چپتر 2172: اهریمنی شدن
0غار اهریمن دیوانه، لایهٔ هشتم.
دنیاهای بزرگ و کوچک به‌سرعت با‌می‌تونی یکدیگر در هم می‌آمیختند و انواع بلاها‌رتبه و مصیبت‌ها در این دنیاها بیداد می‌کرد.
نبرد میان‌خیلی جاودانه‌ها نیز‌می‌تونه به‌شدت داغ بود.
ضعیف‌ترها جان خود را بر اثر امواجِ برخوردِ قدرتمندان از دست می‌دادند. حتی افراد نیرومند‌کونگ نیز از دفاعِ از خود در این نبردِ عظیم و پرآشوب عاجز بودند؛ آن‌ها به قایق‌های‌مورد کوچکی در برابرِ سونامی می‌مانستند که با اندک غفلتی، واژگون گشته و با مرگ روبه‌رو می‌شدند.
«ضعیفه، خیلی ضعیفه!»
«دیگه کی می‌تونه جلومو بگیره؟»
«بمیر!!!»
«هاهاها!»
بو تیان کونگ بی‌وقفه دشمنانش را تحریک می‌کرد‌هاهاها و بی‌هیچ مانعی به پیش می‌تاخت. هیچ‌کس در‌پیش میدان نبرد یارای متوقف کردن او را نداشت.
او از همان ابتدا مورد لطفِ بختِ ذاتیِ غار اهریمن دیوانه قرار داشت و تحت تأثیرِ‌یوان یادگیریِ بی‌پایان، سطح تبحرش به‌شدت بالا رفت. پس از آن، کمکِ دربار آسمانی را دریافت کرد‌برق و گوی جاودان و حرکات کشنده‌ای به دست آورد؛ از این رو قدرتش افزایشی انفجاری یافت.
نیه کوانگ فنگ و دوان هو نیز وضعیتی‌هاهاها مشابه داشتند. در این لحظه، این سه نفر‌پیش قوی‌ترین جاودانه‌هایی بودند که در این میدان نبرد می‌درخشیدند.
«جانور پست، فکر نکن می‌تونی این‌قدر مغرورانه‌خیلی جولان بدی!» چهار زیردستِ رتبه هشتِ فانگ یوان،کونگ میمون سنگی، بو تیان کونگ، را محاصره کردند.
بو تیان کونگ که در دم فشار را احساس کرده بود، زبانش را‌تحریک بیرون آورد و لب‌هایش را لیسید. در حالی که هیجان و بی‌رحمی در‌مورد چشمانش برق می‌زد، گفت: «خیلی هم عالی، تعدادتون بد نیست. شماها دیگه کی هستید؟»
جنگجوی شیر آذرخش در حالی که حرکت کشنده‌ای از‌جولان مسیر دگرگونی را فعال می‌کرد و به جنگجویی با‌سنگی سرِ شیر و بدنِ انسان تبدیل می‌شد، غرید: «شیر آذرخش!»
جنگجوی شیر دارما نیز روش دگرگونی خود را به کار‌کونگ گرفت و به جنگجویی با سرِ شیر و بدنِ انسان‌یارای بدل گشت و گفت: «منو به خاطر بسپار، من دارما هستم!»
جنگجوی هجوم فولاد به‌روبه‌رو انسانی کرگدن‌نما تبدیل شد‌دیگه و گفت: «هجوم فولاد.»
جنگجوی پروانه یخبندان در اندازهٔ مشتِ یک انسان بالغ کوچک‌کونگ شد؛ او شکلی انسانی با بال‌های پروانه داشت و می‌توانست‌یارای انرژی یخبندانِ قدرتمندی ساطع کند. او زمزمه کرد: «پروانه یخبندان.»
در نبردهای‌جانور جاودانه‌ها، افراد‌فکر اغلب به‌تنهایی می‌جنگیدند.
اما این چهار جاودانه مسیر دگرگونی را تزکیه می‌کردند و نشان‌های‌بی‌وقفه دائویشان با هم در تضاد نبود. افزون بر این، آن‌ها که‌کردن همگی از غار-بهشت بلای جانوران آمده بودند، شناخت خوبی از یکدیگر داشتند.
