چپتر 2140: ایجاد رگه‌های دائو
0در درونِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا.
پروانه‌ای عظیم‌پراکندگی در آسمان‌نشان‌های بال می‌زد.
این پروانه سراسر سپید بود و نوری ابری و برازنده از خود ساطع می‌کرد.رده سرعتش گاه تند بود و گاه کُند؛ آن‌گاه که اوج می‌گرفت، گویی در دم‌تزکیه‌گر جابه‌جا می‌شد و آن‌گاه که کُند می‌گشت، خرامان چون برگ‌های رقصان در باد حرکت می‌کرد.
این یک حرکت‌پراکندگی کشندهٔ توتم بود؛دائوی پروانهٔ نورِ ابری.
حرکات کشندهٔ توتمی که ژان بو‌جمله دو از «آسمان رنگارنگ تلفیق هزاران جانور»طلایی با خود آورده بود، ارزشی شگرف داشتند.
این حرکات کشندهٔ توتم، بر پایهٔ‌شخصِ رده‌بندی‌شان به سه دسته تقسیم می‌شدند:اندک توتم‌های پایه، توتم‌های بی‌همتا و ابرتوتم‌ها.
هزاران توتم پایه یافت می‌شد؛ از‌هیچ‌یک جمله ببرِ قدرتِ پایتختِ تاریک، توتمِ ناقوسِ‌وجودِ طلایی، توتمِ عقابِ باران و دیگر موارد.
پس از آنکه تزکیه‌گرانِ «آسمان رنگارنگ تلفیق هزاران جانور» یک‌قرار توتم پایه را پالایش می‌کردند، پیوسته آن را توسعه می‌دادند‌افسانه‌ها تا به توتمی بی‌همتا و مختص به خودشان بدل گردد.
این توتم‌ها برای‌بی‌همتا هر یک از‌جمله جاودانه‌ها متفاوت بود.
برای نمونه، ژان بو دو عقابِ باران و ماهیِ تندر را در هم آمیخت و توتمِ کون‌پنگ‌دلِ را خلق کرد که توتمِ بی‌همتای او به شمار می‌رفت. دیگران قادر به تقلید از آن نبودند،باور چرا که این توتم پیوندی تنگاتنگ با پراکندگی و گسترهٔ نشانهای دائوی شخصِ ژان بو دو داشت.
فراتر از‌افسانه‌ها توتم‌های بی‌همتا،شنیده ابرتوتم‌ها قرار داشتند.
شمارِ این توتم‌ها بی‌نهایت اندک بود‌دائوی و چنان کمیاب بودند که تنها‌بی‌نهایت در دلِ شایعات و افسانه‌ها یافت می‌شدند.
ژان بو دو تنها نامشان‌یافت را شنیده بود و هرگز‌تاریک هیچ‌یک را به چشم ندیده بود.
بسیاری از تزکیه‌گرانِ گویِ «آسمان رنگارنگ‌شخصِ تلفیق هزاران جانور» نیز نسبت به‌اندک وجودِ این رده از توتم‌ها تردید داشتند.
اما به باور‌نامشان فانگ یوان، چنین‌هیچ‌یک توتم‌هایی باید حقیقت می‌داشتند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «بر اساس افسانه‌ها، ابرتوتم‌ها می‌تونن تزکیه‌گر‌شمارِ گو رو ترک کنن و ماهیت مستقلی داشته باشن، توانایی تزکیه دارن‌هرگز و می‌تونن خودسرانه عمل کنن. مگه این دقیقاً همون چینگ چو نیست؟»
چینگ چو در اصل یک حرکت کشنده‌ببرِ بود، اما با تمهیداتِ والامقامِ جاودانِ نیلوفر‌عقابِ آغازین، به یک هیولای برهوتِ ازلی بدل گشت.
حتی والامقامِ بزرگی چون روحِ‌دائوی شبح نیز به دست چینگ‌شمارِ چو به زیر کشیده شد.
در نهایت، تمامیِ‌نامشان مسیرهای بی‌شمار به‌هیچ‌یک مقصدی واحد ختم می‌شدند.
