چپتر 2168: یگانگی انسان و گو
0پیش از آنکه فانگ یوان قدم در‌گوی غار اهریمن دیوانه بگذارد، قلمرو نهان آسمان و‌به‌کلی زمین، یعنی دریای انسان، تماماً تکمیل شده بود.
فانگ یوان برای بنا کردنِ دریای انسانِ کامل، فرمان به کشتار انسان‌های‌سرانجام بی‌شماری داده بود. دستانش به خون و گناهی جبران‌ناپذیر آغشته بود، اما‌نگشته با دست‌یافتن به نتایجِ موردانتظارش در این لحظه، به هدفِ خود نیز رسید.
بی‌شک، اگر خبرِ احیای جاودانه‌های کشته‌شده از‌دوران طریق دریای انسان در میان زیردستانش می‌پیچید، روحیهٔ‌زمان نیروهای فانگ یوان به شکلی شگرف افزایش می‌یافت!
حقیقت آن بود که در پانصد سال‌آسیب زندگی پیشینِ او، خاندان شیای دریای شرقی‌دشواریِ از قلمرو نهانِ دریای انسان بهره می‌بردند.
در نخستین‌چای زندگیِ پانصدسالهٔ‌مختص فانگ یوان.
هرگاه جاودانه‌های خاندان شیا در دنیای بیرون کشته می‌شدند، مرگشان حقیقی نبود؛ آنان‌چای می‌توانستند از درون دریای انسان دوباره برخیزند. هرچند گوهای جاودان و اندوخته‌های روزنهٔ‌به‌کلی جاودانشان از بین می‌رفت، اما سطح تزکیه و خودِ روزنهٔ جاودان برایشان باقی می‌ماند.
خاندان شیای دریای شرقی به همین سبب آوازه‌ای عظیم یافتند و در دوران پس از آن، به مرز جنوبی یورش‌الگوبرداری بردند. جاودانه‌های مرز جنوبی به نبرد با خاندان شیا برخاستند. با گذشت زمان، به پیشینه و بنیانِ خاندان شیا پی‌کند بردند و سرانجام، خاندان چای با الگوبرداری از دریای انسان، قلمرو نهانِ مختص به خود، یعنی کوه انسان را بنا نهادند.
در پانصد سال زندگی پیشینِ او، گوی تقدیر‌دیده تنها آسیب دیده بود و تماماً نابود نگشته بود.می‌توانست اما اکنون، گوی تقدیر به‌کلی از میان رفته بود.
از این رو، دریای‌مختص انسان با دشواریِ بسیار کمتری‌تنها می‌توانست جاودانه‌ها را احیا کند.
اما فانگ یوان اجازه‌یورش نداد آن جاودانه‌های احیاشده، بی‌درنگ‌زمان دوباره به مقام جاودانگی بازگردند.
نخست آنکه، احیای یک جاودانه با حفظ سطح تزکیه‌اش، بهای سنگینی برای دریای‌برخاستند انسان به همراه داشت. پس از چند بار استفاده، او ناگزیر می‌شد شمار عظیمی‌آسیب از انسان‌ها و انسان‌های دگرگونه را سلاخی کند تا دریا را دوباره لبریز سازد.
نه اینکه انجام این کار‌تقدیر برای فانگ یوان غیرقابل تحمل‌نگشته باشد، بلکه صرفاً مایهٔ دردسر بود.
افزون بر این، اگر این جاودانه‌ها دوباره به‌تقدیر فانی تبدیل می‌شدند و می‌بایست تزکیه را از‌رفته سر می‌گرفتند، فانگ یوان می‌توانست از آنان بهره‌برداری کند.
