چپتر 2208: حیات ابدی حقیقی
0حیرت‌زده‌ترین شخص،رسیده والامقامِ جاودانِ‌تردید صورت فلکی بود.
او تا اعماقِ باورنکردنیِ غار اهریمن دیوانه و آرایهٔ بی‌کران‌اون‌قدر نفوذ کرده بود. حتی پس از بررسی‌های بی‌شمار، متوجه نشده بود‌روش‌هایی که روش احیای بی‌کران در همین غار اهریمن دیوانه قرار دارد.
والامقامِ جاودانِ خورشید‌وضعیت عظیم نیز به نتایج‌هاله‌ش مشابهی دست یافته بود.
دقیقاً به همین دلیل بود‌بهت که آن دو والامقام پیش‌تر‌بی‌نهایت چنان نبرد شدیدی به راه انداختند.
اما اکنون حقیقت پیش رویِ‌فرو آن‌ها قرار داشت؛ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران‌اون‌قدر واقعاً موفق به احیا شده بود.
فانگ یوان که او نیز متزلزل شده بود، با خود اندیشید: «نکند‌استاد وقتی آخرین قطعه از یخ شناور حقیقی با موفقیت شکل گرفت، والامقامِ‌بردند اهریمنِ بی‌کران احیا شد و در یک قدم به حیات ابدی دست یافت؟»
فانگ یوان نیز به وضوح حس‌عجیبه می‌کرد که هالهٔ کنونیِ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران،نمی‌رسه بسیار فراتر از دو والامقامِ دیگر است.
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم و‌بهت والامقامِ جاودانِ صورت فلکی، این‌بی‌نهایت تفاوت را بسیار عمیق‌تر احساس می‌کردند.
در برابر والامقامِ اهریمنِ بی‌کران،فرو گویی با کوه‌هایی سر به فلک‌اون‌قدر کشیده و اقیانوس‌هایی بی‌کران روبه‌رو بودند.
چشمان والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم با نوری طلایی درخشید و‌اون‌قدر گفت: «این با سوابق تاریخی همخوانی نداره. یعنی والامقامِ اهریمنِ‌درآمدند بی‌کران واقعاً از والامقام‌ها فراتر رفته و به حیات ابدی رسیده؟»
والامقامِ جاودانِ صورت فلکی که در بهت و تردید‌قدرتمنده فرو رفته بود، گفت: «وضعیت فعلیش بی‌نهایت عجیبه. هاله‌ش‌درآمدند اون‌قدر قدرتمنده که حتی استاد هم به پای اون نمی‌رسه.»
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم و والامقامِ جاودانِ صورت فلکی‌فعلیش نگاهی به یکدیگر انداختند و هم‌زمان به حرکت درآمدند؛نمی‌رسه آن‌ها با روش‌هایی بی‌رحمانه به والامقامِ اهریمنِ بی‌کران یورش بردند.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران لبخند محوی زد. زنجیرهایی‌فعلیش به شکل مارپیچ به پرواز درآمدند و به‌اون سادگی حملاتِ آن دو والامقام را خنثی کردند.
آن دو والامقام در درون شوکه شدند،بی‌نهایت اما روحیهٔ نبردشان اوج گرفت و در‌اون پاسخ، حرکت‌های کشندهٔ قدرتمندتری را به کار گرفتند.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران به جای حمله، تنها دفاع‌اون‌قدر می‌کرد. حتی پس از چند دور حملاتِ پیاپی،هم‌زمان آن‌ها نتوانستند کوچک‌ترین آسیبی به والامقامِ اهریمنِ بی‌کران برسانند.
با تکان خوردنِ دستانِ بی‌کران، زمزمهٔ آرامی از دهانش خارج‌بی‌نهایت شد. در دم، فضا به لرزه درآمد و والامقامِ جاودانِ‌یکدیگر خورشید عظیم و والامقامِ جاودانِ صورت فلکی بی‌درنگ عقب نشستند.
بهشتِ زمین و فانگ یوان‌فرو نیز جرئت نکردند درنگ کنند‌هاله‌ش و به سرعت کنار کشیدند.
در دم، تا شعاع هزار قدمیِ‌فعلیش والامقامِ اهریمنِ بی‌کران، به جز غیرجاودان‌استاد و طراح پنهان، هیچ‌کسِ دیگری باقی نماند.
چهرهٔ خورشید عظیم درهم رفت.
