چپتر 1967: عبور از صحرای غربی
0«بیدار شو!ماند هوی بچه،اینکه بیدار شو.»
پنگ دا به‌سختی چشمانش را گشود. در پسِ نگاهِ تارش، چهرهٔ انسانی‌کاروانم را دید. چهره متعلق به مردی میان‌سال بود؛ ریشی بر صورت و جفت‌چشمانی‌شن‌های مثلثی و زلال همچون بلور داشت و دستاری سپید سرش را پوشانده بود.
پنگ دا‌همراهات غرق در‌مرده حیرت گشت.
به یاد می‌آورد که پیش‌تر در‌فراری‌شون اتاقش خوابیده بود، پس چرا ناگهان‌توضیح غریبه‌ای به خلوتش یورش آورده بود؟
به خود فشار آورد‌اینکه تا بنشیند، اما لحظه‌ای‌دارد بعد، مات و مبهوت ماند.
با دیدن اینکه در میانهٔ‌نفس صحرایی قرار دارد، غرق در‌لیه وحشت فریاد زد: «من کجام؟!»
هیچ ابری در آسمان‌وقتی به چشم نمی‌خورد، خورشید زبانه‌مرده می‌کشید و گرما طاقت‌فرسا بود.
«هاهاها، این‌ماند بچه پاک‌اینکه گیج شده.»
«خیلی شانس آورده، گرگ‌های‌دارد صحرا بهش حمله کردن اما‌ابری جون سالم به در برده.»
تنها مردِ میان‌سالِ ریش‌دار آنجا‌نه‌چندان نبود، بلکه چند نفر دیگر‌زمین نیز او را دوره کرده بودند.
در فاصله‌ای نه‌چندان‌گرگ دور، گروهی از شترها‌همراهات روی زمین آرمیده بودند.
«بچه، به اینجا می‌گن صحرای گرگ. وقتی پیدات کردیم،وحشت همراهات دیگه مرده بودن. گرگ‌های صحرا جنازه‌هاشونو تیکه‌پاره کرده‌زبانه بودن، وقتی فراری‌شون دادیم، دیدیم تو هنوز نفس می‌کشی.»
مردِ میان‌سالِ ریش‌دار توضیح داد: «اسمم مو لیه، رئیس‌ابری این کاروانم. من نجاتت دادم و زخماتو بستم. خیلی شانس‌این آوردی که به پست ما خوردی، حالا چیزی یادت میاد؟»
پنگ دا مبهوت در صحرا مانده بود.گروهی شن‌های تفتیده و نورِ خیره‌کنندهٔ خورشید وادارش‌صحرای کرد تا رفته‌رفته این حقیقت را بپذیرد.
این یک رؤیا نبود!
«من تناسخ پیدا کردم!»
«لعنتی، پس تناسخ واقعیت داره‌وحشت و از بین این‌همه آدم،آسمان قرعه به نام من افتاد!»
«اما چطور سر از اینجا‌نه‌چندان درآوردم؟ همین دیروز داشتم برنامه‌نویسی می‌کردم‌آرمیده و کد می‌زدم، ولی امروز، اینجام.»
«با نگاه به لباس‌ها‌وقتی و طرز حرف‌زدنشون، کاملاً مشخصه‌مرده که این یه دنیای دیگه‌ست.»
«تازه، چطور زبون این دنیا رو‌صحرایی بلدم؟ انگار حرف‌زدن به این زبونِ‌هیچ بیگانه بخشی از توانایی ذاتیِ منه!»
پنگ دا نتوانست بر اضطراب خود چیره شود؛ قلبش‌ابری به‌شدت می‌تپید. این وضعیت کاملاً دور از انتظارش بود‌هاهاها و با آشوبِ درونش، رفته‌رفته وحشت بر او غلبه می‌کرد.
اما از آنجا که چند مردِ تنومند در اطرافش به او خیره شده بودند، پنگ‌گرگ دا ناچار شد به‌زور خونسردی‌اش را حفظ کند. سرش را میان دست‌ها گرفت، تکانی داد‌می‌کشی و گفت: «من... من فقط یادمه اسمم پنگ داست. بقیه‌ش... لعنتی، چرا هیچی یادم نمیاد؟»
«امکان نداره،صحرای حافظه‌تو از‌وقتی دست دادی؟»
«خیلی حیف شد.»
حاضران به همهمه افتادند.