نخست، این استادان گوی احیاشده بنیانِ یک جاودانه و تجربه‌ای غنی در تزکیه داشتند؛ از‌مختص این رو احتمال موفقیتِ دوباره‌شان در عروج جاودانگی بسیار بالا بود. در طول عروجشان، الهامِ طبیعیِ‌می‌توانست آسمان و زمین فرصتی بی‌نظیر برای فانگ یوان فراهم می‌آورد تا به پاسخ‌های دلخواهش دست یابد!
دوم آنکه، هنگام تزکیهٔ مجدد، این جاودانه‌ها ناگزیر با‌جنوبی مصیبت‌هایی روبه‌رو می‌شدند. فانگ یوان می‌توانست در این مسیر یاری‌شان‌چای کند و نشان‌های دائو مسیر آسمان را به چنگ آورد.
در نهایت، با آغازِ دوبارهٔ تزکیه، این جاودانه‌ها ممکن بود الهام بگیرند و‌رفته حرکت‌های کشندهٔ نوینی ابداع کنند. در این فرایند، وابستگی‌شان به فانگ یوان نیز‌جاودانگی بیشتر می‌شد و این بدان معنا بود که او تسلطِ عمیق‌تری بر آنان می‌یافت.
اما در این لحظه، پس از به کارگیریِ‌تقدیر حرکت کشندهٔ دریای احیای انسان، با درخشیدنِ جرقه‌ای‌رفته از الهام در ذهنش، قلب او به لرزه درآمد.
در این لحظه، او‌یورش به شکستنِ مرزی حیاتی‌گذشت در مسیر پالایش دست یافت.
«که این‌طور... روش پالایش گوی کالبد انسان این‌گونه‌مرز است.» درخششی در ذهن فانگ یوان پدیدار گشت‌پیشینه و حسِ خفیفی از شادمانی در قلبش جوانه زد.
آنچه روش احیای دریای انسان نامیده می‌شد، در اصل به کارگیریِ روشِ یک تزکیه‌گر‌دشواریِ گو برای پالایشِ کالبد و روحِ انسان بود. این بی‌شک روشی از مسیر انسان‌نخست به شمار می‌رفت، اما هم‌زمان استفاده از گو برای پالایشِ یک انسان نیز بود!
پیش از این، فانگ یوان بینشِ چندانی دربارهٔ روش پالایش گوی کالبد انسان‌نگشته نداشت. هنگامی که روی خاندان نی تحقیق می‌کرد، دریافته بود که روش پالایش گوی‌بی‌درنگ کالبد انسان با مسیر خون و مسیرهای دیگر مرتبط است؛ این نتیجه‌گیری اشتباه نبود.
«استفاده از انسان برای پالایش گو‌نبرد و استفاده از گو برای پالایش‌سرانجام انسان؛ این دو در ذات خود جایگزین‌پذیرند.»
این دو همچون دو روی‌عظیم یک سکه بودند و وجودِ‌یورش یکی به دیگری گره خورده بود.
هستهٔ حقیقی‌کوه این بود: یگانگی‌تقدیر انسان و گو!
درست مانند گوی جنین جاودانِ فرمانروا؛ کرمِ گویی که پس از فعال‌سازی می‌توانست‌نگشته به کالبدی انسانی بدل شود. اما این گو روحی به همراه نداشت، بلکه‌احیاشده کالبد جاودانِ فرمانروا را با بالاترین میزانِ سازگاری با روحِ تزکیه‌گرِ گو خلق می‌کرد.
هنگامی که فانگ یوان از دریای انسان‌برخاستند برای احیای یک جاودانه بهره می‌گرفت، در واقع‌مختص داشت کالبد و روحی انسانی را پالایش می‌کرد.
با نگاهی به هیولای برهوتِ ازلیِ افسانه‌ای، چینگ‌مرز چو، می‌شد دریافت که او در اصل حرکت کشنده‌ای‌بنیانِ بوده که به یک موجود زنده تبدیل شده است.
این بدان معنا بود که‌تقدیر هر موجود زنده‌ای را می‌شد‌نگشته با روشِ تزکیهٔ گو خلق کرد!
