چپتر 2081: بختِ دیوارِ شعر و بختِ گودالِ شنی
0بخت او به‌کلاله‌اش شدت رو به‌روندِ افول گذاشته بود.
کاخ اژدها ویران گشته بود و بازسازی‌اش در کوتاه‌مدت‌یافته ممکن نبود. چهار سردارِ اژدها جان باخته بودند و حتی‌می‌شد دی زانگ شنگ نیز در دربار آسمانی سرکوب شده بود.
بخت وو شوای همچنان شکل اژدهایی‌روندِ پرنده را داشت. این امر ارتباط‌دیواری تنگاتنگی با هویتِ اژدهامردمیِ او داشت.
با نگاهی دقیق‌تر، به نظر‌نکرده می‌رسید بختِ اژدهاییِ وو شوای‌تغییری از مورچه‌ها شکل گرفته است.
مورچه‌هایی بی‌شمار گرد هم‌تصویری آمده بودند تا بختِ‌تزکیهٔ مورچه-اژدها را پدید آورند.
فانگ یوان در افکارش تحلیل کرد: «وو شوای علاوه بر رسیدگی به‌متفاوت امور اتحاد انسان‌های دگرگونه به عنوان نماینده‌ام، داره روی روش‌های مسیر بردگی‌هستند برای افزایش قدرت نبردش تحقیق می‌کنه. دلیلِ وجودِ بختِ مورچه-اژدها هم همینه.»
فانگ یوان به‌کلاله‌اش بررسیِ بختِ همزادِ‌روندِ مسیر زمانش پرداخت.
بختِ همزادِ مسیر زمان همچنان به شکلِ ماکتی کوچک‌دستخوشِ از رود زمان بود. اما در مقایسه با گذشته، بسیار‌تصویری پهناورتر شده و آبِ آن با شتابِ بیشتری جریان داشت.
بختِ عقابیِ ژان‌کلاله‌اش بو دو تغییر‌روندِ چندانی نکرده بود.
اما ظاهرِ بختِ‌تزکیهٔ لی شیائو بای دستخوشِ‌دیواری تغییری شگرف شده بود.
پیش از این، بختِ او گلی شکوفا بود که‌برهه لایه‌هایی نازک از شهد در کلاله‌اش داشت؛ تصویری که نشان‌دهندهٔ‌چشم روندِ پیشرفتِ تزکیهٔ لی شیائو بای در آن برهه بود.
اما اکنون، ظاهرِ‌تغییر بختش به دیواری‌ظاهرِ سپید تغییر یافته بود.
سه شعر با طول‌های متفاوت بر آن دیوار به چشم‌اکنون می‌خورد. با دقت در آن‌ها، روشن می‌شد که این‌ها همان‌می‌خورد سه شعرِ شاهکاری هستند که لی شیائو بای «خلق» کرده بود.
تک‌تکِ حروفِ اشعار به رنگِ سیاه‌بختش قیرگون بود که بر روی دیوارِ‌متفاوت سپید، بیش از پیش خودنمایی می‌کرد.
افزون بر این، حروفی بی‌شمار، تیره و‌پیشرفتِ مرکب‌گونه پیرامونِ دیوارِ سپید در پرواز بودند و‌شعر چیزی نمانده بود تا بر پیکرهٔ دیوار بنشینند.
فانگ یوان در‌تغییر ذهنش دریافت: «این‌ظاهرِ بختِ دیوارِ شعرِ اونه.»
پس از آنکه لی شیائو بای میراثِ خانهٔ‌تزکیهٔ کتاب را به دست آورد، پیشرفتی برق‌آسا را تجربه‌متفاوت کرد و در مسیرِ نام‌آوری در جهان گام نهاد.
او نه‌تنها گوی حیاتی‌اش را تغییر داد، بلکه برای گردآوریِ‌شعر اشعار در جهان پرسه زد و با اشعاری که خلق‌این‌ها (کپی و سرقت) کرده بود، سه حرکت کشنده پدید آورد.
این سه حرکت کشندهٔ مسیر اطلاعات، او را به استاد گویِ شماره‌یک در غار-بهشت ادبیات ژرف بدل ساخت‌دیوار و همچنین او را به بذرِ جاودانه‌ای تبدیل کرد که افرادِ بی‌شماری به او چشمِ امید دوخته بودند.سیاه حتی زمزمه‌هایی به گوش می‌رسید که او استعدادی است که در چندصد سالِ اخیر نظیرش دیده نشده است!