مرد میان‌سال ریش‌دار نگاه ژرفی به پنگ دا انداخت. برقی در چشمانش‌اینجا درخشید و گفت: «حالا که یادت نمیاد، بی‌خیالش شو. امیدوارم یه روزی حافظه‌تو‌فراری‌شون پس بگیری. حالا می‌خوای چی‌کار کنی؟ می‌خوای با کاروان تجاری من همسفر بشی؟»
پنگ دا که جرئت نمی‌کرد به‌تنهایی در صحرا سفر کند، بی‌درنگ سر تکان داد‌دادیم و گفت: «عمو مو لی، حتماً دینِ این نجات دادنِ جونم رو ادا می‌کنم.بستم مهم نیست کجا می‌رید، لطفاً منم با خودتون ببرید، الان اصلاً نمی‌دونم باید کجا برم.»
چهره‌اش سرگشته می‌نمود، اما صادقانه سخن‌صحرایی می‌گفت. او تازه پا به این دنیا‌ابری گذاشته بود و نمی‌دانست چه باید بکند.
مو لی سر تکان داد و گفت: «پس با‌ابری ما بیا.» سپس به شخصی در کنارش دستور داد:هاهاها «یه شتر در اختیار این بچه، پنگ دا، بذار.»
شخصی بی‌درنگ‌کرده پاسخ داد: «چشم.نه‌چندان بچه، دنبالم بیا.»
پنگ دا را به‌سوی شتر بردند.کردیم او با چشمانی گِردشده خیره ماند‌تیکه‌پاره و غرق در حیرت پرسید: «این شتره؟»
استاد گویی که او را آورده بود، با‌دارد تعجب پرسید: «بچه، تو واقعاً اهل صحرای غربی‌نمی‌خورد هستی؟ حتی شترِ گودالِ آتش رو هم نمی‌شناسی؟»
شترِ گودالِ آتش کوهان نداشت، بلکه پشتش فرورفته بود و گودالی بیضی‌شکل را شکل می‌داد. سوارکار درونِ این گودالِ گرد دراز می‌کشید‌شده و با وجودِ خزِ نرم و دمایِ گرمِ بدنِ حیوان، جایگاهی بسیار راحت داشت. استاد گو با چابکی شروع به جاسازیِ کالاها‌دوره درون گودالِ گرد کرد و خیمه‌ای روی آن برپا ساخت. بخشی از بار نیز به پهلوهای شتر و پایینِ خیمه بسته شد.
پنگ دا همچنان تظاهر به‌نه‌چندان دردمند بودن کرد و گفت:زمین «یادم نمیاد، لعنتی، هیچی یادم نمیاد!»
استاد گو نگاهی به او انداخت و گفت: «برام مهم نیست چی رو یادت رفته، اما اینو‌نفس یادت باشه که رئیسِ ما جونت رو نجات داده. حالا که داری با کاروان ما میای، غذای‌یادت ما رو می‌خوری، آب ما رو می‌خوری و تو جای ما می‌خوابی، پس باید کار کنی. شیرفهم شد؟»
پنگ دا بی‌درنگ سر تکان‌میانهٔ داد: «معلومه، لطفاً بهم بگید‌فریاد چی‌کار کنم. تمام تلاشم رو می‌کنم!»
استاد گو با تکانِ خفیفِ‌وحشت سر، رضایتِ نسبیِ خود را‌آسمان نشان داد و گفت: «هوم.»
اما در همین حین، صدای مرد ریش‌دار به گوش رسید: «بهش سخت نگیر، بذار این‌گرگ جوون فعلاً استراحت کنه تا خستگیِ ذهنش برطرف بشه. تقدیر بود که تو این صحرای‌می‌کشی پهناور به هم برخوردیم؛ زندگی تو اینجا اصلاً آسون نیست، مهم هم نیست کی باشی.»
استاد گو آهی کشید و‌پیدات با لحنی آمیخته به کنایه‌بودن گفت: «رئیس، شما هنوزم زیادی خوش‌قلبید.»
با شنیدن این حرف، حسِ قدردانیِ پنگ دا نسبت‌وحشت به مو لی عمیق‌تر شد و با صدای بلند‌زبانه فریاد زد: «عمو، خیلی ممنونم، حتماً براتون جبران می‌کنم!»
مو لی با صدای بلند‌وحشت خندید: «خوبه بچه، فعلاً برو رو‌چشم شترت استراحت کن تا جون بگیری.»
سپس خطاب به همه‌فاصله‌ای فریاد زد: «به‌اندازهٔ کافی‌شترها استراحت کردیم، حرکت می‌کنیم.»
بدین‌سان، با به صدا درآمدنِ زنگولهٔ شترها،همراهات کاروانِ تجاری بار دیگر به راه افتاد و‌دیدیم در پهنهٔ این صحرای بی‌کران به پیش رفت.
پنگ دا در پشتِ‌اینکه شترِ گودالِ آتش دراز‌دارد کشید؛ جایگاهش بسیار راحت بود.
