چپتر 2296: احیای فی وو
0چهرهٔ والامقامِ جاودانِ‌کردی خورشید عظیم، حالتی‌سینه‌ای غریب به خود گرفت.
درست چندی پیش، معامله‌ای‌جستجوی میان او و والامقامِ اهریمنِ‌پنج پالایشگر آسمان صورت گرفته بود.
هر دو‌سرِ طرف به خواسته‌های‌شانه‌هایش خود دست یافتند.
اما...
«فانگ یوان به فرزندآوری‌عظیمِ نیاز پیدا کرده... چه‌قامت نقشه‌ای در سر داره؟»
این معامله، والامقامِ جاودانِ‌جستجوی خورشید عظیم را سخت‌گذاشت به شک انداخته بود.
با این حال می‌دانست که به دلیل وجود نشان‌های دائو،داد فرزندآوری برای جاودانه‌ها بسیار دشوار است. و در زمینهٔ داشتن‌اتفاق فرزند، در میان والامقام‌ها، والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم باتجربه‌ترین بود.
در میان والامقام‌ها، چه‌فریاد کسی بیشتر از والامقامِ‌روم جاودانِ خورشید عظیم فرزند داشت؟
در آن دوران، والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم برای پرورش‌مردانه‌اش فرزندان بیشتر، سراسر جهان را در جستجوی زیبارویان بی‌شمار زیر‌جواب پا گذاشت و پنج کاخ حرم‌سرای خود را بنا نهاد!
«اگه فانگ یوان ناگهان به این موضوع نیاز پیدا‌پنج نمی‌کرد، این معامله سر نمی‌گرفت. هعی... کی فکرشو می‌کرد‌نمی‌گرفت که الان به خاطر تو سود ببرم، ژو ژو.»
همان‌طور که خاطراتِ صحنه‌ای در اعماق‌قرار قلبش جان می‌گرفت، والامقامِ جاودانِ خورشید‌همین عظیم نامی را زیر لب زمزمه کرد.
دشت‌های شمالی.
در قبیله‌ای‌استفاده موقت، چادرهایی‌عظیمِ برپا شده بود.
خورشید عظیم در دوران میان‌سالی، پردهٔ چادری کهنه و پاره‌کاخ را کنار زد، با شتاب به داخل رفت و فریاد‌فکرشو زد: «ژو ژو، باز چه گویی رو یواشکی روم استفاده کردی؟»
خورشید عظیمِ میان‌سال سینه‌ای برهنه داشت که‌دیدن قامت مردانه‌اش را به نمایش می‌گذاشت، اما‌لحظه سرِ یک خوک روی شانه‌هایش قرار داشت.
ژو ژو‌داخل با دیدن او‌باز خندید: «جواب داد!»
خورشید عظیمِ میان‌سال خشمگین بود: «ژو ژو، همین‌قامت چند لحظه پیش داشتم با بزرگان قبیله بحث می‌کردم‌دیدن که این اتفاق افتاد. این‌جوری منو مضحکهٔ قبیله می‌کنی.»
ژو ژو آهی کشید:جستجوی «شوهر، معذرت می‌خوام. اما‌گذاشت من فقط یه بچه می‌خوام.»
خورشید عظیمِ میان‌سال پیش از آنکه‌قرار در هم بشکند، مبهوت ماند و‌همین خشمش فروکش کرد: «تقصیر منه که بی‌عرضه‌م.»
ژو ژو جلوی خورشید عظیم ایستاد، سرِ خوکی‌اش را در دست گرفت و با‌برهنه عشق و محبت گفت: «نه، مشکل از منه. از نظر فنی، من نصفِ بدن‌خشمگین یه جاودانه رو دارم. تقصیر منه! این بار از گویِ مسیر دگرگونی استفاده کردم.»
«می‌دونی؟ به این می‌گن خوکِ بذرپاش. یه جانور وحشیِ شگفت‌انگیزه که منقرض شده. خوکِ نر تو‌قرار پاییز غذا می‌خوره و چاق میشه تا نوعی گلِ بلورین از دهنش بیرون بده. وقتی بهار می‌رسه،منو گل بلورین شکوفه می‌ده و خوک ماده اونو می‌خوره تا زندگی جدیدی رو تو بدنش پرورش بده.»
چشمان خورشید‌سراسر عظیمِ میان‌سال‌جستجوی درخشید: «این‌قدر مؤثره؟»
ژو ژو لبخندی زد، دستش‌شانه‌هایش را کشید و او را‌داد به سمت تخت برد: «بیا بریم.»
