چپتر 2158: بیش از حد وحشیانه!
0گوهای جاودان منحصربه‌فرد‌منم بودند، گوهای جاودان بنیادی‌ترین‌وضعیت اصل به شمار می‌رفتند.
جاودانه‌های روزنهٔ جاودانِ فرمانروا، پس از به‌کنید دست آوردن گوی جاودان، می‌توانستند به‌راحتی آن‌ها‌همگی را با حرکات کشندهٔ مربوطه معاوضه کنند.
با وجود این‌که برخی از نشان‌های دائو را‌قروچه‌ای از دست می‌دادند، این دستاوردها چنان عظیم بود‌می‌تونیم که نقصِ کمبودِ نشان‌های دائو را کاملاً جبران می‌کرد.
لحظه‌ای بعد، جاودانه‌های نیلوفر‌می‌تونیم سبز با تمام توان‌کنید پا به فرار گذاشتند.
تنها سه رتبه ۸ گریختند‌تزکیهٔ و گروهِ فرمانروای جاودانِ بلورِ‌قروچه‌ای یخ، مابقی را از پای درآوردند.
بینگ یوان آهی کشید و‌کنیم گفت: «بدون حرکت کشندهٔ میدانی، نمی‌تونیم‌شده جاودانه‌ها رو با بازدهی بالا بکشیم.»
جاودانه‌های خاک زرد در حالی که قلبشان‌دندان به‌شدت می‌تپید، به پنج جسدِ روی زمین‌ناچیز نگاه کردند: «نمی‌تونید با بازدهی بالا بکشید؟»
شی زونگ با تأسف آهی کشید:کنیم «خیلی بزدلن، خیلی بزدل! واقعاً فرار‌شده کردن، مایهٔ ننگِ همهٔ رتبه ۸ها هستن!»
جاودانه‌های خاک زرد نگاهی به یکدیگر انداختند و‌نمی‌کردم مخفیانه پیام فرستادند: «حتی اگه منم سطح تزکیهٔ‌ناچیز رتبه ۸ داشتم، تو این وضعیت فرار نمی‌کردم؟»
فرمانروای جاودانِ بلورِ یخ دندان قروچه‌ای کرد و با گرفتن‌شوکه تصمیمی قاطع گفت: «با این نتایجِ ناچیز چطور می‌تونیم تو‌موندن روی سرورمون نگاه کنیم؟ دنبالشون کنید، می‌ریم تا شکارشون کنیم!!»
جاودانه‌های خاک زرد که شوکه شده بودند، شتابان اصرار‌کرد کردند: «همگی، زیاد بی‌گدار به آب نزنید. هنوز تعدادی از‌دنبالشون جاودانه‌های رتبه ۸ نیلوفر سبز موندن که وارد نبرد نشدن.»
«درسته، ما به‌سختی تونستیم تو‌سرورمون این مبارزه پیروز بشیم، بهتره‌شکارشون به جاش حالت تدافعی بگیریم.»
«دنیای بزرگ نیلوفر سبز خانه‌های گوی جاودانِ زیادی‌نمی‌کردم با قدرت وحشتناک داره، خیلی از جاودانه‌ها به‌ناچیز خاطر حملاتِ وحشیانهٔ اونا در دم کشته شدن.»
فرمانروای جاودانِ بلورِ یخ کاملاً بی‌تفاوت بود. او با سردی به جاودانه‌های خاک زرد‌همگی نگاه کرد و گفت: «ما زیردستانِ قدیس گو یوئه فانگ یوان هستیم و فقط‌پیروز از دستوراتِ اون اطاعت می‌کنیم. شما می‌تونید بمونید و میدون نبرد رو پاکسازی کنید.»
گروهِ فرمانروای جاودانِ بلورِ یخ،وضعیت نه گوهای جاودان و نه‌گرفتن روزنه‌های جاودانِ این کشته‌شدگان را برنداشتند.
این دستورِ فانگ یوان بود.
