چپتر 2312: ژرفای قلمرو رؤیای مسیر آسمان
0امواج پی‌درپی بر زمینِ صخره‌ای می‌کوبیدند؛ سیلاب‌ساختارِ همه‌جا را فرا می‌گرفت و زمین را‌پیشِ همراه با میخ‌های خاکی‌اش در هم می‌شکست.
خندق‌های زمین پیش‌تر زیر آب فرو رفته بودند.رشدِ نیروی جریان‌های زیرین همچنان می‌خروشید، خود را به‌چیز دیوارهٔ خندق‌ها می‌کوبید و آن‌ها را فراخ‌تر می‌کرد.
با طنین‌انداز شدنِ غرش‌هایی خفیف در‌اما سرزمین متبرک، زمینِ صخره‌ای بر اثر‌نداشت هجومِ بی‌امانِ سیلاب رفته‌رفته از هم گسست.
زمین‌های صخره‌ایِ جداشده، به‌پیشِ پنج جزیرهٔ بزرگ و‌نخست ده‌ها جزیرهٔ کوچک‌تر بدل گشتند.
پس از به سرانجام رساندنِ این مرحله،ساختارِ منگ چیو ژن سرانجام نفس راحتی کشید‌پیشِ و حسِ دستاوردی بزرگ در قلبش جوانه زد.
رسیدن به‌زیستگاهِ این مرحله‌سودمند به‌هیچ‌وجه آسان نبود.
در آغاز، این سرزمین متبرک بیشترین تعداد از نشان‌های دائوی مسیر خاک را‌اصل در خود جای داده بود، در حالی که نشان‌های دائوی سایر مسیرها بسیار‌جانورِ اندک بود. این اختلافِ فاحش سبب شده بود تا زمین به شکل صخره‌ای درآید.
مزایا و معایبِ زمینِ صخره‌ای کاملاً آشکار بود. این زمین می‌توانست مصالح‌میمونِ سنگی و معادنِ کانیِ فراوانی تولید کند که برای زیستگاهِ مردمان سنگی‌مصیبت‌های بسیار سودمند به شمار می‌رفت، اما برای رشدِ پوشش گیاهی هیچ سودی نداشت.
در اصل، ساختارِ‌هیچ این سرزمین متبرک‌اصل چیز بدی نبود.
با وجود این، وقتی منگ چیو ژن سه بلای زمینیِ پیشِ رو را کاوش کرد، دریافت‌چیز که بلای نخست، بلای جانورِ مسیر قدرت به شکلِ میمونِ درندهٔ چهاربازو است؛ بلای دوم، بلای‌چهاربازو مسیر آتش به شکلِ بارانِ آتشین است و بلای سوم، بلای مسیر دگرگونی به شکلِ هجومِ مگس‌هاست.
منگ چیو ژن دریافت که بلاها و مصیبت‌های این سرزمین‌هیچ متبرکِ مسیر رؤیا، بر پایهٔ مسیر خاک شکل نمی‌گیرند. از‌زمینیِ این رو، توسعه دادنِ مسیر خاک آیندهٔ روشنی در پی نداشت.
منگ چیو ژن بی‌درنگ‌پیشِ تصمیم گرفت ساختارِ زمین‌نخست را از نو شکل دهد!
پس از پشت سر گذاشتنِ عروج‌اصل جاودانگی، کمتر استاد گویی پیدا می‌شد که‌زمینیِ ساختارِ زمینِ روزنهٔ جاودانش را تغییر دهد.
این کار به‌هیچ‌وجه آسان نبود.
خوشبختانه، اینجا یک قلمرو رؤیا‌می‌رفت بود و منگ چیو ژن قدرت‌های‌سودی جانِ سرزمین را در اختیار داشت.
او ابتدا زمینِ یکپارچهٔ صخره‌ای را در هم شکست،جانورِ اما از آنجا که نشان‌های دائوی مسیر قدرت را در‌آتشین اختیار نداشت، نتوانست این کار را بی‌نقص به انجام برساند.