دستاوردهای چشمگیرِ لی شیائو بای به‌ظاهرِ طورِ طبیعی توجهِ جاودانهٔ پیر هوا‌پیش یو را به خود جلب کرد.
شواهدِ گوناگون حاکی از آن بود که‌پیشرفتِ جاودانهٔ پیر هوا یو تصمیم گرفته است با‌شعر تمامِ توان، لی شیائو بای را پرورش دهد!
همزادِ دریای چی و بدن اصلیِ فانگ یوان‌سپید از وضعیتِ اخیرِ لی شیائو بای آگاه بودند، اما‌آن‌ها هیچ‌گونه دخالتی نکردند و تنها از دور نظاره‌گر ماندند.
در گذشته، هنگامی که فانگ یوان لی شیائو بای را خلق‌بختش کرد، هدفش نقشه‌کشیدن برای تصاحبِ میراثِ مسیر اطلاعاتِ غار-بهشت ادبیات ژرف‌آن‌ها بود تا ضعفِ خود را در زمینهٔ مسیر اطلاعات جبران کند.
با وجود این، از آنجا که غار-بهشت ادبیات ژرف یک غار-بهشت مسیر اطلاعات‌گلی با نظارتی به‌شدت سخت‌گیرانه بود، فانگ یوان نمی‌توانست پشتیبانیِ چندانی از او به‌بختش عمل آورد و لی شیائو بای ناچار بود خودش مسیر را به پیش ببرد.
در نتیجه، تنها پس از آنکه فانگ یوان جنگ تقدیر و نبرد تعقیب را پشت‌شعر سر گذاشت، روحِ شبح را از پای درآورد و مشکلِ نشان‌های دائو مسیر آسمان را‌خلق برطرف ساخت، لی شیائو بای سرانجام توانست پیشرفت و ترقیِ چشمگیری از خود نشان دهد.
افزون بر این، غار-بهشت ادبیات ژرف نیز به اتحاد چیِ حق‌طول‌های پیوسته بود و بخشِ اعظمِ محتوای میراث حقیقی مسیر اطلاعاتِ آن،شعرِ از طریقِ تبادلاتِ داخلی میان اعضای اتحاد چیِ حق قابل‌دستیابی بود.
رسمِ روزگار چنین بود.
گاهی نقشه‌ها از تغییرات عقب‌نکرده می‌ماندند و گاهی، تغییرات یارایِ‌تغییری همگامی با نقشه‌ها را نداشتند.
بدین ترتیب، مهرهٔ شطرنجی‌تصویری به نام لی شیائو بای‌برهه در آرایشی تازه قرار گرفت.
از این رو، فانگ یوان‌اکنون تصمیم گرفت اجازه دهد او مسیرِ‌طول‌های رشدِ طبیعیِ خود را طی کند.
در نهایت، نوبت‌کلاله‌اش به بختِ همزادِ‌روندِ رؤیای ناب رسید.
همزادِ رؤیای ناب همچنان در سطحِ رتبه پنج قرار داشت. کالبدِ رؤیای ناب‌گلی حقیقت‌جو در هنگامِ عروج جاودانگی، بلایا و مصیبت‌های مسیر رؤیا را به سوی خود‌دیواری فرامی‌خواند. حتی فانگ یوان در وضعیتِ کنونی‌اش نیز اطمینانی برای مقابله با آن‌ها نداشت.
اما بختِ همزادِ‌کلاله‌اش رؤیای ناب نیز‌روندِ دستخوشِ تغییر شده بود.
بختِ او پیش‌تر همچون مِهی صورتی و سرگردان بود که‌شعر پیوسته در نوسان به سر می‌برد. اما اکنون، این تودهٔ‌این‌ها مِه متراکم گشته و به یک گودالِ شنی بدل شده بود.
گودالِ شنی همچنان به رنگ صورتی بود؛ ابعادِ بسیار‌برهه کوچکی داشت، اما شن‌های زرد پیوسته به درونش سرازیر می‌شدند‌چشم و با تبدیل‌شدن به شن‌های صورتی، گودال را مستحکم‌تر می‌ساختند.
حتی فانگ یوان نیز سردرگم‌نکرده شده بود: «بختِ گودالِ شنی...تغییری این چه معنایی می‌تونه داشته باشه؟»
پس از به کارگیریِ روش‌های مسیر خرد، برقی‌تزکیهٔ تیز در چشمانِ فانگ یوان درخشید؛ او حدس‌هایی‌طول‌های زده بود، اما این گمان‌ها نیاز به اثبات داشتند.
