چپتر 2106: به مرگ کشاندن یک رتبه هشت
0همان‌طور که پیش می‌رفت ردپایش را پنهان می‌کرد؛ اگر کسی به او می‌نگریست، تنها شبحی‌کشش مبهم را می‌دید که با شتاب در حرکت است. تنها نشانه‌اش حرارت بالای مسیری بود‌می‌کشید که از آن می‌گذشت، اما باد خیلی زود این ردِ غیرعادی را نیز با خود می‌برد.
سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش در سطح تزکیهٔ رتبه‌تحقیقات هشت قرار داشت، اما در محیطی چون آسمان‌ثبات سفیدِ ازلی، همچنان باید با احتیاطِ تمام قدم برمی‌داشت.
اگر اندکی گستاخانه‌تر عمل‌ویژگی‌هایی می‌کرد، هیولاهای برهوتِ ازلی‌اتحاد را به سوی خود می‌کشاند.
به‌ویژه هیولاهای برهوتِ ازلیِ مسیر‌ثبات آتش که کشش فراوانی به‌بزرگیه سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش داشتند.
البته سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش ضعیف نبود، اما حوصلهٔ درگیری با چنین‌به‌ویژه دردسرهایی را نداشت. اگر می‌خواست هیولاهای برهوتِ ازلی را در آسمان سفیدِ ازلی‌نداشت شکار کند، باید از پیش نقشه می‌کشید و تدارکات لازم را فراهم می‌آورد.
سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش در حالی‌برای که وضعیتِ بدنِ خود را می‌سنجید،نگران با شتاب به سوی غار-بهشتِ خود بازمی‌گشت.
طاعون مورچه در‌زهر بدنش پیش از‌سرایت این سرکوب شده بود.
غار-بهشتِ دشتِ آتش مدت‌ها پیش آلوده‌پیدا شده بود و جاودانه‌های درونِ غار-بهشت نیز‌مشارکتِ از این روشِ شرورانه آسیب دیده بودند.
مسیر زهر در ویژگی‌هایی چون پنهان‌ماندن و سرایت سرآمد‌برهوتِ بود؛ اتحاد چیِ حق تصمیم درستی گرفته بود که از‌ضعیف خبرگانِ مسیر زهر برای مشارکت در این تحقیقات دعوت کرد.
سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش که به شدت نگران بود، با خود‌شدت اندیشید: «دست‌کم اوضاع ثبات پیدا کرده، اما غار-بهشتِ دشتِ آتش هنوز‌نجاتش تو دردسرِ بزرگیه. برای نجاتش به امتیازات مشارکتِ زیادی نیاز داریم.»
خساراتِ غار-بهشتِ دشتِ‌زهر آتش این بار‌سرایت بسیار سنگین بود.
درونِ غار-بهشت، بزرگ‌ترین چمنزارِ ریش‌آتشین نابود گشته و به ویرانه‌ای بدل‌نجاتش شده بود. علفِ ریش‌آتشین که از نیروی حیاتِ عظیمی برخوردار بود،چمنزارِ بی‌هیچ ردپایی از میان رفته و حتی ریشه‌هایش نیز باقی نمانده بود.
گرگ‌های شعلهٔ شنگرفی و اسب‌های علفِ سرخ نیز در آستانهٔ انقراض قرار‌به‌ویژه داشتند. طاعون مورچه به هیچ‌چیز رحم نکرده بود؛ این گرگ‌ها و اسب‌ها‌دردسرهایی چنان خورده شده بودند که حتی استخوانی از آن‌ها به جا نمانده بود.
سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش با اخمی غلیظ‌مشارکت اندیشید: «خساراتمون خیلی سنگینه، با این حال بازم‌اوضاع باید برای جبرانِ این فاجعه هزینهٔ هنگفتی بپردازیم!»
اعضای اتحاد چیِ حق برای انجام این تحقیقات و‌چیِ دستیابی به نتایجی که بتواند حرکت کشندهٔ طاعون مورچه‌کرد زهرآگین ماندگار را سرکوب کند، بهای گزافی پرداخته بودند.
وقتی پای منافع به میان می‌آمد، حتی‌کرده برادران نیز حساس می‌شدند، چه رسد به‌زیادی اتحاد چیِ حق که انسجامِ چندانی نداشت.