سطح تزکیهٔ آن‌ها در اصل رتبه‌ضعیفه هفت بود، اما با کمک فانگ‌بمیر یوان، همگی به رتبه هشت رسیده بودند.
بی‌درنگ، آن چهار جنگجو‌می‌تونه بو تیان کونگ را محاصره‌تیان کردند و نبردی سهمگین درگرفت.
نبردشان تا تاریک شدنِ آسمان ادامه‌می‌تونی یافت، گویی می‌توانستند تا رنگ باختنِ خورشید‌رتبه و ماه به این پیکار ادامه دهند.
بو تیان کونگ در محاصره‌جلومو افتاده بود و جراحاتش وخیم‌تر‌کونگ می‌شد، اما در نبرد درنده‌خوتر می‌گشت.
مشت‌ها، پاها، سر، بدن، زانوها‌می‌شدند و آرنج‌ها؛ تمامی این اعضای‌جلومو بدن سلاح‌های بو تیان کونگ بودند.
با هر برخورد، سایهٔ مشت‌ها برق می‌زد و بو تیان کونگ هر بار یک نفر را به پرواز‌هیچ‌کس درمی‌آورد. اما آن چهار نفر قدرتمندان مسیر دگرگونی بودند و بدن‌هایی سخت و محکم داشتند؛ حتی با وجود پرتاب‌تبحرش شدن به عقب، به‌سرعت برمی‌گشتند و محاصره را حفظ می‌کردند تا فشار عظیمی بر بو تیان کونگ وارد آورند.
نبردِ این پنج نفر از‌نکن آسمان به زمین کشیده شد‌بدی و سپس دوباره به آسمان بازگشت.
به هر سو که می‌رفتند،جلومو دیگر جاودانه‌ها با تمام توان‌کونگ از سر راهشان کنار می‌رفتند.
«محشره، محشره!»
«دوباره، دوباره!»
بو تیان کونگ هر لحظه هیجان‌زده‌تر می‌شد. احساس می‌کرد ذهنش شفاف‌تر‌چهار می‌شود، چرا که انواع الهامات برای حرکات کشنده در درونش می‌جوشید‌احساس و موانعی که پیش‌تر حس می‌کرد، در حال فرو ریختن بود.
او یکی از سه فرزندِ بخت در لایهٔ‌هاهاها هشتمِ غار اهریمن دیوانه بود و استعداد و‌پیش توانایی‌اش در سطحی عالی و بی‌نظیر قرار داشت.
فشارهای شدیدِ بیرونی فرصتی بود‌می‌شدند تا در این موقعیت، پتانسیلِ‌جلومو بیشتری از درونش بیرون بکشد.
میمون سنگی رفته‌رفته درنده‌خوتر می‌شد. او در ابتدا مهارتی در استفاده‌بی‌وقفه از حرکات کشندهٔ دربار آسمانی نداشت، اما اکنون به‌خوبی بر آن‌ها مسلط‌نداشت شده و حتی این حرکات را با سبک مبارزهٔ خودش درآمیخته بود.
شیر آذرخش و بقیه که نگران شده بودند،مغرورانه با خود اندیشیدند: «این میمون سنگی وحشتناکه. حتی‌یوان با همکاری هر چهار نفرمون هم نمی‌تونیم بکشیمش.»
با وجود اینکه همچنان میمون سنگی‌بگیره را در محاصره داشتند، احساس می‌کردند‌دشمنانش در حال سرکوبِ یک آتشفشان هستند.
آتشفشانی که در آن لحظه در حالِ ذخیرهٔ نیرو بود و فشار بیرونی را‌تیان به نیروی محرکهٔ خود تبدیل می‌کرد. به‌محض رسیدن به حد نهایی، این آتشفشان فوران‌نداشت می‌کرد، غوغایش جهان را به لرزه درمی‌آورد و با حمله‌ای مرگبار دست به تلافی می‌زد.
«زود باشید، بکشیدش!»
«از روش سرور‌پست استفاده کنید، بذارید مصیبت‌ها‌این‌قدر از پا درش بیارن!»
این چهار جاودانه مخفیانه‌می‌تونه با هم ارتباط برقرار کردند‌تیان و هماهنگی‌شان نیز روان‌تر شد.