فانگ یوان به شمارش پرداخت؛اکنون بی‌آنکه متوجه باشد، تا به‌شعر حال هشت همزاد خلق کرده بود.
خلقِ این همزادها، یکی از‌نشان‌دهندهٔ دستاوردهای فانگ یوان از مطالعهٔ‌اکنون روحِ شبح به شمار می‌رفت.
روحِ شبح برای تأسیس فرقهٔ سایه و اتحاد‌بای زامبی‌ها بر همزادهایش تکیه کرده بود. همزادهای فانگ‌نازک یوان نیز یاریِ شگرفی به او رسانده بودند.
ناگهان، فانگ یوان متوجهِ بخشِ دیگری از‌پیشرفتِ بخت شد: «بین این هشت همزاد، فقط فانگ‌شعر دی چانگ قربانی شد. هوم؟ صبر کن، این...»
این بخش از بخت، محو‌اکنون و تقریباً شفاف بود و حسی‌طول‌های از ضعفی شدید را منتقل می‌کرد.
فانگ یوان نزدیک بود آن را نادیده بگیرد، اما‌برهه پس از بررسیِ دقیق، غافلگیریِ خوشایندی در چهره‌اش نمایان‌دیوار شد: «این بختِ فانگ دی چانگِ؟ اون هنوز زنده‌ست!»
در طولِ جنگ تقدیر، فانگ یوان در تلهٔ‌بای نقشهٔ نیلوفر آغازین افتاد و نه‌تنها کاخ لوبیای الهی،شهد بلکه فانگ دی چانگ را نیز از دست داد.
مدتِ درازی از آن زمان می‌گذشت؛ کاخ لوبیای الهی پیش‌تر با شهر امپراتور ادغام شده‌شعر و شهر امپراتور الهی را پدید آورده بود تا به برترین خانهٔ گوی جاودان در جهان‌کرده بدل شود. فانگ یوان گمان می‌کرد که کارِ فانگ دی چانگ مدت‌هاست به پایان رسیده است.
اما هرگز انتظار نداشت که‌اکنون در این دور از بررسیِ‌شعر بخت، به چنین سرنخ‌هایی دست یابد.
«چطور قبلاً متوجهش نشده بودم؟»
«فهمیدم.»
«دیگ پخت بخت تازه به رتبه هشت ارتقا پیدا کرده و روشِ بررسیِ بختِ من چندین برابر قوی‌تر‌دیوار از قبل شده. از طرفی، کاملاً مشخصه که فانگ دی چانگ تو این مدتِ اخیر پیشرفت‌هایی داشته. ترکیبِ‌سیاه این دو عامل باعث شده ارتباطم با اون به شدت تقویت بشه و حالا بتونم بختش رو ببینم.»
اگرچه شهر امپراتور الهی دنیاهای نقاشی را در اختیار داشت، اما‌طول‌های والامقامِ جاودان نیلوفر آغازین که حرکت کشندهٔ سبکِ زندگیِ خرسندانه را‌شعرِ به جا گذاشته بود، پیش از والامقامِ جاودان خورشید عظیم می‌زیست.
به همین دلیل، شهر‌تصویری امپراتور الهی در زمینهٔ‌تزکیهٔ مسیر بخت نسبتاً ضعیف بود.
پی بردن به اینکه فانگ دی چانگ زنده‌بای است و دارد خود را قدرتمندتر می‌کند، غافلگیریِ‌نازک خوشایندی بود. اما فانگ یوان نقشه‌اش را تغییر نداد.
او قصد نداشت‌کلاله‌اش در کوتاه‌مدت به شهر‌پیشرفتِ امپراتور الهی حمله کند.
شهر امپراتور الهی یک جاودانه نبود؛ روش‌هایش ثابت بود و به‌سختی تغییر می‌کرد، بنابراین رها کردنش‌دقت به حال خود مشکلی ایجاد نمی‌کرد. از طرفی، فانگ یوان شبه‌والامقامی بود که سرانجام فرصتی برای استراحت‌دیوارِ و تجدید قوایِ ایمن یافته بود؛ اکنون بهترین زمان بود تا تمامِ تمرکزش را بر تزکیه بگذارد.
حوضچهٔ پالایش خونِ حسرتِ مربعِ چهار عنصر ساخته شده بود و بیشترِ غار-بهشت‌ها‌سپید هنوز بلعیده نشده بودند؛ قدرتِ فانگ یوان اکنون بی‌وقفه اوج می‌گرفت. چرا باید در‌شعرِ این دورانِ گران‌بها، با حمله به شهر امپراتور الهی خود را به خطر می‌انداخت؟
فانگ یوان پس از‌چندانی بررسیِ بختِ خود و همزادهایش،دستخوشِ به حقایقِ بسیاری پی برد.