نگاهِ ژرفِ صورت فلکی با‌بهت نور ستارگان سوسو می‌زد؛ گویی‌بی‌نهایت داشت با تمام توانش استنتاج می‌کرد.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران لبخند زد: «قصد ندارم با هیچ‌کدومتون‌عجیبه دشمنی کنم. میوهٔ حیات ابدی پس از یک میلیون سال‌هم‌زمان به دست اومده، اما هنوز اون رو به درستی نیازموده‌م.»
والامقامِ جاودانِ خورشید‌تردید عظیم پرسید: «چطور‌فعلیش می‌خوای امتحانش کنی؟»
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران‌وضعیت کمی به عقب چرخید‌هاله‌ش و گفت: «تماشا کنید.»
تمام جاودانه‌ها خیره ماندند.
در همان نقطه‌ای که‌تردید والامقامِ اهریمنِ بی‌کران پیش‌تر ایستاده‌عجیبه بود، حفرهٔ کوچکی پدیدار شد.
از میان این حفره،فرو جاودانه‌ها می‌توانستند دریای بی‌کرانی‌عجیبه از... آشوب را ببینند!
سیاه به نظر می‌رسید،فعلیش اما سیاه نبود. سفید به‌قدرتمنده نظر می‌رسید، اما سفید نبود.
اگر کسی می‌گفت نور است،بهت نور می‌نمود و اگر کسی‌بی‌نهایت می‌گفت تاریکی است، تاریکی جلوه می‌کرد.
تقریباً هیچ واژه‌ای در‌تردید جهان نمی‌توانست آن را‌بی‌نهایت به درستی توصیف کند.
چرا که‌بهت آشوب، در نهایت‌وضعیت تنها آشوب بود.
آشوب، بزرگ‌ترین بلای ممکن بود!
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم فریاد زد:تردید «روانی! تو واقعاً دوباره مرز جهان رو‌اون‌قدر شکستی. نمی‌ترسی که کل دنیا نابود بشه؟»
والامقامِ جاودانِ صورت فلکی نیز با لحنی جدی افزود: «بی‌کران، من از آرزوت باخبرم. اما اگه‌نمی‌رسه قصد داری به این کار ادامه بدی و پنج منطقه و دو آسمان رو نابود کنی،حملاتِ حتی اگه مجبور بشم جانم رو در کنار دربار آسمانی فدا کنم، تو رو از بین می‌بریم!»
بی‌کران پاسخ داد: «هر دوتون آروم باشید. حفره بزرگ نیست، من صرفاً‌استاد می‌خوام نتیجهٔ این حیات ابدی رو امتحان کنم. ما والامقام‌ها توی دنیا‌بردند شکست‌ناپذیریم، اما همچنان گرفتار مصیبت‌هایی می‌شیم که از همین آشوب سرچشمه می‌گیرن.»
«از بین والامقام‌های حاضر، کی‌بی‌نهایت تا حالا از آشوب آسیب‌استاد ندیده؟ کی به خاطرش عذاب نکشیده؟»
«غار اهریمن دیوانه یک میلیون ساله که فعاله.وضعیت اگه بخوایم بفهمیم حیات ابدیِ به دست اومده موفقیت‌آمیزه‌اون یا نه، فقط یه شاخصِ کاملاً واضح وجود داره.»
با گفتن این حرف،تردید والامقامِ اهریمنِ بی‌کران بازویش‌بی‌نهایت را به درون حفره برد.
والامقام‌های دیگر و تمامی جاودانه‌ها‌وضعیت ناخودآگاه نفس‌هایشان را در سینه حبس‌قدرتمنده کردند و خیره به او ماندند.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران هیچ حرکت کشنده‌ای را‌هاله‌ش به کار نگرفت؛ او داشت از بدنِ‌نگاهی خود برای انجام این آزمایش استفاده می‌کرد.
جسارت او بی‌حدومرز بود!
حتی والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم‌فرو و والامقامِ جاودانِ صورت فلکی نیز‌اون‌قدر هرگز دست به چنین کاری نمی‌زدند.
هرچند آن‌ها می‌توانستند برای مدتی در آشوب‌بی‌نهایت دوام بیاورند، اما این تنها در صورتی بود‌نمی‌رسه که با تمام توان از بدنشان دفاع می‌کردند.
اگر آن‌ها نیز مانند والامقامِ اهریمنِ بی‌کران عمل می‌کردند و هیچ دفاعی‌اون به کار نمی‌بستند، تنها با تماسِ کوچکی با آشوب، کاملاً محو و‌محوی نابود می‌شدند! مگر اینکه موفق می‌شدند عضوِ آلوده را به موقع قطع کنند.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران بازویش را به‌تردید همین سادگی درون حفره نگه داشت و‌اون‌قدر پس از مدتی، آن را بیرون کشید.