جاودانه‌ها و گوهای جاودانی که به‌داشتم این مکان تعلق داشتند، بخشی از‌گرفتن نتایجِ اشتقاقِ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران بودند.
کشتنِ این جاودانه‌ها،می‌تونیم تلفیقِ دنیاهای بزرگ‌دنبالشون را تسریع می‌کرد.
هم‌زمان، در میدانی دیگر.
شیائو هه جیان و بقیه‌سرورمون به مقابل هی لیو بیائو‌شکارشون و شوئه لی دو رسیدند.
«این همه نیروی کمکی!»
«عالیه، نجات پیدا کردیم.»
تنها دو‌سطح جاودانهٔ خاک زرد‌وضعیت باقی مانده بودند.
«مراقب باشید، این دو نفر‌سرورمون خبرگانِ قدرتمندِ رتبه ۸ از دنیای‌شوکه بزرگِ بیابانِ وحشی هستن، خیلی قوین!»
«تخصص اونا تو...»
شیائو هه جیان که رهبری را بر‌کنید عهده داشت، فریاد زد و حرفِ جاودانه‌های‌همگی خاک زرد را قطع کرد: «وراجی موقوف!»
چشمانِ این جاودانهٔ ریزمردم گویی به رنگ سرخ می‌درخشید. او به‌تصمیمی ببرِ سیاه و شش‌پایِ کوه‌پیکر اشاره کرد و غرید: «این یارو‌شکارشون مال منه، هر کی بخواد سرش باهام رقابت کنه، باهاش می‌جنگم!»
غرررش—!
هی لیو بیائو از کوره در رفت: «حشرهٔ‌نمی‌کردم کوچولویِ ریزه‌میزه، مرگت حتمیه، می‌کشمت! تا حالا هیچ‌ناچیز جاودانه‌ای جرئت نکرده با من این‌طوری حرف بزنه!!»
هی لیو بیائو‌می‌تونیم دیوانه‌وار به سمت شیائو‌کنید هه جیان یورش برد.
جاودانه‌های خاک زرد‌تزکیهٔ به‌شدت ترسیده و‌نمی‌کردم شوکه شده بودند.
شوئه لی دو نیز پوزخندِ سردی زد‌دنبالشون و در حالی که به میانِ گروهِ جاودانه‌ها‌همگی هجوم می‌برد، گفت: «تعداد همه‌چیز رو مشخص نمی‌کنه!»
بنگ بنگ بنگ بنگ...
مجموعه‌ای از آتش‌بازی‌ها‌می‌تونیم فوران کرد؛ منظره‌ای‌دنبالشون زیبا پدیدار گشت.
بنگ.
با صدایی مهیب، هی لیو‌سرورمون بیائو به زمین کوبیده شد و‌شوکه گودالی عظیم و ژرف ایجاد کرد.
او با چشمانی گشاد‌سطح خیره مانده بود و تقلا‌دندان می‌کرد تا از جا برخیزد.
گرومب!
شیائو هه جیان‌تزکیهٔ همچون شهاب‌سنگی به‌نمی‌کردم پایین شیرجه رفت.
پشت سرش پنج شش‌می‌تونیم جاودانهٔ رتبه ۸ نیز‌کنید دست به حمله زدند.
بنگ بنگ بنگ بنگ!
زمین به‌شدت لرزید و ابرهای‌کنیم غبار به هوا برخاست، آن‌چنان‌شوکه که پرتوهای خورشید را تقریباً پوشاند.
با وزش‌سطح بادی شدید، ابرهای‌وضعیت غبار پراکنده شد.
اکنون گودال‌ناچیز حتی عمیق‌تر‌می‌تونیم از پیش بود.
هی لیو بیائو در تهِ گودال‌داشتم افتاده بود و در حالی که شش‌تصمیمی پنجهٔ ببری‌اش می‌لرزید، آخرین نفس‌هایش را می‌کشید.
