده بود؛ او در حالی که دندان قروچه می‌کرد و‌طبیعی مشت‌هایش را محکم گره کرده بود، غرید: «اون اهریمن، فانگ یوان، واقعاً فرار کرد!»
این همان صحنه‌ای بود که‌تقدیر هرگز نمی‌خواست ببیند، اما به‌گرفت هر حال رخ داده بود.
درون محرابِ بخت و‌می‌گرفت بلا، بینگ سای چوان نیز‌بریدن آهی از سرِ درماندگی کشید.
هرگز گمان نمی‌کرد چنین اتفاقی بیفتد؛ روحِ شبحِ قدرتمند و باابهت از پای درآمده بود، در حالی که فانگ‌ممکنی یوان که در حال گریز از چنگشان بود، موفق به فرار شد. بزرگ‌ترین غافلگیری، لو وی یین بود؛ این‌نُه وارثِ بهشتِ زمین به‌هیچ‌وجه لیاقت حضور در جناح حق را نداشت، او مایهٔ ننگِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین بود!
البته، ماجرای رگهٔ‌نفر زمین و خاک پرنده‌انسان‌ها نیز در میان بود.
پنج منطقه یکپارچه شده و دیوارهای منطقه‌ای از بین رفته بودند؛ تمام توجهِ جاودانه‌های پنج منطقه به نبرد تقدیر‌قدم معطوف شده بود. هنوز پیامدهای نبرد فروکش نکرده بود که امواج چی پدیدار گشتند و تمام جاودانه‌ها را درگیر‌دیگر مقابله با خود کردند. در این برهه، تقریباً هیچ‌کس زمان یا انرژیِ کافی برای کاوش در تغییراتِ زیرزمین را نداشت.
رگهٔ زمین شگرف و پهناور بود؛ همچون رودِ زردِ خروشانی‌علفزار به نظر می‌رسید که هیاهو و غرش‌های عظیمی به پا می‌کرد.نادیده سفر در دلِ این رگهٔ زمینِ متلاطم، به‌هیچ‌وجه کار آسانی نبود.
خاک پرنده‌ای که فانگ یوان بر آن سوار بود، پیش از‌نادیده این ناپدید شده بود؛ جاودانه‌ها با مشقتِ فراوان در زیر زمین‌می‌گذاشت پیش می‌رفتند و امیدشان برای دستگیری فانگ یوان لحظه‌به‌لحظه کم‌رنگ‌تر می‌شد.
نگاه جاودانه‌ها به هر سو که می‌افتاد، انبوهی از منابع‌دگرگونه مسیرِ خاک را در اطراف رگهٔ زمین می‌دیدند. و در‌ترمیم اعماقِ رگهٔ زمین، مواد جاودانی با کیفیتی به‌مراتب بالاتر یافت می‌شد.
«با تغییراتِ آسمان و‌گوی زمین، حتی خاک هم‌بشریت این‌قدر غریبه و ناآشنا شده.»
«این منابعِ مسیرِ خاک خیلی سنگینن؛ بیرون‌یوان کشیدنشون از رگهٔ زمین حسابی دردسرسازه، مگه اینکه‌شخصی‌اش کسی تبحر فوق‌العاده‌ای تو مسیرِ خاک داشته باشه.»
«فقط با همین منابع مسیرِ خاک که تو راه دیدیم، اگه بتونیم درست ازشون استفاده‌غارت کنیم، قطعاً ورق برمی‌گرده. فرقهٔ روح باستانی که صاحب این ژرفای زمینه، حسابی سود می‌کنه؛جهان اگه بتونن این منابع رو مال خودشون کنن، بی‌شک به نیروی به‌مراتب قدرتمندتری تبدیل میشن!»
این افراد از نخبگانِ بالاترین‌واقع رده‌های جاودانه‌ها بودند و از‌دگرگونه دانش و درکِ شگرفی بهره می‌بردند.
منابع زیرزمینی به‌شدت فراوان بود و این موضوع پیامدهای عظیمی به‌تزکیه دنبال داشت. یافتنِ روشی برای استخراج کارآمدِ این منابع و بهره‌برداری‌فاجعه از آن‌ها، می‌توانست معادلاتِ قدرتِ کل جهان را در آینده دگرگون سازد.
«زود باشین، چند تا کرم گوی یدکی بیارین‌همچون بیرون؛ سیصد تای دیگه از بین رفتن. کی می‌تونه‌تقدیر کمکم کنه تا کرم‌های گوی جدید رو جایگزین کنیم؟»
هنگام حرکت در این رگهٔ زمین، خانه‌های گویِ جاودان‌شکوفایی در معرض هجومِ چیِ خاک قرار می‌گرفتند و رفته‌رفته‌می‌ربود نشان‌های دائوی مسیرِ خاکِ بیشتری بر بدنهٔ آن‌ها حک می‌شد.
تنها خانه‌های گویِ جاودانِ مسیرِ خاک از این‌بلکه قاعده مستثنا بودند؛ خانه‌های گویِ جاودانِ سایر مسیرها‌بهره‌مند نمی‌توانستند برای مدت طولانی درون رگهٔ زمین دوام بیاورند.
«خیلی وقته‌منافع که فانگ‌گوی یوان ناپدید شده.»
«مگه اینکه ما هم‌می‌گرفت بتونیم یه جزیرهٔ پرنده مثل‌بریدن مال اونا پیدا کنیم، وگرنه...»
«مشخصه که اون لو وی یین روشی برای کنترل‌شکوفایی جزیرهٔ پرنده داشته. اون وارثِ بهشتِ زمینه؛ در گذشته، والامقامِ‌ممکنی جاودانِ بهشتِ زمین هم تمرکزش روی تزکیهٔ مسیرِ خاک بود.»
جاودانه‌های دربار آسمانی این موضوع‌واقع را صراحتاً به زبان نمی‌آوردند،دگرگونه اما در دل قصد عقب‌نشینی داشتند.
چین دینگ لینگ خاموش ماند؛ او به‌هیچ‌وجه راضی به این کار نبود، اما واقعیت این‌می‌دزدید بود که فانگ یوان درست جلوی چشمانشان موفق به فرار می‌شد! او می‌دانست که فانگ‌عجیب یوان مدت‌هاست از چنگشان گریخته و اکنون تقریباً هیچ امیدی برای دستگیری‌اش باقی نمانده است.
با این وجود،درگیری‌هایشان ناخودآگاه همچنان به‌فانگ سکوتش ادامه داد.
پس از این نبرد، هراسش از فانگ یوان چندین برابر شده بود. روحِ‌تزکیه شبح شخصاً به تعقیبش رفته بود، اما نتوانست جانش را بگیرد؛ در عوض،مرده این فانگ یوان بود که موفق شد روحِ شبح را از پای درآورد!
«گو یوئه‌میلیون فانگ یوان... در‌واقع نهایت دست‌کمت گرفتم.»
«جای تعجب نیست که حتی تزکیه‌گرِ‌نابود مسیرِ خرد، پری زی وی، بارها‌همه‌جا و بارها از تو شکست خورد.»
«صبر کن‌حل‌وفصل ببینم... اعضای‌می‌گرفت فرقهٔ سایه کجان؟»