چپتر 2173: با باد نابود شو!
0«آآآآآآآه!»
نیه کوانگ فنگ فریاد برآورد؛ هرچه صدایش اوج‌حکیمِ می‌گرفت، هاله‌اش نیز قدرتمندتر می‌گشت، تا آنجا که‌کار دیری نپایید به سطحی شگرف و بی‌سابقه رسید.
گرومب!
با صدایی‌شیائو مهیب، شاخه‌های‌برای تاک تکه‌تکه شدند.
بدین ترتیب،کمک نیه کوانگ فنگ‌باش آزادی‌اش را بازیافت.
اما اکنون دیگر گردبادی به رنگ‌پیشِ سبز تیره نبود، بلکه به بادِ‌اگرچه اهریمنیِ سرخ‌وقهوه‌ای رنگی بدل گشته بود.
بادهای شدید وزیدن گرفت. باد اهریمنی در‌دور دم فاصلهٔ چندهزار قدمی را درنوردید و‌سرانجام پیشِ رویِ حکیمِ بزرگِ جنگلِ سبز پدیدار شد.
اگرچه حکیمِ بزرگِ جنگلِ سبز حرکت کشندهٔ دفاعی‌اش را به کار گرفته بود،توانست اما پس از آنکه بادِ اهریمنیِ سرخ‌وقهوه‌ای او را بلعید، هاله‌اش به‌سرعت رو‌کوچکش به ضعف نهاد و تنها پس از چند نفس زمان، کاملاً جان سپرد.
باد اهریمنی لحظه‌ای درنگ کرد، سپس همچون کوسه‌ای‌ضربات که بوی خون به مشامش رسیده باشد، به سوی‌ناچار ملخ سیاه که در همان حوالی بود، یورش برد.
شیائو هه جیان که‌قدمی به‌سرعت برای کمک می‌شتافت،حکیمِ فریاد زد: «مراقب باش!»
اما پس از چند دور‌مراقب تبادل ضربات، باد اهریمنی همچنان‌همچنان توانست جانِ ملخ سیاه را بگیرد.
سرانجام، باد اهریمنی‌جیان شیائو هه جیان‌می‌شتافت را هدف گرفت.
شیائو هه جیان که حریفِ‌باش نیه کوانگ فنگ نمی‌شد، ناچار‌توانست بود در حین نبرد عقب‌نشینی کند.
پس از چند دور نبرد،درنوردید چهرهٔ کوچکش در هم رفت‌جنگلِ و عرق سردی بر پیشانی‌اش نشست.
هالهٔ شکست‌برای و مرگ‌می‌شتافت رفته‌رفته سنگین‌تر می‌گشت.
غرمب!
مصیبت‌های آذرخش پی‌درپی فرود می‌آمدند، اما‌دور نیه کوانگ فنگ بی‌اعتنا به آن‌ها،بگیرد قدرتی رعب‌آور از خود نشان می‌داد.
در سویی دیگر.
لو وِی‌برای یین فریاد‌می‌شتافت زد: «بس کن!»
اما مشت بو تیان کونگ‌کمک همچنان فرود آمد و جمجمهٔ‌تبادل جنگجوی هجوم فولاد را متلاشی کرد.
در پی آن، با غرشِ‌باش بو تیان کونگ، روحِ جنگجوی‌توانست هجوم فولاد نیز در هم شکست.
جنگجوی هجوم فولاد به‌کلی جان باخت‌پیشِ و جسدِ بی‌سرش همچون عروسکی پارچه‌ای‌اگرچه و پاره از آسمان سقوط کرد.
دنیای بزرگ، هم پیکر و هم‌باش روزنهٔ جاودانِ او را به عنوان‌جانِ مواد مغذی به درون خود کشید.
بو تیان کونگ سر به آسمان برداشت و با‌دور غرشی طنین‌انداز که با نُه آسمان برابری می‌کرد و‌حریفِ سرشار از روحیهٔ نبرد بود، فریاد زد: «نفر بعدی کیست؟!»
