چپتر 2042: والامقام روح شبح
0جنگلِ آذرخشِ نابودیِ بی‌شمار، مرز جنوبی کوچک را به طرز اسفناکی ویران کرده‌زانو بود؛ کوه‌های بی‌شماری فروریختند و با ترک‌خوردن زمین، شکاف‌های عمیقی پدید آمد. شاه‌جانورِ مبارز‌کنونی غرق در خون می‌جنگید. جراحاتش هر لحظه وخیم‌تر می‌گشت و شرایط رفته‌رفته دشوارتر می‌شد.
او جانش را مایه گذاشته‌نخستین بود تا به زور دوام‌بلکه بیاورد و اوضاع را حفظ کند.
«در مقایسه با قدرت آسمان و زمین، حتی اگر جاودانهٔ رتبه هشت باشم، چه فایده‌ای دارد؟» شاه‌جانورِ مبارز که‌توسط در روزنهٔ جاودانِ فرمانروا تزکیه می‌کرد، دانش فراوانی اندوخته و قدرتش به شدت افزایش یافته بود؛ امری که اعتمادبه‌نفس‌دست‌وپنجه بالایی به او می‌بخشید. اما اکنون، با قرار گرفتن در برابر مصیبت بی‌شمار، حس می‌کرد چقدر کوچک و ناچیز است.
از آنجا که بدن اصلی فانگ یوان درگیر نبرد بیرون بود و در موضع ضعف قرار داشت، گسترهٔ جنگلِ آذرخشِ‌بلکه نابودیِ بی‌شمار بار دیگر وسعت یافت. رویارویی با این مصیبت بی‌شمار، حتی اگر فانگ یوان تمام توانش را به کار‌تمرکزش می‌گرفت، باز هم روندی پرخطر بود؛ با وجود این، نیمی از حواسش برای مقابله با روحِ شبح پرت شده بود.
این یک مصیبت بی‌شمار بود؛روحِ مانعی که جاودانه‌های رتبه هشتِ بی‌شماری‌هشتِ در برابرش به زانو درآمده بودند!
وضعیت فانگ یوان کاملاً منحصربه‌فرد بود، چرا که این نخستین مصیبت بی‌شمار او‌مستقیماً به حساب نمی‌آمد. او نه‌تنها از دو مصیبت بی‌شمار جهش کرده بود، بلکه‌به‌شدت مصیبتِ کنونی مستقیماً توسط سه هزار نشانِ دائوِ مسیر آسمان در بدنش شکل می‌گرفت.
وقوع مصیبت بی‌شماری به این‌بودند شکل، حتی در تاریخ طولانی‌نخستین بشریت نیز به‌شدت نادر بود.
به اقتضای شرایط، فانگ یوان مجبور بود تمرکزش را‌درآمده تقسیم کند؛ او در حالی که با اوضاع بیرون دست‌وپنجه‌جهش نرم می‌کرد، هم‌زمان روزنهٔ جاودانِ فرمانروا را زیر نظر داشت.
با نگاه به نشان‌های دائوِ مسیر آسمان که‌شده برای ایجاد این مصیبت بی‌شمار به مسیر آذرخش‌وضعیت و مسیر ابر بدل می‌شدند، ناگهان چیزی را دریافت.
«فکر کنم حالا چیزی را‌نخستین فهمیدم.» در آن لحظه، او به‌مصیبتِ خاستگاهِ بلاها و مصیبت‌ها پی برد!
پیش از این می‌دانست که بلاها و مصیبت‌ها تحت کنترل دائوی آسمانی قرار دارند؛ نیرویی که به توازن‌مستقیماً اهمیت می‌داد تا مازاد را بگیرد و کاستی‌ها را جبران کند. هر جاودانه و روزنهٔ جاودان، تجمع انبوهی‌تقسیم از نشان‌های دائو بود؛ از این رو، دائوی آسمانی باید برای حفظ این توازن دست به کار می‌شد.