با تزکیهٔ حرکات کشندهٔ توتم تا سرحدِ‌شخصِ کمال، آن‌ها نیز همچون چینگ چو، از یک‌کمیاب حرکت کشندهٔ بی‌جان به موجودی زنده دگرگون می‌گشتند.
از منظری‌پایه دیگر، پالایش گو‌یافت نیز همین‌گونه بود.
تزکیه‌گرانِ گو موادِ گویِ بی‌جانِ‌دائوی بسیاری را پالایش می‌کردند تا‌شمارِ کرم گویی زنده خلق کنند.
و کرم‌های گو و‌شنیده حرکات کشنده نیز در‌ندیده ذات خود یکسان بودند.
حیات، کرم‌های گو، حرکات‌گسترهٔ کشنده و دیگر چیزها، همگی‌فراتر تنها تجلیاتی از «دائو» بودند.
فانگ یوان در دل آهی کشید:جمله «حیف... فعلاً نمی‌تونم حرکات کشندهٔ توتم‌ناقوسِ رو به حرکات کشندهٔ ترکیبی ارتقا بدم.»
هنگامِ به کارگیریِ حرکات کشندهٔ توتم برای مقابله با دشمنان، این‌بی‌نهایت حرکات ناچار بودند بدنِ جاودانِ فرمانروا را ترک کنند و بدین‌هرگز ترتیب، دیگر تحت محافظتِ نشانهای آسمانی بی‌بند و بار قرار نمی‌گرفتند.
«شاید در آینده، وقتی تبحرم توی مسیر آسمان بالاتر‌بسیاری بره، بتونم با استفاده از نشانهای دائوی مسیر آسمان‌فانگ و حرکات کشندهٔ توتم، حرکات کشندهٔ ترکیبیِ توتم بسازم.»
فانگ یوان‌تنگاتنگ پیش از این‌نشان‌های برآوردهایی کرده بود.
سطح تبحرِ مسیر‌بی‌همتا آسمانِ او نیاز‌جمله به ارتقا داشت.
در واقع، تبحرِ‌گسترهٔ مسیر آسمانِ او پیوسته‌داشت در حال افزایش بود.
او پیوسته نشانهای دائوی مسیر آسمان را به نشانهای آسمانی بی‌بند و بار‌وجودِ پالایش می‌کرد و گوهای مسیر آسمان، نظیر گویِ جاودانِ رشکِ آسمان را به‌اساس کار می‌گرفت. این تجربیات، درک و بینشِ عمیقی از مسیر آسمان به او می‌بخشید.
اما مسیر آسمانِ او‌گسترهٔ هنوز تا رسیدن به‌داشت سطح استاد فاصلهٔ درازی داشت.
تبحرِ سطح استاد در‌ابرتوتم‌ها مسیر آسمان، نقطهٔ آغازین‌قدرتِ برای یک جهشِ کیفی بود.
فانگ یوان به‌گسترهٔ تزکیهٔ حرکات کشندهٔ‌شخصِ توتم ادامه داد.
تا به اینجای‌نامشان کار، او سرگرمِ انباشتنِ‌چشم حرکات کشندهٔ توتم بود.
فانگ یوان این حرکات کشندهٔ توتم را با دقت از‌قرار میان توتم‌های پایه برگزیده بود و پس از به کمال رساندنشان،نامشان آن‌ها را به سطح حرکات کشندهٔ رتبه هشت ارتقا داده بود.
پیدایشِ پیامی، خلوتِ‌بی‌همتا تزکیهٔ فانگ یوان‌جمله را بر هم زد.
فانگ یوان از‌گسترهٔ تزکیه دست کشید و‌داشت پیام را بررسی کرد.
این پیام‌افسانه‌ها از سوی لو‌هرگز وِی یین بود.
تمرکزِ نامه بر‌پراکندگی روشِ خلقِ مصنوعیِ‌دائوی رگه‌های زمین بود.
فانگ یوان با خرسندی در‌یافت دل اندیشید: «پس ایدهٔ من‌تاریک برای تغییر روزنهٔ جاودانِ فرمانروا عملیه.»
در این مدت، فانگ یوان فهرستِ تبادل را منتشر ساخته و سرمایه‌گذاریِ هنگفتی برای پرورشِ‌بودند جاودانه‌های زیردستش کرده بود. از این رو، قدرتِ زیردستانِ فانگ یوان افزایشی چشمگیر یافته بود؛وجودِ آن‌ها به‌شدت فعال شده بودند و برای انجام مأموریت‌ها در هر گوشه و کناری پیش‌قدم می‌شدند.