شیائو هه جیان‌می‌تونیم فریاد زد: «بهتون‌دنبالشون گفتم دخالت نکنید!»
«به چه حقی؟»
«هر کی‌ناچیز بکشدش، امتیازات مشارکت‌سرورمون مال اون می‌شه!»
دیگر جاودانه‌ها‌اگه در پاسخ‌سطح فریاد زدند.
شیائو هه جیان چشمانش را‌کنیم چرخاند: «همه‌مون حمله کردیم، پس‌شوکه کی کشتش؟ کی می‌تونه مطمئن باشه؟»
«ساده‌ست، می‌تونیم امتیازات مشارکت رو تقسیم‌نمی‌کردم کنیم. هر کی بزرگ‌ترین تیکهٔ جسد‌قاطع رو برداره، بیشترین امتیاز رو می‌گیره.»
هیچ‌کس نمی‌دانست چه‌چطور کسی این پیشنهاد‌کنیم را داده است.
اما درست در لحظهٔ بعد، جاودانه‌های رتبه‌وضعیت ۸ به درون گودال پرواز کردند و‌قاطع جسدِ هی لیو بیائو را تکه‌تکه کردند.
«پاش مال منه!»
«همف، فقط یه‌تزکیهٔ دم گیرم اومد! کفلش‌دندان رو بده به من.»
«سر، این‌ناچیز سرِ ببر،می‌تونیم هاهاها، مال منه!»
جاودانه‌های رتبه ۸ با صدای‌تزکیهٔ بلند فریاد می‌زدند؛ برخی شادمان‌قروچه‌ای بودند و عده‌ای دیگر دمق.
آن‌هایی که اعضای کافی از جسد‌دنبالشون نصیبشان نشده بود، نگاهشان را به‌شتابان سوی عقاب بال‌برفی، شوئه لی دو، چرخاندند.
اما شوئه لی دو پیش از‌نمی‌کردم این کشته شده بود؛ او حتی زودتر‌نتایجِ از هی لیو بیائو جان داده بود.
جسدِ او‌ناچیز نیز کاملاً میانِ‌سرورمون جاودانه‌ها تقسیم گشت.
جاودانه‌های خاک‌اگه زرد مات و‌تزکیهٔ مبهوت تماشا می‌کردند.
بیش از حد وحشیانه.
بیش از حد وحشیانه!
مگر این جاودانه‌ها زیردستانِ‌می‌تونیم قدیس نبودند؟ پس چرا‌کنید این‌قدر وحشیانه رفتار می‌کردند؟
نه‌تنها جاودانه را کشته‌سطح بودند، بلکه جسدش را‌نمی‌کردم نیز تکه‌تکه کرده بودند.
و هنگامِ‌چطور تکه‌تکه کردنِ جسد‌کنیم این‌قدر خوشحال بودند؟
بیش از حد وحشیانه!
بیش از حد شرورانه!
دنیای بزرگِ خاکِ زرد توسط والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین خلق شده بود. آرمانِ او زندگی‌نتایجِ در صلح و هماهنگی بود و بر اتحاد و عشق تأکید داشت. با وجود این‌که‌زیاد دنیای بزرگِ خاکِ زرد درگیری‌های داخلیِ خودش را داشت، اما رویهٔ اصلی همیشه همین بود.
رفتارِ زیردستانِ فانگ یوان کاملاً در تضاد‌کنید با دنیای بزرگِ خاکِ زرد بود؛ این تضادی‌زیاد عظیم با انتظاراتِ این جاودانه‌های خاک زرد داشت.
چشمانِ جاودانه‌های رتبه ۸داشتم برقی زد: «هنوز چند‌قروچه‌ای تا جاودانه باقی موندن.»