هر از چند گاهی، دائوی آسمانی قدرت خود را آزاد می‌کرد‌وضعیت و بلاها و مصیبت‌هایی برای جاودانه‌ها رقم می‌زد. اما اینکه چگونه این‌مستقیماً بلاها و مصیبت‌ها را خلق می‌کرد، برای فانگ یوان معمایی حل‌نشده بود.
اما اکنون، صحنهٔ پیش‌مقابله رویش پاسخی برای این‌شده پرسشِ درونی به همراه داشت.
مشخص شد که مهم نیست با چه نوع مصیبتی روبه‌رو باشند، در حقیقت تمامی آن‌ها با استفاده از نشان‌های دائوِ مسیر آسمان خلق‌طولانی می‌شدند. نشان‌های دائوِ مسیر آسمان می‌توانستند به هر مسیری دگرگون شوند؛ به همین دلیل بود که مصیبتِ آذرخشِ جهندهٔ یخبندانِ پرنده، مصیبتِ ابرِ‌چیزی دوزخِ چهارگانه، مصیبتِ غرشِ اژدها، مصیبتِ تندرِ طبلِ آسمانی، بلای گلِ باد، بلای ماهِ برف و بلای نمکِ پرندهٔ سفیدِ ژرف وجود داشتند...
این مصیبت‌ها از مسیرهای مختلفی نشئت می‌گرفتند و انواع بی‌شماری داشتند. جاودانه‌ها نمی‌توانستند نوع مصیبتِ‌بلکه پیش رو را پیش‌بینی کنند و از این رو با دشواری‌های عظیمی مواجه می‌شدند. دائوی‌نیز آسمانی حتی روش‌های والامقام‌ها را نیز شبیه‌سازی می‌کرد؛ برای نمونه، دست بی‌شکلِ والامقامِ اهریمنِ آسمان‌دزد.
تمام این مصیبت‌های گوناگون صرفاً یک تجلی‌برابرش ظاهری بودند، اما در ذاتِ خود، همگی‌چرا نشان‌های دائوِ مسیر آسمان به شمار می‌رفتند!
هرچه سطح تزکیهٔ جاودانه بالاتر می‌رفت، نشان‌های دائوِ بیشتری در اختیار داشت و تفاوت میان‌بودند او و محیط طبیعی پیرامونش بیشتر می‌شد. هرچه این عدم توازن شدیدتر می‌شد، نشان‌های دائوِ‌هزار مسیر آسمانِ بیشتری به سوی آن‌ها جذب می‌گشت و در نتیجه، با مصیبت‌های سهمگین‌تری روبه‌رو می‌شدند.
هیچ‌کس در این جهان قادر به تزکیهٔ مسیر آسمان نبود. حتی اگر جاودانه‌ای مصیبتی را با‌نشانِ موفقیت پشت سر می‌گذاشت، هیچ نشانِ دائوِ مسیر آسمانی به دست نمی‌آورد. این نشان‌های دائوِ مسیر‌حالی آسمان، به نشان‌های دائوِ مسیرهای دیگر تغییر شکل می‌دادند و با روزنهٔ جاودانِ جاودانه ادغام می‌شدند.
با یادآوری گذشته، در غار اهریمن دیوانه نیز نشان‌های دائوِ مسیر آسمان‌نمی‌آمد جهان‌های کوچکِ عجیب و غریبی را پدید آورده بودند و پس از‌بدنش نابودیِ این جهان‌ها، دوباره به شکل نشان‌های دائوِ مسیر آسمان درآمده بودند.
حرکت کشندهٔ صیقل‌دادنِ روزنه با مصیبت جاودان که‌زانو فانگ یوان از فرقهٔ لانگ یا به دست‌حساب آورده بود نیز از همین منطق پیروی می‌کرد.
این حرکت کشنده، سرزمین متبرک و غار-بهشت را به عنوان هدفِ پالایش در نظر می‌گرفت؛بودند با استفاده از این حرکت کشنده، روزنهٔ جاودان به دنیایِ پنج منطقهٔ بیرون متصل می‌شد‌هزار و با تأثیرگذاری بر بلاها و مصیبت‌ها، از آن‌ها برای صیقل‌دادنِ خودِ روزنهٔ جاودان بهره می‌برد.
