چپتر 2232: بختِ کوره
0با ارادهٔ فانگ یوان، خانهٔ‌جریان گویِ جاودانِ رتبه هشت، «دیگ‌ریشه پخت بخت»، به کار افتاد.
فانگ یوان نگاهش‌کند را برگرداند و به‌تنها بالای سرِ خویش نگریست.
او دید که بختِ‌فشرده مسیرِ پالایشِ رتبه نُهِ‌صرفِ وی، همچون کوره‌ای است.
کوره گویی از گِل ساخته شده بود؛متراکم ترک‌های بی‌شماری بر سطح آن به چشم می‌خورد‌می‌یافت که نشان می‌داد ساختاری سست و خام دارد.
در کفِ کوره، تلی از هیزم به‌شدت می‌سوخت.می‌کرد این تصویر نشان می‌داد که فانگ یوان اکنون تمامِ‌هنوز ذخایرِ جوهرِ جاودانِ خود را به کار گرفته است!
درونِ کوره، دو‌کند توده ابر در‌متراکم هم تنیده شده بودند.
یک توده، ابرِ دُرنای جاودانی به رنگ سپید با لکه‌های سیاه درونی بود که به «فرم‌متراکم آسمان» شباهت داشت. این ابر در آستانهٔ فروپاشی قرار داشت، اما هر بار که می‌رفت تا‌ترک از هم بپاشد، حرارتی از کوره ساطع می‌گشت و به‌زور آن را دوباره گرد هم می‌آورد.
توده ابرِ دیگر کوچک‌تر بود و به نیلوفری سبز می‌مانست. ابرِ نیلوفرِ سبز در نقطهٔ مقابلِ درنای‌می‌کرد جاودان قرار داشت؛ درنا در آستانهٔ فروپاشی بود، در حالی که نیلوفر بیش از حد فشرده شده‌دیگری بود. بخشِ اعظمِ حرارتِ کوره صرفِ این ابرِ نیلوفرِ سبز می‌شد تا تکه‌سنگی آهکی را ذوب کند.
ابرِ نیلوفرِ سبز تا حدِ زیادی متراکم بود و تنها بخشِ کوچکی‌اندیشید از آن ذوب گشته و پخش می‌شد؛ این بخشِ ذوب‌شده به سوی ترک‌های‌دیگری کوره جریان می‌یافت و به کفِ آن رسوب می‌کرد، گویی می‌کوشید ریشه بدواند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «ساختار این کوره بیش از حد خام است و پر از ترک.می‌کوشید این نشان می‌دهد که بنیانِ من هنوز استوار نیست. روزنهٔ جاودانِ فرمانروا نیز تهدیدِ پنهانِ دیگری در خود‌فاجعهٔ دارد؛ از آنجا که هنوز فاجعهٔ آشوبِ واقعی را از سر نگذرانده، جای پیشرفتِ چشمگیری برایش باقی است.»
«ابرِ درنای جاودان همان فرم آسمان است، در‌صرفِ حالی که ابرِ نیلوفرِ سبز، تلاشِ من برای‌متراکم پالایشِ "لوتوس امپراتوری گنجینه جوهر آسمانی" را نشان می‌دهد.»
«پس بختِ والامقام‌های دیگر چه؟»
فانگ یوان کوشید تا نگاهی‌جریان بیندازد، اما ورای بختِ کوره،ریشه هیچ چیز به چشمش نیامد.
پیش‌تر که در رتبه هشت قرار داشت، بختِ او‌گشته همچون ستونی از نورِ نقره‌ای بود، در حالی که‌ریشه بختِ سه والامقامِ دیگر چون ابرهایی پیرامونش شناور بودند.
اکنون، او به والامقامِ مسیر‌بخشِ پالایش بدل گشته بود، اما‌تکه‌سنگی دیگر نمی‌توانست بختِ والامقام‌ها را ببیند.