در این لحظه، هر چهار جاودانهٔ رتبه‌تبادل هشت که به او یورش برده بودند، کشته‌حریفِ شده و به طرز هولناکی جان باخته بودند.
همان‌طور که لو وِی‌قدمی یین به سوی میمون‌حکیمِ سنگی پرواز می‌کرد، آهی کشید.
میمون سنگی با نگاهی درنده به او خیره‌تبادل شد: «تو نفرِ بعدی هستی؟ خیلی خب، می‌کُشمت،حریفِ حتی اگه حکیمِ دنیای بزرگِ خاکِ زرد باشی!»
لو وِی یین سر تکان داد:می‌شتافت «من حکیم نیستم. بو تیان کونگ، نیت‌توانست کشتارِ تو بیش از حد طغیان کرده.»
لو وِی یین ناچار بود‌باش شخصاً وارد عمل شود و‌توانست با بو تیان کونگ مقابله کند.
بو تیان کونگ جاودانه‌های بی‌شماری را از‌رویِ پای درآورده بود؛ اگر متوقف نمی‌شد، سرنوشتِ‌کشندهٔ کلیِ این نبردِ جاودانه‌ها به خطر می‌افتاد.
گرومب گرومب گرومب!
لو وِی یین و‌برای بو تیان کونگ ضرباتی‌باش رد و بدل کردند.
این بار،کمک بو تیان کونگ‌باش سرانجام مهار شد.
اگرچه میمون سنگی قدرتمند بود و توانست جاودانه‌های رتبه هشتِ بسیاری را از پای‌کشندهٔ درآورد، اما هنوز در سطحِ شبه‌والامقام قرار نداشت. در نقطهٔ مقابل، هرچند لو وِی‌جان یین در حملات ضعف داشت، اما دفاعش کاملاً در قلمروِ یک شبه‌والامقام جای می‌گرفت.
لو وِی یین حملاتِ درندهٔ‌مراقب بو تیان کونگ را با‌همچنان حفظ انرژیِ فراوان تاب آورد.
«حکیم نیستی، ولی‌جیان بازم این‌قدر قوی‌می‌شتافت هستی؟! خوبه، خیلی خوبه!»
«بیا بهم حمله کن، سعیتو‌باش بکن منو بکشی! خیلی وقته هیچ‌جانِ نیت کشتار مرگباری رو حس نکردم.»
«چرا حمله‌فاصلهٔ نمی‌کنی؟ چرا‌قدمی فقط دفاع می‌کنی؟»
«نکنه حملاتت‌برای این‌قدر ضعیف و‌مراقب بی‌فایده‌ست؟ خیلی ناامیدکننده‌ای!!»
همان‌طور که میمون سنگی همچون آذرخشی در آسمان جابه‌جا‌دور می‌شد، به فریادهایش ادامه می‌داد. حملاتش به سان صاعقه‌های خشمگینِ‌نمی‌شد آسمانی فرود می‌آمد و قدرتش بی‌وقفه در حال افزایش بود.
اما لو‌کمک وِی یین‌مراقب حواسش پرت شد.
چرا که خبردار شد فانگ یوان پیش‌رویِ از این به سوی فضای میراثِ حقیقیِ‌کشندهٔ آسمان‌دزد در مرکزِ میدان حرکت کرده است.
«وای نه!»
«سرور فانگ‌شیائو یوان، لطفاً‌برای دست نگه دارید.»
«حتی اگه اون دنیای کوچک حاوی‌دور میراثِ حقیقیِ آسمان‌دزد باشه، دربار آسمانی‌بگیرد و آسمانِ دیرزیستی هم‌زمان هدف قرارش می‌دن.»
«دربار آسمانی همین الانش نیروهای اصلی‌ش رو فرستاده؛حکیمِ خانه‌های گویِ جاودان و جاودانه‌های زیادی اونجا هستن. آسمانِ‌گرفته دیرزیستی هم محرابِ بخت و بلا رو اعزام کرده.»