سرزمین متبرک لانگ یا زمانی در دریاچهٔ هلال در دشت‌های شمالی قرار داشت. در حوالیِ دریاچهٔ هلال، نشان‌های دائوِ مسیر آب و مسیر پالایش فراوان‌نیز بود و حرکت کشندهٔ صیقل‌دادنِ روزنه با مصیبت جاودان غالباً برای مقابله با بلاها و مصیبت‌ها به کار می‌رفت. در بیشتر مواقع، بلاهای مسیر آب‌حالا و مسیر پالایش رخ می‌دادند و پس از پشت سر گذاشتن آن‌ها، روزنهٔ جاودان نشان‌های دائوِ مسیر آب و مسیر پالایش را به دست می‌آورد.
تأثیر حقیقی این حرکت،درآمده دخالت در روند دگرگونیِ‌منحصربه‌فرد نشان‌های دائوِ مسیر آسمان بود.
در میراث حقیقیِ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم نیز روش‌هایی از مسیر بخت برای تضعیف مصیبت‌ها وجود داشت. برای نمونه، بختِ‌بلکه گُه سگ و بختِ هماوردِ آسمان. او با استفاده از نشان‌های دائوِ مسیر بخت، در روند خلق مصیبت‌ها توسط نشان‌های‌تمرکزش دائوِ مسیر آسمان اختلال ایجاد می‌کرد؛ امری که به تغییراتی مطلوب منجر می‌شد و از شدت و قدرت مصیبت‌ها می‌کاست.
در غار-بهشتِ بلای جانوران، حرکت کشندهٔ دگرگونیِ همسان‌سازیِ موجوداتِ بی‌شمار وجود‌هشتِ داشت که دگرگونیِ نشان‌های دائوِ مسیر آسمان را محدود می‌کرد؛ به‌نمی‌آمد همین دلیل، هر مصیبت به بلای جانوران از مسیر دگرگونی بدل می‌شد.
حرکت کشندهٔ افشای راز آسمانی که فانگ یوان از فرقهٔ سایه به دست آورده بود، می‌توانست ماهیتِ مصیبتِ پیش رو را با دقتی بی‌نظیر‌بشریت استنتاج کند. حرکت کشندهٔ افشای راز آسمانی از گویِ جاودانِ راز آسمانی به عنوان هسته بهره می‌برد و کاملاً مشهود بود که برای استنتاج‌های‌فکر خود، مستقیماً منبع اصلی، یعنی نشان‌های دائوِ مسیر آسمان را هدف قرار می‌داد. به همین دلیل، هر استنتاج در مورد ماهیتِ مصیبت به‌شدت دقیق بود.
صیقل‌دادنِ روزنه با مصیبت جاودان، روش‌های مسیر بخت، دگرگونیِ همسان‌سازیِ موجوداتِ بی‌شمار،نمی‌آمد افشای راز آسمانی... فانگ یوان تمامی این روش‌ها را در اختیار داشت،بدنش اما مایهٔ تأسف بود که اکنون نمی‌توانست هیچ‌یک را به کار گیرد.
نشان‌های دائوِ مسیر آسمان دایرهٔ اعمالش‌هشتِ را محدود کرده بودند و او قادر‌منحصربه‌فرد به فعال‌سازی هیچ‌کدام از این حرکات نبود.
فانگ یوان تنها با استفاده از روش‌های مسیرِ انسان برای مقاومت در برابر مسیر آسمان، می‌توانست‌وضعیت زمان و فرصتی برای فعال‌سازیِ سایر حرکات کشنده به دست آورد. درست مانند پیش‌تر در دربار‌دائوِ آسمانی که از حرکت کشندهٔ دریای چی نامحدود برای مقابله با دیوار چیِ ازلی استفاده کرده بود.