اوضاع در روزنهٔ‌نامشان جاودانِ فرمانروا دیگر‌هیچ‌یک به ثبات رسیده بود.
فانگ یوان برآورد کرد که پیش‌دائوی از فروپاشیِ دوبارهٔ زیست‌بوم، می‌تواند سه‌بی‌نهایت غار-بهشتِ دیگر را نیز الحاق کند.
اما این‌پایه برای فانگ‌ابرتوتم‌ها یوان راضی‌کننده نبود.
بهترین حالت آن بود که پیش از نبرد‌فراتر در غار اهریمن دیوانه، تمامیِ غار-بهشت‌ها را ببلعد‌تنها و قدرت خویش را تا سرحدِ کمال بالا ببرد.
بدین ترتیب، هنگامِ رویارویی با‌هرگز والامقام‌ها در غار اهریمن دیوانه،گویِ کارِ بسیار آسوده‌تری پیش رو می‌داشت.
با وجود این، حتی اگر فانگ یوان تمامیِ جاودانه‌های اتحادِ انسان‌های دگرگونه را‌اندک به درونِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا منتقل می‌کرد و نیایِ دریای چی را نیز برای‌بسیاری نظارت بر اوضاع می‌گمارد، باز هم قادر به الحاقِ تمامیِ غار-بهشت‌های دو آسمان نبود.
حتی در صورتِ توانایی‌ابرتوتم‌ها نیز، فانگ یوان دست‌قدرتِ به چنین کاری نمی‌زد.
در آن صورت، زیست‌بومِ روزنهٔ جاودانِ‌شخصِ فرمانروا یکپارچه در آشوب فرو می‌رفت‌اندک و با کوچک‌ترین غفلتی از هم می‌پاشید.
اکنون که فانگ یوان در محیطی امن به سر می‌برد، چنین تهدیدی بر‌وجودِ سرش سایه افکنده بود. هنگامِ نبرد با والامقام‌ها، اگر آنان به این نقطه‌اساس ضعف پی می‌بردند، بی‌گمان ترفندهای ویژه‌ای برای بهره‌برداری از آن در آستین داشتند.
در حقیقت، ستونِ بختِ نقره‌ایِ فانگ یوان سست و نامتراکم‌قرار بود؛ نشانهای آشکار که به او هشدار می‌داد والامقام‌ها به‌افسانه‌ها احتمال فراوان از این نقطه ضعفِ بارز بهره خواهند برد.
تکیهٔ صِرف بر نیروی انسانی راه به‌ببرِ جایی نمی‌برد. فانگ یوان ذهن خویش را‌عقابِ به کار گرفت و سرانجام چاره‌ای دیگر اندیشید.
آن چاره، ساختنِ رگه‌ها بود!
آسمان رگه‌های آسمان را‌شنیده داشت، زمین رگه‌های زمین را،بسیاری و انسان‌ها رگه‌های انسان را.
ماهیتِ این رگه‌ها بسیار شگرف و ویژه بود؛ آن‌ها‌فراتر نه تنها تجمعی از نشانهای دائو به شمار می‌رفتند، بلکه‌شایعات ویژگیِ پویایی و حرکت را نیز در خود نهفته داشتند.
رگه‌های آسمان هرچند بی‌شکل می‌نمودند، اما سرشار از نشانهای دائوی‌تاریک مسیر آسمان بودند. هم‌زمان، این نشانهای دائوی مسیر آسمان ایستا‌پالایش و بی‌تغییر نبودند، بلکه پیوسته در گردش و دگرگونی بودند.
از همین رو، هنگامی که امواج چی جهان را درمی‌نوردیدند، با هر بار فروکش کردنشان، میوه‌های برداشت‌دلِ چی پدیدار می‌گشتند. و در پهنهٔ دو آسمان، از آنجا که تقریباً تمامیِ غار-بهشت‌ها بر روی گره‌های‌باور رگه‌های آسمان بنا شده بودند، پیدایشِ میوه‌های برداشت چی شدتِ بیشتری یافت و به بلایی تمام‌عیار بدل گشت.
