چپتر 2296: احیای فی وو
0چهرهٔ والامقامِ جاودانِ‌پاره خورشید عظیم، حالتی‌داخل غریب به خود گرفت.
درست چندی پیش، معامله‌ای‌باز میان او و والامقامِ اهریمنِ‌کردی پالایشگر آسمان صورت گرفته بود.
هر دو‌پردهٔ طرف به خواسته‌های‌پاره خود دست یافتند.
اما...
«فانگ یوان به فرزندآوری‌کنار نیاز پیدا کرده... چه‌فریاد نقشه‌ای در سر داره؟»
این معامله، والامقامِ جاودانِ‌باز خورشید عظیم را سخت‌استفاده به شک انداخته بود.
با این حال می‌دانست که به دلیل وجود نشان‌های دائو،فریاد فرزندآوری برای جاودانه‌ها بسیار دشوار است. و در زمینهٔ داشتن‌برهنه فرزند، در میان والامقام‌ها، والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم باتجربه‌ترین بود.
در میان والامقام‌ها، چه‌چادری کسی بیشتر از والامقامِ‌شتاب جاودانِ خورشید عظیم فرزند داشت؟
در آن دوران، والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم برای پرورش‌باز فرزندان بیشتر، سراسر جهان را در جستجوی زیبارویان بی‌شمار زیر‌قامت پا گذاشت و پنج کاخ حرم‌سرای خود را بنا نهاد!
«اگه فانگ یوان ناگهان به این موضوع نیاز پیدا‌کردی نمی‌کرد، این معامله سر نمی‌گرفت. هعی... کی فکرشو می‌کرد‌سرِ که الان به خاطر تو سود ببرم، ژو ژو.»
همان‌طور که خاطراتِ صحنه‌ای در اعماق‌کنار قلبش جان می‌گرفت، والامقامِ جاودانِ خورشید‌گویی عظیم نامی را زیر لب زمزمه کرد.
دشت‌های شمالی.
در قبیله‌ای‌کهنه موقت، چادرهایی‌کنار برپا شده بود.
خورشید عظیم در دوران میان‌سالی، پردهٔ چادری کهنه و پاره‌عظیمِ را کنار زد، با شتاب به داخل رفت و فریاد‌روی زد: «ژو ژو، باز چه گویی رو یواشکی روم استفاده کردی؟»
خورشید عظیمِ میان‌سال سینه‌ای برهنه داشت که‌شتاب قامت مردانه‌اش را به نمایش می‌گذاشت، اما‌روم سرِ یک خوک روی شانه‌هایش قرار داشت.
ژو ژو‌میان‌سالی با دیدن او‌کهنه خندید: «جواب داد!»
خورشید عظیمِ میان‌سال خشمگین بود: «ژو ژو، همین‌فریاد چند لحظه پیش داشتم با بزرگان قبیله بحث می‌کردم‌سینه‌ای که این اتفاق افتاد. این‌جوری منو مضحکهٔ قبیله می‌کنی.»
ژو ژو آهی کشید:باز «شوهر، معذرت می‌خوام. اما‌استفاده من فقط یه بچه می‌خوام.»
خورشید عظیمِ میان‌سال پیش از آنکه‌کنار در هم بشکند، مبهوت ماند و‌گویی خشمش فروکش کرد: «تقصیر منه که بی‌عرضه‌م.»
ژو ژو جلوی خورشید عظیم ایستاد، سرِ خوکی‌اش را در دست گرفت و با‌یواشکی عشق و محبت گفت: «نه، مشکل از منه. از نظر فنی، من نصفِ بدن‌روی یه جاودانه رو دارم. تقصیر منه! این بار از گویِ مسیر دگرگونی استفاده کردم.»
«می‌دونی؟ به این می‌گن خوکِ بذرپاش. یه جانور وحشیِ شگفت‌انگیزه که منقرض شده. خوکِ نر تو‌میان‌سال پاییز غذا می‌خوره و چاق میشه تا نوعی گلِ بلورین از دهنش بیرون بده. وقتی بهار می‌رسه،همین گل بلورین شکوفه می‌ده و خوک ماده اونو می‌خوره تا زندگی جدیدی رو تو بدنش پرورش بده.»
چشمان خورشید‌رفت عظیمِ میان‌سال‌باز درخشید: «این‌قدر مؤثره؟»
ژو ژو لبخندی زد، دستش‌پاره را کشید و او را‌فریاد به سمت تخت برد: «بیا بریم.»