خورشید عظیمِ میان‌سال با‌فریاد صدای بلند خندید و‌روم به سمت ژو ژو پرید.
بر فراز‌استفاده چادرشان، پرچمی‌عظیمِ قرار داشت.
در این لحظه، پرچم به‌زیبارویان شدت شروع به تکان خوردن کرد،حرم‌سرای گویی بادی در حال وزیدن بود.
اما تنها پس‌خوک از گذشت چند نفس‌دیدن زمان، پرچم بی‌حرکت شد.
از درون چادر، خورشید عظیم‌باز با لحنی شرمسار گفت: «ببخشید‌کردی ژو ژو، دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.»
ژو ژو لبخند‌کردی زد: «نگران نباش،سینه‌ای من روش‌های خودمو دارم.»
سپس، خورشید عظیم غرش نرمی سر‌بی‌شمار داد و چادر دوباره به لرزه‌بنا درآمد، گویی طوفانی در حال وزیدن بود.
این بار، او‌خوک بیش از ده‌قرار نفس زمان دوام آورد.
هیاهوی درون‌داخل چادر دوباره‌فریاد متوقف شد.
خورشید عظیم آهی‌کردی کشید: «ببخشید، دیگه‌سینه‌ای نمی‌تونم ادامه بدم.»
ژو ژو لبخندی‌جهان زد و گفت: «نگران‌زیر نباش، اینو تماشا کن.»
برای سومین بار، چادر‌روی به شدت لرزید، گویی‌خندید طوفانی به پا شده بود.
اما این طوفان تنها‌فریاد حدود بیست نفس زمان طول‌استفاده کشید و سپس متوقف شد.
خورشید عظیم در حالی که‌میان‌سال به نفس‌نفس افتاده بود گفت:نمایش «ببخشید، واقعاً دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.»
ژو ژو همچنان لبخند بر‌زیبارویان لب داشت: «نگران نباش، هنوز‌کاخ چندتا روش دیگه برام مونده.»
خورشید عظیم با بی‌حالی گفت: «صبر کن،دیدن صبر کن. شگفت‌زده‌م که این‌همه روش داری،لحظه اما بذار استراحت کنم، بذار استراحت کنم...»
ژو ژو با فروتنی پاسخ داد: «با اینکه روش‌های زیادی دارم، اما‌میان‌سال نتیجه‌شون خوب نیست. هعی... مفیدترین روش فقط می‌تونه از رن زو بیاد،دیدن تمام انسان‌های پنج منطقه و دو آسمان از نوادگان رن زو هستن!»
خورشید عظیم بی‌درنگ به سینه‌اش کوبید و اطمینان‌قامت داد: «نگران نباش، یه روزی روشِ رن زو‌قرار رو درک می‌کنم و ما نوادگان بی‌شماری خواهیم داشت!»
خاطرات او‌سراسر در اینجا‌جستجوی به پایان رسید.
حسرت و ناامیدیِ عمیقی‌روی در قلب والامقامِ جاودانِ‌خندید خورشید عظیم باقی مانده بود.
او در زندگی قبلی‌اش چنین‌باز روشی را درک کرده بود، وگرنه‌عظیمِ چگونه می‌توانست آن‌همه نواده داشته باشد؟
تنها مسئله این بود که‌میان‌سال دیگر نمی‌توانست این روش را‌نمایش با ژو ژو به کار گیرد.
او هرگز‌سراسر نمی‌توانست دوباره‌جستجوی او را ببیند.
فرزندانش نیز‌سرِ از تبار‌روی او نبودند.
پس از جمع‌وجور کردن افکارش،باز چهرهٔ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم‌کردی دوباره آرام و خونسرد گشت.
او دستاوردهای این معامله را بررسی کرد؛برهنه نتایج تحقیقاتی بسیاری در مورد مسیر خون‌روی از فانگ یوان به دست آورده بود.
هرچند او مخفیانه در حال انجام استنتاج‌هایی در‌گذاشت مسیر خون بود، اما نتایج تحقیقات فانگ یوان‌موضوع همچنان در زمان و انرژیِ او صرفه‌جوییِ زیادی کرد.
گذشته از آن،خوک پنج گویِ جاودانِ مسیر‌دیدن خون نیز وجود داشت!
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم آن‌ها‌باز را برای خود پالایش کرد‌کردی و به درون دریای خون انداخت.
«دریای خون...» نگاه والامقامِ جاودانِ خورشید‌سینه‌ای عظیم زمینِ آسمانِ عمرِ دراز را‌سرِ شکافت و به دریای خون خیره شد.