در تمام این مدت، حرکت کشندهٔ‌ضعیفه رشکِ آسمان بر نوابغِ دلاورِ فانگ‌بمیر یوان در حالِ اعمالِ تأثیر خود بود.
او از مصیبت‌ها برای هدف‌جلومو قرار دادنِ بو تیان کونگ، نیه‌بی‌وقفه کوانگ فنگ و بقیه استفاده می‌کرد.
البته بیشترِ مصیبت‌ها شکلی از روشِ مسیر‌این‌قدر پالایش برای پالایشِ دنیاهای کوچکِ مختلف و‌هشتِ نشان‌های دائویِ متضاد میانِ دنیاهای بزرگ بودند.
به‌ویژه با فورانِ‌دیگه مصیبت‌ها در درون‌بگیره و بیرونِ دنیاهای کوچک.
این انفجارها باعث می‌شد دنیاهای‌می‌شدند کوچک نابود شده و کاملاً‌جلومو با سه دنیای بزرگ ادغام شوند.
در طول این فرایند،می‌تونه دنیای بزرگ بیابان وحشی بیشترین‌تیان منفعت را به دست آورد.
با وجود این، دنیای کوچکی وجود داشت که مستقل عمل می‌کرد؛ این‌زیردستِ دنیا در میان دنیاهای کوچک «برجسته» بود و مهم نبود مصیبت‌ها چگونه‌زبانش به آن حمله می‌کردند، در هر حال استوار و بی‌تغییر باقی می‌ماند.
این فضای‌خیلی میراث حقیقی‌می‌تونه آسمان‌دزد بود.
دنیاهای کوچکِ عادی حباب‌هایی کروی بودند،ضعیفه در حالی که فضای میراث حقیقی‌بمیر آسمان‌دزد مکعبی با لبه‌های تیز بود.
مصیبت‌ها هر کاری که‌می‌تونه می‌کردند، این فضا شکل‌هاهاها اصلی خود را حفظ می‌کرد.
در درونِ کاخ آسمانی سرکوب بخت، نگاهِ‌این‌قدر زامبی جاودان خورشید عظیم از پیش بر‌هشتِ این فضای میراث حقیقی آسمان‌دزد دوخته شده بود.
او در حالی که خاطراتی در‌بگیره ذهنش نقش می‌بست و چهره‌اش در‌دشمنانش هم می‌رفت، با خُرناسی گفت: «اهریمن برون‌جهانی.»
در آن زمان که خورشید عظیم به یک والامقام جاودان‌جلومو تبدیل شد، به لایهٔ هشتمِ غار اهریمن دیوانه رفت و از‌پیش جزئیاتِ حقیقیِ مربوط به ترمیمِ جهان توسط چهار والامقام آگاه گشت.
والامقام اهریمن آسمان‌دزد برای خواستهٔ خودخواهانه‌اش، تمامِ‌بمیر دنیای تزکیهٔ گو را نادیده گرفته بود و‌مانعی چیزی نمانده بود که باعث نابودیِ جهان شود.
با اینکه او در لحظهٔ حساس، نشان‌های دائوی مسیر فضای برون‌جهانیِ خود را‌رتبه بیرون کشید تا با ایجادِ یک فضای فرعی، سوراخِ بازشده را مهروموم کند، اما‌لیسید شکاف از پیش ایجاد شده بود و نمی‌شد آن را به‌طور کامل ترمیم کرد.
ارادهٔ سه والامقامِ دیگر تمام‌جلومو توان خود را به کار‌کونگ گرفتند و بهای گزافی پرداختند.
پس از آن، به جز ارادهٔ اهریمن‌خیلی بی‌کران، اراده‌های نیلوفر آغازین و وحشی بی‌پروا‌تیان مجبور شدند به خوابی عمیق فرو روند.
با بهره‌گیری از این فرصت، والامقام جاودان خورشید‌هاهاها عظیم ارادهٔ وحشی بی‌پروا را از میان برداشت و‌می‌تاخت کنترل دنیای بزرگ بیابان وحشی را به دست گرفت.
«وقتی آسمان‌دزد این میراث حقیقی رو به جا گذاشت، به جز بستن‌زیردستِ اون شکافی که خودش ایجاد کرده بود، هدف عمیق‌تری هم داشت؛ می‌خواست اونو‌بیرون برای شخص کلیدیِ سیصد هزار سال بعد باقی بذاره... گو یوئه فانگ یوان.»