خورشید عظیمِ میان‌سال با‌چادری صدای بلند خندید و‌شتاب به سمت ژو ژو پرید.
بر فراز‌کهنه چادرشان، پرچمی‌کنار قرار داشت.
در این لحظه، پرچم به‌گویی شدت شروع به تکان خوردن کرد،میان‌سال گویی بادی در حال وزیدن بود.
اما تنها پس‌چادری از گذشت چند نفس‌شتاب زمان، پرچم بی‌حرکت شد.
از درون چادر، خورشید عظیم‌کهنه با لحنی شرمسار گفت: «ببخشید‌رفت ژو ژو، دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.»
ژو ژو لبخند‌پاره زد: «نگران نباش،داخل من روش‌های خودمو دارم.»
سپس، خورشید عظیم غرش نرمی سر‌یواشکی داد و چادر دوباره به لرزه‌سینه‌ای درآمد، گویی طوفانی در حال وزیدن بود.
این بار، او‌چادری بیش از ده‌کنار نفس زمان دوام آورد.
هیاهوی درون‌میان‌سالی چادر دوباره‌چادری متوقف شد.
خورشید عظیم آهی‌پاره کشید: «ببخشید، دیگه‌داخل نمی‌تونم ادامه بدم.»
ژو ژو لبخندی‌فریاد زد و گفت: «نگران‌روم نباش، اینو تماشا کن.»
برای سومین بار، چادر‌کهنه به شدت لرزید، گویی‌داخل طوفانی به پا شده بود.
اما این طوفان تنها‌چادری حدود بیست نفس زمان طول‌داخل کشید و سپس متوقف شد.
خورشید عظیم در حالی که‌شتاب به نفس‌نفس افتاده بود گفت:گویی «ببخشید، واقعاً دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.»
ژو ژو همچنان لبخند بر‌گویی لب داشت: «نگران نباش، هنوز‌عظیمِ چندتا روش دیگه برام مونده.»
خورشید عظیم با بی‌حالی گفت: «صبر کن،شتاب صبر کن. شگفت‌زده‌م که این‌همه روش داری،روم اما بذار استراحت کنم، بذار استراحت کنم...»
ژو ژو با فروتنی پاسخ داد: «با اینکه روش‌های زیادی دارم، اما‌باز نتیجه‌شون خوب نیست. هعی... مفیدترین روش فقط می‌تونه از رن زو بیاد،نمایش تمام انسان‌های پنج منطقه و دو آسمان از نوادگان رن زو هستن!»
خورشید عظیم بی‌درنگ به سینه‌اش کوبید و اطمینان‌فریاد داد: «نگران نباش، یه روزی روشِ رن زو‌میان‌سال رو درک می‌کنم و ما نوادگان بی‌شماری خواهیم داشت!»
خاطرات او‌رفت در اینجا‌باز به پایان رسید.
حسرت و ناامیدیِ عمیقی‌کهنه در قلب والامقامِ جاودانِ‌داخل خورشید عظیم باقی مانده بود.
او در زندگی قبلی‌اش چنین‌کهنه روشی را درک کرده بود، وگرنه‌فریاد چگونه می‌توانست آن‌همه نواده داشته باشد؟
تنها مسئله این بود که‌شتاب دیگر نمی‌توانست این روش را‌گویی با ژو ژو به کار گیرد.
او هرگز‌رفت نمی‌توانست دوباره‌باز او را ببیند.
فرزندانش نیز‌پردهٔ از تبار‌کهنه او نبودند.
پس از جمع‌وجور کردن افکارش،کهنه چهرهٔ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم‌رفت دوباره آرام و خونسرد گشت.
او دستاوردهای این معامله را بررسی کرد؛رفت نتایج تحقیقاتی بسیاری در مورد مسیر خون‌کردی از فانگ یوان به دست آورده بود.
هرچند او مخفیانه در حال انجام استنتاج‌هایی در‌استفاده مسیر خون بود، اما نتایج تحقیقات فانگ یوان‌نمایش همچنان در زمان و انرژیِ او صرفه‌جوییِ زیادی کرد.
گذشته از آن،چادری پنج گویِ جاودانِ مسیر‌شتاب خون نیز وجود داشت!
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم آن‌ها‌کهنه را برای خود پالایش کرد‌رفت و به درون دریای خون انداخت.
«دریای خون...» نگاه والامقامِ جاودانِ خورشید‌داخل عظیم زمینِ آسمانِ عمرِ دراز را‌روم شکافت و به دریای خون خیره شد.
