چپتر 2254: می‌خواهم بخوابم
0درون روزنهٔ جاودانِ فرمانروا.
صحرای غربی کوچک.
با نگاه به تونلِ شنِ روانِ‌کار پیشِ رو، یو زی، جاودانهٔ مردمان‌آرایه‌ای دریایی، با رخساری رنگ‌پریده نفس‌نفس می‌زد.
یو زی‌جاودان زمزمه کرد:اونو «بالاخره آماده شد.»
شی سان بای، جاودانهٔ مردمان سنگی، از او سپاسگزاری کرد:صادر «یو زی، تو توی مسیرِ آب تخصص داری، برپایی این‌جور نقطهٔ‌شوند منابعِ مسیرِ خاک واقعاً برات سخته. من به‌تنهایی از پسش برنمیومدم.»
مردمان سنگی بیشترین‌منابعی تخصص را در‌می‌تونن مسیرِ خاک داشتند.
این استعدادِ نژادیِ آن‌ها بود.
در آغاز، شی سان بای و شی‌بده گوا بی توافق کرده بودند تا مأموریتِ برپایی‌متزلزل نقاط منابعِ مسیرِ خاک را به سرانجام برسانند.
اما چندی پیش، فانگ یوان ناگهان فرمانی‌یوان صادر کرد و چندین جاودانهٔ مردمان سنگی‌چاره‌ای را به بیرون از روزنهٔ جاودانِ فرمانروا فرستاد.
شی سان بای چاره‌ای نداشت‌روان جز اینکه منتظر بماند تا‌زمین دیگران با او همراه شوند.
در نهایت،عنوان او با یو‌زمین زی هم‌گروه شد.
با وجود اینکه یو زی در‌تغییر مسیرِ آب تخصص داشت، اما به‌کالبدِ هر روی جاودانه‌ای رتبه ۷ بود.
با رهبریِ شی سان بای و پشتیبانیِ یو زی، این دو با‌بیرون یکدیگر همکاری کردند و نزدیک به ده روز زمان صرف کردند تا‌وجود این نقطهٔ منابع را برپا کنند و مأموریت را به سرانجام برسانند.
با دیدنِ سپاسگزاریِ شی سان‌روان بای، یو زی با رفتاری‌زمین مؤدبانه و فروتنانه پاسخ داد.
او در حقیقت‌گره‌های نقشه‌های خودش را‌کار در سر داشت.
«نقاط منابعی مثل تونلِ شنِ‌یکی روان می‌تونن به عنوان گره‌های‌منه رگهٔ زمین به کار برن.»
«همزادِ سرور فانگ یوان شخصاً میاد تا آرایه‌ای‌ناگهان جاودان توی این نقطهٔ منابع برپا کنه و‌اینکه اونو به یکی از گره‌های رگهٔ زمین تغییر بده.»
«این همون فرصتِ‌منابعی منه تا سرور‌می‌تونن فانگ یوان رو ببینم!»
با دیدنِ کالبدِ اصلیِ فانگ یوان، عزمِ‌برن یو زی متزلزل شده بود. اما در این‌اونو مدت توانسته بود بر این حس غلبه کند.
او هیچ امیدِ گزافی برای ایجاد رابطه با‌همون کالبدِ اصلیِ فانگ یوان نداشت، از این رو‌شده توجهش را به همزادهای فانگ یوان معطوف کرد.
اگر تنها می‌توانست با فانگ یوان پیوندی برقرار‌ناگهان کند و به یکی از نامزدهای او بدل شود،منتظر جایگاه نژاد مردمان دریایی بی‌درنگ استوار و تزلزل‌ناپذیر می‌گشت.
افزون بر این، با چنین‌روان پیوندی، نژاد مردمان دریایی برای پیشرفتِ‌کار خود از حمایتِ قدرتمندی برخوردار می‌شد.
دقیقاً به دلیلِ همین نقشه، یو‌کار زی این مأموریت را پذیرفت و برای‌جاودان همکاری با شی سان بای پیش‌قدم شد.
ناگهان پیکری‌جاودان در افق‌اونو پدیدار شد.
شی سان بای با‌چندی چهره‌ای آکنده از احترام گفت:فرمانی «سرور وو شوای تشریف آوردند!»
ضربان قلبِ یو زی شتاب گرفت‌می‌تونن و در دل به خود دلگرمی داد:همزادِ «اومد... وو شوای همزادِ اژدهامردمِ فانگ یوانه.»