«الان وقتِ نبردِ نهایی نیست، اگه والامقامِ جاودانِ‌تبادل صورت فلکی در غیاب شما به مقبرهٔ بهشتِ‌حریفِ زمین حمله کنه، چه خاکی به سرمون بریزیم؟»
لو وِی یین بارها‌برای و بارها پیام فرستاد، اما‌دور فانگ یوان هیچ پاسخی نداد.
لو وِی یین دندان‌مراقب بر هم فشرد و‌ضربات چهره‌اش در هم رفت.
«فانگ یوان هر چقدر هم‌درنوردید قوی باشه، بازم فقط یه‌جنگلِ شبه‌والامقامه، اون یه والامقامِ حقیقی نیست.»
«باید کمکش کنم!»
«اگه والامقامِ جاودانِ صورت فلکی پیداش بشه و اونو‌دور بکشه، دیگه کی می‌مونه تا از مقبرهٔ بهشتِ زمین‌حریفِ محافظت کنه؟ کی می‌تونه تو این زمانِ حیاتی وقت بخره؟»
غرق در این افکار‌مراقب بود که ناگهان چشمانِ‌ضربات لو وِی یین سیاهی رفت.
بنگ!
در لحظهٔ بعد، مشتِ میمون‌مراقب سنگی، بو تیان کونگ، محکم بر‌توانست صورتِ لو وِی یین فرود آمد.
بو تیان کونگ غرید: «جرئت‌کمک می‌کنی حواستو پرت کنی؟ منو‌تبادل دست‌کم می‌گیری؟ بهای سنگینی براش می‌پردازی!»
بو تیان کونگ به سوی لو‌دور وِی یین پرواز کرد و فاصلهٔ‌بگیرد میانشان بار دیگر به حداقل رسید.
لو وِی یین که وادار‌درنوردید به عقب‌نشینی شده بود، بی‌درنگ‌جنگلِ حرکت کشنده‌اش را به کار گرفت.
باران باریدن گرفت.
بارانِ مصیبت بر پیکر بو تیان کونگ‌مراقب فرود آمد و ضمنِ کُند کردنِ شدیدِ‌جانِ حرکاتش، دفاعش را نیز به فرسایش کشاند.
هم‌زمان، حرکت کشندهٔ‌می‌شتافت لو وِی یین اثرات‌تبادل خود را نمایان ساخت.
غباری زردوقهوه‌ای در زیر پای بو‌پیشِ تیان کونگ پدیدار گشت؛ غبار به چرخش‌حرکت درآمد و رفته‌رفته او را مهروموم کرد.
بو تیان کونگ در حالی که دیوانه‌وار حرکات‌تبادل کشنده‌اش را به کار می‌گرفت تا تمام باران و‌نمی‌شد غبارِ پیرامونش را پس بزند، فریاد کشید: «گمشو! گمشو!»
اما تراکمِ باران و غبار‌کمک لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شد، تا آنکه سرانجام‌ضربات او را به‌طور کامل مهروموم کرد.
توده‌ای از خاک که بو تیان کونگ را در‌همچنان خود حبس کرده بود، از آسمان سقوط کرد و پس‌نبرد از برخورد با زمین، به کوهِ خاکیِ عظیمی بدل گشت.
لو وِی یین که‌قدمی بی‌درنگ به سوی فضای آسمان‌دزد‌بزرگِ پرواز می‌کرد، گفت: «همین‌جا بمون.»
«نه!»
«من تسلیم‌شیائو نمی‌شم! این چیزا‌کمک نمی‌تونن جلودارم بشن!»
«غرررش—!»
بو تیان کونگ فریاد کشید‌درنوردید و صدایش همچون رعد در‌جنگلِ سراسر میدان نبرد طنین‌انداز شد.