فانگ یوان در روزنهٔ جاودانِ فرمانروا، آرایه‌ای از مسیرِ انسان در اختیار داشت که درخت هزار آرزو را به عنوان هستهٔ خود‌تاریخ به کار می‌گرفت. اما ارادهٔ آسمان احمق نبود و از اطلاعات مربوط به فانگ یوان آگاهی داشت. جنگلِ آذرخشِ نابودیِ بی‌شمار در‌می‌شدند قاره مرکزی کوچک نیز پدیدار شده بود و با حمله به آرایهٔ مسیرِ انسان، حلقهٔ محاصره را بر فانگ یوان تنگ‌تر می‌کرد.
غرررش—!
غرش جانوران طنین‌انداز شد، گروه‌جاودانه‌های بزرگی از جانوران روح به سوی‌وضعیت ابرهای آذرخش در آسمان حرکت کردند.
آن‌ها بی‌امان و‌برای بدون هیچ توجهی به‌پرت جان خود یورش بردند.
این‌ها همگی جانوران روح بودند، بیشترشان هیولاهای برهوت‌نه‌تنها بودند، تعدادی جانور روح باستانی و چهار جانور‌نشانِ روح ازلی نیز در میانشان به چشم می‌خوردند.
فانگ یوان تمامی این جانوران روح را در صحرای اشباح سبز اسیر کرده‌نه‌تنها بود. در میان آن‌ها، فانگ یوان جانوران روح ازلی را زمانی به بردگی گرفت‌تاریخ که به خاندان فانگ کمک کرد تا کاخ لوبیای الهی را به دست آورند.
فانگ یوان معمولاً این‌مانعی جانوران روح را در‌زانو آسمان سیاهِ کوچک نگه می‌داشت.
اکنون، فانگ یوان با‌مقابله بحرانی روبه‌رو بود و‌شده باید از آن‌ها استفاده می‌کرد.
جانوران روح در برابر مصیبت بی‌شمار به‌شدت شکننده و کاملاً بی‌دفاع بودند.کنونی تنها در مدتی کوتاه، صاعقه‌ها جانِ صد جانور روح در سطح برهوت‌بشریت را گرفتند و بیش از ده جانور روح باستانی نیز از بین رفتند.
قلب فانگ یوان چون‌درآمده یخ سرد بود و هیچ‌چرا تزلزلی در او دیده نمی‌شد.
گروه جانوران روح هدف خود را برآورده کرده بود؛درآمده آن‌ها قدرت آتش را منحرف کردند و فشار را کاهش‌جهش دادند، و به فانگ یوان اجازه دادند تا زمان بخرد.
این شامل جانوران روح ازلی نیز می‌شد؛ بدون گوی جاودان،جاودانه‌های آن‌ها در برابر مصیبت بی‌شمار تنها گوشت دم‌توپِ رده‌بالایی به شمار‌حساب می‌رفتند، اما در نهایت همچنان به عنوان سپرهای گوشتی کارآمد بودند.
فانگ یوان جرئت نداشت‌چرا از جانوران روح در‌نه‌تنها برابر روح شبح استفاده کند.
حقیقت این بود که پس از آنکه روح‌منحصربه‌فرد شبح کنترل جانوران سال را به دست گرفت،مصیبتِ فانگ یوان از این جنبه قطع امید کرد.
مقدار عظیمی از قدرت همچون‌جاودانه‌های موجی جزر و مدی به‌بودند درون بدن روح شبح سرازیر شد.
چینگ چو به شدت تقلا می‌کرد و با استفاده از حرکات کشنده،برابرش دیوانه‌وار به خود حمله می‌برد. با این حال، روح شبح با زور‌جهش حملات چینگ چو را تحمل کرد و به تخلیهٔ قدرت آن ادامه داد.
جانوران روح به این دلیل در‌حساب این جهان وجود داشتند که روح‌کنونی شبح مسیر روح را خلق کرده بود.
روح شبح جانوران روح را بسیار خوب درک می‌کرد، او نه‌تنها‌حساب می‌توانست آن‌ها را به خود وفادار سازد، بلکه روش‌هایی برای استخراج‌دائوِ قدرت از آن‌ها به منظور تجدید قوای خود نیز در اختیار داشت.
تلاش‌های چینگ‌پرت چو رفته‌رفته‌مانعی ضعیف‌تر می‌شد.