حتی اگر گویِ نورِ رتبه‌زیبارویان ۹ ترمیم می‌شد، برای والامقامِ‌کاخ جاودانِ خورشید عظیم مناسب نبود.
با وجود این، هرچند او هیچ گویِ‌دیدن جاودانِ رتبه ۹ نداشت، اما می‌توانست موقتاً‌لحظه از دریای خون به عنوان جایگزین استفاده کند.
وقتی پای تراکم نشان‌های دائو به میان می‌آمد، چهار سطح مختلف وجود داشت: نشان‌های دائو که‌مردانه‌اش در سراسر جهان پراکنده بودند، نقطه‌های منابع که از چیدمان خاصِ نشان‌های دائو به وجود می‌آمدند،داشتم اوجِ نقطه‌های منابع یعنی قلمروهای نهان آسمان و زمین، و همچنین جوهرِ آسمان و زمین یعنی گو.
یک قلمروِ نهانِ آسمان و زمین،سینه‌ای معادلِ نیمی از یک گویِ جاودانِ‌سرِ رتبه ۹ در نظر گرفته می‌شد.
وقتی جاودانه‌ها از مواد جاودان برای شکل دادن به حرکت‌های کشنده یا‌بنا آرایه‌های جاودان استفاده می‌کردند، این مواد مصرف‌شدنی بودند و نمی‌توانستند فرم پایداری‌سود داشته باشند، از این رو، نشان‌های دائو پس از استفاده از بین می‌رفتند.
اما یک قلمروِ نهانِ آسمان و زمین‌دیدن می‌توانست به عنوان هسته‌ای پایدار و بلندمدت برای‌داشتم شکل دادن به حرکت‌های کشنده به کار رود.
مهر محافظ جریان معکوس و‌باز مهر دانگ هون لوئو پویِ فانگ‌عظیمِ یوان نمونه‌هایی از این دست بودند.
«والامقامِ جاودانِ صورت فلکی، قلمروِ ذهن رو در اختیار داره‌نمایش و فانگ یوان هم ممکنه دریای پالایش رو داشته باشه؛ این‌خشمگین دریای خون همون بنیانیه که برای مقاومت در برابرشون نیاز دارم!»
در گذشته، از آنجا که والامقامِ جاودانِ خورشید‌گذاشت عظیم برای پالایش گو با نیایِ موبلند همکاری کرده‌نمی‌کرد بود، از این نقشهٔ شگرفِ نیایِ موبلند آگاه بود.
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم بر این باور بود که در این برهه از زمان، پالایش نشان‌های دائوی‌قبیله طبیعیِ آسمان و زمین مهم‌ترین مسئله است. تلاش برای به دست آوردن گویِ جاودانِ رتبه ۹ که با‌مبهوت شرایطش سازگار باشد، واقع‌بینانه نبود. در این شرایط، قلمروِ نهانِ آسمان و زمین بهترین جایگزین به شمار می‌رفت.
او با خود اندیشید: «در میان والامقام‌ها، کسی که بیشترین‌کردی شانس رو برای به دست آوردن گویِ جاودانِ رتبه ۹خوک داره، فانگ یوانه. از نظر استعداد هم بالاترین جایگاه رو داره.»
«باز خوبه که جوهر جاودانِ‌میان‌سال کافی نداره و نمی‌تونه گویِ‌نمایش جاودانِ رتبه ۹ رو پالایش کنه.»
«به محض اینکه پالایش گو رو شروع کنه،گذاشت بزرگ‌ترین نقطه‌ضعفش رو نمایان می‌کنه. اون موقع، با والامقامِ‌نمی‌کرد جاودانِ صورت فلکی همدست میشم تا جلوش رو بگیرم!»
«اگه فانگ یوان بتونه هر گویِ جاودانِ رتبه ۹ از مسیر پالایش رو به سرانجام‌داشتم برسونه، در آینده برای پالایشِ دیگر گوهایِ جاودانِ رتبه ۹ کارِ بسیار راحت‌تری خواهد داشت.می‌خوام این موضوع مثل گلولهٔ برفی بزرگ میشه و با سرعتی فزاینده، به مزیتی توقف‌ناپذیر بدل میشه.»
والامقامِ جاودانِ خورشید‌رفت عظیم این حقایق را‌یواشکی در ذهن مرور کرد.
دریای خون با امواجی عظیم که‌سینه‌ای پیوسته برمی‌خاستند و فرومی‌نشستند، به خروش‌سرِ آمد؛ وسعت آن رفته‌رفته گسترش می‌یافت.