این گروه‌ها برای بقا و ایستادگی در برابرِ‌هیولاهای قدرتِ فانگ یوان، وو شوای و اتحاد انسان‌های‌فراوانی دگرگونه، اتحاد چیِ حق را بنا نهاده بودند.
جناح حقِ دریای شرقی بهای سنگینی برای این‌تحقیقات امر پرداخته بود و هرگز اجازه نمی‌داد دیگران‌ثبات بدون پرداختِ هزینه از این دستاوردها بهره‌مند شوند.
بر اساس قوانینِ وضع‌شده در اتحاد چیِ حق، سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش موظف‌خبرگانِ بود برای دریافتِ امتیازات مشارکت، حجمِ عظیمی از منابع یا میراث‌های حقیقیِ ارزشمند‌کرده را بپردازد تا بتواند از این امتیازات برای نجاتِ غار-بهشتِ دشتِ آتش استفاده کند.
اما جز‌اندیشید این چه‌اوضاع چاره‌ای داشت؟
سرورِ غار-بهشتِ دشتِ‌قدم آتش در دل‌گستاخانه‌تر آهی عمیق کشید.
وجودش آکنده از‌درستی نگرانی برای حال‌برای و آینده بود.
«این تازه اولین حرکتِ اون اهریمن، فانگ یوانه! احتمالاً فقط‌تصمیم یه محک زدنِ ساده بوده، اما خاندان ما همین الانشم‌نگران آسیبِ شدیدی دیده. قطعاً حملهٔ دوم یا سومی هم تو راهه.»
«فانگ یوان روزنهٔ جاودانِ فرمانروا رو داره، می‌تونه غار-بهشت‌های رتبه هشت رو‌امتیازات الحاق کنه. غار-بهشت‌های اتحاد انسان‌های دگرگونه دارن کم و کمتر می‌شن، تا الان‌گشته خیلی‌هاشون رو الحاق کرده. غار-بهشتِ دشتِ آتشِ خاندانِ منم قطعاً تو لیستِ شکارشه!»
«یا دقیق‌تر بگم،قدم الان تمام غار-بهشت‌های‌گستاخانه‌تر دو آسمان طعمه‌ش هستن.»
از زمانی که فانگ یوان، غار-بهشتِ خوکِ بزرگ‌تحقیقات و غار-بهشتِ اختلافِ زمان را الحاق کرده بود،ثبات لحظه‌ای از الحاقِ دیگر غار-بهشت‌ها دست نکشیده بود.
فانگ یوان مدت‌ها پیش اتحاد انسان‌های دگرگونه را مطیعِ‌چیِ خود ساخته بود؛ آن‌ها در برابر او کاملاً درمانده‌کرد بودند و تنها می‌توانستند الحاقِ غار-بهشت‌هایشان را تماشا کنند.
بی‌شک بسیاری از اینکه فانگ یوان سرزمینِ‌کرده مادری‌شان را الحاق می‌کرد خشمگین بودند، اما‌زیادی با وجود این خشم، جرئتِ اعتراض نداشتند.
هیاهوی ناشی از الحاقِ‌برمی‌داشت روزنه‌ها به قدری عظیم‌هیولاهای بود که پنهان‌کردنش غیرممکن می‌نمود.
از این رو، سرورِ غار-بهشتِ‌خبرگانِ دشتِ آتش و دیگران به‌کرد روشنی از این موضوع آگاه بودند.
سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش در ذهن خود تحلیل کرد: «دشمن خیلی قدرتمنده،گرفته اتحاد چیِ حقِ ما آشکارا تو موضعِ ضعفه. اگه نمی‌تونیم تو نبرد حریفشون‌پیدا بشیم، تنها راهمون اینه که برتری‌مون رو تو توسعه و پیشرفت حفظ کنیم.»
فضای غار-بهشت‌های دو آسمان محدود بود؛ پس از‌هنوز سال‌ها توسعه و انباشتِ بی‌وقفه، مدت‌ها پیش به‌داریم نقطه‌ای رسیده بودند که دیگر ظرفیتی برای پیشرفت نداشتند.
با وجود این، دریای شرقی پهناور و غنی بود؛ حتی‌سوی اگر تمام این غار-بهشت‌ها با هم جمع می‌شدند، باز هم‌نبود از نظر وسعت و ثروت به پای دریای شرقی نمی‌رسیدند.