فانگ یوان‌آهکی دلیلِ این‌کند امر را می‌دانست.
سوایِ روش‌های دفاعیِ آن دو والامقام، دلیلِ اصلی این بود که رتبهٔ «دیگ پخت بخت» بسیار پایین بود. این‌نیست خانهٔ گو تنها در رتبه هشت قرار داشت؛ همین که می‌توانست بختِ رتبه نُهِ خودِ فانگ یوان را نمایان‌برای سازد، دستاوردی شگرف به شمار می‌رفت. البته، همچنان جزئیاتِ خاصی وجود داشت که از طریقِ آن قابلِ مشاهده نبود.
اگر قرار بود بختِ آن دو نفرِ دیگر را نیز رصد‌ذوب‌شده کند و دریابد که چگونه با بختِ خودِ فانگ یوان در‌ترک ارتباط‌اند، این دشواری فراتر از توان و ظرفیتِ «دیگ پخت بخت» می‌بود.
فانگ یوان اندیشید: «اما حتی اگر بتوانم‌حرارتِ ارتباطِ میانِ بخت‌ها را ببینم، نمی‌توانم به‌حدِ چشمِ اطلاعاتی قابل‌اتکا به آن نگاه کنم.»
پیش از نبرد در غار‌حدِ اهریمن دیوانه، فانگ یوان بارها‌گشته از بررسیِ بخت بهره برده بود.
اکنون که به یاد می‌آورد، پدیده‌های بختِ مربوط به والامقامِ جاودانِ صورت فلکی و والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح کاملاً دقیق‌روزنهٔ بودند. دلیلِ اصلیِ آنچه دیده بود، این بود که والامقامِ جاودانِ صورت فلکی به سه موجودیت تجزیه شده بود و‌امپراتوری والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح نیز در حالتِ عادیِ خویش قرار نداشت؛ افزون بر این، هیچ‌یک از آن‌ها تزکیه‌گرِ مسیر بخت نبودند.
در این میان، بختِ‌حدِ شفقِ طلاییِ والامقامِ جاودانِ‌کوچکی خورشید عظیم به‌وضوح غیرقابل‌اتکا بود.
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم از طریقِ روش‌های مسیر خون احیا شده بود،ذوب اما این اطلاعاتِ مهم در پدیدهٔ بختِ او بازتاب نیافت. هم‌زمان، سیستمِ‌می‌یافت مبارزاتیِ وی پیامدِ وحشتناکی به همراه داشت که آن نیز پنهان مانده بود.
بختِ شفقِ طلایی که نمادِ‌حدِ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم بود،گشته در بیشترِ مواقع سرکوب می‌شد.
مسلماً، والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم از روش‌های مسیر‌می‌کرد بخت بهره گرفته بود تا بختِ خویش را‌بنیانِ پنهان سازد و فانگ یوان را گمراه کند.
او والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم بود، والامقامِ پیشینِ مسیر بخت. او‌ذوب‌شده همچنین از نحوهٔ کارکردِ «دیگ پخت بخت» به‌خوبی آگاه بود، از‌ترک این رو جای شگفتی نداشت که به چنین چیزی دست یابد.
در حالِ حاضر، فانگ یوان در این اندیشه بود که از «راز آسمانی پنهان» برای‌زیادی فریبِ آن دو والامقام استفاده کند. اما حقیقت این بود که والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم،اندیشید پیش از نبرد در غار اهریمن دیوانه، از قبل دست به چنین کاری زده بود!
درونِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا.
حوضِ پالایشِ‌پخش خونِ حسرتِ‌سوی مربعِ چهار عنصر.
آتشی خاکستری به‌شدت‌کند زبانه می‌کشید و‌متراکم همچون کوهی عظیم بود.
موادِ جاودانِ مسیر چوب یکی پس‌اعظمِ از دیگری به درونِ آن انداخته‌ذوب می‌شدند و همچون شمع ذوب می‌گشتند.