پس از آنکه تنها شد، با حیرت دریافت که بدنش، بدنِ‌چشم اصلیِ خودش نیست، بلکه کالبدی متعلق به این دنیاست. پوستش بر اثر‌خیلی تابشِ آفتاب قهوه‌ای شده بود، دست‌وپاهایی ستبر داشت و مفاصلش برآمده بودند.
«پس فقط روحم اومده‌فاصله‌ای اینجا، رفتم توی بدن‌شترها یکی از ساکنای این دنیا.»
«بی‌دلیل نیست که می‌تونم زبونشون‌پیدات رو حرف بزنم. حیف که‌بودن خاطرات این آدم به من نرسیده.»
«ولی اینم بد نیست. بدن اصلی‌صحرایی خودم چون ورزش نمی‌کردم ضعیف بود،هیچ اما این بدن خیلی قوی و جوونه.»
خواب به چشمان پنگ دا نمی‌آمد.فریاد پس از بررسیِ بدنش، به اطراف‌نمی‌خورد نگریست تا این دنیا را نظاره کند.
در صحرا چیزی به‌فاصله‌ای چشم نمی‌خورد، اما مسافران‌شترها برایش شگفتیِ بزرگی بودند.
غذای شترِ گودالِ آتش،وقتی در کمال تعجب، زغال‌های‌دیگه سرخ و درخشان بود.
افرادِ کاروانِ تجاری می‌توانستند از هیچ آب پدید آورند‌وحشت و نیازی به یافتن واحه یا منابع آب نداشتند.زبانه به لطف آن‌ها، حرکت در این صحرا بسیار امن بود.
با فرارسیدن شب، دست‌به‌کارِ تدارکِ شام شدند. استاد گویی چند‌آسمان دانه در صحرا کاشت و تنها به اندازهٔ چند نفس زمان‌گیج طول کشید تا درختانی از دل خاک برویند و میوه دهند.
پنگ دا نمی‌دانست این چه میوه‌ای است، اما‌شترها گوشتش نرم و شیرین بود؛ عطری دلپذیر داشت‌وقتی و معده‌اش را با حسی از رضایت پر کرد.
پنگ دا از هر جزئیاتِ کوچکِ این دنیا‌دیگه در شگفت بود. هنگامِ صرفِ شام، نتوانست جلوی خود‌نفس را بگیرد و از رئیس مو لی سؤالاتی پرسید.
مو لی با نگاهی عجیب به پنگ دا‌دارد خیره شد و گفت: «پسرجون، انگار واقعاً فراموشی گرفتی!خورشید ما استاد گو هستیم! اینا هم روش‌های استاد گوئه.»
«استاد گو؟» این نخستین‌دارد باری بود که پنگ‌هیچ دا این عبارت را می‌شنید.
حالت چهرهٔ مو لی عجیب‌تر از پیش شد. به‌روی پنگ دا اشاره کرد و گفت: «پسرجون، خودت هم‌کردیم استاد گویی، در واقع یه استاد گوی رتبه ۲ هستی.»
پنگ دا یکه خورد: «چی؟!»
پس از شنیدنِ توضیحاتی، پنگ‌میانهٔ دا به معنای این حرف‌فریاد پی برد و هیجان‌زده‌تر شد.
«پس به یه گروه خاص از آدمای‌کجام این دنیا می‌گن استاد گو. اونا می‌تونن‌زبانه با استفاده از کرم‌های گو تزکیه کنن!»
«رتبهٔ استادای گو از ۱ تا ۹ئه، بیشتر اعضای کاروان رتبه ۲ هستن و عمو‌گرگ مو لی با رتبه ۳ از همه بالاتره. در عین حال، منم یه استاد گوی‌می‌کشی رتبه ۲ هستم، یا بهتر بگم، صاحبِ اصلیِ این بدن یه استاد گوی رتبه ۲ بوده.»
«وقتی استادای گو تا رتبه ۶ تزکیه کنن، به اسم جاودانه‌ها‌جنازه‌هاشونو شناخته می‌شن. اون موقع می‌تونن کوه‌ها و دریاها رو زیر و‌لیه رو کنن و حتی ماه و ستاره‌ها رو تو چنگشون بگیرن!»
«توی رتبه ۹ هم‌اینکه که دیگه تو این دنیا‌وحشت شکست‌ناپذیر می‌شن، بی‌رقیب و بی‌همتا!»
«خدای من، چه دنیای محشریه. حالا‌فریاد که آسمون منو به اینجا منتقل‌نمی‌خورد کرده، حتماً دلیلی برای اومدنم وجود داره.»
«من حتماً آدم خاصی هستم، قطعاً از بقیه بالاتر‌روی می‌رم. آره! وقتی به تزکیهٔ رتبه ۹ برسم، توی‌کردیم این دنیا شکست‌ناپذیر می‌شم. اون حس باید واقعاً معرکه باشه!»
