چپتر 2226: آتش نور
0مرز جنوبی.
گروهی پنج‌نفره از‌یکی استادان گو در‌پیشنهاد جاده به سرعت می‌دویدند.
رهبرشان سطح تزکیهٔ رتبه چهار‌حال داشت؛ چهره‌اش معمولی بود، اما‌میشه فوق‌العاده کارآمد به نظر می‌رسید.
او شیائو‌باید یان، استاد گوی‌عجله خاندان شانگ بود.
گویِ آتش متحرک.
او اکنون برای حرکت، کرم گویی از مسیر آتش را فعال‌استراحت کرده بود. با هر قدمی که برمی‌داشت، شعله‌هایی روی زمین زبانه‌زمزمه می‌کشید و ردپایی بزرگ از آتش در مسیرش به جا می‌گذاشت.
پشت سر او، آن چهار استاد گو‌قبل که همگی سطح تزکیهٔ رتبه دو داشتند، در‌شین حالی که دندان به هم می‌ساییدند، دنبالش می‌کردند.
یکی از استادان گوی رتبه دو در حال‌باعث دویدن پیشنهاد داد: «سرور شیائو یان، میشه یه‌تمام کم استراحت کنیم؟ جوهر ازلیِ کافی برامون نمونده.»
شیائو یان سرعتش را کم‌دویدن کرد، اما همچنان به دویدن‌استراحت ادامه داد و زمزمه کرد: «هوم...»
اینجا طبیعت وحشی بود؛ اگر استادان گو جوهر ازلیِ کافی نداشتند، برای‌کنیم زنده‌ماندن با خطرات بزرگی روبه‌رو می‌شدند. یک استاد گوی رتبه دو نیز صلاحیت‌طبیعت کاوش در طبیعت وحشی را نداشت؛ آن‌ها فاقد توانایی و قدرتِ لازم بودند.
اما اکنون،باید شیائو یان مأموریتی‌عجله بر عهده داشت.
او در دل اندیشید: «طبق اطلاعات، اگه‌پیدا یکم دیگه دیر کنم، مهارِ آتیش توی‌این دهکده غیرممکن میشه. باید همین الان عجله کنم!»
«دفعهٔ قبل، اطلاعات دشمن گمراهم کرد و رفتم تا‌میشه مواد گوی مسیر آتش رو پیدا کنم، همین باعث‌کرد شد بانو شانگ شین تسی تو خطر بزرگی بیفته.»
«این بار، باید تمام تلاشم‌حال رو بکنم و با انجام‌میشه این مأموریت، اشتباهم رو جبران کنم!»
با این فکر، شیائو یان تصمیمش را گرفت و‌گمراهم دستور داد: «شما چهار تا، برید استراحت کنید. من‌بیفته اول می‌رم اونجا. استراحتتون که تموم شد، خودتونو بهم برسونید.»
هر چهار‌قبل استاد گو‌گمراهم پاسخ دادند: «چشم!»
سرعت شیائو یان به‌حال اوج خود رسید و‌سرور به‌سرعت وارد جنگل شد.
چند ساعت بعد، او به‌حال مقصدش رسید؛ دهکدهٔ کوچکی که‌میشه تحت کنترل خاندان شانگ بود.
رئیس دهکده که یک استاد گوی رتبه چهار‌دشمن بود، مؤدبانه به شیائو یان گفت: «سرورم، بالاخره‌تسی اومدید! دهکده از قبل کمی شراب تدارک دیده...»
اما شیائو یان دستش را تکان‌مواد داد و گفت: «آتیش مهم‌تره، اول‌خطر باید این مشکل رو حل کنیم.»
رئیس دهکده غرق در شادی شد: «سرورم‌داد لطف دارند! لطفاً با من بیایید، راستش‌کافی رو بخواید، این روزها خیلی دلشوره داشتم!»
رئیس دهکده شیائو‌می‌کردند یان را به‌دویدن پشت کوه برد.
شیائو یان دید که در‌عجله شکافی در پشت کوه، شعله‌ای‌رفتم سفید و خیره‌کننده به‌شدت زبانه می‌کشد.
شیائو یان از دور خیره شد، مردمک چشمانش تنگ گشت و‌تسی گفت: «درسته، این همون آتش نوره! این آتش نور خیلی بزرگه،جبران حداقل شعاع دویست قدمی رو پوشش میده، این فراتر از توانایی‌های منه.»