در اعماقِ این‌ذوب آتش، یخِ ژرفِ‌زیادی ده‌هزارساله‌ای قرار داشت.
گویِ جاودانِ رتبه هشت، «لوتوس‌جریان امپراتوری گنجینه جوهر آسمانی»، درونِ‌ریشه این یخِ ژرف مهروموم شده بود!
جاودانه‌های حاضر در ابتدا مضطرب و عصبی بودند،کوچکی اما اکنون که بیش از ده روز از‌می‌کرد آغازِ پالایش می‌گذشت، همگی رفته‌رفته هیجان‌زده و مسرور می‌شدند.
«تمام مواد‌نیلوفر جاودان با‌فشرده موفقیت ذوب شدن.»
«با این سرعتِ پیشرفت،کند فقط تا ده روز دیگه،کوچکی ارتقا با موفقیت انجام میشه!»
«این دیگه چه روشِ شگفت‌انگیزی برای پالایشِ گوئه! در ظاهر شبیه ترکیبِ‌اندیشید پالایش با یخ و پالایش با آتش به نظر می‌رسه، اما در اصل،دیگری ترکیبِ بی‌نقصِ ژرفایِ سبکِ انزوای انسانی و روشِ طبیعیِ پالایشِ گویِ مردمان مویینه.»
«کلی نکاتِ کلیدیِ پر از رمز و راز هم وجود داره. حتی با اینکه خودمون شخصاً‌می‌کرد مشارکت کردیم و کلِ روند رو از نزدیک دیدیم، نمی‌تونیم معنای عمیقِ نهفته در اون رو درک‌دیگری کنیم. سرورم واقعاً لایقِ مقامِ والامقامِ مسیر پالایش هستن، تفاوتِ ما با ایشون از زمین تا آسمونه!»
اما درست در‌بیش همین لحظه، چهرهٔ فانگ‌حرارتِ یوان در هم رفت.
«نه... پالایش‌آهکی گو دارد‌کند شکست می‌خورد!»
شهودِ قدرتمندی از‌ذوب‌شده مسیر پالایش، ذهن و‌رسوب جسمش را فرا گرفت.
فانگ یوان هیچ شکی به‌زیادی این شهود نداشت؛ در همان‌پخش لحظهٔ نخست، حقیقت را دریافت —
مشکلی در پردازشِ‌بیش موادِ جاودانِ مسیر‌اعظمِ چوب وجود داشت!
این موادِ جاودانِ مسیر چوب در ظاهر بی‌نقص به نظر می‌رسیدند، اما در‌سوی هر مرحله از پردازشِ آن‌ها، نقصِ ناچیزی وجود داشت. با انباشته شدنِ این نواقص،استوار آن‌ها به قدری بزرگ می‌شدند که می‌توانستند کلِ فرایندِ پالایش را به نابودی بکشانند.
ادامه دادنِ این روند هیچ‌جریان فایده‌ای نداشت؛ فانگ یوان تصمیم گرفت‌بدواند عملیاتِ پالایشِ گو را متوقف کند!
«چی؟ چرا متوقف شدیم؟!»
«همه‌چیز که‌نیلوفر داشت خوب‌فشرده پیش می‌رفت.»
«احمق! وقتی سرور تصمیم می‌گیره، حتماً کارش‌متراکم درسته. ما ضعیف‌تر از اونی هستیم که‌جریان بتونیم درکش کنیم. زود باش دستورشو اجرا کن!»
درونِ حوضچهٔ پالایشِ خونِ مربعِ حسرتِ چهار‌رسوب عنصر، حدود ده جاودانه با سراسیمگی به تکاپو‌می‌دهد افتادند تا رفته‌رفته پالایش گو را متوقف کنند.
پس از یک شبانه‌روز، با‌زیادی تمامِ تلاشِ فانگ یوان و دیگران،ذوب‌شده نخستین تلاش برای پالایش متوقف گشت.