این امر‌چای در تئوری‌مختص کاملاً امکان‌پذیر بود.
و حقیقت آن بود که‌بردند پیش‌تر در «افسانه‌های رن زو»پیشینه به این موضوع اشاره شده بود.
مکتوب در «افسانه‌های رن زو»، فصل سوم بخش چهاردهم، به‌روشنی بیان شده است:
حیاتِ بی‌شمارِ این جهان، در خاستگاهِ خود قلمروهای نهانِ آسمان و زمین بودند؛ کرم‌های گویی در دلِ دریای آبی حیات. این کرم‌های گو با امواجِ دریای آبی به ساحل رانده شدند و به گونه‌های رنگارنگِ حیات بدل گشتند.
تمامیِ روش‌های‌عظیم بی‌شمار، سرانجام به‌مرز خاستگاهی واحد می‌رسیدند.
استفاده از گو برای پالایش انسان،شکلی استفاده از انسان برای پالایش گو؛ انسان‌زندگی و گو از همان آغاز یکی بودند!
هرچند فانگ یوان این منطق را پیش‌تر دریافته‌جنوبی بود، اما تنها در این لحظه توانست به‌بنیانِ درکِ کاملی از تمام جزئیاتِ آن دست یابد.
این درک، سدِ نازکی را که راهش را‌گوی سد کرده بود در هم شکست و فانگ‌به‌کلی یوان توانست چشم‌اندازی درخشان را در فراسوی آن ببیند.
او اکنون تنها به استنتاجی کوچک نیاز داشت تا حرکت کشنده‌ای‌گذشت طراحی کند که روشِ جاودانه‌های خاندان نی را خنثی سازد؛ بدین ترتیب‌تنها می‌توانست انواع گوهای جاودان را از کالبد اعضای خاندان نی استخراج کند.
رسیدن به‌زیردستانش این مرحله‌روحیهٔ کار آسانی نبود.
فانگ یوان از پیش بنیانی در این زمینه داشت؛یورش هرچه باشد، او در پانصد سال زندگیِ پیشینِ خود‌چای از روش پالایش گوی سبک انزوای انسان بهره برده بود.
در این زندگی نیز، رویارویی‌ها‌مختص و اندوخته‌های گوناگونی در این‌تنها زمینه به دست آورده بود.
با وجود اینکه خاندان نی نقطهٔ شکستنِ‌یورش مرزِ او نبودند، اما با مطالعه و تحلیلِ‌سرانجام آنان، فانگ یوان به بنیانِ عمیق‌تری دست یافت.
سرانجام، این بنیانِ عظیم به تغییری کیفی‌شگرف انجامید و فانگ یوان به‌طور غیرمنتظره‌ای، به لطفِ‌خاندان دریای انسان، در شکستنِ مرزِ خود موفق شد.
در طول تاریخ،آوازه‌ای مسیر پالایش دارای‌دوران دو سبک بود.
نخست، روش پالایش گوی طبیعتِ مویین‌ها‌کوه بود که از طبیعت و نشان‌های‌دیده دائو برای پالایش گو بهره می‌گرفت.
نقطهٔ مقابلِ آن، والامقامِ اهریمنِ بی‌کران‌جنوبی بود که از کرم‌های گو برای‌زمان پالایشِ آسمان و زمین استفاده می‌کرد.
سبک دوم، سبک انزوای انسان بود. جاودانهٔ خاندان نی، یعنی شبه‌استادِ متعالِ‌سال مسیر پالایش، نی رن، از انسان‌ها برای پالایش گو بهره گرفت و‌هرگاه انواع گوهای جاودان را در اعماقِ دودمانِ نوادگانِ خاندان نی نهادینه کرد.
نقطهٔ مقابلِ این سبک، گوی جنین جاودانِ فرمانروا،جنوبی روش احیای دریای انسان و دریای آبی حیات‌بنیانِ بودند که از گو برای پالایشِ انسان استفاده می‌کردند.