بازویش قیرگون شده بود؛ گویی‌فرو به زغالی از یک درختِ‌هاله‌ش کاملاً سوخته بدل گشته بود.
اما وقتی دستش را مشت کرد، زغال سیاه‌عجیبه روی سطحِ آن در دم محو شد و‌نگاهی بازویی را نمایان کرد که اندکی کوچک‌تر شده بود.
دهانِ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم از‌عجیبه حیرت باز ماند و با ناباوری‌اون گفت: «این... همون قلمروِ حقیقیِ حیات ابدیه؟!»
والامقامِ جاودانِ صورت فلکی آهی کشید و با خود گفت:بی‌نهایت «حالا می‌فهمم چرا نتونستم استنتاجش کنم. وقتی غار اهریمن دیوانه‌یکدیگر رو ساختی، پیوسته داشتی از آشوبِ بیرونِ دنیا استفاده می‌کردی. روانی!»
در گذشته، والامقامِ اهریمنِ آسمان‌دزد تقریباً‌وضعیت دنیا را به نابودی کشانده بود،قدرتمنده و دلیلش ایجادِ حفره‌ای عظیم بود.
و اکنون، در ژرف‌ترین بخشِ آرایهٔ‌فعلیش بی‌کران، او مرز جهان را شکافته‌استاد و حفره‌ای کوچک ایجاد کرده بود.
اگر اختلالی در آرایهٔ اهریمن دیوانه رخ می‌داد و‌قدرتمنده این حفرهٔ کوچک بزرگ‌تر می‌شد، فاجعه به بار می‌آمد. در‌روش‌هایی نتیجهٔ چنین اتفاقی، ممکن بود تمامِ دنیای گو نابود شود.
والامقامِ جاودانِ صورت فلکی‌رسیده بی‌کران را روانی خوانده بود،فعلیش و اصلاً هم اشتباه نمی‌کرد.
در طیِ یک میلیون سالِ گذشته، دنیا‌فعلیش همواره در آستانهٔ نابودی قرار داشت. و مسببِ‌اون این امر، کسی نبود جز والامقامِ اهریمنِ بی‌کران.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران به بازویش نگاه کرد و آهی نرم کشید و در پاسخ به والامقامِ جاودانِ صورت فلکی گفت: «تو زندگی قبلیم،یورش دیگه به ته خط رسیده بودم. حتی وقتی از دائوی آسمان پرسیدم، هیچ راهی واسه حیات جاودان نبود. گویِ تقدیر بدجوری دست‌وپامو بسته‌جای بود. بعد از کلی گشتن و جون کندن، با کلی نقشه‌ریزی، این غار اهریمن دیوانه رو طراحی کردم. هیچ چاره‌ای جز این روش نداشتم.»
«اما واسه محکم‌کاری،وضعیت پای دربار آسمانی‌عجیبه رو هم کشیدم وسط.»
«با وجود شماها، حتی اگه مشکلی تو‌فرو آرایهٔ اهریمن دیوانه پیش می‌اومد و سوراخ‌قدرتمنده گشادتر می‌شد، جونتون رو می‌دادید تا جمعش کنید.»
با شنیدن این سخن، چگونه‌فرو ممکن بود حالت چهرهٔ والامقامِ‌هاله‌ش جاودانِ صورت فلکی دوستانه بماند؟
او اکنون درمی‌یافت که والامقامِ اهریمنِ بی‌کران او را تنها به این دلیل وارد این قمار نکرده‌یکدیگر است که به تبحرِ مسیر خردِ وی یا قدرت دربار آسمانی برای استنتاج دستاوردهای جدیدِ مسیر آسمان نیاز‌شوکه داشت. نیت پنهانِ او این بود که از درگیر شدنِ دربار آسمانی به عنوان یک تضمین بهره ببرد.
اگر غار اهریمن دیوانه به مشکلی‌عجیبه بدل می‌گشت، دربار آسمانی ناچار بود‌اون خرابکاریِ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران را جبران کند.
اما با توجه به جایگاه و دیدگاه دربار آسمانی،فعلیش آن‌ها از هیچ هزینه‌ای برای ترمیم آن دریغ نمی‌ورزیدند؛نمی‌رسه در واقع، با کمال میل این کار را می‌کردند!