مبارزه برای آیندهٔ‌گره‌های نژاد مردمان دریایی تنها‌برن بر دوشِ او بود.
یو زی شتابان ظاهرش را برانداز کرد. او این بار گردنبندِ مرواریدِ کمیاب و گران‌بهایی‌متزلزل به گردن آویخته بود که پیوسته عطرِ ملایمِ نسیمِ دریا را می‌پراکند. ردای فاخرش، اندامِ فریبنده‌اش‌تنها را به رخ می‌کشید و فلس‌های درخشانِ ماهی‌اش، حسی از کمال و بی‌نقصی را القا می‌کرد.
یو زی در دل با رضایت سر تکان داد و به خود‌بیرون دلگرمی داد. نگاهی به اطراف انداخت و با لبخندی ملایم بر لب، تمامِ‌داشت توانش را به کار گرفت تا چهره‌ای مسحورکننده از خود به نمایش بگذارد.
شی سان بای مبهوت ماند‌روان و در دم به نقشهٔ‌زمین جاودانهٔ مردمان دریایی پی برد.
با رسیدنِ وو شوای به فرازِ‌کار تونلِ شنِ روان، یو زی با لحنی‌جاودان لطیف گفت: «درود بر سرور وو شوای!»
این صدا لرزی بر اندامِ‌یکی شی سان بای انداخت. او‌منه نیز شتابان ادای احترام کرد.
وو شوای نگاهی به آن‌ها انداخت و پیش از آنکه‌صادر حرکت کشندهٔ تحقیقاتی‌اش را برای بررسیِ دقیقِ تونلِ شنِ روان‌همراه به کار گیرد، سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد.
پس از سه دور بررسی، وو‌می‌تونن شوای با رضایت گفت: «بدک نیست،برن تونلِ شنِ روان رو خوب برپا کردید.»
پس از گفتنِ این سخن، وو شوای کنترلِ گویِ‌سرور جاودان، گوهای فانی و بسیاری از مواد جاودان را‌بده در دست گرفت و برپاییِ آرایه‌ای جاودان را آغاز کرد.
یو زی با دقت وو شوای را برانداز‌همون کرد. او هیکلی عضلانی و چهره‌ای جذاب داشت، با‌مدت بینیِ کشیده و لب‌هایی استوار. به قهرمانی بی‌همتا می‌مانست.
مردمکِ چشمانش به رنگِ کهربا بود و جفتی شاخِ‌فرمانی مارپیچِ طلایی داشت. به‌ویژه فلس‌های اژدهاییِ طلایِ نابش که‌بماند خیره‌کننده می‌درخشیدند، کاملاً با حسِ زیبایی‌شناسیِ مردمان دریایی همخوانی داشت.
یو زی در دل لب‌روان به تحسین گشود: «سرور فانگ‌زمین یوان واقعاً جذابیتی بی‌همتا داره!»
زیباییِ کالبدِ اصلیِ فانگ یوان برایش تکان‌دهنده بود؛ حسی به او می‌داد که گویی تنها‌اونو می‌تواند او را بپرستد و با تحسین نگاهش کند، و این موضوع حسِ حقارت را‌غلبه در او برمی‌انگیخت. در حالی که ظاهرِ قهرمانانهٔ وو شوای، قلبش را به تپش می‌انداخت.
پس از چند ساعت،اونو وو شوای برپاییِ آرایهٔ‌همون جاودان را به سرانجام رساند.
یو زی بی‌درنگ به تمجید پرداخت: «سرور‌یوان وو شوای واقعاً روش‌های شگفت‌انگیزی دارن، شما می‌تونید‌نداشت با این‌همه زحمتِ کم، آرایهٔ جاودان برپا کنید.»
وو شوای لبخند زد: «هنوز واسه‌می‌تونن نتیجه‌گیری زوده، باید اثرِ واقعیش رو‌برن ببینم. بکشید عقب و مراقبِ جونتون باشید.»
نخستین فعال‌سازیِ آرایه‌ای نوساز، به مراتب خطرناک بود. اگر حرکت کشنده با شکست‌جاودان مواجه می‌شد، پس‌زنیِ شدیدی به دنبال داشت. آرایهٔ جاودان از هم می‌پاشید و‌متزلزل نه‌تنها جاودانه را دچارِ پس‌زنی می‌کرد، بلکه دگرگونیِ سهمگینی در محیطِ پیرامون پدید می‌آورد.