فانگ یوان شرایط را سنجید و اندیشید: «ژرفای تبحرِ استاد متعالِ مسیر پالایش احتمالاً این چهار جنبه را در بر می‌گیرد. در حال حاضر، من روش‌های پالایش انسان‌بی‌درنگ و گو را درک کرده‌ام و تنها جنبهٔ نهایی، یعنی "استفاده از گو برای پالایش آسمان و زمین" را کم دارم! با درکِ تمهیداتِ والامقامِ اهریمنِ بی‌کران، از‌غیرقابل این مانع عبور کرده‌ام و مرحلهٔ آغازین را بدون هیچ سدی پشت سر گذاشته‌ام. تا زمانی که به پیشرفت ادامه دهم، سرانجام تمامِ مفاهیمِ ژرف را درک خواهم کرد.»
آسمانِ زردِ گنجینه.
حس الهی بای‌می‌پیچید نینگ بینگ در‌شکلی آن پرسه می‌زد.
او داشت مواد جاودان می‌فروخت.
پس از آنکه احیای فانگ هوان را به طور اتفاقی دید و جانش را‌نگشته گرفت، بای نینگ بینگ شمارِ زیادی از اجسادِ هیولاهای برهوت و هیولاهای برهوتِ باستانی را‌مقام به دست آورد. او حتی با جستجوی روحِ فانگ هوان، میراث حقیقی را تصاحب کرد.
مواد جاودانِ بای‌یافتند نینگ بینگ تقریباً‌جنوبی رو به اتمام بود.
تنها بخشِ‌زیردستانش آخر باقی‌روحیهٔ مانده بود.
در این هنگام، حس الهیِ‌یافتند دیگری نزدیک شد و قیمت گرفت:نبرد «این مواد جاودان رو چطور می‌فروشی؟»
بای نینگ‌سرانجام بینگ قیمتِ فروش‌مختص را اعلام کرد.
جاودانهٔ کوچک شینگ لوئو با شنیدنِ‌جنوبی قیمت، کمی جا خورد و خواست‌زمان چانه بزند: «میشه یکم ارزون‌تر حساب کنی؟»
بی‌درنگ پس از آن، جاودانهٔ کوچک شینگ‌شگرف لوئو پیشنهادِ خودش را مطرح کرد: «اگه‌پیشینِ با این قیمت بدی، همین الان همه‌شو می‌خرم!»
بای نینگ بینگ می‌خواست خودش گو پالایش کند. او حرکت کشندهٔ مرواریدِ‌برخاستند یخیِ پنهان‌سازِ نفس را خلق کرده بود و اگر می‌توانست گویِ جاودانِ‌تقدیر مرواریدِ یخی را پالایش کند، این حرکت کشنده به طرز چشمگیری تقویت می‌شد.
او تا الان بیشترِ مواد جاودان را جمع‌آوری کرده بود. از‌آسیب آنجا که بای نینگ بینگ مهارتی در تجارت نداشت، می‌خواست سر تکان‌احیا دهد و معامله را بپذیرد که ناگهان، حس الهیِ دیگری نزدیک‌تر شد.
حس الهی پرسید: «اوه، یکی واقعاً داره‌یورش گردنِ اردکِ مالا می‌فروشه؟ این هیولای برهوتِ باستانیِ‌سرانجام مسیر خوراک خیلی کمیابه، از کجا پیداش کردی؟»
بای نینگ بینگ که تمایلی‌نیروهای نداشت سرنخی از خود بروز‌حقیقت دهد، بی‌مقدمه پرسید: «می‌خری یا نه؟»
«قیمتش چنده؟»
بای نینگ بینگ قیمت را اعلام کرد‌نهادند و حس الهی پاسخ داد: «می‌خرمش، همه‌شو‌نگشته می‌خرم. سنگ‌های جوهر جاودان می‌خوای یا مواد جاودان؟»
بای نینگ بینگ فهرستِ مواد‌مرز جاودانِ مسیر یخ و برف‌برخاستند را که نیاز داشت، ارائه کرد.