اما آن جاودانه‌های رتبه ۷ شتابان فریاد زدند: «قبل از اومدن به اینجا،شتابان تصمیم گرفتیم که رتبه ۷ها مال ما باشن. شما رتبه ۸ها همین الانش‌به‌سختی هم بخش عمدهٔ غنائم رو برداشتید، نباید یه چیزی هم برای ما بذارید؟»
جاودانه‌های رتبه ۸ لب‌ولوچه‌شان را آویزان کردند:وضعیت «پس بجنبید، وقت تلف نکنید! وگرنه خودمون دست‌به‌کار‌نتایجِ می‌شیم و یه سهمی از امتیازات مشارکت برمی‌داریم...»
جاودانه‌های رتبه هفت فریاد زدند: «خیال باطل!» و بی‌درنگ تمام توان‌شده خود را به کار گرفتند و در یک چشم به هم‌نبرد زدن، تمام جاودانه‌های دنیای بزرگ بیابان وحشی را از پای درآوردند.
«هاهاها، این‌سطح جاودانه‌ها چقدر احمقن،وضعیت هیچ‌کدومشون فرار نکرد.»
«دقیقاً، می‌ترسیدم چون حرکت‌می‌تونیم کشندهٔ میدون نبرد نداریم،کنید نتونیم جلوی فرارشون رو بگیریم.»
جاودانه‌ها با‌اگه حرارت شروع‌سطح به بحث کردند.
آن دو جاودانهٔ خاک‌سرورمون زرد با حالت چهره‌ای‌می‌ریم عجیب به یکدیگر نگاه کردند.
جاودانه‌های دنیای بزرگ بیابان وحشی دیوانگانِ نبرد بودند و درندگی‌شان همیشه همان چیزی بود که جاودانه‌های دنیای بزرگ‌کنیم خاک زرد و دنیای بزرگ نیلوفر سبز را محتاط می‌کرد. جاودانه‌های دنیای بزرگ بیابان وحشی ترجیح می‌دادند تا‌نشدن پای جان بجنگند اما عقب‌نشینی نکنند؛ آن‌ها دیوانگانی شجاع بودند که هنگام نبرد هیچ اهمیتی به جان خود نمی‌دادند.
اما از دیدگاه‌چطور زیردستانِ این حکیم،کنیم آن‌ها احمق بودند؟
«چقدر نصیبت شد؟»
«فقط همین‌قدر.»
«هه، فقط؟سطح خیلی به‌داشتم دست آوردی!»
«هه هه، همه‌ش به‌می‌تونیم لطف سرورمونه که همچین‌کنید مأموریت پرمنفعتی رو بهمون سپرد.»
همان‌طور که اجسادِ درون دستانشان‌تزکیهٔ را به دور می‌انداختند، جاودانه‌ها‌قروچه‌ای غنائم خود را بررسی کردند.
فانگ یوان دستورات مشخصی داده بود؛دنبالشون چه روزنهٔ جاودان، چه جسد و چه‌اصرار گوی جاودان، همه باید دور انداخته می‌شدند.
این زیردستان جرئت‌تزکیهٔ نداشتند از فرمان‌نمی‌کردم او سرپیچی کنند.
با دیدن اجساد‌چطور پراکنده، پلک‌های دو‌کنیم جاودانهٔ خاک زرد پرید.
اگر قرار بود آن‌ها را‌تزکیهٔ دور بیندازند، پس چرا پیش از‌کرد این با چنین شدتی غارتشان کردند؟
آیا صرفاً برای تفریح بود؟
این جاودانه‌ها‌سطح دیگر چه‌داشتم هیولاهایی بودند!
دو جاودانهٔ خاک زرد که تازه شجاعتِ ابراز قدردانی‌می‌ریم را در خود جمع کرده بودند، در دم تمام‌نزنید انگیزهٔ خود را برای این کار از دست دادند.
آن‌ها نفس عمیقی کشیدند و می‌خواستند‌داشتم چیزی بگویند، اما ناگهان حالت چهرهٔ‌گرفتن گروه شیائو هه جیان تغییر کرد.