آتش نور نوعی آتش خاص و یک مادهٔ گوی رتبه پنج بود.جوهر تا جایی که شیائو یان می‌دانست، این مادهٔ گو می‌توانست برای پالایش‌طبیعت کرم‌های گوی رتبه پنجِ مسیر نور یا مسیر آتش به کار رود.
از دیدگاه یک جاودانه، ماهیت آن‌دویدن روشن بود. این آتش نور، حاوی نشان‌های‌جوهر دائوی مسیر آتش و مسیر نور بود.
شیائو یان با خود فکر کرد: «کی فکرش رو می‌کرد قبلاً‌مواد هرچی می‌گشتم هیچ آتش خاصی پیدا نمی‌کردم. اما تا این مأموریت‌تلاشم رو قبول کردم، همچین منطقهٔ بزرگی از آتش نور رو پیدا کردم.»
«بانو شانگ شین تسی عمداً این‌مواد مأموریت رو به من داد، اون‌خطر واقعاً بیش از حد مهربون و بخشنده‌ست.»
«آه، این لطف...»
شیائو یان در دل‌یکی آهی کشید؛ او رفته‌رفته متوجه‌سرور نیت شانگ شین تسی می‌شد.
او آرام‌آرام‌باید به آتش‌الان نور نزدیک شد.
با کمتر شدن فاصله، احساسات‌رفتم عمیق‌تری را در درونش حس‌شین کرد و بی‌دلیل خشمگین شد.
این موضوع عجیب نبود.
این از تأثیرات آتش نور‌حال بود؛ هرچه شخص به این‌میشه مادهٔ گو نزدیک‌تر می‌شد، خشمگین‌تر می‌گشت.
شیائو یان از روش‌های مسیر آتش بهره‌قبل گرفت و به‌سرعت توده‌ای از آتش نور‌بانو را به درشتیِ یک تشت، جمع‌آوری کرد.
شیائو یان‌قبل در دل‌گمراهم سر تکان داد.
ارزیابی پیشین او درست بود؛ او به‌تنهایی نمی‌توانست چنین میدان بزرگی از آتش نور را بردارد،نمونده اما قادر بود بخش اعظم آن را جمع‌آوری کند. پس از آن، آن چهار استاد گوی‌می‌شدند رتبه دو از راه می‌رسیدند و یاری‌اش می‌کردند تا این مأموریت را با موفقیت به سرانجام برساند.
اما باید عجله می‌کردند.
مواد گویی همچون آتش نور، در طول روز‌دشمن به‌سرعت گسترش می‌یافتند و رشد می‌کردند. اما اکنون‌تسی شب‌هنگام بود و رشد آتش نور سرکوب می‌شد.
به همین دلیل بود که شیائو‌مواد یان زیردستانش را پشت سر جا گذاشت‌بیفته و با تمام سرعت به آنجا شتافت.
شیائو یان بی‌درنگ روش‌های هشداردهندهٔ خود را در نزدیکی آتش نور‌کنیم به کار گرفت و با خود اندیشید: «قبل از اینکه اونا‌هوم برسن، باید برای مقابله با دشمنانِ احتمالی، اطراف رو آماده کنم.»
هوشیاری در‌دنبالش برابر دیگران‌یکی یک ضرورت بود.
علاوه بر این، شیائو یان برای‌دفعهٔ برداشتن این آتش نور، باید تمام‌پیدا قدرت خود را به کار می‌گرفت.
شیائو یان در حین بررسیِ مکان متوجه شد که فانی‌های‌شین بسیاری در جنگلِ کوهستان، رو به آتش در حال دعا هستند.اشتباهم او با تعجب پرسید: «چرا هنوز فانی‌ها این اطراف پرسه می‌زنن؟»
رئیس دهکده به‌سرعت تضمین کرد که این فانی‌ها‌سرور را دور می‌کند و در مدت‌زمانِ پیش رو،نمونده اجازه نخواهد داد مزاحم شیائو یان و زیردستانش شوند.
سپس، رئیس دهکده‌می‌کردند دلیل این ماجرا‌دویدن را توضیح داد.
معلوم شد از آنجا که اخیراً آسمان وضعیت عجیبی پیدا‌رفتم کرده بود و دیگر خبری از آسمان سفید یا آسمان‌بار سیاه نبود، تشخیص شب و روز از یکدیگر ناممکن شده بود.
از این رو، استادان گوی‌رفتم پنج منطقه و حتی فانی‌ها،شین به‌شدت شوکه و وحشت‌زده بودند.