رگه‌های زمین نیز مشابه بودند.
پس از نبردِ تعقیب و گریز علیه فانگ یوان، رگه‌های زمین پدیدار‌بی‌نهایت شدند و در سراسر پنج منطقه گسترش یافتند. فانگ یوان، لو وی‌هیچ‌یک یین و دیگران از ویژگیِ حرکتِ رگهٔ زمین استفاده کردند تا به‌راحتی بگریزند.
چرا در روزنهٔ‌بی‌همتا جاودانِ فرمانروایِ فانگ یوان‌ببرِ وضعیت‌های غیرعادی رخ می‌داد؟
حقیقت و‌پراکندگی منشأ آن‌نشان‌های چه بود؟
گرهِ کار‌افسانه‌ها در کجا‌شنیده قرار داشت؟
هنگامی که فانگ یوان در‌نشان‌های این باره تحقیق کرد، پاسخی‌قرار که یافت بسیار تأمل‌برانگیز بود.
پاسخ این بود —ابرتوتم‌ها نشانهای دائویِ بدونِ تضاد‌قدرتِ در روزنهٔ جاودانِ فرمانروا!
در حالت عادی، باید میان نشانهای دائوی مختلف تضاد وجود‌شمارِ می‌داشت. اما در روزنهٔ جاودانِ فرمانروا هیچ خبری از این‌نامشان تضاد نبود؛ نشانهای دائویِ تمامی مسیرها با یکدیگر هماهنگ بودند.
هماهنگیِ بیش‌ازحد چیز خوبی نبود.
در این دنیا‌پراکندگی هیچ خوب یا‌دائوی بدِ مطلقی وجود نداشت!
درست مانند زمانی‌بی‌همتا که خاندان نی با‌ببرِ بلای شهاب‌سنگ روبه‌رو شد.
این بلای شهاب‌سنگ به‌شدت مخرب بود‌شخصِ و فانگ یوان مجبور شد شخصاً‌اندک برای رفعِ آن وارد عمل شود.
منشأ این بلای شهاب‌سنگ،شنیده تنها فورانِ بارانِ آتشی‌ندیده در آسمانِ سرخِ کوچک بود.
پس از آنکه فانگ یوان غار-بهشتِ دشتِ آتش را الحاق‌قرار کرد، نشانهای دائویِ مسیرِ آتشِ او جهشی عظیم یافتند که‌افسانه‌ها باعثِ بارشِ مکررِ بارانِ آتش در آسمانِ سرخِ کوچک شد.
و در میانِ تمامیِ این باران‌های آتش،ببرِ یک موج به رشدِ خود ادامه داد و‌باران اتفاقاً از میانِ یک دریاچهٔ زغال‌سنگ عبور کرد.
نشانهای دائویِ بارانِ آتش و نشانهای دائویِ دریاچهٔ زغال‌سنگ‌قرار با هم ادغام شدند و حرکتِ کشنده‌ای در سطح‌شایعات رتبه ۶ به نام بارانِ شهاب‌سنگ را شکل دادند.
با ورودِ بارانِ شهاب‌سنگ به آسمانِ نارنجیِ کوچک،ندیده این پدیده با نشانهای دائویِ سرِ راهش ترکیب‌اما شد و قدرتش تا سطح رتبه ۷ افزایش یافت.
هنگامی که به آسمانِ زردِ کوچک وارد‌شخصِ شد، با نشانهای دائویِ مسیرِ فلز ترکیب‌چنان گشت و قدرتش به رتبه ۸ رسید.
وقتی این بارش به بالای سرِ ارتش خاندان نی‌پایتختِ رسید، گستردگیِ این شهاب‌سنگ‌ها به قدری متراکم شده بود که‌تزکیه‌گرانِ آسمان را پر می‌کرد و تعدادشان به ده‌ها هزار می‌رسید!
کوچک‌ترینِ آن‌ها تنها به اندازهٔ یک‌شخصِ مزرعهٔ کوچک بود، در حالی که‌اندک برخی به بزرگیِ یک کوه بودند.