تمامِ مواد جاودانِ رتبه‌فشرده ۹ که به کار‌صرفِ گرفته بودند، هدر رفت.
جاودانه‌ها همگی جراحات خفیفی برداشتند‌حدِ و حتی حوضچهٔ پالایشِ خونِ مربعِ‌پخش حسرتِ چهار عنصر نیز آسیب دید.
اما آنچه بیشترین حسِ خسران‌جریان را به فانگ یوان القا کرد،بدواند مصرفِ جوهرِ جاودانِ هلویِ زرین بود.
او که شخصِ اصلیِ‌حدِ درگیر در این پالایش بود،گشته شدیدترین جراحات را متحمل شد!
حرکت کشندهٔ‌نیلوفر جاودان —فشرده پالایش خود.
فانگ یوان با به کارگیریِ حرکت کشنده‌اش، تمامِ نشان‌های‌کوچکی دائوی مسیر چوب و مسیر پالایش را پالایش کرد‌می‌کوشید و در همان حال، در دل احساس خرسندی می‌کرد.
«جای شکرش باقیه که والامقام شدم و چنین شهودِ دقیقی‌ریشه در مسیر پالایش به دست آوردم. حتی وسطِ فرآیندِ پالایشِ‌روزنهٔ یه گویِ جاودانِ رتبه ۹ هم هنوز ابتکار عمل دستِ منه!»
در دست داشتنِ‌کند ابتکار عمل، شرایط‌متراکم را به‌کلی دگرگون می‌ساخت.
همانند این بار که فانگ یوان حس کرد شکست می‌خورد و بی‌درنگ کار را‌حدِ متوقف کرد. با این کار، او خساراتِ به‌مراتب کمتری متحمل شد و از همه‌ریشه مهم‌تر، به لطفِ این احتیاط، جراحاتِ جاودانه‌ها نیز در کمترین حدِ ممکن باقی ماند.
پالایشِ گویِ جاودانِ رتبه ۹ کارِ ساده‌ای نبود. بدونِ داشتنِ شهود، اگر پالایش ناگهان با شکست روبه‌رو می‌شد،می‌کوشید بیش از نیمی از این جاودانه‌ها جان می‌باختند. حوضچهٔ پالایشِ خونِ مربعِ حسرتِ چهار عنصر نیز به‌کلی نابود‌فاجعهٔ می‌گشت، یا در بهترین حالت و با چاشنیِ بخت و اقبال، تنها بخشِ کوچکی از آن باقی می‌ماند.
اما خودِ فانگ یوان جراحاتِ‌جریان بسیار عمیق‌تری متحمل می‌شد؛ جراحاتی که‌بدواند بی‌شک او را از پا درمی‌آورد!
اما اکنون که او با ابتکارِ عملِ خود کار را متوقف کرده بود، تلفاتِ منابع و‌می‌کرد جاودانه‌ها، و همچنین آسیبِ واردشده به خانهٔ گویِ جاودان، در کمترین حدِ ممکن نگه داشته شد. گویِ‌دیگری جاودانِ رتبه ۸، لوتوسِ امپراتوریِ گنجینهٔ جوهرِ آسمانی، نیز کاملاً دست‌نخورده باقی ماند و هیچ آسیبی ندید.
البته، این موضوع به نقشهٔ پالایشی‌اعظمِ بستگی داشت که فانگ یوان با‌ذوب دقت و ظرافت طراحی کرده بود.
این بار، او تصمیم گرفت ابتدا از روشِ پالایشِ یخ برای‌پخش منزوی کردنِ لوتوسِ امپراتوریِ گنجینهٔ جوهرِ آسمانیِ رتبه ۸ استفاده کند؛ساختار او قصد داشت تنها در چند مرحلهٔ پایانی از آن بهره بگیرد.
«اگه فقط می‌تونستم مقداری از‌جریان نشان‌های دائوی موفقیتِ سرزمین متبرک خطاناپذیر‌بدواند رو به دست بیارم، عالی می‌شد.»