حس الهی لبخندی‌می‌پیچید زد: «همه‌شو دارم، فقط‌شگرف یه لحظه صبر کن.»
در دریای شرقی، زوی شیان ونگ‌دوران حس الهی‌اش را بیرون کشید و‌برخاستند با اتحاد چیِ حق تماس گرفت.
اتحاد چیِ حق مواد جاودانِ فراوانی در خزانه داشت.تقدیر زوی شیان ونگ از امتیازات مشارکت خود استفاده کرد تا‌بسیار مقداری مواد جاودانِ مسیر یخ و برف را مبادله کند.
سپس، او این مواد جاودان را به آسمانِ زردِ‌نبرد گنجینه فرستاد و به این ترتیب، معامله میان بای‌مختص نینگ بینگ و زوی شیان ونگ به سرانجام رسید.
بای نینگ بینگ پس از دریافتِ‌شکلی مواد جاودانِ دلخواهش، روی برگرداند و‌سال آسمانِ زردِ گنجینه را ترک کرد.
حس الهیِ جاودانهٔ کوچک شینگ لوئو‌دوران از قاره مرکزی همچنان در آن‌برخاستند حوالی پرسه می‌زد: «عجب حیف شد.»
او در به دست‌الگوبرداری آوردنِ مواد جاودانِ مورد‌گوی نیازش ناکام مانده بود.
جاودانهٔ کوچک شینگ لوئو یک جاودانهٔ تنها بود؛ فردی بی‌کس که تنها سطح تزکیهٔ رتبه شش‌چای را داشت. او از نظر ثروت به پای زوی شیان ونگ نمی‌رسید، چه رسد به اینکه‌بسیار او دقیقاً همان مواد جاودانِ مسیر یخ و برف را که فروشنده خواسته بود، فراهم کرد.
جاودانهٔ کوچک شینگ لوئو که بسیار ناامید شده بود،می‌یافت با خود گفت: «به گشتن ادامه می‌دم.» او که‌نهانِ نمی‌خواست تسلیم شود، همچنان در آسمانِ زردِ گنجینه پرسه زد.
دیری نپایید که با دیدنِ کوهی عظیم‌مرز که در آسمانِ زردِ گنجینه پدیدار شد،زمان در کمال حیرت گفت: «این دیگه چیه؟»
جاودانهٔ کوچک شینگ لوئو با درکِ این وضعیت، با چشمانی‌تنها گشادشده خیره ماند، چرا که این نخستین باری بود که چنین‌می‌توانست معاملهٔ "غول‌پیکری" را می‌دید: «کی یه کوهِ کامل رو آورده اینجا؟»
پیدایشِ این‌عظیم کوه، هیاهوی کوچکی‌مرز به پا کرد.
حواس الهیِ بسیاری به آن سمت‌شکلی کشیده شدند و حتی اراده‌های جاودانه‌های متعددی‌زندگی برای تماشای این ماجرا گرد هم آمدند.
«کی این‌قدر محشره‌آوازه‌ای که می‌تونه یه‌دوران کوهِ کامل رو بفروشه؟»
«انجام این کار اصلاً‌الگوبرداری راحت نیست، به تبحرِ ژرفی‌تقدیر توی مسیر زمین نیاز دارن.»
«این کوه خیلی خوبه، نشان‌های دائو مسیر ماهِ فراوانی توش داره. اما‌زمان این نقطهٔ منابعِ بزرگ خیلی باارزشه، کی حاضره بفروشتش؟ فروختنش توی آسمانِ‌آسیب زردِ گنجینه هزینهٔ گزافی از سنگ‌های جوهر جاودان هم روی دستشون می‌ذاره.»