پس از آن، حرکت کشندهٔ ایجاد رؤیا را به کار‌وجود گرفت تا میخ‌های خاکی پدید آورد و با بهره‌گیری از‌قدرت خندق‌های زمین و غارها، میمون چهاربازو را از پای درآورد.
این مرحله بسیار دشوار بود.
اگر حرکتِ ایجاد رؤیا را در اختیار نداشت، منگ چیو ژن نمی‌توانست میخ‌های خاکی را پدید آورد و میمون‌بلای چهاربازو برای مدتی بسیار طولانی زنده می‌ماند. در آن صورت، او باید صبر می‌کرد تا جانور از گرسنگی بمیرد‌دگرگونی و سپس سرزمین متبرکِ روزنهٔ جاودان آن را به‌آرامی هضم کند تا نشان‌های دائوی مسیر قدرت به دست آید.
با استفاده از میخ‌های‌پیشِ خاکی، منگ چیو ژن به‌سرعت‌جانورِ جانِ میمون چهاربازو را گرفت.
اما به دلیل تضادِ نشان‌های دائو، سرزمین متبرک تنها توانست بخشِ اعظمِ نشان‌های دائوی‌پیشِ مسیر قدرت را جذب کند، نه تمامِ آن‌ها را. خوشبختانه همین مقدار نیز کفایت‌بارانِ می‌کرد و منگ چیو ژن سرانجام توانست زمینِ یکپارچهٔ صخره‌ای را از هم بشکافد.
آنچه در‌زیستگاهِ ادامه می‌آمد،سودمند کاری طاقت‌فرسا بود.
منگ چیو ژن جزیرهٔ بزرگی را برگزید و‌پوشش شروع به خرد کردنِ صخره‌های پیرامونِ آن کرد تا‌وجود آن‌ها را به حجمِ عظیمی از خرده‌سنگ بدل سازد.
این وظیفه‌ای بس دشوار بود.
در ابتدا، او باید ابرهای آذرخش را متراکم می‌کرد‌بدی تا جزیره را در هم بکوبد و سپس با بهره‌گیری‌جانورِ از بادهای تند و امواجِ آب، زمین را فرسایش می‌داد.
به لطفِ نشان‌های دائوی مسیر قدرت، باد و امواج بسیار نیرومندتر‌هیچ از گذشته بودند، اما بازدهیِ خرد کردنِ صخره‌ها چندان بالا نبود. او‌کاوش مجبور بود برای رسیدن به کمترین نتیجه، توانِ عظیمی را صرف کند.
در حقیقت، روش‌های کارآمدِ بسیاری وجود داشت. برای نمونه، حرارت‌هیچ دادن به سطحِ صخره‌ها با آتش و سپس سرد کردنِ‌زمینیِ بی‌درنگِ آن‌ها با آب، می‌توانست صخره‌ها را به‌آسانی متلاشی کند.
اما این سرزمین متبرکِ قلمرو رؤیا، فاقدِ‌دریافت نشان‌های دائوی مسیر آتش بود و این موضوع،است منگ چیو ژن را به‌شدت به دردسر می‌انداخت.
کاری که او اکنون انجام‌نداشت می‌داد، بی‌شباهت به بریدنِ درختی‌وجود تنومند با یک چاقوی کوچک نبود.
چندین روز گذشت و او همچنان به این فرسایشِ طاقت‌فرسا ادامه داد، تا اینکه‌اصل خرده‌سنگ‌ها دورتادورِ جزیرهٔ بزرگ را فرا گرفتند. این خرده‌سنگ‌ها که بر اثرِ سایشِ باد‌قدرت و آب صیقل خورده بودند، همچون قلوه‌سنگ‌هایی مینیاتوری، ریز و هموار به نظر می‌رسیدند.
با پایان یافتنِ کار بر‌می‌رفت روی نخستین جزیرهٔ بزرگ، منگ چیو‌سودی ژن به سراغِ دومین جزیره رفت.