با صدایی مهیب، کوه متلاشی گشت و ابرهایی‌تبادل از غبار به هوا برخاست؛ میمون سنگی از‌حریفِ میان صخره‌های درهم‌شکسته، بار دیگر به بیرون پرواز کرد.
لو وی یین‌جیان مبهوت ماند و‌می‌شتافت با خود اندیشید: «چی؟»
عملکرد بو تیان کونگ‌مراقب فراتر از انتظارش بود، چطور‌همچنان می‌توانست به این سرعت بگریزد؟
بو تیان کونگ در حالی که در‌رویِ برابر مصیبت‌ها مقاومت می‌کرد، پرواز کرد تا‌کشندهٔ خود را به لو وی یین برساند.
گرومب!
آن دو بار دیگر حرکات کشندهٔ خود را‌باش به سوی هم روانه کردند، اما این بار‌سرانجام لو وی یین بود که عقب رانده شد.
لو وی یین در این لحظه‌دور متوجه شد: «حرکات کشندهٔ این میمون داره‌سرانجام قوی‌تر میشه، پس ماجرا از این قراره.»
مصیبت‌ها در تمام این مدت به بو تیان کونگ یاری می‌رساندند. تا زمانی که‌کشندهٔ کشته نمی‌شد، پیوسته مصیبت‌ها را از سر می‌گذراند و نشان‌های دائوی بیشتری به دست‌جان می‌آورد؛ به همین دلیل بود که بو تیان کونگ با ادامهٔ نبرد، رفته‌رفته قوی‌تر می‌گشت.
بو تیان کونگ فریاد زد: «می‌خواهم این آسمان... دیگر چشمانم را‌توانست نپوشاند!» و حرکتی را به کار گرفت که رنگین‌کمانی از آن‌کند شلیک شد و ابرهای تیرهٔ پانصد لیِ اطراف را پراکنده ساخت.
بو تیان کونگ پایش را بر زمین کوبید و غرید: «می‌خواهم این‌همچنان زمین... دیگر قلبم را دفن نکند!» کوه‌ها فرو ریختند و لو وی یین‌چهرهٔ که روش دفاعی‌اش در هم شکسته بود، با شگفتی به این صحنه نگریست.
بو تیان کونگ که کاملاً در گرداب جنون فرو رفته‌توانست بود، فانگ یوان را در همان نزدیکی یافت؛ پس لو وی‌کند یین را رها کرد و به سوی فانگ یوان حمله‌ور شد!
لو وی یین بی‌درنگ‌قدمی هشدار داد: «مراقب باش!حکیمِ این میمون حریف ساده‌ای نیست.»
فانگ یوان رو برنگرداند، گویی‌مراقب هیچ نشنیده بود؛ تنها به فضای‌توانست فرعیِ پیش رویش چشم دوخته بود.
بو تیان کونگ با سرعتی سرسام‌آور‌می‌شتافت حرکت کرد و گویی در یک‌همچنان چشم‌به‌هم‌زدن پشت سر فانگ یوان ظاهر شد.
بو تیان کونگ قدرتمندترین حرکت کشندهٔ تمام عمرش را فعال‌توانست کرد و غرید: «می‌خواهم تمام موجودات... نیتم را درک کنند!عقب‌نشینی می‌خواهم این قدیس... در دلِ باد نیست و نابود شود!!»
باد، ابر و تندر به‌درنوردید خروش آمدند و در این لحظه،پدیدار رنگِ آسمان و زمین دگرگون گشت!
«همم؟» فانگ یوان اندکی رو‌مراقب برگرداند و دستش را به نرمی‌توانست به سوی پشت سرش تکان داد.
در لحظهٔ بعد، بو تیان کونگ همچون‌مراقب شهاب‌سنگی سقوط کرد، کل میدان نبرد را‌جانِ درنوردید و به چندین کوه برخورد کرد.
پس از زنجیره‌ای از انفجارهای‌باش مهیب، شکافی عظیم به طول چندین‌جانِ کیلومتر بر روی زمین پدیدار گشت.