«سرورمون دستور فرستاد، باید با‌کنیم گروه دیگه جمع بشیم و به‌شده دنیای بزرگ نیلوفر سبز حمله کنیم.»
«بریم، زود باشین بریم!داشتم نذارین گروه فرمانروای جاودان‌قروچه‌ای بلور یخ پیش‌دستی کنه.»
ویژژژ! ویژژژ!
جاودانه‌ها با عجله و به سرعت آنجا را‌نمی‌کردم ترک کردند و دو جاودانهٔ خاک زرد را‌ناچیز با چهره‌هایی مات و مبهوت به جا گذاشتند.
آن‌ها به میدان نبرد استادان گو که هنوز درگیر مبارزه‌شوکه بود نگاه کردند (استادان گوی خاک زرد از قبل در‌موندن حال پیشروی و تعقیب دشمنان بودند) و کاملاً زبانشان بند آمد.
به دلایلی، آن‌ها رفته‌رفته‌داشتم برای جاودانه‌های دنیای بزرگ‌قروچه‌ای نیلوفر سبز احساس ترحم کردند.
فانگ یوان از دور تماشا می‌کرد‌کنیم و صحنه‌های هر دو میدان نبرد‌شده را با چشمانش زیر نظر داشت.
پس از آنکه اجساد آن جاودانه‌ها روی زمین افتاد، به سرعت جذبِ دنیا‌تصمیمی شد. روزنه‌های جاودان به سرعت متلاشی شدند و کرم‌های گوی درونشان نیز به همان‌شتابان سرنوشت دچار گشتند؛ هیچ باد همسان‌سازی‌ای تولید نشد و مطلقاً هیچ ردی باقی نماند.
فانگ یوان‌چطور در درون‌سرورمون آرام نبود.
با خود‌سطح اندیشید: «این همون‌وضعیت ژرفای مسیر پالایشه!»
«با این تفاوت که والامقام اهریمن‌کنیم بی‌کران در حال پالایش گوی جاودان نیست،شتابان اون داره کل دنیا رو پالایش می‌کنه.»
«اگه می‌خوام تو مسیر پالایش‌تزکیهٔ به یه والامقام تبدیل بشم، این‌کرد جنبه‌ایه که منم توش کاستی دارم!»
والامقام اهریمن بی‌کران در سال‌های پایانی عمرش می‌خواست خود را از‌شده بند تقدیر رها کند و راهِ رسیدن به زندگی ابدی را‌نبرد به دست آورد، اما نتوانست پاسخی از دربار آسمانیِ آن زمان بیابد.
از این رو، غار اهریمن دیوانه را خلق‌قروچه‌ای کرد و تصمیم گرفت از روش خودش بهره‌می‌تونیم بگیرد تا راه زندگی ابدی را استنتاج کند.
هر چه باشد، گوی تقدیر‌سرورمون در آن زمان هنوز وجود‌شکارشون داشت و کاملاً دست‌نخورده بود.
دنیای بزرگ و یکپارچه‌ای که در نهایت شکل گرفت، ممکن بود نتیجهٔ نقشهٔ او‌قاطع باشد و شاید روش زندگی ابدی را در خود جای داده بود. و اکنون،اصرار نبرد و کشتارِ این تزکیه‌گران گو به سوخت و قربانیِ این استنتاج بدل شده بود.
با درک این موضوع، فانگ‌کنیم یوان دیگر اجساد این جاودانه‌ها‌شوکه یا گوهای جاودانشان را برنمی‌داشت.
این نبرد عظیم میان دنیاها، بی‌شک‌نمی‌کردم تزکیه‌گران گوی کشته‌شدهٔ بی‌شماری به همراه‌قاطع داشت، چه فانی و چه جاودانه.
اما در نهایت چند نفر‌سرورمون می‌توانستند زنده بمانند؟ آیا هزاران نفر‌شوکه باقی می‌ماندند یا تنها یک نفر؟
هیچ‌کس نمی‌دانست.