دیگ پخت بخت به بدنِ اصلیِ فانگ‌پیشرفتِ یوان امکان می‌داد تا بختِ همزادهایش را‌یافته به‌شدت افزایش دهد، اما او چنین نکرد.
از یک سو، وضعیتِ بدنِ اصلی و همزادها بسیار بهتر شده بود. پس از پشت سر‌دقت گذاشتنِ مخمصهٔ پیشین، بختِ آن‌ها خودبه‌خود در حالِ افزایش بود؛ این همان مصداقِ بارزِ این جمله‌قیرگون بود: "چون تیره‌روزی به نهایت رسد، بختِ نیک سر برمی‌آورد". بنابراین ضرورتی برای این کار وجود نداشت.
از سوی دیگر، آنچه در این فرایند مصرف می‌شد جوهر جاودان‌بختش نبود، بلکه بختِ بدنِ اصلیِ فانگ یوان بود. در نهایت، این‌آن‌ها روش بختِ همزادها را با استفاده از بختِ درونِ دیگ افزایش می‌داد.
فانگ یوان اندیشید: «اکنون باید گویِ جاودانِ مسیر‌بای چوب را پالایش کنم.» و بارِ دیگر تمامِ‌نازک تمرکزش را بر برنامهٔ پالایشِ گویِ خود گذاشت.
دلیلِ انتخابِ‌شهد مسیر چوب‌تصویری ساده بود.
فانگ یوان مواد جاودانِ مسیر چوبِ فراوانی گردآوری کرده بود که برای پالایش کفایت می‌کردند. شیائو‌دقت هه جیان و حکیمِ بزرگِ جنگلِ سبز از اتحادِ انسان‌های دگرگونه، جاودانه‌هایِ ریزمردِ رتبه هشت بودند؛قیرگون غار-بهشت‌هایِ آن‌ها از نوعِ مسیر چوب بود که مواد جاودانِ مسیر چوبِ کافی را فراهم می‌کرد.
او با خود گفت: «بهتر است‌روندِ ابتدا گویِ جاودانِ لوتوس امپراتوری گنجینه جوهر‌سپید آسمانی را به رتبه هشت ارتقا دهم.»
شهر امپراتور الهی، دنیای نقاشی.
در دنیای نقاشیِ جانورِ‌تصویری غران که به‌تازگی افزوده شده‌برهه بود، اردوگاهی به‌سرعت ساخته می‌شد.
مکانِ اردوگاه با دقتِ فراوان انتخاب شده‌دیواری بود؛ در منطقه‌ای با موقعیتِ عالی قرار‌چشم داشت و جویباری از نزدیکیِ آن می‌گذشت.
ژائو شو یه بر روی‌نشان‌دهندهٔ تخته‌سنگی ایستاده بود و صد صنعتگر‌بختش را برای ساختِ اردوگاه هدایت می‌کرد.
پری بی شیا که کنار ژائو شو یه ایستاده بود،تغییری با تحسین به محوطهٔ شلوغِ کار نگاه کرد و گفت: «با‌روندِ اینکه گویِ صنعتگر قدرت نبردِ ضعیفی داره، اما کاربردش خیلی گسترده‌ست.»
ژائو شو یه بلافاصله سرش را بالا گرفت و با افتخار گفت: «پری بی شیایِ‌شعر ما واقعاً آینده‌نگرِ خوبیه. آیندهٔ گویِ صنعتگر خیلی درخشان‌تر از گویِ دزد، گویِ سرباز و گویِ‌کرده افسره. علاوه بر فرآوریِ مواد جاودان و ساختِ خانه‌های گو، می‌تونه گوها رو هم پالایش کنه!»
پری بی شیا سر تکان داد: «آره، اگه گویِ صنعتگرِ تو نبود، چطور می‌تونستیم ده‌می‌خورد تا اردوگاه بسازیم و بیشتر توی دنیای نقاشیِ جانورِ غران پیش بریم؟ اما چطور می‌تونی این‌همه‌سیاه صنعتگر رو تنهایی کنترل کنی؟ این فشارِ وحشتناکی به ذهن میاره. از گویِ سازمان استفاده کردی؟»
گویِ سازمان نوعی کرمِ گویِ مسیر انسان بود که‌برهه به گوهایِ انسانی اجازه می‌داد گروه تشکیل دهند. گویِ‌دیوار نشانِ فرقهٔ فانگ دی چانگ نیز از همین نوع بود.