پنگ دا در دنیای اصلیِ خود، فردی بسیار‌دیگه معمولی بود. یتیمی بود که نه پدر و‌هنوز مادری داشت، نه معشوقه‌ای و نه هیچ دلبستگیِ دیگری.
او بی‌نهایت هیجان‌زده بود، اما با گذشتِ‌قرار شب، دیگر نتوانست در برابر خستگی مقاومت‌آسمان کند و به خوابِ عمیقی فرو رفت.
آنچه نمی‌دانست این بود که‌وحشت استادان گو در کاروانِ تجاری‌آسمان داشتند دربارهٔ او صحبت می‌کردند.
«این بچه واقعاً حافظه‌ش رو‌نه‌چندان از دست داده. چی بگم‌زمین والا؟ واقعاً خوش‌شانسه یا بدشانس؟»
«واقعاً فراموشی‌صحرای گرفته یا داره‌پیدات فیلم بازی می‌کنه؟»
«چه نیازی به این کار داره؟ از چیزی که‌وحشت من دیدم، از دیدن شترهای گودال آتش و روش‌های استاد‌می‌کشید گویِ ما حسابی جا خورده بود. بعیده ادا درآورده باشه.»
مو لی گفت: «حافظه‌ش رو از دست داده باشه‌ابری یا نه، به هر حال یه استاد گوی رتبه‌هاهاها ۲ئه و به دردمون می‌خوره. از نجات دادنش ضرر نکردیم.»
هیچ‌کس نمی‌توانست‌کرده این حرف‌فاصله‌ای را رد کند.
استادان گو بسیار ارزشمندتر از فانی‌ها بودند. اگر پنگ دا یک فانی بود، این استادان گو پس از اینکه‌توضیح فهمیدند هنوز زنده است، هرگز زحمتِ نجاتش را به خود نمی‌دادند. اما از آنجا که استاد گو بود، برایشان‌تفتیده ارزش داشت؛ از این رو توانست سوار بر شتر سفر کند و آب و غذایشان را نیز سهیم شود.
همان‌طور که گرمِ صحبت بودند، مو لی‌قرار ناگهان اخم کرد و با چهره‌ای درهم‌کشیده‌آسمان گفت: «گوش کنید... شما هم صدایی می‌شنوید؟»
رنگ از رخسارِ همه پرید. لحظه‌ای بعد،کجام صدا بلندتر شد؛ غوغای عظیمی بود که‌زبانه آسمان و زمین را به لرزه درآورد.
«لعنتی! انگار‌کرده یه طوفانه،فاصله‌ای یه طوفانِ غول‌پیکر!»
«اینجا صحراست،صحرای طوفان دیگه از‌پیدات کجا پیداش شد؟»
«زود باشید، از‌دیدن کاروان محافظت کنید‌صحرایی و راه بیفتید!»
استادان گو سراسیمه از چادر‌وحشت بیرون رفتند، اما با دیدنِ فضای‌چشم بیرون، بر جای خود خشکشان زد.
موجِ چیِ بی‌کرانی از هر سو نزدیک می‌شد؛ همچون سونامیِ عظیمی بود‌اینجا که آسمان و زمین را در خود می‌بلعید. موجِ چی همه‌جا را‌تیکه‌پاره فرا گرفته بود، شن‌ها را با خود می‌کشید و قدرتی توقف‌ناپذیر داشت.
بهت و وحشتی‌گرگ عمیق در چهرهٔ‌کردیم استادان گو نقش بست.
این بلایی بسیار بدتر از هر‌صحرایی طوفانی بود. استادان گو در دم،هیچ سایهٔ سنگینِ مرگ را احساس کردند.
کاروانِ تجاری محکوم به نابودی‌وحشت بود؛ آن‌ها اکنون تنها به‌آسمان فکرِ نجاتِ جانِ خود بودند!
مو لی در حالی که دندان‌هایش را به هم‌روی می‌فشرد، فریاد زد: «فرار کنید!» و پیش از آنکه‌کردیم حرفش تمام شود، با تمامِ توان پا به فرار گذاشت.
دیگر استادان گو نیز‌وقتی بی‌درنگ به خود آمدند و‌مرده با تقلید از او گریختند.
در کاروانِ تجاریِ رهاشده، فانی‌ها جیغ‌صحرایی و فریاد می‌کشیدند و شترها نیز‌هیچ به تکاپو و بی‌قراری افتاده بودند.
آن‌ها اکنون بی‌پناه‌قرار بودند و تنها‌فریاد مرگ در انتظارشان بود.
اما در میانِ این هرج‌ومرج، پنگ دا همچنان در‌روی خوابِ عمیقی به سر می‌برد و روحش هم خبر‌کردیم نداشت که چنین خطرِ مرگباری بر سرش سایه انداخته است.