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم سر تکان داد و اندیشید: «با‌کاخ پنج گویِ جاودانِ دیگر از مسیر خون، سرعت شکل‌گیری دریای‌فکرشو خون رو به افزایشه. تا نیم سالِ دیگه، کاملاً شکل می‌گیره!»
دریای خون‌سرِ در این لحظه‌شانه‌هایش همچنان ناقص بود.
هرچند می‌شد از قلمروِ نهانِ آسمان و زمین به عنوان‌کردی هستهٔ حرکت کشنده بهره برد، اما این کار به‌شدت اسراف‌کارانه‌خوک بود؛ چرا که خودِ قلمروِ نهان به میزان چشمگیری مصرف می‌شد.
برای نمونه، می‌توان به دریای پالایش و دریای انسانِ فانگ یوان اشاره‌سرِ کرد که پیش‌تر ناقص بودند (هرچند دریای انسان کامل بود، اما تنها‌لحظه ترکیبِ کاملِ «کوه و دریای انسان» به عنوان یک قلمروِ نهان شناخته می‌شد).
«اوه؟» حالت چهرهٔ والامقامِ جاودانِ خورشید‌بی‌شمار عظیم دگرگون گشت؛ شهودِ قدرتمندی از‌بنا مسیر بخت در قلبش جوانه زد.
دفعهٔ پیش که چنین حسی‌شانه‌هایش به او دست داد، امپراتور‌داد نور را احیا کرده بود.
احیای امپراتور نور سبب‌فریاد شد تا گویِ نورِ رتبه‌استفاده ۹ را به دست آورد.
و اکنون چه؟
والامقامِ جاودانِ خورشید‌جهان عظیم غرق در‌بی‌شمار انتظار و امید بود.
با وجود اینکه احیای شخصی دیگر در این شرایط، دریای‌داد خونِ ناقص را تحلیل می‌برد، اما او بی‌درنگ حرکت کشندهٔ جاودان‌افتاد را بار دیگر به کار گرفت: «تولدِ مقدر از طریقِ بخت».
شررر! شررر! شررر!
دریای خون به خروش‌عظیمِ آمد و موجی عظیم به‌مردانه‌اش بلندی ده‌ها پا پدید آورد.
هم‌زمان با شکل‌گیریِ دوبارهٔ‌جستجوی گردابی غول‌پیکر، دریای خون‌گذاشت به سرعت تحلیل رفت.
با سوسو زدنِ نور‌روی و سایه، جاودانهٔ رتبه ۷جواب از درون آن پدیدار گشت.
«این دیگه‌داخل کیه؟» یائو هوانگ‌باز او را نشناخت.
سطح انتظاراتِ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم بالاتر رفت. چرا‌مردانه‌اش که احیای این جاودانه، جوهر جاودان و بخش بسیار بزرگ‌تری‌جواب از دریای خون را نسبت به امپراتور نور بلعیده بود.
با این وجود، او‌جستجوی تنها جاودانهٔ رتبه ۷گذاشت از مسیر آب بود.
یائو هوانگ لحظاتی به او‌شانه‌هایش خیره ماند و سپس فریاد‌داد زد: «اوه، تو فِی وو هستی؟»
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم اخم کرد و اندیشید:روم «آخرین بزرگِ اعظمِ اولِ قبیلهٔ فِی... فِی وو؟مردانه‌اش همان که نامش مترادفِ زباله و بی‌عرضگی بود؟»
حالا به خاطر می‌آورد.
قبیلهٔ فِی زمانی ابرنیرویی در‌زیبارویان دشت‌های شمالی به شمار می‌رفت و‌حرم‌سرای از تبار اصیل هوانگ جین بود.
نیایِ نسل اولِ قبیلهٔ فِی، فرزندِ مستقیمِ والامقامِ جاودانِ‌جواب خورشید عظیم نبود، بلکه به نسل‌های بسیار دورتر تعلق داشت.می‌کردم با این وجود، قبیلهٔ فِی در تاریخ بسیار نام‌آور بود.
یا بهتر است بگوییم، بدنام.
قبیلهٔ فِی، ابرقبیله‌ای از هوانگ‌میان‌سال جین بود که با دستان خودش،می‌گذاشت خود را به ورطهٔ نابودی کشاند.
فِی وو آخرین بزرگِ اعظمِ اولِ‌بی‌شمار آن‌ها به شمار می‌رفت و بی‌شک، مسبب‌نهاد اصلی این نابودی کسی جز او نبود.