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران افزود: «اما... این‌وضعیت هنوزم در حد حیات جاودان نیست.قدرتمنده تو هم همین‌طور فکر نمی‌کنی، بهشتِ زمین؟»
بهشتِ زمین‌بهت آرام و بی‌حالت‌وضعیت سر تکان داد.
فانگ یوان به درکی ناگهانی رسید؛ قلمرو حقیقیِ‌اون‌قدر حیات جاودان، نابودناپذیریِ مطلق در برابر آشوب بود. والامقامِ‌حرکت اهریمنِ بی‌کران آشکارا هنوز به آن مرحله نرسیده بود.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران درحالی‌که عمیقاً آه می‌کشید، به‌وضعیت سر تکان دادن ادامه داد و گفت: «فقط‌پای یه ذره دیگه، فقط یه ذره کم دارم.»
او نگاهش را به سوی جاودانهٔ‌وضعیت اهریمنی چی جوئه چرخاند: «چی جوئه،قدرتمنده چی جوئه، می‌تونی یه کمکی بهم بکنی؟»
جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه‌فرو سرد و تمسخرآمیز غرید:عجیبه «واسه چی باید کمکت کنم؟»
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران گوی تمرین را بیرون آورد و لبخند زد:پای «این گویِ جاودان از همون اولش واسه تو آماده شده بود،بردند چی جوئه. واسه این لحظه، بیشتر از یه میلیون سال منتظرت موندم.»
جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه آن‌قدر بلند خندید که اشک از‌بی‌نهایت چشمانش جاری شد: «پس زنده شدنم واقعاً بخشی از نقشه‌های‌یکدیگر تو بود. هاهاها، خیلی خنده‌داره، واقعاً خنده‌داره. چقدر ناامیدکننده‌ست، چقدر ناامیدکننده!»
او والامقامِ اهریمنِ بی‌کران‌تردید را به سخره نگرفته بود،عجیبه بلکه به حال خودش می‌خندید.
پس از شکست خوردن از والامقامِ اهریمنِ‌بی‌نهایت بی‌کران، همواره کینه‌توز و ناراضی بود. پس از‌نمی‌رسه رستاخیزش نیز همیشه در پیِ گرفتن انتقام بود.
اما در این لحظه، سرانجام‌بی‌نهایت به شکافِ عظیمِ میان خود‌استاد و والامقامِ اهریمنِ بی‌کران پی برد.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران در سکوت به تماشای گریه‌وضعیت و خندهٔ جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه ایستاد و‌پای سپس، گوی تمرین را به سوی او پرتاب کرد.
در این لحظه، چهرهٔ‌تردید جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه‌بی‌نهایت حالتی پیچیده به خود گرفت.
او صحنه‌ای از‌تردید ژرف‌ترین خاطره‌اش را‌فعلیش به یاد آورد.
جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه پنهانی به والامقامِ اهریمنِ بی‌کران حمله کرد و درحالی‌که‌نمی‌رسه ضربه‌اش به هدف می‌نشست، فریاد زد: «بی‌کران، می‌خوای والامقام بشی، ولی اصلاً از‌مارپیچ من نظر خواستی؟ تا وقتی من هستم، والامقام شدن رو باید تو خواب ببینی!»
چرا که می‌دانست به محض اینکه‌تردید بی‌کران به یک والامقام بدل شود، او‌اون‌قدر دیگر هیچ شانسی برای پیروزی نخواهد داشت.
این نبرد‌رسیده نُه شبانه‌روز‌تردید به طول انجامید.
در نهایت،بهت جاودانهٔ اهریمنی چی‌وضعیت جوئه شکست خورد.
درحالی‌که چشمانش به سرخیِ خون درآمده بود، بر سر والامقامِ اهریمنِ بی‌کران فریاد‌نمی‌رسه کشید: «تو خیلی وقت پیش مصیبت رو پشت سر گذاشتی و والامقام شدی.مارپیچ پس چرا سطح تزکیه‌ت رو مهروموم کردی تا با من تا پای جون بجنگی؟»
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران غرق در خون بود؛فرو او در طول این نبردِ سهمگین، چندین‌قدرتمنده بار در آستانهٔ مرگ دست‌وپا زده بود.
او لبخند سبکی زد: «چون تو نگهبان دائوی منی. فقط وقتی تو آستانهٔ مرگم‌پای می‌تونم رابطهٔ واقعی بین یه والامقام و نگهبان دائویش رو درک کنم. و حالا‌زنجیرهایی حقیقت ثابت شد، حدسم اصلاً اشتباه نبود. من دیگه رازِ پشتِ نگهبان دائو رو فهمیدم.»
جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه با چشمانی گشادشده خیره ماند و گفت: «واسه‌استاد ثابت کردنِ همچین حدسی، حتی جون خودت رو هم نادیده گرفتی؟ با‌بردند اینکه از قبل والامقام شده بودی، با اینکه تو دنیا شکست‌ناپذیر بودی؟!»
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران به سادگی پاسخ داد: «با اینکه‌قدرتمنده والامقام شدم، ولی اینم فقط یه سطح تزکیهٔ دیگه‌ست. در‌روش‌هایی مقایسه با این، ترجیح می‌دم دائوی اعظم رو دنبال کنم.»
...
جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه با انگشت به او اشاره کرد و‌اون‌قدر فریاد زد: «بی‌کران، ای بی‌کران. حتی یه میلیون سال هم نمی‌تونه‌روش‌هایی ذات تو رو عوض کنه. تو هنوز همون بی‌کرانی هستی که می‌شناختم!»
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران لبخند زد: «همون‌طور‌فعلیش که من هنوز بی‌کرانم، تو هم هنوز‌پای همون جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه‌ای، مگه نه؟»
جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه دندان قروچه کرد؛ به نظر می‌رسید آن‌قدر درمانده شده که‌نگاهی حتی توانِ خشمگین شدن هم ندارد. او گوی تمرین را چنگ زد و به سوی‌حملاتِ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران پرواز کرد: «حق با توئه، من هنوز خودمم. پس بیا انجامش بدیم!»
نوری درخشان در چشمان والامقامِ اهریمنِ بی‌کران درخشید: «خوبه! تو نگهبان دائوی منی، سرنوشت‌قدرتمنده ما به هم گره خورده. طبق استنتاج من، یه والامقام فقط با کمک نگهبان دائو‌محوی می‌تونه یه قدم فراتر بره، مرزهای قلمرو والامقام رو بشکنه و به حیات جاودان برسه!»
جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه‌تردید دندان روی هم فشرد: «پس‌عجیبه بذار ببینم ابدیتِ واقعی چیه!»
با گفتن این‌تردید حرف، گوی تمرین‌فعلیش را فعال کرد.
نورِ گوی تمرین، سراسرِ‌فعلیش بدنِ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران‌اون‌قدر را در بر گرفت.
پیکر والامقامِ اهریمنِ بی‌کران به سرعت‌تردید بزرگ شد؛ او از اندازهٔ یک‌هاله‌ش انسان عادی، به غولی ده‌فوتی بدل گشت.
در نقطهٔ مقابل، جاودانهٔ اهریمنی چی جوئه رفته‌رفته ضعیف‌تر‌عجیبه می‌شد. هاله‌اش به پایین‌ترین حدِ ممکن سقوط کرد و‌یکدیگر چاره‌ای جز متوقف کردنِ گوی تمرین برایش باقی نماند.
اما هالهٔ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران تماماً‌فعلیش پنهان شده بود، بی‌آنکه هیچ تفاوتی‌استاد با یک فانیِ عادی داشته باشد.
با این حال، هر کسی می‌توانست بفهمد که والامقامِ اهریمنِ بی‌کرانِ کنونی، به قدری‌نگاهی قدرتمند شده است که در باورِ هیچ‌کس نمی‌گنجید. چرا که حتی در برابر حرکات‌سادگی کشندهٔ کاوشگرانهٔ جاودانه‌های مختلف نیز، هیچ تفاوتی با یک انسان معمولی از خود نشان نمی‌داد.
جاودانه‌ها نمی‌توانستند‌والامقام‌ها به ماهیتِ‌رسیده او پی ببرند!
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم، والامقامِ جاودانِ صورت‌فعلیش فلکی، بهشتِ زمین و دیگران از جای‌پای خود تکان نخوردند و مشتاقانه به تماشا ایستادند.
حتی اگر می‌خواستند سدِ‌فرو راهش شوند نیز، این‌عجیبه کار بسیار دشوار بود.
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران نفس عمیقی کشید‌عجیبه و سپس، بازویش را دوباره به‌اون درون شکافِ مرزِ جهان فرو برد.
لحظه‌ای بعد، بازویش را‌رسیده بیرون کشید؛ دستش کاملاً‌وضعیت سالم و دست‌نخورده بود!