روح شبح با رضایتی عظیم به چینگ چو نگاه کرد؛ گوی نفرت در‌زانو درون بدن آن جانور از پیش به کمال می‌رسید، این احمق صرفاً خود‌مصیبتِ را به کام مرگ می‌فرستاد و در عین حال گنجینه‌هایی نیز تقدیم می‌کرد.
روح شبح در حالی که چینگ چو را سرکوب می‌کرد، توجه خود را‌مستقیماً به کاخ اژدها معطوف نگه داشت؛ در تمام این مدت، او آرام نگرفت‌به‌شدت و بدون اینکه نگاهش را برگرداند، به بدن اصلی فانگ یوان خیره ماند.
کل وضعیت‌برابرش همچنان تحت‌درآمده کنترل او بود!
ویژژژ!
ناگهان، با غرش هوا بادهایی وزیدند‌شبح و دو دستِ غول‌پیکر از چپ و‌زانو راست به سوی روح شبح کوبیده شدند.
یکی از دست‌ها سیاه و دیگری سفید بود، آن‌ها باشکوه‌بلکه و باعظمت بودند و مفاهیم ژرفی در خود داشتند؛ این‌شکل حرکت کشندهٔ مسیر چی بود — دستانِ کشندهٔ بزرگِ یین-یانگ!
در لحظهٔ حساس،زانو همزاد مسیر چیِ فانگ‌کاملاً یوان از راه رسید.
روح شبح لبخندی سرد زد، دود سیاه از بدنش به بیرون‌وضعیت فوران کرد و از میان دود، دو جانور روح ازلی به‌کنونی پرواز درآمدند و به آن دو دستِ غول‌پیکر مسیر چی کوبیده شدند.
دستان مسیر چی آن‌ها را چنگ‌شبح زدند و دو جانور روح ازلی‌برابرش از درد غریدند، اما هنوز جان نباختند.
در این لحظه، نیای دریای چی‌حساب نه می‌توانست آن‌ها را رها کند‌کنونی و نه می‌توانست به فشردنشان ادامه دهد.
اگر آن‌ها را نگه می‌داشت، شتاب تهاجمی‌اش‌کاملاً متوقف می‌شد. اگر رهایشان می‌کرد، این دو جانور‌بلکه روح ازلی بعداً دوباره به او حمله می‌کردند.
نیای دریای چی فریاد زد و با تکان دادن‌درآمده هر دو دست، آن‌ها را به دوردست پرتاب کرد‌نه‌تنها و جانوران روح ازلی را از میدان نبرد دور ساخت.
هدف روح شبح محقق شده بود؛ او از دو جانور روح ازلی استفاده کرد تا نیای دریای‌کاملاً چی را مهار کند و در عین حال انرژی‌اش را هدر دهد. هر چه باشد، نیای دریای‌بدنش چی مجبور بود برای به دام انداختن جانوران روح ازلی، آن دو دست مسیر چی را حفظ کند.
دور اول مبارزهٔ دریای‌چرا چی و روح شبح به‌جهش یک تبادل ساده ختم شد.
روح شبح دو جانور روح ازلی را به کار گرفت، در حالی که نیای دریای چی‌مصیبتِ مقداری انرژی ذهنی، جوهر جاودان و زمان را هدر داد. هر دو طرف برابر بودند، در‌نادر واقع روح شبح اندکی بیشتر ضرر کرد، چرا که جانوران روح ازلی قدرت نبرد رتبه هشت داشتند!
اما با نگاهی به تصویر کلی،هشتِ دستاوردهای روح شبح اندکی بیشتر بود و‌منحصربه‌فرد او همچنان به کنترل وضعیت ادامه می‌داد.
از آنجا که او مخفیانه غار-بهشت آرام‌بخش روح را کنترل می‌کرد، جانوران روح ازلی بسیاری در اختیار داشت و‌چرا از دست دادن دو تا از آن‌ها مسئله‌ای نبود. در مقابل، دریای چی نتوانست از این فرصت به خوبی استفاده‌بشریت کند؛ او در ابتدا می‌خواست روح شبح را مختل کند، اما خودش متوقف شد و این شانس از دست رفت.