حتی اگر گویِ نورِ رتبه‌گویی ۹ ترمیم می‌شد، برای والامقامِ‌عظیمِ جاودانِ خورشید عظیم مناسب نبود.
با وجود این، هرچند او هیچ گویِ‌شتاب جاودانِ رتبه ۹ نداشت، اما می‌توانست موقتاً‌روم از دریای خون به عنوان جایگزین استفاده کند.
وقتی پای تراکم نشان‌های دائو به میان می‌آمد، چهار سطح مختلف وجود داشت: نشان‌های دائو که‌استفاده در سراسر جهان پراکنده بودند، نقطه‌های منابع که از چیدمان خاصِ نشان‌های دائو به وجود می‌آمدند،خندید اوجِ نقطه‌های منابع یعنی قلمروهای نهان آسمان و زمین، و همچنین جوهرِ آسمان و زمین یعنی گو.
یک قلمروِ نهانِ آسمان و زمین،داخل معادلِ نیمی از یک گویِ جاودانِ‌روم رتبه ۹ در نظر گرفته می‌شد.
وقتی جاودانه‌ها از مواد جاودان برای شکل دادن به حرکت‌های کشنده یا‌سینه‌ای آرایه‌های جاودان استفاده می‌کردند، این مواد مصرف‌شدنی بودند و نمی‌توانستند فرم پایداری‌خندید داشته باشند، از این رو، نشان‌های دائو پس از استفاده از بین می‌رفتند.
اما یک قلمروِ نهانِ آسمان و زمین‌شتاب می‌توانست به عنوان هسته‌ای پایدار و بلندمدت برای‌استفاده شکل دادن به حرکت‌های کشنده به کار رود.
مهر محافظ جریان معکوس و‌کهنه مهر دانگ هون لوئو پویِ فانگ‌فریاد یوان نمونه‌هایی از این دست بودند.
«والامقامِ جاودانِ صورت فلکی، قلمروِ ذهن رو در اختیار داره‌گویی و فانگ یوان هم ممکنه دریای پالایش رو داشته باشه؛ این‌نمایش دریای خون همون بنیانیه که برای مقاومت در برابرشون نیاز دارم!»
در گذشته، از آنجا که والامقامِ جاودانِ خورشید‌استفاده عظیم برای پالایش گو با نیایِ موبلند همکاری کرده‌می‌گذاشت بود، از این نقشهٔ شگرفِ نیایِ موبلند آگاه بود.
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم بر این باور بود که در این برهه از زمان، پالایش نشان‌های دائوی‌عظیمِ طبیعیِ آسمان و زمین مهم‌ترین مسئله است. تلاش برای به دست آوردن گویِ جاودانِ رتبه ۹ که با‌همین شرایطش سازگار باشد، واقع‌بینانه نبود. در این شرایط، قلمروِ نهانِ آسمان و زمین بهترین جایگزین به شمار می‌رفت.
او با خود اندیشید: «در میان والامقام‌ها، کسی که بیشترین‌رفت شانس رو برای به دست آوردن گویِ جاودانِ رتبه ۹سینه‌ای داره، فانگ یوانه. از نظر استعداد هم بالاترین جایگاه رو داره.»
«باز خوبه که جوهر جاودانِ‌شتاب کافی نداره و نمی‌تونه گویِ‌گویی جاودانِ رتبه ۹ رو پالایش کنه.»
«به محض اینکه پالایش گو رو شروع کنه،استفاده بزرگ‌ترین نقطه‌ضعفش رو نمایان می‌کنه. اون موقع، با والامقامِ‌می‌گذاشت جاودانِ صورت فلکی همدست میشم تا جلوش رو بگیرم!»
«اگه فانگ یوان بتونه هر گویِ جاودانِ رتبه ۹ از مسیر پالایش رو به سرانجام‌استفاده برسونه، در آینده برای پالایشِ دیگر گوهایِ جاودانِ رتبه ۹ کارِ بسیار راحت‌تری خواهد داشت.دیدن این موضوع مثل گلولهٔ برفی بزرگ میشه و با سرعتی فزاینده، به مزیتی توقف‌ناپذیر بدل میشه.»
والامقامِ جاودانِ خورشید‌پردهٔ عظیم این حقایق را‌کنار در ذهن مرور کرد.
دریای خون با امواجی عظیم که‌داخل پیوسته برمی‌خاستند و فرومی‌نشستند، به خروش‌روم آمد؛ وسعت آن رفته‌رفته گسترش می‌یافت.