«یا شاید، اگه بتونم سطح تبحرِ مسیر چوبم رو‌گشته بالا ببرم، تواناییم برای پردازشِ این موادِ جاودانِ مسیر‌ریشه چوب بیشتر میشه و کمک بزرگی به این وضعیت می‌کنه!»
فانگ یوان‌نیلوفر در دل‌فشرده با خود اندیشید.
حتی فانگ یوان نیز هنوز به‌طور‌زیادی کامل درنیافته بود که رازِ نهفته در‌سوی نشان‌های دائوی موفقیتِ سرزمین متبرک خطاناپذیر چیست.
او والامقامِ مسیر پالایش بود؛ از نظر تئوری، شخصِ اولِ مسیر پالایش‌اندیشید در سراسرِ جهان به شمار می‌رفت. سطح تبحرِ استادِ متعالِ او باعث‌پنهانِ می‌شد تا بتواند بر تک‌تکِ روش‌های مسیر پالایش در دنیا تسلط یابد.
اما سرزمین متبرک خطاناپذیر، میراثِ نژادیِ مویین‌ها بود. حتی تا به امروز، دربار آسمانی نتوانسته بود کنترلِ آن را به دست بگیرد و‌می‌دهد همواره با احتیاط و بدگمانی با آن برخورد می‌کرد. نشان‌های دائوی موفقیت برای پالایش گو بیش از حد سودمند بودند. بر اساسِ استنتاج‌های‌برای فانگ یوان، این نشان‌ها نه‌تنها ژرفای مسیر پالایش را در خود جای داده بودند، بلکه جوهرهٔ مسیرِ انسان را نیز در بر می‌گرفتند.
این موضوع را می‌شد‌فشرده با خواندنِ «افسانه‌های رن‌صرفِ زو» نیز حدس زد.
دقیقاً به دلیلِ همین ژرفایِ مسیرِ انسان‌متراکم بود که فانگ یوان در حال حاضر‌جریان نمی‌توانست نشان‌های دائوی موفقیت را شبیه‌سازی کند.
پس از استراحتی کوتاه.
فانگ یوان در حینِ تثبیتِ فرمِ آسمان، جراحاتِ خود را‌پخش التیام بخشید. او همچنین حرکات کشندهٔ تحقیقاتی را به کار‌اندیشید گرفت تا اقداماتِ دو والامقامِ دیگر را زیر نظر بگیرد.
والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم در منطقهٔ دریای یخی به سر می‌برد،آهکی در حالی که والامقامِ جاودانِ صورت فلکی به اعماقِ دشت‌های شمالی رفته‌جریان بود. هر دوی آن‌ها بر پالایشِ نشان‌های دائوی طبیعی تمرکز کرده بودند.
«بهترین حالت اینه که همین وضعِ موجود حفظ‌تنها بشه.» برای رسیدن به این هدف، فانگ یوان‌رسوب حاضر بود گوهای جاودانِ بیشتری به آن‌ها باج دهد.
این یک سرمایه‌گذاریِ ضروری بود!
«با این وجود، اون دو والامقام نمی‌تونن‌تنها نشان‌های دائوی طبیعیِ هر دو منطقه رو به‌طور‌رسوب کامل پالایش کنن. زمانِ زیادی برام باقی نمونده!»
فانگ یوان‌نیلوفر این موضوع را‌بخشِ به‌روشنی درک می‌کرد.
مسئله ساده بود؛ دریای شرقی و دشت‌های شمالی پهناور بودند و‌پخش نشان‌های دائوی بی‌شماری را در خود جای می‌دادند. حتی این دو‌ساختار والامقام نیز نمی‌توانستند تمامِ آن‌ها را در مدت‌زمانی کوتاه پالایش کنند.
این حقیقتی‌پخش بود که‌سوی به‌سادگی اثبات می‌شد.