به هر روی،کنه آرایه پیوندِ تنگاتنگی‌تغییر با محیطِ پیرامونش داشت.
به‌ویژه آرایه‌ای عظیم بر فرازِ نقطهٔ منابعی چون این؛ در صورتِ فروپاشی، دگرگونیِ‌فرستاد سهمگینِ ناشی از تجمعِ انبوهِ نشانهای دائو در نقطهٔ منابع، آسیبی به‌مراتب ویرانگرتر‌روی به بار می‌آورد. این خطر در محیطی همچون روزنهٔ جاودانِ فرمانروا، دوچندان بود.
این حقیقت از‌منابعی دلِ تجربه‌ها به‌می‌تونن دست آمده بود.
پیش از این نیز چندین شکست در برپاییِ آرایه‌های جاودان رخ داده بود که آشفتگیِ‌اونو نشانهای دائو و دگرگونیِ شدیدِ محیطِ پیرامون را در پی داشت. از دست رفتنِ نقاطِ منابع‌کند در برابرِ آن مسئلهٔ کوچکی به شمار می‌رفت؛ این رخدادها حتی به پیدایشِ ناهنجاری‌های هولناکی می‌انجامیدند!
وو شوای‌جاودان با احتیاط آرایه‌یکی را فعال کرد.
او به هر روی در مسیرِ بردگی‌یوان تزکیه می‌کرد. تنها دلیلِ توانایی‌اش در برپاییِ‌چاره‌ای آرایه، اشتراکِ سطح تبحر با کالبدِ اصلی بود.
از این رو، از آنجا که او جاودانهٔ مسیرِ آرایه‌زمین نبود، در صورتِ بروزِ هرگونه خطا در آرایه، مقابله با‌اونو آن از طریقِ روش‌هایش برای وو شوای بسیار دشوار می‌نمود.
آرایهٔ جاودان فعال شد.رگهٔ در آن لحظه هیچ رخدادِ‌سرور دور از انتظاری پیش نیامد.
چشمانِ وو شوای چون مشعل‌یکی می‌درخشید و هیچ نشانهای از‌منه آسودگی در آن‌ها به چشم نمی‌خورد.
یو زی سرانجام پس از چند نفس زمان نتوانست تحمل کند؛چندین شجاعانه به وو شوای نزدیک شد و با چهره‌ای پر از احترام‌هم‌گروه گفت: «سرور وو شوای، به نظر می‌رسه این آرایهٔ جاودان مشکلی نداره.»
وو شوای به او نگاه‌روان نکرد، هوا را بو کشید و‌کار کمی اخم کرد: «این چه بوییه؟»
یو زی غرق در شادی‌زمین شد و درست می‌خواست با خجالت‌میاد بگوید که این عطرِ مرواریدهای اوست.
اما درست‌جاودان در همین لحظه،یکی انفجاری رخ داد!
حجم عظیمی از‌اما چیِ تعفن از تونل‌یوان شن پرنده بیرون زد.
تا شعاع ده لی از محیط اطراف فوراً‌گره‌های از بویی زننده پر شد. رنگ از رخسار یو‌آرایه‌ای زی پرید و چیزی نمانده بود که بالا بیاورد.
عطر مرواریدهایش کاملاً در آن بو‌کار غرق شد، افزون بر این، گردنبند مرواریدِ‌جاودان سفید و خالصش به رنگ سیاه درآمد.
وو شوای با صدای بلند خندید: «نیازی نیست نگران باشی، این چیِ تعفنِ خاکه. روش جابه‌جایی‌شده این تونل شن پرنده به اندازه کافی خوب نبود، واسه همین این چی‌های تعفنِ انباشته‌شده داخل تونل‌پیوندی جمع شدن. اما الان دیگه مشکلی نیست، این آرایه تخلیه‌شون کرد، دیگه هیچ خطر پنهانی باقی نمونده.»
شی سان بای‌اما به‌سرعت تشویق کرد: «تبریک‌یوان می‌گم، سرور وو شوای!»
یو زی نیز در حالی که تعفن‌عنوان را تحمل می‌کرد، به تحسین پرداخت: «همهٔ‌سرور این‌ها به خاطر روش‌های خارق‌العادهٔ سرور وو شوایه.»
او بار دیگر شجاعانه به وو شوای‌برن نزدیک شد و تمام تلاشش را کرد‌کنه تا نگاه او را به خود جلب کند.