سرانجام بر روی زمین‌قدمی افتاد، چشمانش کاملاً باز‌حکیمِ بود اما هیچ تکانی نمی‌خورد.
جان داده بود.
در این لحظه، نبردهای پرآشوبِ‌کمک بی‌وقفه و میدان نبردِ پرالتهاب،تبادل در سکوتی مطلق فرو رفت.
نیه کوانگ فنگ که مهارناپذیر بود و هر‌ضربات چه را در مسیرش قرار داشت از بین‌نمی‌شد می‌برد، در حالتِ باد اهریمنیِ قهوه‌ای-سرخِ خود خشکش زد.
فانگ یوان‌فاصلهٔ نگاهی به‌قدمی آن انداخت.
نیه کوانگ‌برای فنگ در دم‌مراقب به لرزه افتاد.
در لحظهٔ بعد،جیان ترسی بی‌پایان سراسر‌می‌شتافت وجودش را فرا گرفت!
«می‌میرم، می‌میرم، دارم می‌میرم!!»
از حالت اهریمنیِ‌چندهزار خود خارج شد و‌رویِ بی‌درنگ هوشیاری‌اش را بازیافت.
«باید فرار کنم!!»
به سرعت پرواز کرد و از‌می‌شتافت آنجا دور شد و حریفش، شیائو‌همچنان هه جیان را به کلی نادیده گرفت.
شیائو هه جیان به شدت مجروح شده و‌ضربات در آستانهٔ مرگ بود؛ او هیچ توانی برای مقابله‌ناچار نداشت و تنها با یک حملهٔ دیگر، جان می‌باخت.
او با نگاهی مبهوت، به‌درنوردید فرار دیوانه‌وارِ نیه کوانگ فنگ‌جنگلِ از میدان نبرد خیره ماند.
فانگ یوان دوباره رو برگرداند‌مراقب و با چهره‌ای آرام، به‌همچنان فضای میراث حقیقی آسمان‌دزد چشم دوخت.
نگاهی به ارتش دربار آسمانی انداخت؛می‌شتافت شهر امپراتور الهی و دیوان داوری‌همچنان اهریمن به زودی از راه می‌رسیدند.
به سوی دیگر نگریست.
محراب بخت و بلای آسمان‌درنوردید دیرزیستی با هاله‌ای طلایی‌رنگ می‌درخشید و‌پدیدار آن نیز در حال رسیدن بود.
برقی سرد و بی‌رحمانه برای لحظه‌ای در چشمان‌تبادل فانگ یوان درخشید؛ او به پرتو نوری سفید‌حریفِ بدل گشت و وارد فضای میراث حقیقی آسمان‌دزد شد.
پری یو شیو بی‌درنگ‌برای فرمان داد: «حمله کنید، جنگ‌دور را در داخل ادامه می‌دهیم!»
با رسیدن خانه‌های گوی جاودانِ‌باش دربار آسمانی، آن‌ها نیز به‌توانست فضای میراث حقیقی آسمان‌دزد وارد شدند.
آن‌ها نمی‌توانستند در بیرون از تمام قدرتشان‌رویِ استفاده کنند؛ اگر از حد مجاز فراتر می‌رفتند،دفاعی‌اش با روش تلافی‌جویانهٔ والامقام اهریمن بی‌کران روبه‌رو می‌شدند.
در عین حال، نابودیِ‌می‌شتافت فضای میراث حقیقی آسمان‌دزد‌تبادل از درون، کارِ آسان‌تری بود.
چشم‌اندازِ پیش روی فانگ یوان به سرعت دگرگون‌باش شد و هنگامی که دیدِ خود را بازیافت،سرانجام خود را درونِ این فضای میراث حقیقی یافت.
هر فضای میراث حقیقی که آسمان‌دزد از‌تبادل خود به جا گذاشته بود، می‌توانست به عنوان‌حریفِ یک قلمرو نهانِ مصنوعی در نظر گرفته شود.