روح شبح از برتری خود به خوبی بهره برد؛ او به جذب قدرت چینگ‌توسط چو ادامه داد تا خود را تقویت کند و در عین حال چینگ چو را‌مجبور تضعیف نماید. در مجموع، او از این دور اول مبارزه دستاوردهای زیادی کسب کرده بود.
این دور تنها بازتاب کوچکی از مبارزه‌شان بود، با این حال تجربهٔ نبرد غنی و فراوان‌مصیبتِ روح شبح را نشان می‌داد؛ دیدِ او بر کل میدان نبرد سایه افکنده بود. کنترل او‌نادر بر مبارزه چنان دقیق و بی‌نقص بود که حتی شخصی مانند فانگ یوان نیز احساس خفگی می‌کرد.
بدیهی بود که فانگ یوان تسلیم نمی‌شد؛ او‌زانو بر تعمیر کاخ اژدها تمرکز کرد و هم‌زمان‌حساب از نیای دریای چی خواست تا دوباره حمله کند.
روح شبح هم‌زمان بر سه چیز تمرکز داشت؛ او کاخ اژدها را سرکوب کرد و از‌وضعیت مارپیچ دود سیاه برای آسیب رساندن به آن بهره برد، قدرت جانور روح چینگ چو را جذب‌مسیر کرد، و همچنین حرکات کشنده‌ای را برای مقاومت در برابر حملات نیای دریای چی به کار گرفت.
کاخ اژدها، چینگ چو و نیای دریای چی، این‌ها سه موجودیت‌مصیبتِ با قدرت نبرد رده‌بالا در جهان بودند، با این وجود حتی‌تاریخ با قرار گرفتن در یک جبهه نیز نتوانستند ورق را برگردانند!
حقیقت این بود که قدرت کنونی روح شبح چندان چشمگیر نبود، اما‌نمی‌آمد او تسلط کاملی بر کاخ اژدها داشت، با توانایی‌های چینگ چو مقابله‌بدنش می‌کرد و حتی اطلاعات نیای دریای چی را نیز در اختیار داشت.
بدن اصلی فانگ یوان دلیل این امر را درک می‌کرد: «روش‌های مسیر روح او به طور پی‌درپی استفاده می‌شوند،جهش حرکات مکمل یکدیگرند و به شدت به هم متصل‌اند؛ این یک نظام مبارزه‌ایِ استثنایی است. در مقابل، همزاد دریای چیِ‌مجبور من تنها مدت کوتاهی است که به وجود آمده، او روش‌های بسیار کمی دارد که همگی به راحتی خنثی می‌شوند.»
رایج‌ترین روش تهاجمی همزاد دریای چی، دستان کشندهٔ بزرگ یین-یانگ و اصلی‌ترین روش دفاعی‌اش، جامهٔ پارچه‌ای اختری‌کاملاً آسمانی بود. بنیان او بسیار ضعیف بود و با تحت نظر قرار گرفتن توسط روح شبح، تنها‌بدنش پس از چند تبادلِ حرکت، روح شبح به راحتی می‌توانست راه چاره‌ای برای مقابله با او بیابد.
چه از نظر قدرت نبرد، چه دانش و چه تجربه،بلکه روح شبح در اوج جهان ایستاده بود. هر چه باشد،شکل او زمانی والامقام اهریمنِ شکست‌ناپذیری بود که بر جهان تسلط داشت!
در میان نسل‌های والامقام‌ها، روح شبح‌وضعیت در انظار عمومی به عنوان کسی شناخته‌نه‌تنها می‌شد که عمیق‌ترین نیت کشتار را داشت.
او نبردهای شدیدی را پشت سر گذاشته بود، با جنگیدن‌بودند راه خود را به سوی قله باز کرد، و قدرتمندی‌بلکه بود که مسیر خونین خود را از میان موانع بی‌شمار تراشید!
در زیر تختِ والامقامِ‌مقابله او، کوهی از اسکلت و‌مانعی دریایی از اجساد قرار داشت.