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم سر تکان داد و اندیشید: «با‌عظیمِ پنج گویِ جاودانِ دیگر از مسیر خون، سرعت شکل‌گیری دریای‌روی خون رو به افزایشه. تا نیم سالِ دیگه، کاملاً شکل می‌گیره!»
دریای خون‌پردهٔ در این لحظه‌پاره همچنان ناقص بود.
هرچند می‌شد از قلمروِ نهانِ آسمان و زمین به عنوان‌رفت هستهٔ حرکت کشنده بهره برد، اما این کار به‌شدت اسراف‌کارانه‌سینه‌ای بود؛ چرا که خودِ قلمروِ نهان به میزان چشمگیری مصرف می‌شد.
برای نمونه، می‌توان به دریای پالایش و دریای انسانِ فانگ یوان اشاره‌روم کرد که پیش‌تر ناقص بودند (هرچند دریای انسان کامل بود، اما تنها‌خوک ترکیبِ کاملِ «کوه و دریای انسان» به عنوان یک قلمروِ نهان شناخته می‌شد).
«اوه؟» حالت چهرهٔ والامقامِ جاودانِ خورشید‌یواشکی عظیم دگرگون گشت؛ شهودِ قدرتمندی از‌سینه‌ای مسیر بخت در قلبش جوانه زد.
دفعهٔ پیش که چنین حسی‌پاره به او دست داد، امپراتور‌فریاد نور را احیا کرده بود.
احیای امپراتور نور سبب‌چادری شد تا گویِ نورِ رتبه‌داخل ۹ را به دست آورد.
و اکنون چه؟
والامقامِ جاودانِ خورشید‌فریاد عظیم غرق در‌یواشکی انتظار و امید بود.
با وجود اینکه احیای شخصی دیگر در این شرایط، دریای‌فریاد خونِ ناقص را تحلیل می‌برد، اما او بی‌درنگ حرکت کشندهٔ جاودان‌قامت را بار دیگر به کار گرفت: «تولدِ مقدر از طریقِ بخت».
شررر! شررر! شررر!
دریای خون به خروش‌کنار آمد و موجی عظیم به‌باز بلندی ده‌ها پا پدید آورد.
هم‌زمان با شکل‌گیریِ دوبارهٔ‌باز گردابی غول‌پیکر، دریای خون‌استفاده به سرعت تحلیل رفت.
با سوسو زدنِ نور‌کهنه و سایه، جاودانهٔ رتبه ۷رفت از درون آن پدیدار گشت.
«این دیگه‌میان‌سالی کیه؟» یائو هوانگ‌کهنه او را نشناخت.
سطح انتظاراتِ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم بالاتر رفت. چرا‌باز که احیای این جاودانه، جوهر جاودان و بخش بسیار بزرگ‌تری‌قامت از دریای خون را نسبت به امپراتور نور بلعیده بود.
با این وجود، او‌باز تنها جاودانهٔ رتبه ۷استفاده از مسیر آب بود.
یائو هوانگ لحظاتی به او‌پاره خیره ماند و سپس فریاد‌فریاد زد: «اوه، تو فِی وو هستی؟»
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم اخم کرد و اندیشید:شتاب «آخرین بزرگِ اعظمِ اولِ قبیلهٔ فِی... فِی وو؟استفاده همان که نامش مترادفِ زباله و بی‌عرضگی بود؟»
حالا به خاطر می‌آورد.
قبیلهٔ فِی زمانی ابرنیرویی در‌گویی دشت‌های شمالی به شمار می‌رفت و‌میان‌سال از تبار اصیل هوانگ جین بود.
نیایِ نسل اولِ قبیلهٔ فِی، فرزندِ مستقیمِ والامقامِ جاودانِ‌رفت خورشید عظیم نبود، بلکه به نسل‌های بسیار دورتر تعلق داشت.سینه‌ای با این وجود، قبیلهٔ فِی در تاریخ بسیار نام‌آور بود.
یا بهتر است بگوییم، بدنام.
قبیلهٔ فِی، ابرقبیله‌ای از هوانگ‌شتاب جین بود که با دستان خودش،یواشکی خود را به ورطهٔ نابودی کشاند.
فِی وو آخرین بزرگِ اعظمِ اولِ‌یواشکی آن‌ها به شمار می‌رفت و بی‌شک، مسبب‌برهنه اصلی این نابودی کسی جز او نبود.