آبِ باران در اطرافِ‌پیشِ جزایر انباشته شده و‌نخست دریایی را پدید آورده بود.
هرچند در حقیقت نمی‌شد‌سودی آن را دریا نامید؛ در‌بدی بهترین حالت، دریاچه‌ای پهناور بود.
منگ چیو ژن در حالت عادی زحمتِ ایجادِ موج را به خود نمی‌داد، از این رو‌چیز سطحِ آب همچون آینه صاف و بی‌تلاطم بود. تنها زمانی که نیاز داشت صخره‌های سخت را در‌است هم بکوبد یا برای جابه‌جایی روی آب گام بردارد، دست‌به‌کار می‌شد و باد و امواج را برمی‌انگیخت.
این سرزمین متبرک هیچ نشان دائوی مسیر فضایی در خود نداشت‌سودی و وسعتش نیز چندان زیاد نبود؛ به همین دلیل، منگ چیو ژن‌کرد حتی با وجود داشتنِ قدرت‌های جانِ سرزمین، قادر به جابه‌جاییِ آنی نبود.
زمان سپری می‌شد و جزایرِ کوچک یکی پس از دیگری تغییر شکل می‌یافتند. پس‌چهاربازو از آنکه منگ چیو ژن کارِ بازسازیِ تمامِ جزایر بزرگ و حتی هفت یا‌نمی‌گیرند هشت جزیرهٔ کوچک را به پایان رساند، زمانِ رویارویی با بلای مسیر آتش فرا رسید.
بارانِ آتش به‌شدت باریدن گرفت.
هر قطره از این بارانِ آتشین به درشتیِ‌رشدِ یک تشت بود و قطراتِ بی‌شمارِ آن با‌چیز شتاب و نیرویی عظیم بر زمین فرود می‌آمدند.
با فرود آمدنِ بارانِ آتش بر جزایر، زمین‌های صخره‌ای و خرده‌سنگ‌ها‌سودی به‌شدت شعله‌ور شدند. حتی برخی از خرده‌سنگ‌های نازک‌تر ذوب گشته و‌کاوش به گدازه‌ای بدل شدند که به‌آرامی به سوی آب جریان می‌یافت.
رفته‌رفته، جزایر صخره‌ای با آن لبه‌های برافراشته‌شان، زیرِ هجومِ ویرانگرِ بارانِ آتشین تغییر شکل دادند. تمامِ‌دوم بخش‌های حاشیه‌ایِ جزایر به زیرِ آب فرو رفتند؛ بخش‌های میانی هم‌سطحِ دریاچه شدند و تنها بخش‌های‌روشنی فوقانی اندکی بالاتر از سطحِ آب باقی ماندند و سواحلی پوشیده از خرده‌سنگ را پدید آوردند.
بیشترِ قطراتِ بارانِ آتش بر روی آب فرود می‌آمدند و ستون‌هایی‌وقتی عظیم از بخار برپا می‌کردند. بخار به آسمان برمی‌خاست و رفته‌رفته ابرهایی‌درندهٔ متراکم را شکل می‌داد که سراسرِ سرزمین متبرک را در بر گرفت.
از آنجا که منگ چیو ژن به واسطهٔ قدرت‌های جانِ سرزمین تواناییِ‌سودی حرکت در زیرِ زمین را داشت، خود را در اعماقِ زمین، جایی‌کرد که نشان‌های دائوی مسیر خاک متراکم‌ترین حالت را داشتند، پنهان کرده بود.
او اجازه داد تا بارانِ آتشین هرچه‌رشدِ می‌خواهد ویرانی به بار آورد و تنها‌ساختارِ گهگاه نگاهی به وضعیتِ جزایرِ صخره‌ای می‌انداخت.
بارشِ این بارانِ آتشین‌پیشِ مدتِ درازی به طول انجامید‌جانورِ تا آنکه سرانجام فرو نشست.