اگر نشانهای دائویِ متضاد حضور داشتند، این بلا هرگز رخ نمی‌داد. بسیار محتمل‌وجودِ بود که وقتی بارانِ آتش از دریاچهٔ زغال‌سنگ می‌گذشت، نشانهای دائویِ مسیرِ خاک در‌می‌تونن آن دریاچه آن را مهار می‌کردند، قدرتش به‌شدت افت می‌کرد و همان‌جا پایان می‌یافت.
اما به دلیلِ هماهنگیِ میانِ نشانهای دائو در‌داشت روزنهٔ جاودانِ فرمانروا، پس از عبورِ بارانِ آتش‌بودند از دریاچهٔ زغال‌سنگ، به بارانِ آتشِ شهاب‌سنگی تبدیل شد.
پس از آنکه فانگ یوان به این‌ببرِ نکتهٔ حیاتی پی برد، فهمید که چگونه‌عقابِ باید به مشکلاتِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا پایان دهد.
راه‌حل ساده بود؛ باید کاری می‌کرد‌شخصِ که نشانهای دائو در روزنهٔ جاودانِ‌اندک فرمانروا با هم در تضاد قرار گیرند!
به‌محضِ ایجادِ نشانهای دائویِ متضاد، بزرگ‌ترین مشکلِ‌چشم روزنهٔ جاودانِ فرمانروا به‌راحتی حل می‌شد و‌رده مانندِ پنج منطقهٔ دنیای بیرون به ثبات می‌رسید.
نامهٔ لو وی‌پراکندگی یین نیز ایدهٔ فانگ‌شخصِ یوان را تأیید می‌کرد.
او در نامه اشاره کرده بود: زمانی که فرقهٔ‌پایتختِ سایه گویِ جنینِ جاودانِ فرمانروا را پالایش می‌کرد، بهشتِ‌آنکه مردمان قارچی نیز مخفیانه به آن‌ها کمک کرده بود.
روحِ شبح ممکن‌گسترهٔ بود متوجهِ این مشکل‌داشت شده یا نشده باشد.
اما این موضوع اهمیتی نداشت.
روحِ شبح و بهشتِ زمین شاید با یکدیگر در‌فراتر تقابل بودند، اما به خاطرِ گویِ تقدیر، از طریقِ‌دلِ والامقامِ اهریمنِ نیلوفر سرخ به توافقی ضمنی رسیده بودند.
لو وی یین تحلیل کرده بود: دلیلِ بنیادینِ اینکه گویِ جنینِ جاودانِ فرمانروا در رتبه‌باران ۹ قرار داشت، نشانهای دائویِ بدونِ تضاد بود. اما اگر قرار بود یک قدم فراتر‌برای رود و به رتبه ۱۰ ارتقا یابد، نشانهای دائو باید با هم در تضاد قرار می‌گرفتند.
این تضاد به معنایِ پس‌رفت نبود، بلکه برعکس، باعث می‌شد‌شمارِ نشانهای دائویِ کالبدِ جاودانِ فرمانروا از نیتِ اربابش پیروی کنند؛ به‌شنیده این معنا که می‌توانستند به دلخواه، متضاد یا بدونِ تضاد باشند!
ایجادِ تضاد در نشانهای دائو می‌توانست‌هیچ‌یک بزرگ‌ترین نقصِ کالبدِ جاودانِ فرمانروا را‌نسبت برطرف کند — حملهٔ قوی، دفاعِ ضعیف!
با وجود این، فانگ‌گسترهٔ یوان به‌وضوح تواناییِ کافی برای‌فراتر انجامِ این کار را نداشت.
حتی والامقامِ اهریمنِ روحِ‌ابرتوتم‌ها شبح نیز از انجامِ‌قدرتِ این کار عاجز بود.
هرچه باشد، نتیجهٔ آن دیگر‌دائوی گویِ جنینِ جاودانِ فرمانروایِ رتبه‌شمارِ ۹ نبود، بلکه رتبه ۱۰ می‌شد!
گوهایِ جاودانِ رتبه ۹ به‌خودی‌خود‌هرگز کمیاب و قدرتمند بودند، رتبه‌گویِ ۱۰ تنها شایعه‌ای در افسانه‌ها بود.