کافی بود سوابقِ تاریخی را بررسی کند تا ببیند‌گشته والامقام‌های گذشته پس از رسیدن به رتبه ۹، چه مدت‌بدواند طول کشیده بود تا سراسرِ جهان را زیر پا بگذارند.
«اون دو والامقام نه‌تنها از‌بخشِ نظرِ زمان، بلکه از نظرِ‌تکه‌سنگی جوهر جاودان هم محدودیت دارن!»
«به محض اینکه ذخایرِ جوهر جاودانشون ته بکشه، دیگه نمی‌تونن به پالایشِ‌ذوب‌شده نشان‌های دائوی طبیعی ادامه بدن و متوقف میشن. هر چی باشه، اونا باید‌بنیانِ بخشی از جوهر جاودانشون رو برای نبرد و اتفاقاتِ غیرمنتظرهٔ احتمالی نگه دارن.»
با اندیشیدن به این‌سوی موضوع، فانگ یوان دندان‌هایش‌می‌کرد را روی هم فشرد.
این شکست در‌کند پالایش گو، به‌متراکم ضررِ او تمام می‌شد.
از آنجا که این شکست در مراحلِ ابتدایی رخ‌می‌شد نداد و درست پس از نیمهٔ راه اتفاق افتاد،کوچکی او مجبور بود همه‌چیز را از صفر آغاز کند.
زمانِ بسیار اندکی برای فانگ یوان‌زیادی باقی مانده بود. او تخمین می‌زد که‌سوی تنها یک فرصتِ دیگر در اختیار دارد.
«نه، یک فرصت خیلی کمه.»
«تجربه ثابت کرده که حتی به‌عنوانِ یک والامقامِ مسیر‌گشته پالایشِ رتبه ۹، شانسِ موفقیتِ من در پالایشِ گویِ‌ریشه جاودانِ رتبه ۹ به‌مراتب پایین‌تر از رتبه ۸ است.»
«به نظر می‌رسه‌بیش باید دست به‌اعظمِ قمارِ بزرگ‌تری بزنم!»
فانگ یوان بی‌درنگ به هه چون‌زیادی چیو دستور داد تا بار دیگر در‌سوی روزنهٔ جاودانِ فرمانروا دست به کار شود.
حرکات کشندهٔ مسیر زمان یکی پس از‌رسوب دیگری به کار گرفته شدند و جریانِ‌ترک زمان در روزنهٔ جاودانِ فرمانروا دوباره شتاب گرفت!
اما فانگ یوان‌کند بهای سنگینی برای‌متراکم این کار پرداخت.
از آنجا که او پیش از این نیز حرکات کشندهٔ مسیر زمان را‌کند به کار گرفته بود، تأثیرِ روش‌های کنونی بسیار ناچیز بود. برای افزایشِ اجباریِ جریانِ‌می‌کوشید زمان، فانگ یوان چاره‌ای نداشت جز اینکه به دیگر روش‌های مسیر زمان متوسل شود.
و نتیجهٔ این اقدام آن بود‌زیادی که تمامِ نشان‌های دائوی مسیر زمانِ هه‌سوی چون چیو در این فرآیند مصرف شد!
به عبارتی می‌توان گفت‌سوی که این همزادِ مسیر زمان‌می‌کوشید اکنون عملاً بی‌مصرف شده بود.
اما در وضعیتِ کنونی و با توجه به‌کوچکی اینکه زنجرهٔ بهار و پاییز غیرقابل‌استفاده بود، بی‌مصرف‌می‌کرد شدنِ همزادِ مسیر زمان جای نگرانیِ چندانی نداشت.
پس از آماده شدنِ همه‌چیز، فانگ یوان‌حرارتِ در رقابتی نفس‌گیر با زمان، بار دیگر پالایشِ‌زیادی لوتوسِ امپراتوریِ گنجینهٔ جوهرِ آسمانی را آغاز کرد!