همین برتری، سرچشمهٔ اعتمادبه‌نفسِ اتحاد چیِ حق در برابرِ اتحاد انسان‌های‌شدت دگرگونه بود. هرچند آن‌ها قلمروِ خاندان شیا را اشغال کرده بودند،نجاتش اما تنها بخشِ کوچکی از دریای شرقی را در اختیار داشتند.
از این منظر،زهر اتحاد چیِ حق‌سرایت برتریِ آشکاری داشت.
«فانگ یوان هم به این برتریِ ما‌کرده پی برده، برای همین از اون حرکت کشندهٔ‌نیاز ترکیبی استفاده کرد تا ما رو ضعیف کنه.»
«قطعاً به همین‌جا ختم نمی‌شه؛ دیر‌گستاخانه‌تر یا زود، ما جاودانه‌های دو آسمان‌به‌ویژه به اهدافِ اصلیِ اون تبدیل می‌شیم.»
«آه! کی بالاخره می‌تونیم... هوم؟!»
ناگهان چشم‌اندازِ پیشِ‌زهر روی سرورِ غار-بهشتِ دشتِ‌سرآمد آتش به‌کلی دگرگون شد.
مهِ آبی‌رنگی محیط را فرا گرفت‌پیدا و او را در لایه‌های تو‌امتیازات در توی خود به دام انداخت.
سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش بی‌درنگ‌اندکی از حرکت ایستاد و روش‌های دفاعی‌می‌کشاند و اکتشافی‌اش را به کار گرفت.
لحظه‌ای بعد،تصمیم حالت چهره‌اش‌گرفته دگرگون شد.
سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش فریاد زد: «حرکت کشندهٔ میدان نبرد!تصمیم تو کی هستی؟ چطور جرئت می‌کنی به یکی از اعضای اتحاد‌اندیشید چیِ حق حمله کنی! بیا بیرون، ادای آدمای مرموز رو درنیار!»
اما تنها موجی از خنده‌های‌ثبات ریز به گوشش رسید که‌بزرگیه به صدای یک کودک می‌مانست.
خنده در اطرافِ سرورِ غار-بهشتِ دشتِ آتش طنین‌هیولاهای انداخت، به گونه‌ای که این جاودانهٔ رتبه هشت نتوانست‌داشتند تشخیص دهد صدا از کدام سو به گوش می‌رسد.
بی‌درنگ، کودکی از‌درستی میان مهِ آبیِ عظیم‌مشارکت به او حمله‌ور شد.
بازوی کوچک و تپلش را دراز‌سرایت کرد و به سرعت به پشتِ‌گرفته سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش چنگ انداخت.
هرچند بردِ دید به دلیلِ این حرکت کشندهٔ میدانی به کمتر‌نجاتش از نیمی از حالت معمول محدود شده بود، اما سرور غار-بهشتِ‌چمنزارِ دشتِ آتش پیش‌تر یک حرکت کشندهٔ اکتشافی را به کار گرفته بود.
همین مقدار کافی بود تا‌اندکی سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش بتواند‌سوی حرکتِ این کودک را تشخیص دهد.
با وجود این، سرور غار-بهشتِ دشتِ‌برای آتش بسیار کند عمل کرد و‌نگران کودک مرموز در کارش موفق شد.
با اصابتِ این حرکت،ویژگی‌هایی سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش‌اتحاد ناله‌ای خفه سر داد.
گرومب!
در لحظهٔ بعد، سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش حملهٔ‌هیولاهای بی‌رحمانه‌ای را رها کرد؛ جرقه‌های آتش فوران کردند‌فراوانی و کودک مرموز را در دم از پای درآوردند.
کودک جان داد اما اثری از خون‌مشارکت و گوشت در کار نبود، بلکه تنها‌دست‌کم به توده‌ای از مهِ آبی بدل گشت.
«این کودک مرموز از خودِ میدان نبرد ساخته شده، اما‌تصمیم باز خوبه که حمله‌ش قوی نیست. با این حال، حرکت کشندهٔ‌اندیشید دفاعیم با این ضربه ضعیف شد، فقط نصف قدرتش باقی مونده!»
سرور غار-بهشتِ دشتِ‌دست‌کم آتش رفته‌رفته احساس‌پیدا بی‌قراری و اضطراب کرد.