در شبی خاص، بارانی از آتش از آسمان بارید. توده‌هایی از شعله‌های آسمانی در شعاع ده‌هزار لی‌سرعتش از دهکده فرود آمدند. این فانی‌ها از این پدیده وحشت کردند و پنداشتند که آسمان خشمگین است و‌کاوش می‌خواهد با سوزاندنشان، آن‌ها را مجازات کند. بنابراین، همگی در اینجا زانو زده و برای بخشش دعا می‌کردند.
«احمق‌ها.» شیائو یان‌می‌کردند با سردی غرید، اما‌پیشنهاد حالت چهره‌اش ملایم‌تر شد.
او حالشان را درک می‌کرد.
وقتی آسمان تازه تغییر کرده بود، او نیز به شدت ترسیده بود. اما با اطلاعاتی که از شانگ‌بکنم شین تسی به دست آورد، فهمید که هرچند این رویداد عظیمی بود، برای آن‌ها خطری در پی نداشت.بهم حتی اگر خطری هم در کار بود، چیزی نبود که استادان گو در سطح شیائو یان بخواهند نگرانش باشند.
در همین حال.
آسمان سفیدِ ازلی.
یا دقیق‌تر بگوییم،همین در آسمان‌های سیاه‌دفعهٔ و سفیدِ ادغام‌شده.
چند ده هزار لی‌گمراهم دورتر، فانگ یوان از دوردست‌بانو خورشید عظیم را تماشا می‌کرد.
به نظر می‌رسید خورشید به کندی پیش می‌رود، اما در حقیقت با سرعتی‌ازلیِ بالا در مسیری ثابت حرکت می‌کرد؛ از شرق به غرب می‌رفت و سپس دور‌نداشتند می‌زد و از غرب به شرق بازمی‌گشت، و این چرخه را بی‌وقفه تکرار می‌کرد.
هرگاه خورشید به منتهی‌الیه شرق‌حال یا غربِ آسمان سفیدِ ازلی‌میشه می‌رسید، دقیقاً دوازده ساعت سپری می‌شد.
با جابه‌جاییِ آسمان سیاه و‌عجله آسمان سفید، آسمانِ شب پنج‌رفتم منطقه را در بر می‌گرفت.
و در آسمان سفید که بر فراز آسمان سیاه قرار‌شین داشت، خورشید مسیر بازگشت از غرب به شرق را پیش می‌گرفت‌اشتباهم و دوازده ساعت زمان صرف می‌کرد تا به نقطهٔ آغازین برسد.
در آن هنگام، آسمان سیاه‌دویدن و آسمان سفید دوباره جایشان‌استراحت را با هم عوض می‌کردند.
از این رو، در نگاه و درک فانی‌ها، با رنگ باختنِ آسمانِ‌کنیم شب، خورشید همواره از شرقِ آسمان سفید پدیدار می‌گشت. به هنگام غروب‌اینجا نیز، هم‌زمان با فرا رسیدن شب، خورشید در منتهی‌الیه غرب ناپدید می‌شد.
خورشید بسیار بزرگ بود.
در میان یازده والامقام، حتی والامقامِ اهریمنِ روحِ‌باعث شبح که بزرگ‌ترین جثه را داشت و همچون‌تمام کوهی بود، در برابر خورشید بسیار حقیر می‌نمود.
به تخمین فانگ یوان، خورشید تقریباً هم‌اندازهٔ منطقهٔ‌سرور دریاییِ قهرمانِ غول‌پیکر بود که یکی از پهناورترین‌نمونده مناطق دریایی در دریای شرقی به شمار می‌رفت.
پیش از این، در آسمان‌حال سفیدِ ازلی، مسیر حرکت خورشید‌میشه کاملاً خالی از هرگونه مانعی بود.
اما اکنون با ادغام هر‌عجله دو آسمان، محیط به شکلی‌رفتم ناگهانی و آشوبناک دگرگون شده بود.
در همان حال که فانگ یوان نظاره می‌کرد، پهنهٔ وسیعی‌شین از ابرهای سیاه مسیر خورشید را سد کرد. هرگاه خورشید‌مأموریت اندکی به جلو می‌رفت، بخش بزرگی از ابرهای سیاه متلاشی می‌شد.
البته خورشید نیز کاملاً‌حال بی‌گزند نمی‌ماند؛ گه‌گاه جرقه‌هایی‌سرور از سطح آن فرو می‌ریخت.