منگ چیو ژن به سطحِ زمین بازگشت و‌چیز بی‌درنگ حس کرد که دما چندین برابر افزایش‌کرد یافته و هوا به‌شدت شرجی و سوزان شده است.
سراسرِ سرزمین متبرک پوشیده از ابرهای متراکم بود. به‌پوشش سببِ بارانِ آتشینِ عظیمی که اندکی پیش باریده بود،وجود این ابرها همچون پتویی سوزان و گداخته به نظر می‌رسیدند.
مگر می‌شد هوا سوزان نباشد؟
منگ چیو ژن باد را به کار گرفت‌نخست تا این ابرها را پراکنده سازد و با‌دوم این کار، بی‌درنگ دمای محیط را کاهش داد.
با وجود این، دیری نپایید که بخار دوباره در‌بدی آسمان متراکم شد و ابرهای سبکی را پدید آورد. احتمالاً‌جانورِ پس از مدتی دوباره به لایهٔ ضخیم ابرها تبدیل می‌شد.
منگ چیو ژن بی‌درنگ دریافت که بلای مسیر آتش، شمار زیادی از نشان‌های‌نداشت دائوی مسیر آتش را با خود آورده است. او باید بیشترِ نشان‌های دائوی‌نخست مسیر آتش را مهار می‌کرد و نمی‌توانست بگذارد در چینش‌هایش اختلالی ایجاد کنند.
«اگه تعداد نشان‌های دائوی مسیر نور زیاد‌رشدِ بود، می‌تونستم بیشترِ نشان‌های دائوی مسیر آتش‌ساختارِ رو جمع کنم و یه خورشید مصنوعی بسازم.»
منگ چیو‌بلای ژن کمی‌پیشِ حسرت خورد.
این سرزمین متبرکِ قلمرو رؤیا نشان‌های دائوی مسیر نور‌بدی را داشت، اما تعدادشان به قدری اندک بود که‌نخست سرزمین متبرک همیشه در نوری کم‌رنگ فرو رفته بود.
نقشهٔ ساخت خورشید عملی‌سودمند نبود، اما منگ چیو‌رشدِ ژن روش‌های دیگری داشت.
او بی‌درنگ حرکت کشندهٔ خلق رؤیا را فعال کرد‌گیاهی و پس از طی کردن حدود ده مرحله، بیشتر نشان‌های‌بلای دائوی مسیر آتش در اعماق ریشه‌های جزایر بزرگ جمع شدند.
نشان‌های دائوی متراکم‌ترِ مسیر خاک، نشان‌های دائوی‌دریافت مسیر آتش را مهار کردند و در‌چهاربازو درون جزایر بزرگ، مواد مذاب را پدید آوردند.
بیرون از جزایر، دما به دلیل کاهش نشان‌های‌چیز دائوی مسیر آتش به سرعت افت کرد. ابرهای سبکی‌دریافت که در آسمان شناور بودند، دیگر خودبه‌خود متراکم نمی‌شدند.
«بدون خورشید مصنوعی خبری از هوای گرم نیست،رشدِ اما با وجود مواد مذاب، انرژی زمین‌گرمایی هست‌چیز که میشه به همون شکل ازش استفاده کرد.»
تا زمانی که منگ چیو ژن نشان‌های دائوی مسیر قدرت را به کار می‌گرفت، می‌توانست‌چیز واکنشی ایجاد کند تا جزایر بزرگ به آتشفشان‌هایی فعال تبدیل شوند؛ آتشفشان‌هایی که پیش از‌درندهٔ فورانِ گدازه‌های روان و حجم عظیمی از خاکستر، جریان‌های چی را به بیرون پرتاب می‌کردند.
با رسیدن به‌زمینیِ درکی ناگهانی، ذهن منگ‌دریافت چیو ژن تکانی خورد.