«اما من پیش‌دستی کردم و بخشی از این‌هاهاها میراث حقیقی رو از هم پاشوندم. این‌طوری حرکت کشندهٔ‌می‌تاخت جفت بی‌نقص و گوی تقلید رو به دست آوردم.»
فضای میراث حقیقی آسمان‌دزد در آن زمان برای مسدود‌می‌تونه کردن شکاف بهای گزافی پرداخته بود؛ از این رو‌تحریک دچار نقص شده و دیگر دست‌نخورده و کامل نبود.
زامبی جاودان‌خیلی خورشید عظیم‌می‌تونه شرایط را سنجید.
«حالا که میراث حقیقی آسمان‌دزد ظاهر شده، فانگ یوان با‌بدی در اختیار داشتن میراث حقیقی بخت خود، می‌تونه از بازرسی‌کردند بخت استفاده کنه تا بفهمه این همون موهبت تصادفیِ اونه.»
«قطعاً به اونجا می‌ره.»
«دربار آسمانی هم‌مرگ نیروهاش رو می‌فرسته‌ضعیفه تا جلوش رو بگیرن.»
«بزرگ‌ترین دشمن همچنان دربار آسمانیه!»
دربار آسمانی ابتکار عمل را در دست داشت و برتری‌اش‌بدی را حفظ می‌کرد. زامبی جاودان خورشید عظیم تزکیه‌گر مسیر بخت بود‌فشار و در زمینهٔ استنتاج، به پای خبرگان واقعی مسیر خرد نمی‌رسید.
زامبی جاودان خورشید عظیم تصمیم گرفت نظاره‌گر درگیری فانگ یوان‌کونگ و دربار آسمانی باشد و تلاش کند تا از نبردشان سود‌متوقف ببرد. هدف اصلی، وارد کردن ضربه‌ای مهلک به دربار آسمانی بود!
بر فراز قلهٔ کوه کتاب.
پری یو شیو، چین دینگ‌جلومو لینگ و دیگران نیز به فضای‌بی‌وقفه میراث حقیقی آسمان‌دزد چشم دوخته بودند.
پری یو شیو گفت: «فضای آسمان‌دزد پدیدار شده. از اونجا که‌چهار اون زمان تونست شکاف رو ببنده، مصیبت‌های درون این خلأ نمی‌تونن‌احساس نابودش کنن. باید سریع کارش رو بسازیم، داره برامون دردسرساز می‌شه.»
«هوم؟» چین دینگ لینگ ناگهان اطلاعات مهمی دریافت کرد و به‌سرعت گفت: «خبرچین ما‌بی‌هیچ توی دنیای بزرگ خاک زرد خبر داده که فانگ یوان همین الان راهی فضای‌بختِ میراث حقیقی آسمان‌دزد شده. اما آسمان عمر دراز خیلی ساکته، اونا هیچ واکنشی نشون نمی‌دن.»
پری یو شیو غافلگیر نشد: «معلومه که می‌ره، هر چی باشه والامقام‌بمیر اهریمن آسمان‌دزد این میراث حقیقی رو برای اون به جا گذاشته. زامبی جاودان‌یارای خورشید عظیم هم که توی کاخ آسمانی سرکوب بخته، اونم به همون‌جا می‌ره.»
پری یو شیو این‌می‌تونه را گفت و لبخند‌هاهاها زد: «چین دینگ لینگ.»
چین دینگ‌جانور لینگ با جدیت‌نکن پاسخ داد: «بله.»
پری یو شیو آرام از جا‌بگیره برخاست و گفت: «راه بیفتید. می‌ریم سراغ‌تحریک فانگ یوان و زامبی جاودان خورشید عظیم.»
برقی از هیجان در چشمان چین دینگ‌خیلی لینگ درخشید، اما با تردید پرسید: «دیگه‌تیان نباید نگران اقدام متقابل والامقام اهریمن بی‌کران باشیم؟»
پری یو شیو پاسخ داد: «نگران نباش، فضای آسمان‌دزد بخشی از برنامه‌های والامقام اهریمن بی‌کران نیست. اون‌می‌تاخت به ما نیاز داره تا نابودش کنیم، یا اینکه فانگ یوان وارثش بشه تا کلاً از بین بره.بی‌پایان این فضا مانعی سر راه استنتاج بی‌کرانه، از اینکه ببینه ما داریم نابودش می‌کنیم حسابی هم استقبال می‌کنه.»