ژائو شو یه از ته دل خندید و چیزی را پنهان نکرد: «درسته، من از گویِ نشانِ صنفِ کارگران استفاده کردم و یه صنف راه‌اکنون انداختم. خودم گویِ رئیسِ صنف رو دارم و گویِ ناظر رو به حدود دوازده تا گویِ صنعتگرِ رده‌بالا دادم. یه گویِ معاونِ صنف هم به‌رنگِ یکی دادم و هنوز سه تا دیگه دستم دارم. عجله‌ای نیست، هرچی صنفم بزرگ‌تر بشه، اونا هم فضای بیشتری برای نشون دادنِ توانایی‌هاشون پیدا می‌کنن.»
آن دو گرمِ‌کلاله‌اش گفتگو بودند که شیپورِ‌پیشرفتِ خطر به صدا درآمد.
حالتِ چهرهٔ پری بی‌برهه شیا کمی تغییر کرد:سپید «گروهِ جانوران دوباره حمله کردن.»
ژائو شو یه با بی‌تفاوتی‌نشان‌دهندهٔ گفت: «تا وقتی شیائو چی شینگ‌بختش و بقیه اینجان، جای نگرانی نیست.»
درست در لحظهٔ بعد، صدای‌نکرده شیائو چی شینگ در سراسر‌تغییری اردوگاه طنین‌انداز شد: «همهٔ نیروها، حمله!»
تاپ تاپ تاپ تاپ تاپ...
صدای قدم‌های پیاپی به گوش رسید‌بختش و با پراکنده شدنِ دودِ سفید در‌دیوار باد، اردوگاهِ پهناور پر از سرباز شد.
بیشترین تعداد متعلق به گویِ سرباز بود؛ گویِ گروهبان‌برهه در سطح رهبرِ جوخه، گویِ ستوان، گویِ فرماندهِ رده‌بالاتر و‌چشم حتی گویِ فرماندهِ کل نیز به کار گرفته شده بودند.
اندازهٔ ارتشِ شیائو چی‌چندانی شینگ در این مدت‌بای دوباره افزایش یافته بود.
شهر امپراتور الهی‌کلاله‌اش واقعاً سرزمینِ مقدسِ‌روندِ تزکیهٔ مسیر انسان بود!
ارتش به سوی موج جانوران یورش‌بختش برد و دو طرف همچون امواجِ‌متفاوت عظیمِ دریا با یکدیگر برخورد کردند.
پس از مدتی بن‌بست، شکاف‌های نامنظمی در خطوطِ نبردِ منظم پدیدار شد؛دیواری شمارِ زیادی از جانورانِ وحشی و سربازان در درگیرترین نقاط جان باخته‌می‌شد بودند. اما بی‌درنگ، سربازان و جانورانِ دیگر این شکاف‌ها را پر کردند.
غرررش—!
چندین جانورِ قدرتمند پدیدار شدند. جثهٔ آن‌ها‌پیشرفتِ آشکارا از بقیه بزرگ‌تر بود و همچون‌یافته دژهایی متحرک در میدان نبرد جولان می‌دادند.
ردی از جدیت در چهرهٔ شیائو چی‌دیواری شینگ نمایان شد: «هرچی جلوتر می‌ریم، گروه‌های جانوران‌می‌خورد قوی‌تر می‌شن. همگی، لطفاً دست به کار بشید.»
چن دا جیانگ، گو‌تصویری تینگ و بقیه گفتند: «باشه.»برهه و حمله را آغاز کردند.
این نبردِ بزرگ یک ساعت به طول‌شیائو انجامید؛ موج جانوران عقب‌نشینی کرد و تلفاتی نیز‌لایه‌هایی در گروهِ شیائو چی شینگ به جا ماند.
پس از گذشتِ نیمی از روز، ساختِ اردوگاه‌تزکیهٔ به پایان رسید. گروهِ تدارکات به همراهِ بازرگانان،طول‌های دوره‌گردها، شهروندان و حتی گدایان در اردوگاه مستقر شدند.
این اردوگاه‌ها همچون محکم‌ترین میخ‌هایی بودند که در جایِ خود‌شعر کوبیده شده بودند و به تکیه‌گاهی برای ده فرزندِ مسیر‌این‌ها انسان تبدیل شدند تا در اعماقِ این دنیا کاوش کنند.