اما درست در همین زمان،یکی سنگ‌های شنی از تونل شن‌منه پرنده به بیرون پرتاب شدند.
این سنگ‌های شنی آکنده از رطوبت بودند، از‌ناگهان این رو تعفنی که از خود ساطع می‌کردند‌اینکه حتی از چیِ تعفنِ خاک نیز بدتر بود.
کلوخ‌های سنگ شنی به هوا‌روان پرتاب شدند و سپس با صدای‌کار شلپ‌شلپ در محیط اطراف فرود آمدند.
درست مثل...
درست مثل مدفوع کردن.
یو زی به سنگ‌های شنی که‌فانگ آسمان را پر کرده بودند نگاه کرد‌فرستاد و احساس ناامیدی وجودش را فرا گرفت.
در این وضعیت، مهم‌مثل نبود چقدر زیبا باشد، وو‌رگهٔ شوای تحت تأثیر قرار نمی‌گرفت.
پس از آنکه سنگ‌های‌رگهٔ شنی برای مدتی باریدند،همزادِ وضعیت دوباره عادی شد.
حجم عظیمی از دانه‌های شنِ ریز و خشک از تونل شن‌ببینم پرنده به بیرون پرتاب شد. دانه‌های شن تا ارتفاع حدود صد فوت‌گزافی به هوا رفتند و سپس مانند نم‌نم باران روی زمین پاشیده شدند.
این شن پرنده بود،چندی بافتی نرم داشت و یک‌فرمانی مادهٔ جاودان به شمار می‌رفت.
اگرچه تنها یک مادهٔ جاودانِ‌روان رتبه ۶ بود، اما دانه‌های‌زمین آن به مقدار فراوانی وجود داشتند.
تحت تأثیر آرایه، تونل شن‌زمین پرنده به یکی از گره‌های‌شخصاً رگ زمین تبدیل شده بود.
وو شوای با رضایت سر تکان داد و با لحنی شاد گفت: «حالا، حلقهٔ‌عزمِ دومِ رگ زمین کامل شد. با اینکه قبل از نبرد در غار اهریمن دیوانه‌همزادهای هم تو حلقهٔ دوم بودیم، اما گره‌های اون حلقه خیلی کمتر از مقیاسِ الان بود.»
یو زی در تأیید‌چندی حرف او افزود: «مطمئنم‌ناگهان این دنیا روزبه‌روز بهتر می‌شه!»
وو شوای نگاهی گذرا به او و‌عنوان سپس به شی سان بای انداخت و‌سرور پیش از آنکه پرواز کند و دور شود.
یو زی و‌گره‌های شی سان بای به‌سرعت‌برن با او خداحافظی کردند.
تنها زمانی که وو شوای در افق ناپدید شد،فرصتِ یو زی نگاهش را برگرداند و آهی عمیق کشید،توانسته در حالی که نمی‌توانست ناامیدی عمیقش را پنهان کند.
شی سان بای در دل خندید؛فانگ او از نقشهٔ زنِ مردماهی خبر‌بیرون داشت اما او را تحقیر نکرد.
مدتی می‌شد که مردمان دریایی در روزنهٔ جاودانِ فرمانروا زندگی می‌کردند،کار این مدت زمان نه طولانی بود و نه کوتاه. جاودانه‌های مردماهی‌تغییر در وظایفشان بسیار دقیق بودند و تقریباً تمام جاودانه‌ها آن‌ها را می‌شناختند.
به عقیدهٔ شی سان بای،زمین تکیه کردن ضعیف به قوی‌شخصاً برای بقا، نقشه‌ای خردمندانه بود.
او هیچ خصومتی احساس نمی‌کرد، هر‌تغییر چه باشد، مردمان سنگی همگی مذکر بودند‌اصلیِ و اصلاً در این رقابت جایی نداشتند.
از این رو، شی سان بای خود را به نادانی زد‌چندین و پرسید: «من می‌خوام برم و یه نقطهٔ منابعِ مسیر زمینِ دیگه‌هم‌گروه رو برپا کنم. پری یو زی، مایلی بازم با من هم‌گروه بشی؟»
شی سان بای طبیعتاً امیدوار بود که یک جاودانهٔ مسیر‌زمین زمین را به عنوان متحد داشته باشد، اما نیروی انسانی در‌یکی روزنهٔ جاودانِ فرمانروا در حال حاضر واقعاً با کمبود مواجه بود.