بسیاری بر این باور بودند که او فردی‌خندید بی‌کفایت و به‌شدت طمع‌کار است؛ کسی که تمام قبیلهٔ‌قبیله فِی را ناامید ساخت و زمینه‌سازِ فروپاشیِ آن‌ها شد.
در دوران ریاستش به عنوان بزرگِ اعظمِ اول، حجم عظیمی از منابع قبیلهٔ فِی را بر باد‌نمایش داد و آن‌ها را تا مرز ورشکستگی پیش برد. در نتیجه، دیگر جاودانه‌های قبیلهٔ فِی با کمبودِ منابع‌بحث تزکیه مواجه شدند و روند پیشرفتشان به شدت کند شد؛ موضوعی که در نهایت به درگیری‌های داخلی انجامید.
از سوی دیگر، دنیای‌عظیمِ بیرون نیز فشارهای سنگینی‌قامت بر قبیلهٔ فِی تحمیل می‌کرد.
اما فِی وو نتوانست اوضاع را به‌خوبی‌زیر مدیریت کند؛ او همیشه در برابر دنیای بیرون،ناگهان موضعی ضعیف و منفعلانه از خود نشان می‌داد.
فِی وو برای تأمین نیازهای شخصی‌اش، حتی بسیاری از نقاط‌داد منابعِ متعلق به قبیله را واگذار کرد. با این حال،اتفاق نتیجهٔ این فداکاری‌ها هرگز به افزایش قدرت نبرد او ختم نشد.
عملکرد فِی وو همه را سرافکنده کرد. در نهایت، او حتی قبیلهٔ فِی را به سمت حفاری و توسعه در یکی از ده منطقهٔ خطرناکِ بزرگِ‌جواب دشت‌های شمالی سوق داد. عاقبتِ این کار، تحریکِ یک موج جانورانِ هولناک بود که قلمرو قبیلهٔ فِی را در خود بلعید و حتی مقر اصلیِ آن‌ها را‌ماند نیز با خاک یکسان کرد. بیشترِ جاودانه‌های قبیله در آن موج جانوران جان باختند و بازماندگان نیز به‌سرعت توسط دیگر قبایل هوانگ جین جذب و ضمیمه شدند.
با فروکش کردنِ موج جانوران، قبیلهٔ فِی به‌کلی از صفحهٔ روزگار محو‌سرِ شد و فِی وو نیز به طرز رقت‌انگیزی در دلِ همان منطقهٔ‌لحظه خطرناک جان داد. قلمروِ باقی‌ماندهٔ آن‌ها نیز به چنگِ قبایلِ گوناگون افتاد.
قبیلهٔ فِی به مایهٔ‌جستجوی تمسخرِ همگان و نمادِ‌گذاشت بارزِ عبرتِ آیندگان بدل گشت.
یائو هوانگ با سردرگمی و بدگمانی گفت: «چطور‌خندید ممکنه همچین آدم بی‌عرضه‌ای که کل قبیله‌ش رو‌بزرگان به باد داد، الان سر و کله‌ش پیدا بشه؟»
فِی وو پس از درکِ اینکه احیا شده است، به‌کردی خود آمد و به والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم ادای احترام‌خوک کرد: «نوادهٔ ناخلف، فِی وو، به سرورم، نیایِ بزرگ درود می‌فرسته!»
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم پیش از این‌برهنه روشِ بررسیِ بختِ خود را به کار گرفته‌شانه‌هایش بود تا بنیانِ فِی وو را ارزیابی کند.
با کمال تعجب دریافت که بختِ فِی وو به شکل حیرت‌آوری عظیم است؛ بختی که بسیار فراتر از اکثر جاودانه‌های‌فکرشو رتبه ۷ بود، هرچند همچنان پایین‌تر از یک رتبه ۸ متوسط قرار می‌گرفت. مهم‌تر از آن، بختِ فِی وو پیوندِ‌چادرهایی تنگاتنگی با موجودیتِ خاصی در دوردست‌ها داشت؛ موجودیتی که بختش حتی بر شخصِ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم نیز تأثیر می‌گذاشت.
اما والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم یک والامقامِ رتبه ۹ بود؛داد چه کسی فکرش را می‌کرد موجودی وجود داشته باشد که‌اتفاق بختش بتواند تا این حد شدید بر او اثر بگذارد.
دیری نپایید که صدای والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم در زمین طنین‌انداز‌عظیمِ شد و به دریای خون رسید: «حقیقت اغلب در اعماق تاریخ‌شانه‌هایش مدفون میشه. فِی وو، نوادهٔ من، حقیقت رو برام بازگو کن.»