بحث‌ها تازه بالا گرفته‌روحیهٔ بود که این کوه‌افزایش در دم ناپدید گشت.
«یکی واقعاً خریدش!»
«انگار معامله‌سرانجام از قبل‌الگوبرداری جوش خورده بوده.»
«اون کوه،عظیم همون کاسهٔ ماهِ‌مرز مرز جنوبی نبود؟»
آن کوه در‌می‌پیچید واقع همان کاسهٔ‌شکلی ماهِ مرز جنوبی بود.
فانگ یوان گروهی از جاودانه‌ها‌یافتند را در مرز جنوبی، دریای شرقی‌نبرد و مناطق مختلف باقی گذاشته بود.
پس از مذاکره با خاندان وو، کاسهٔ ماه‌گوی توسط این خاندان فروخته شد و از طریق آسمانِ‌رفته زردِ گنجینه، به درونِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا انتقال یافت.
«کاسهٔ ماه رسید، بگیرینش، بگیرینش!»
«خوبه، خوبه،زیردستانش بکشینش سمت چپ،نیروهای یکم ببرینش راست.»
گرومب!
با نشستنِ کاسهٔ‌چای ماه بر زمین، خاک‌نهادند به لرزه‌ای خفیف افتاد.
بی‌درنگ، جاودانه‌ای از نژاد مردمان سنگی پیش آمد و با به کارگیریِ‌زمان یک حرکت کشنده، ریشه‌های کوهستانیِ کاسهٔ ماه را هدایت کرد تا در‌آسیب زمین فرو روند و آن را به گرهی از رگِ زمین تبدیل کنند.
دیگر جاودانه‌هایِ انسان دگرگونه که‌نیروهای در آن لحظه فراغت یافته بودند،پانصد در حینِ تماشا به گفتگو پرداختند.
«شنیدین؟ شی زونگ زنده شد!»
«فقط شی زونگ نیست، هر جاودانه‌ای‌کوه که تو دنیای بیرون کشته شده‌دیده بود، از طریق دریای انسان احیا شده.»
«سرورمون قدرت الهی داره، اون‌مرز قادر مطلقه! زنده کردنِ ما‌برخاستند جاودانه‌ها براش مثل آب خوردنه!»
«اما تمام سطح تزکیه‌مون‌روحیهٔ رو از دست می‌دیم و‌می‌یافت باید از صفر شروع کنیم.»
«همف، فقط در صورتی به آینده امیدی‌مرز هست که زنده باشیم، حالا فانی بشیم‌زمان مگه چی میشه؟ فقط باید دوباره تزکیه کنیم!»
«کاش منم‌سرانجام می‌تونستم مأموریت‌های‌الگوبرداری مبارزه رو بگیرم.»
«حتی فکرشم نکن. اون جاودانه‌هایی که می‌تونن این مأموریت‌ها رو بگیرن،گذشت قدرت نبرد بالایی دارن. با اینکه تو سطح تزکیهٔ رتبه هفت‌تقدیر داری، اما تازه پیشرفت کردی و هنوز گویِ جاودانِ کافی نداری.»
«درسته، باید قدم‌به‌قدم پیش بریم. بیاین‌شکلی سخت تلاش کنیم و اول با‌سال انجام این مأموریت‌ها خودمونو بالا بکشیم.»
در حالی که بخشی از زیردستانِ نخبهٔ فانگ یوان در‌بردند بیرون می‌جنگیدند، بقیه به مدیریتِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا کمک می‌کردند؛مختص آن‌ها سخت می‌کوشیدند و از جان و دل مایه می‌گذاشتند.
با وجود اینکه رویدادهای غیرمنتظره پیوسته در‌نهادند روزنهٔ جاودانِ فرمانروا رخ می‌داد، آنجا همچنان‌نگشته منظم بود و به خوبی اداره می‌شد.