یو زی پیش از این با او‌برن کار کرده بود و آن‌ها به سطح‌کنه خاصی از همکاریِ بی‌کلام دست یافته بودند.
یو زی جزئیات را پرسید و سپس‌بده با چهره‌ای که نشان از معذوریت داشت،عزمِ مؤدبانه درخواست شی سان بای را رد کرد.
نقطهٔ منابعِ مسیر زمینِ بعدی نمی‌توانست به عنوان یک گرهِ رگ زمین‌بیرون در نظر گرفته شود، این بدان معنا بود که یو زی نمی‌توانست‌وجود همزادِ فانگ یوان را ببیند، بنابراین هیچ انگیزه‌ای برای انجام این کار نداشت.
شی سان بای متوجه شد و‌می‌تونن پیشنهاد داد: «تا جایی که من‌برن می‌بینم، بهتره یه کم استراحت کنی.»
یو زی احساس عجیبی پیدا کرد‌کار و فکری در ذهنش جرقه زد: «جاودانه‌های‌جاودان روزنهٔ جاودانِ فرمانروا واقعاً استراحت هم می‌کنن؟»
یو زی مدتی در اینجا زندگی کرده بود‌همون و دیگر می‌دانست که جاودانه‌های اینجا چقدر معتاد‌شده به کار هستند؛ آن‌ها اصلاً نمی‌دانستند استراحت چیست.
این اولین باری بود که‌پیش کلمهٔ «استراحت» را از زبان‌صادر یک جاودانه در اینجا می‌شنید.
شی سان بای خندید: «این تجربهٔ خودمه. تابلوی مأموریت هیچ‌وقت خالی نمی‌شه، در واقع،سرور مأموریت‌ها تمومی ندارن، اما ما با کمبود نیرو مواجهیم. بیشترِ اوقات، ممکنه تو مأموریتی‌کالبدِ مهارت نداشته باشیم، اما چاره‌ای نداریم جز اینکه خودمون رو مجبور به انجام دادنشون کنیم.»
«درست مثل تو که مسیر آب رو تزکیه می‌کنی و مجبور شدی برای برپایی نقطهٔ منابع مسیر زمین تلاش خیلی بیشتری‌منه به خرج بدی. تو حتی نمی‌تونی بیست درصد از قدرتت رو به نمایش بذاری که این حس خفگی به آدم می‌ده. واسه‌می‌توانست همین پیشنهاد می‌کنم مأموریت‌هایی رو قبول کنی که بهت اجازه می‌دن تمام قدرتت رو نشون بدی. این‌طوری می‌تونی ذهنت رو آروم کنی.»
یو زی‌جاودان سر تکان داد‌یکی و تشکر کرد.
اما در ذهنش داشت خون بالا می‌آورد: «همون‌طور که فکر می‌کردم،چندین منظور از این به اصطلاح "استراحت" بازم انجام دادن مأموریت بود!نهایت به نظر می‌رسه این جاودانه‌ها اصلاً نمی‌دونن استراحت واقعی یعنی چی!»
«خواب، من بیشتر از ده روزه که اصلاً نخوابیدم. از وقتی اومدم‌برن اینجا فقط پنج بار خوابیدم و هر بار هم کمتر از چهار‌همون ساعت بوده! واقعاً دلم می‌خواد بخوابم، اون‌قدر بخوابم تا خودم بیدار بشم!»
«چرا اخیراً این‌همه نقطهٔ منابع مسیر زمین داره‌همزادِ سرازیر می‌شه؟ دیگه از بس این نقاط منابع رو‌تغییر چیدم حالم به هم می‌خوره و می‌خوام بالا بیارم.»
«واقعاً امیدوارم بعدی‌ها‌کنه چند تا نقطهٔ‌تغییر منابع مسیر آب باشن...»
وقتی به این موضوع فکر کرد،فانگ یو زی از شدت خشم کم‌بیرون مانده بود به خودش سیلی بزند!
«داری به چی فکر می‌کنی؟»
«بازم نقطهٔ منابعِ بیشتری می‌خوای؟»
«امیدوارم دیگه هیچ‌وقت‌کنه هیچ نقطهٔ منابعی‌تغییر در کار نباشه!»
«امیدوارم مأموریت‌ها کمتر بشن!»
«امیدوارم بقیهٔ‌خودش جاودانه‌ها به جای‌روان من انجامشون بدن!»
«بذارید بخوابم،عنوان من فقط یه‌زمین خواب درست‌وحسابی می‌خوام.»