این مکان فضای عجیبی بود؛ نورهای گرمی در‌حکیمِ آن می‌تابید اما هیچ کوه، رودخانه، باد یا خاکی‌گرفته در آن به چشم نمی‌خورد و کاملاً تهی بود.
اما ویژگی‌های عجیبی در اینجا به چشم‌دور می‌خورد؛ خطوط سیاهی به همه جا امتداد‌سرانجام یافته و وجب‌به‌وجبِ فضا را پوشانده بود.
این خطوط، چه ضخیم و چه نازک،مراقب هاله‌ای هولناک از خود ساطع می‌کردند که‌جانِ حتی در دلِ فانگ یوان نیز ترس می‌انداخت.
با این‌کمک حال، این هاله‌باش برایش آشنا بود.
بی‌درنگ به یادِ آتشِ‌قدمی سیاه و مرموزِ درونِ‌حکیمِ غار-بهشتِ نهنگِ اژدهای آبی افتاد.
با وجود اینکه فانگ یوان نمی‌دانست سیصد هزار سال پیش چه رخ داده است، اما با‌حریفِ دیدن این صحنه، بی‌درنگ به این نتیجه رسید: «به نظر می‌رسه این فضای میراث حقیقی به‌مرگ زودی فرو می‌ریزه. باید هرچه سریع‌تر رازهای اینجا رو درک کنم و بفهمم میراث حقیقی واقعاً کجاست.»
آخرین باری که وارد فضای میراث‌می‌شتافت حقیقی آسمان‌دزد شده بود، حرکت کشندهٔ‌همچنان پنهان‌سازی شبح را به دست آورد.
در آن زمان، فانگ یوان از طریق گویِ درِ باز و گویِ درِ بسته وارد‌حریفِ شده بود. آن فضای میراث حقیقی بسیار پایدار بود و گردبادهای بسیاری از بادهای همسان‌سازی‌شکست درونش می‌وزید. تنها یک اهریمن برون‌جهانی می‌توانست با لمس کردنشان، آن بادها را از بین ببرد.
به همین دلیل بود که‌درنوردید فانگ یوان به طور تصادفی جانِ‌پدیدار فنگ جیو گه را نجات داد.
پس از ناپدید شدنِ تمام گردبادها، فانگ‌دور یوان با موفقیت پنهان‌سازی شبح را به دست‌هدف آورده بود؛ روندی که بسیار بی‌دردسر طی شد.
اما این فضا متفاوت بود.
هیچ اثری از گردبادها به چشم نمی‌خورد. اگر میراث‌همچنان حقیقی آسمان‌دزد واقعاً در اینجا قرار داشت، در اعماق‌حین آن پنهان شده بود و یافتنش به استنتاج نیاز داشت.
اما فانگ یوان برای استنتاج عجله‌ای نداشت؛رویِ او آرایه‌ای را از روزنهٔ جاودانِ خود‌کشندهٔ بیرون آورد و در این فضا مستقر کرد.
این، آرایهٔ‌برای حدِ پنج‌می‌شتافت منطقه‌ای بود.
با فعال شدنِ آرایهٔ‌برای حدِ پنج منطقه‌ای، دودی‌باش پنج‌رنگ از آن فوران کرد.
تنها به اندازهٔ چند نفس زمان، دود پنج‌رنگ‌ضربات در ده لیِ اطراف پخش شد؛ دودی چنان‌نمی‌شد غلیظ که هیچ‌کس نمی‌توانست انگشتان دستِ خود را ببیند.
پس از آنکه نیروهای دربار آسمانی وارد‌رویِ فضای آسمان‌دزد شدند، به درون دود پنج‌رنگ قدم‌دفاعی‌اش گذاشتند و بی‌درنگ احساس کردند که سرکوب شده‌اند.
«این‌ها... دیوارهای‌برای منطقه‌ایِ پنج‌می‌شتافت منطقه هستن؟!»