این شعله‌های آسمانی روی ابرهای سیاه می‌افتادند یا‌داد به جاهای دیگر پراکنده می‌شدند. بخش بسیار کوچک‌تری‌برامون از آن‌ها نیز در پنج منطقه فرود می‌آمد.
از دیدِ فانگ یوان، برخورد ابرهای سیاه و خورشید همچون تقابل‌مواد دو گروه از نشان‌های دائو بود. اولی به مسیر تاریکی و مسیر‌بکنم ابر تعلق داشت و دومی از مسیر نور و مسیر آتش بود.
«ابر سیاه محکوم به شکست است، اما فرسایشِ خورشید نیز چشمگیر‌تسی است. با چنین تغییرات شدیدی، جای شگفتی نیست که "فرم آسمان"جبران به آشوب کشیده شده و در آستانهٔ از هم پاشیدن است.»
فانگ یوان در ابتدا مشغول پالایش گویِ جاودانِ مسیر‌میشه آسمان بود؛ دلیل اینکه ناگهان برنامه‌هایش را تغییر داد و‌همچنان به دو آسمانِ دریای شرقی آمد، همین "فرم آسمان" بود.
"فرم آسمان" یادگاری از والامقامِ‌حال اهریمنِ آسمان‌دزد بود و نیمی از‌استراحت میراث حقیقیِ آسمان‌دزد به شمار می‌رفت.
در آن دوران، والامقامِ اهریمنِ آسمان‌دزد به‌قبل طور تصادفی در آسمان سفیدِ ازلی با‌بانو یک جانِ آسمانِ طبیعی روبه‌رو شده بود.
این جانِ آسمانِ طبیعی را نمی‌شد از آسمان سفید بیرون برد یا درون غار-بهشت کسی قرار‌تمام داد. این موجود سرشار از ارادهٔ آسمان بود که بی‌وقفه و در هر لحظه تجدید می‌شد. حتی‌استراحتتون والامقامِ اهریمنِ آسمان‌دزد نیز نمی‌توانست با استفاده از ارادهٔ انسانِ خود، آن را به زور پالایش کند.
پس از تفکر و تأملِ فراوان، سرانجام راه حلی یافت.استراحت او آن را به زور متراکم ساخت و یک حرکت‌ادامه کشندهٔ جاودان خلق کرد و نامش را گذاشت: "فرم آسمان"!
پالایش "فرم آسمان" نیازمند زمان طولانی و نسل‌های پیاپی از اراده‌ها برای‌کنیم پاکسازی بود. روزی فرا می‌رسید که این فرم سرانجام توسط یک جاودانه‌اینجا به طور کامل پالایش می‌شد و در آن زمان، قابل استفاده می‌گشت.
پس از آن، این حرکت کشنده به دستِ "پنج شیانگِ‌رفتم ناظرِ آسمان" افتاد که شرط‌بندیِ هزارساله‌ای را ترتیب داده بودند، و‌تمام در نهایت سرنوشت آن را در دستان فانگ یوان قرار داد.
"فرم آسمان" کمک شگرفی برای فانگ یوان بود، به‌ویژه‌بانو در زمینهٔ نفوذ به غار-بهشت‌های دو آسمان، و همچنین‌بکنم در طول جنگ تقدیر کاربرد عظیمی از خود نشان داد.
"فرم آسمان" شبیه به درنایی یک‌پا بود که با‌میشه پرهایی به سفیدیِ برف و عاری از هرگونه آلودگی و‌همچنان غبار پوشیده شده بود و منقاری بلند و سرخ‌رنگ داشت.
در زمان فعال‌سازی، بال‌هایش را می‌گشود و با وقار پرواز می‌کرد.استراحت هنگامی که غیرفعال بود، چشمانش را می‌بست، روی یک پا می‌ایستاد‌زمزمه و گردنش را روی پشتش حلقه می‌کرد تا در سکوت آرام بگیرد.
"فرم آسمان" در تمام این مدت در‌قبل آسمان سفیدِ ازلی نگهداری می‌شد و فانگ‌بانو یوان قادر نبود آن را با خود ببرد.
چرا که بنیانِ‌دشمن آن در آسمان‌مواد سفیدِ ازلی قرار داشت.
اکنون که آسمان سفیدِ ازلی و آسمان سیاه در حال ادغام بودند، بنیانِ "فرم آسمان"برامون نیز تحت تأثیر قرار گرفته بود. فانگ یوان باید به موقع به آن یاری می‌رساند‌بزرگی و فرم آن را تثبیت می‌کرد، در غیر این صورت، بدون کمک خارجی، نابود می‌شد!