«سرزمین متبرک من نشان‌های دائوی مسیر چی یا مسیر صدا رو نداره، اما وقتی آتشفشان‌ها فوران کنن،دریافت جریان‌های چی به بیرون پرتاب میشه و انفجارهای بلندی ایجاد می‌کنه. پیش از این هم بارون آتش‌مصیبت‌های به دریاچه خورد و ابرهای بخار ساخت، در حالی که هیچ نشان دائوی مسیر ابری اینجا نبود.»
«احتمالاً ریشهٔ‌زیستگاهِ تواناییِ تقلید از‌شمار مسیرهای دیگه همینه!»
وقتی یک تزکیه‌گر گو مسیری را تا سطح‌پوشش مشخصی تزکیه می‌کرد، می‌توانست قدرت مسیرهای دیگر را‌بدی تقلید کند و به تعادلی همه‌جانبه دست یابد.
برای نمونه، حرکت کشندهٔ مسیر‌کاوش چوب به نام «شکوفهٔ گذرا»،قدرت قدرت مسیر زمان را تقلید می‌کرد.
حرکت کشندهٔ بای شیانگ به مسیر‌اصل یخ و برف تعلق داشت، اما‌بلای از قدرت مسیر دگرگونی برخوردار بود.
حرکت کشندهٔ «پرتاب سنگ برای پرس‌وجو»می‌رفت حرکتی در مسیر خاک بود، اما‌سودی تأثیر مسیر اطلاعات را به همراه داشت.
پس از درک این حقیقت، منگ چیو ژن بخشی از معنای حقیقیِ‌نداشت این قلمرو رؤیا را جذب کرد. سطح تبحر او در مسیر آسمان‌دریافت اندکی افزایش یافت که با بدن اصلی و دیگر کلون‌ها همگام‌سازی شد.
منگ چیو ژن وضعیت خود را بررسی کرد و دریافت‌قدرت که اگرچه به جانِ سرزمین تبدیل شده است، اما نمی‌تواند‌سوم نشان‌های دائوی هر مسیر را به طور کامل کنترل کند.
جان‌های سرزمین قدرت آسمانی را‌نداشت کنترل می‌کردند، اما تنها بخشی‌وجود از اندوختهٔ روزنهٔ جاودان بودند.
برای نمونه، منگ چیو ژن برای خرد کردن صخره‌ها تلاش طاقت‌فرسایی‌هیچ به خرج داد؛ این کار در اصل سست کردن توده‌ای از‌پیشِ نشان‌های دائوی مسیر خاک و جدا کردن آن‌ها از یکدیگر بود.
اگر منگ چیو ژن کنترل کاملی بر نشان‌های‌پوشش دائوی مسیر خاک داشت، می‌توانست تنها با یک‌بدی فکر صخره‌های سخت را به شن تبدیل کند.
جان‌های سرزمین قدرت آسمانی را کنترل می‌کردند، اما استفاده‌شان از آن‌شکلِ تنها در سطحی ظاهری بود. افزون بر این، او مجبور بود‌مگس‌هاست برای خرد کردن صخره‌ها از باد، آب و نیروهای دیگر بهره بگیرد.
پس چگونه‌گیاهی می‌توانست این کنترل‌نداشت را عمیق‌تر کند؟
دقیق‌تر بگوییم، چگونه‌مردمان می‌توانست صخره‌های سخت را‌اما به شن تبدیل کند؟
منگ چیو ژن‌سودمند بی‌درنگ به یادِ گویِ‌رشدِ تبدیل به شن افتاد.
این گو می‌توانست خاک‌پیشِ و صخره‌ها را به‌نخست شن‌های ریز تبدیل کند.
سپس به حرکت‌های کشندهٔ متعددی‌نداشت از مسیرهای مختلف اندیشید که می‌توانستند‌وقتی صخره‌ها را به شن تبدیل کنند.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، درک منگ‌شمار چیو ژن از حرکت‌های کشنده‌گیاهی و کرم‌های گو دگرگون شد.
او نمی‌توانست این درک را‌می‌رفت در قالب کلمات بیان کند‌هیچ یا به توضیح آن بپردازد.