اما حتی‌چطور اگر چنین بود،کنیم چه اهمیتی داشت؟
چه فانگ یوان، چه لو وی‌نمی‌کردم یین، چه دربار آسمانی و چه آسمان‌نتایجِ دیرزیستی، هیچ‌کدام به این پاسخ اهمیتی نمی‌دادند.
آن‌ها اهداف‌ناچیز خاص خود‌می‌تونیم را داشتند.
جاودانه‌هایی که در اینجا متولد شده بودند، از دستورات حکیمان خود اطاعت می‌کردند؛ آن‌ها‌قاطع می‌جنگیدند و می‌کشتند و جان و خردِ خود را برای مقاومت در برابر دیگران‌اصرار به کار می‌گرفتند. آن‌ها قربانیانی ضروری بودند که از همان ابتدا سرنوشتشان رقم خورده بود.
فانگ یوان نگاهش را به سوی دنیای بزرگ نیلوفر‌شکارشون سبز دوخت و دید که ارتش او گرد هم‌هنوز آمده و به دنیای بزرگ نیلوفر سبز یورش برده است.
فانگ یوان در حالی که با اشتیاق‌دندان تماشا می‌کرد، با نگاهی آرام اندیشید: «اگه‌ناچیز یه جاودانهٔ بیگانه اینجا بمیره، چه اتفاقی می‌افته؟»
هر چه باشد،چطور این جاودانه‌ها تنها‌کنیم مهره‌های پیادهٔ او بودند!
وقتی زمان قربانی کردنشان فرا‌تزکیهٔ می‌رسید، فانگ یوان در انجام‌قروچه‌ای این کار خستی به خرج نمی‌داد.
فانگ یوان با خود اندیشید: «اما در صورت امکان باید از مرگ‌های غیرضروری جلوگیری کنم.» با این‌نزنید فکر، رو به لو وی یین کرد و گفت: «دوست من لو، می‌خوام بری و به زیردستانم کمک‌دنیای کنی. اگه اوضاع خطرناک شد، جون خودت تو بالاترین اولویته؛ در صورت لزوم می‌تونی بقیه رو نادیده بگیری.»
لو وی یین‌تزکیهٔ سر تکان داد و‌دندان پرواز کرد و رفت.
زیردستان فانگ یوان چنان درنده‌سرورمون بودند که لو وی یین‌شکارشون کاملاً خشنود و شگفت‌زده شده بود.
در عین حال،منم او با نقشهٔ‌داشتم فانگ یوان موافق بود.
آن‌ها از همان ابتدا عقب افتاده بودند و با‌شکارشون داشتن چنین نیروی عظیمی، باید سخت تلاش می‌کردند تا‌هنوز به بقیه برسند و این اختلاف را جبران کنند!
دنیای بزرگ بیابان وحشی.
کاخ آسمانی سرکوب بخت.
بینگ سای چوان با چهره‌ای درهم‌کشیده به گوی جاودانِ مسیر اطلاعات روی میز نگاه کرد و‌ناچیز گفت: «کی فکرش رو می‌کرد نیروی فانگ یوان این‌قدر قوی باشه؛ هی لیو بیائو و شوئه‌نزنید لی دو قدرتمندانِ رتبه هشتِ دنیای بزرگ بیابان وحشی هستن، اما به همین راحتی کشته شدن.»
«اما حالا، دو گروه فانگ‌کنیم یوان جمع شدن تا به‌شوکه میدون دائوی نیلوفر سبز حمله کنن.»
با گفتن این حرف، بینگ سای‌نمی‌کردم چوان در حالی که احساس شادی‌قاطع و خرسندی می‌کرد، نفس سنگینی بیرون داد.
او خوشحال بود که نیروی کمکی اعزام نکرده است، زیرا دربار‌شوکه آسمانی سپاهیان بیشتری برای مقابله با فانگ یوان گسیل داشته بود و‌نبرد او نیز ارتش خود را فرستاده بود تا گریبان آن‌ها را بگیرد.