او باید بی‌درنگ این حرکت کشندهٔ میدانی را در هم‌سوی می‌شکست؛ حتی اگر قادر به این کار نبود، باید شکافی‌نبود ایجاد می‌کرد تا برای درخواست کمک با دنیای بیرون ارتباط بگیرد.
سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش روش‌هایش را به‌مشارکت کار گرفت؛ او به اطراف حمله برد‌دست‌کم و تلاش کرد میدان نبرد را متلاشی کند.
اما بی‌فایده بود. روش‌هایش همچون نسیمی‌سرایت بی‌اثر می‌نمود و مهِ آبیِ اطراف،گرفته بی‌کران و بی‌پایان به نظر می‌رسید.
گهگاه، کودکان مرموزی از میان مهِ آبی پدیدار می‌شدند؛دردسرِ پسر یا دختر، همگی چشمانی آبی داشتند. آن‌ها سرور‌بار غار-بهشتِ دشتِ آتش را محاصره کرده و پی‌درپی یورش می‌بردند.
سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش به وضوح قادر بود‌هیولاهای پیدایش آن‌ها را تشخیص دهد، اما نمی‌توانست مانع‌فراوانی حملاتشان شود و هر بار، ضرباتشان بر پیکرش می‌نشست.
«به نظر میاد این یه میدان نبردِ مسیر خرد باشه!کرد داره روی افکارم تأثیر می‌ذاره و باعث میشه کندتر و‌دردسرِ کندتر عمل کنم، نمی‌تونم پیش‌دستی کنم تا جلوی بچه‌ها رو بگیرم.»
در همان حین که سرور غار-بهشتِ‌سرایت دشتِ آتش در این افکار غوطه‌ور‌گرفته بود، ناگهان رنگ از رخسارش پرید.
او حس کرد که کودکان،ثبات یک گویِ جاودانِ مسیر آتش‌بزرگیه را از روزنهٔ جاودانش ربوده‌اند.
سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش بی‌درنگ کودک را نابود کرد، اما‌سوی مهِ آبیِ اطراف به سویش هجوم آورد و گویِ جاودانِ‌نبود مسیر آتش را که اکنون بی‌حفاظ مانده بود، با خود برد.
سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش‌گرفته لحظاتی به تعقیب آن‌تحقیقات پرداخت، اما چیزی نیافت.
«وای نه! این یه میدان نبردِ‌سرایت مسیر سرقته، این بچه‌های مرموز می‌تونن موقع‌خبرگانِ حمله، گویِ جاودانِ روزنهٔ جاودانم رو بدزدن!!»
«دیگه نمی‌تونم‌اندیشید اینجا بمونم،اوضاع خیلی خطرناکه!»
در ابتدا، سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش گمان می‌کرد که هرچند‌سوی دفاع در برابر این کودکان مرموز ناممکن است، اما از‌نبود آنجا که قدرت چندانی ندارند، می‌تواند مدت زیادی دوام بیاورد.
اما اکنون، سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش در بهت‌تحقیقات و وحشتی عمیق فرو رفته بود؛ مو بر تنش‌پیدا سیخ شد و چهره‌اش به شدت در هم رفت.
گمانِ شومی‌بودند در دلش‌ویژگی‌هایی ریشه دواند.
«این یه میدان نبردِ ترکیبی از مسیر‌کرده سرقت و مسیر خرده، یا حداقل قطعاً‌زیادی این دو مسیر رو تو خودش داره!»
«تا حالا اسم‌قدم همچین حرکت کشندهٔ ترکیبی‌ای‌عمل به گوشم نخورده بود.»
«اگه این یه‌درستی حرکت کشندهٔ جدیده، پس‌مشارکت سازنده‌ش به احتمال زیاد...»
نامی در ذهن‌زهر سرور غار-بهشتِ دشتِ‌سرایت آتش نقش بست.
لرزه بر اندامش افتاد.
تنها یادآوریِ همین نام‌برمی‌داشت کافی بود تا عرق‌هیولاهای سرد بر پیشانی‌اش بنشیند.
از صمیم قلب آرزو می‌کرد که‌برای گمانش اشتباه باشد، اما در لحظهٔ‌نگران بعد، قامت فانگ یوان آرام‌آرام پدیدار گشت.
زندگی در‌بودند نهایت همین‌قدر‌ویژگی‌هایی بی‌رحم بود.
سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش نفس عمیقی کشید و در‌دردسرِ حالی که با چشمانی گشادشده و بهت‌زده به فانگ‌بار یوان خیره مانده بود، زمزمه کرد: «گو یوئه فانگ یوان...»
این اهریمنِ شماره یکِ جهان‌اندکی بود که با لبخندی بر‌سوی لب، پیش رویش ایستاده بود.
فانگ یوان با خونسردی گفت: «این حرکت کشندهٔ جدید منه، نظرت‌شدت چیه؟ سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش، مثل یه بچهٔ خوب گوهای جاودان‌نجاتش و غار-بهشتِ دشتِ آتشت رو تحویل بده، شاید اجازه بدم تسلیم بشی.»
مهِ آبیِ اطراف، نیمی از بدنش‌درستی را پوشانده بود و لبخندش را از‌کرد پیش هم مرموزتر و شوم‌تر جلوه می‌داد.
این حرکت کشندهٔ‌اوضاع میدانی، تازه‌ترین دستاورد‌کرده فانگ یوان بود.
فانگ یوان به قلمرو حرکات‌پنهان‌ماندن کشندهٔ میدانی قدم گذاشته بود و‌درستی نتایج کاملاً نویدبخش به نظر می‌رسید.
این حرکت کشنده از گویِ جاودانِ حملهٔ غافلگیرانه به عنوان گوی هسته‌مشارکتِ بهره می‌برد و یک حرکت کشندهٔ میدانی ترکیبی بود که مسیر خرد،گشته مسیر سرقت، مسیر پالایش، مسیر زمان و مسیرهای دیگری را در بر می‌گرفت.
پس از دریافت اطلاعاتِ مسیرِ سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش از‌مشارکت نیایِ دریای چی، فانگ یوان در اینجا کمین کرد و از‌کرده این فرصت برای سنجش میزان اثربخشیِ حرکت کشندهٔ جدیدش بهره برد.
سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش سرش را پایین انداخت‌دردسرِ و با صدایی خش‌دار گفت: «گو یوئه فانگ یوان،بار من حریفت نیستم. بذار... بذار به خواسته‌ت فکر کنم.»
اما در لحظهٔ بعد، شعله‌های سوزان‌سرایت با صدایی مهیب در اطراف بدن‌گرفته سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش زبانه کشیدند.
حرکت کشندهٔ‌دست‌کم جاودان — شعله‌های‌پیدا قلبِ سرخِ خشمگین!
سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش از میان آتش فریاد برآورد:برای «فانگ یوان! مجبورم نکن! فقط با یه اشاره، می‌تونم‌اوضاع تمام کرم‌های گو و منابعِ روزنهٔ جاودانم رو خاکستر کنم.»
سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش با چهره‌ای درهم‌رفته و جنون‌آمیز ادامه داد:امتیازات «بذار برم! یه راه فرار برام بذار، اجازه بده از این‌ریش‌آتشین میدان نبرد برم بیرون، اون‌وقت کرم‌های گوم رو بهت تحویل می‌دم.»
او به خوبی می‌دانست که فانگ یوان تا چه‌چیِ حد بی‌رحم و سنگدل است، از این رو تلاش‌کرد می‌کرد با این تهدید، جانِ خود را نجات دهد.
اما فانگ یوان پوزخندی سرد زد: «فکر کردی اون چند تا گویِ‌مشارکتِ جاودان برام پشیزی ارزش داره؟ یا منابعِ روزنهٔ جاودانت؟ هه هه، راحت‌گشته باش، بسوزون. اگه می‌تونی کل روزنهٔ جاودانت رو خاکستر کن، تماشاییش همینه!»
فانگ یوان شخصاً دست به‌تصمیم کار نشد، بلکه در مه‌ِ‌مشارکت آبیِ پشت سرش محو گشت.
در پیِ آن، شمار زیادی از‌کرده کودکانِ چشم‌آبی بیرون جهیدند و پی‌درپی‌مشارکتِ به سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش یورش بردند.
با هجوم کودکان، سرور غار-بهشتِ دشتِ آتش غرق در خشم و اندوهی بی‌کران شد. پس از‌تحقیقات آنکه به اندازهٔ چند نفس زمان مقاومت کرد، در حالی که شعله‌های آتش در اطرافش منفجر‌مشارکتِ می‌شدند، با خشمی جنون‌آمیز غرید؛ او در نهایت خود را زنده زنده به خاکستر بدل کرده بود!