فانگ یوان صدها سال زندگی کرده‌دائوی بود، اما تنها شایعاتی دربارهٔ دو‌بی‌نهایت گویِ جاودانِ رتبه ۱۰ شنیده بود.
یکی گویِ سرنوشت بود؛ یکی از‌جمله موادِ اصلی برای پالایشِ گویِ سرنوشتِ‌ناقوسِ رتبه ۱۰، گویِ تقدیرِ رتبه ۹ بود.
دیگری گویِ ابدی‌گسترهٔ بود. منشأ این افسانه،داشت «افسانه‌های رن زو» بود.
اکنون، فانگ یوان از طریقِ نامهٔ لو وی‌ندیده یین، از سومین گویِ جاودانِ رتبه ۱۰ِ احتمالی‌اما مطلع شده بود — گویِ جنینِ جاودانِ فرمانروا!
فانگ یوان نمی‌توانست نشان‌های‌گسترهٔ دائویِ متضاد ایجاد کند،داشت پس چه باید می‌کرد؟
ساده بود!
از آنجا که نمی‌توانست نشانهای دائویِ متضاد بسازد،فراتر فانگ یوان به سمتِ دیگرِ این طیف رفت؛تنها اینکه نشانهای دائو را هماهنگ‌تر و متراکم‌تر کند.
اما این انسجام و‌شنیده هماهنگی انتخابی بود و تحتِ‌بسیاری کنترلِ فانگ یوان قرار می‌گرفت.
راه‌حل چه بود؟
فانگ یوان نیازی نداشت زیاد‌یافت فکر کند تا روشِ ساختِ‌تاریک رگه در ذهنش پدیدار شود.
رگه‌های دائوی بسیاری وجود داشت.
رگهٔ آسمان، رگهٔ زمین،شنیده رگهٔ انسان، رگهٔ آتش،ندیده رگهٔ آب و غیره.
در دریای شرقی، جریان‌های زیرآبی در اعماق دریا به هم می‌پیوستند و مسیری طبیعی برای حمل‌ونقلِ کالاها شکل می‌دادند.شایعات بسیاری از کاروان‌های دریای شرقی از کرم‌های گو استفاده می‌کردند تا به اعماق دریا بروند و با بهره‌گیری از این‌توتم‌هایی جریان‌های زیرآبی به‌سرعت حرکت کنند؛ در مدتِ کوتاهی، آن‌ها می‌توانستند برای تجارت ده‌هزار لی، یا حتی صدهزار لی سفر کنند.
این در واقع‌بی‌همتا یکی از اَشکالِ‌جمله رگه‌های آب بود.
میراثِ حقیقیِ بهشتِ زمین در مرز جنوبی، طبیعتاً شاملِ روشِ‌شمارِ ساختِ رگهٔ زمینِ مصنوعی بود. اما فانگ یوان همچنان می‌خواست‌نامشان برای روشِ دقیقِ عملی‌کردنِ آن، با لو وی یین مشورت کند.
در موردِ او و والامقامِ‌هرگز جاودانِ بهشتِ زمین، فانگ یوان‌گویِ همیشه محتاط و گوش‌به‌زنگ بود.
برای مثال، فانگ یوان هرگز به لو وی یین اجازه نداده بود واردِ روزنهٔ‌چنان جاودانِ فرمانروا شود. یا به‌عنوان مثالی دیگر، فانگ یوان قلمروهای رؤیایِ بهشتِ زمین و بهشتِ‌نیز مردمان قارچی را حفظ کرده بود و بدونِ بررسیِ عمیق، اقدامی علیه آن‌ها انجام نمی‌داد.
«با اضافه‌کردنِ پیشنهادِ لو وی یین، می‌تونم ایدهٔ قبلیم رو‌تاریک اصلاح کنم و به یه روشِ کاملاً پخته برای اجرای‌پالایش اون برسم. می‌تونم بذارم اون جاودانه‌ها مراحلِ اولیه رو تموم کنن.»
«یا شایدم، اول باید بذارم منگ چیو ژن قلمروهای‌قرار رؤیای بهشتِ زمین رو کاوش کنه و تبحرِ مسیرِ خاکم‌افسانه‌ها رو بالا ببره؛ این‌طوری ساختِ رگهٔ زمین خیلی راحت‌تر میشه.»