این بینش‌ها در ذهنش انباشته شدند و اندکی‌نخست ضعیف‌تر از درک پیشین بودند. تنها یک درک همه‌جانبه‌آتش می‌توانست سطح تبحر مسیر آسمانِ او را افزایش دهد.
قلمروهای رؤیای مسیر‌هیچ آسمان با قلمروهای‌اصل رؤیای گذشته تفاوت داشتند.
برای جذب معنای حقیقی در قلمروهای رؤیای مسیر آسمان، شخص‌گیاهی باید سرزمین متبرکِ قلمرو رؤیا را توسعه می‌داد و در‌بلای عین حال، حقیقتِ سازوکار آسمان و زمین را درک می‌کرد.
این موضوع‌مردمان کار را‌شمار دشوار می‌ساخت.
وقتی فانگ یوان قلمروهای رؤیای مسیر انسان را کاوش می‌کرد [نظریهٔ جدید فنگ جین هوانگ،است تا زمانی که یک رؤیای انسانی باشد، می‌تواند متعلق به هر مسیری باشد]، تنها کافی‌دادنِ بود آن‌ها را تا حد مشخصی کاوش کند تا سطح تبحر خود را بالا ببرد.
کاوش در قلمروهای رؤیای مسیر آسمان تنها ارتباطی نزدیک‌بدی میان شخص و معنای حقیقیِ مسیر آسمان برقرار می‌کرد؛نخست برای بالا بردن سطح تبحر، این پیوند باید درک می‌شد.
«در نهایت، مرز باریکی قلمرو‌شمار رؤیای مسیر آسمان و انسان‌گیاهی رو از هم جدا می‌کنه.»
درست در همان لحظه‌ای که‌می‌رفت منگ چیو ژن در حال اندیشیدن‌سودی بود، دنیا زیر و رو شد.
سراسر سرزمین متبرک به شدت لرزید و واژگون گشت؛جانورِ دریاچه برگشت و به عقب فوران کرد، در حالی‌بارانِ که جزایر به پرواز درآمدند و با یکدیگر برخورد کردند.
منگ چیو ژن با چهره‌ای دگرگون غرید:ساختارِ «چه... چه خبره؟!» بی‌نظمیِ ناگهانی در قلمرو‌پیشِ رؤیا فشار عظیمی بر او وارد کرد.
منگ چیو ژن به سرعت‌شمار زره رؤیا را فعال کرد‌گیاهی تا از خود محافظت کند.
خوشبختانه دیری نپایید‌سودمند که لرزش قلمرو‌اما رؤیا آرام گرفت.
رنگ از رخسار منگ چیو ژن پریده بود. بسیار شانس آورد که‌میمونِ گوی زره رؤیا را در اختیار داشت و به جای طمع‌ورزی، کاوش‌مصیبت‌های در یک قلمرو رؤیای مسیر آسمان با اندازهٔ متوسط را برگزیده بود.
اگر به خاطر این‌سودی موضوع نبود، او در‌چیز این بلا جان می‌باخت.
«این بخشی از توسعهٔ قلمرو رؤیای مسیر‌اما آسمان نیست، بلکه دخالتی از دنیای بیرونه!اصل احتمالاً یکی از والامقام‌ها دست به کار شده.»
منگ چیو ژن در حالی که به ویرانه‌های‌پوشش پیش رویش می‌نگریست، این افکار را از سر گذراند‌وجود و به منظرهٔ سرزمین متبرکِ آشفته لبخند تلخی زد.
تمام زحمات‌بلای و تلاش‌هایش به‌کاوش هدر رفته بود!
«اگه این حمله چند بار دیگه تکرار بشه، دیگه‌بدی نمی‌تونم به کاوش ادامه بدم. بلاها و مصیبت‌ها روزبه‌روز‌نخست قوی‌تر میشن. هعی، امیدوارم بدن اصلیم بتونه ازم محافظت کنه.»