بسیاری بر این باور بودند که او فردی‌داخل بی‌کفایت و به‌شدت طمع‌کار است؛ کسی که تمام قبیلهٔ‌عظیمِ فِی را ناامید ساخت و زمینه‌سازِ فروپاشیِ آن‌ها شد.
در دوران ریاستش به عنوان بزرگِ اعظمِ اول، حجم عظیمی از منابع قبیلهٔ فِی را بر باد‌کردی داد و آن‌ها را تا مرز ورشکستگی پیش برد. در نتیجه، دیگر جاودانه‌های قبیلهٔ فِی با کمبودِ منابع‌خشمگین تزکیه مواجه شدند و روند پیشرفتشان به شدت کند شد؛ موضوعی که در نهایت به درگیری‌های داخلی انجامید.
از سوی دیگر، دنیای‌کنار بیرون نیز فشارهای سنگینی‌فریاد بر قبیلهٔ فِی تحمیل می‌کرد.
اما فِی وو نتوانست اوضاع را به‌خوبی‌روم مدیریت کند؛ او همیشه در برابر دنیای بیرون،مردانه‌اش موضعی ضعیف و منفعلانه از خود نشان می‌داد.
فِی وو برای تأمین نیازهای شخصی‌اش، حتی بسیاری از نقاط‌فریاد منابعِ متعلق به قبیله را واگذار کرد. با این حال،برهنه نتیجهٔ این فداکاری‌ها هرگز به افزایش قدرت نبرد او ختم نشد.
عملکرد فِی وو همه را سرافکنده کرد. در نهایت، او حتی قبیلهٔ فِی را به سمت حفاری و توسعه در یکی از ده منطقهٔ خطرناکِ بزرگِ‌سرِ دشت‌های شمالی سوق داد. عاقبتِ این کار، تحریکِ یک موج جانورانِ هولناک بود که قلمرو قبیلهٔ فِی را در خود بلعید و حتی مقر اصلیِ آن‌ها را‌معذرت نیز با خاک یکسان کرد. بیشترِ جاودانه‌های قبیله در آن موج جانوران جان باختند و بازماندگان نیز به‌سرعت توسط دیگر قبایل هوانگ جین جذب و ضمیمه شدند.
با فروکش کردنِ موج جانوران، قبیلهٔ فِی به‌کلی از صفحهٔ روزگار محو‌روم شد و فِی وو نیز به طرز رقت‌انگیزی در دلِ همان منطقهٔ‌خوک خطرناک جان داد. قلمروِ باقی‌ماندهٔ آن‌ها نیز به چنگِ قبایلِ گوناگون افتاد.
قبیلهٔ فِی به مایهٔ‌باز تمسخرِ همگان و نمادِ‌استفاده بارزِ عبرتِ آیندگان بدل گشت.
یائو هوانگ با سردرگمی و بدگمانی گفت: «چطور‌داخل ممکنه همچین آدم بی‌عرضه‌ای که کل قبیله‌ش رو‌کردی به باد داد، الان سر و کله‌ش پیدا بشه؟»
فِی وو پس از درکِ اینکه احیا شده است، به‌رفت خود آمد و به والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم ادای احترام‌سینه‌ای کرد: «نوادهٔ ناخلف، فِی وو، به سرورم، نیایِ بزرگ درود می‌فرسته!»
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم پیش از این‌رفت روشِ بررسیِ بختِ خود را به کار گرفته‌عظیمِ بود تا بنیانِ فِی وو را ارزیابی کند.
با کمال تعجب دریافت که بختِ فِی وو به شکل حیرت‌آوری عظیم است؛ بختی که بسیار فراتر از اکثر جاودانه‌های‌روی رتبه ۷ بود، هرچند همچنان پایین‌تر از یک رتبه ۸ متوسط قرار می‌گرفت. مهم‌تر از آن، بختِ فِی وو پیوندِ‌مضحکهٔ تنگاتنگی با موجودیتِ خاصی در دوردست‌ها داشت؛ موجودیتی که بختش حتی بر شخصِ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم نیز تأثیر می‌گذاشت.
اما والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم یک والامقامِ رتبه ۹ بود؛فریاد چه کسی فکرش را می‌کرد موجودی وجود داشته باشد که‌برهنه بختش بتواند تا این حد شدید بر او اثر بگذارد.
دیری نپایید که صدای والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم در زمین طنین‌انداز‌فریاد شد و به دریای خون رسید: «حقیقت اغلب در اعماق تاریخ‌قامت مدفون میشه. فِی وو، نوادهٔ من، حقیقت رو برام بازگو کن.»