نیروهای دربار‌جانور آسمانی به‌فکر راه افتادند!
شهر امپراتور الهی، پری یو شیو، چین‌بمیر دینگ لینگ و دیگران را در خود جای‌مانعی داد و از کوه کتاب به پرواز درآمد.
هم‌زمان، دیوان داوری اهریمن نیز در حالی که پری‌می‌تونه مینگ هائو و گو یوئه فانگ ژنگ درون آن‌تحریک بودند به حرکت درآمد و خطوط مقدم را ترک کرد.
با وجود اینکه دنیای بزرگ نیلوفر سبز زیر آماج حملات آسمان عمر دراز و فانگ یوان‌پیش قرار داشت، به لطف اقدامات پیشین پری یو شیو، دربار آسمانی توانسته بود جاودانه‌های جهش‌یافتهٔ بسیاری‌تحت مانند بو تیان کونگ، نیه کوانگ فنگ و دوان هو را به صفوف خود ملحق کند.
این جاودانه‌ها، دنیای بزرگ خاک‌نکن زرد و دنیای بزرگ بیابان وحشی‌چهار را در تنگنا قرار داده بودند.
حرکت کشندهٔ‌خیلی جاودان — تیغ‌جلومو برگ سبز مارپیچ!
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ!
برگ‌های پرندهٔ بی‌شماری همچون تیغ‌هایی برنده به‌بمیر حرکت درآمده و از هر سو به شکل‌مانعی مارپیچ به سمت نیه کوانگ فنگ یورش بردند.
نیه کوانگ فنگ دیوانه‌وار خندید. بدن او با چابکی در میان‌چهار برگ‌های پرنده حرکت می‌کرد و جاخالی می‌داد، و در عین حال‌احساس مستقیماً از میان تیغ‌هایی که نمی‌توانست دفعشان کند به جلو می‌تاخت.
او گاه به گردبادی تبدیل‌جلومو می‌شد که تیغ‌های بادِ پیرامونش‌کونگ بسیار تیز و باریک بودند.
شیائو هه جیان دندان‌هایش را روی هم‌خیلی فشرد. با نزدیک شدنِ سریعِ نیه کوانگ فنگ،کونگ فشار شدیدی را در ذهن خود احساس می‌کرد.
او اکنون چند دقیقه‌ای‌می‌تونه می‌شد که با نیه‌هاهاها کوانگ فنگ درگیر مبارزه بود.
با وجود اینکه حرکتِ «آسمان بر نوابغ قهرمان رشک می‌ورزد» می‌توانست نیه کوانگ فنگ را مهار‌یوان کند، اما قادر به کشتن او نبود. نیه کوانگ فنگ از حمایت دربار آسمانی برخوردار بود‌برق و می‌توانست به‌سرعت خود را ترمیم کند؛ او اکنون شیائو هه جیان را طعمهٔ خود می‌دید.
نیه کوانگ‌خیلی فنگ فریاد‌می‌تونه زد: «بمیر!»
«گول خوردی!» در آن لحظهٔ‌می‌شدند حساس، دو پیکر در کنار‌جلومو شیائو هه جیان پدیدار شدند.
یکی از آن‌ها جاودانه‌ای از نژاد ریزمردمان به نام حکیمِ‌کونگ بزرگِ جنگلِ سبز بود و دیگری ملخ سیاه، مالک غار-بهشت‌یارای ملخ غول‌پیکر که او نیز تزکیه‌گر مسیر چوب به شمار می‌رفت.
با همکاری این سه جاودانه، حرکت‌می‌تونی کشندهٔ شیائو هه جیان بی‌درنگ تغییر‌زیردستِ کرد و قدرتشان افزایشی انفجاری یافت.
تیغ‌های برگِ پرنده به بذر‌جلومو تبدیل شدند و بر روی‌کونگ بدن نیه کوانگ فنگ نشستند.
تاک‌های بی‌شماری از آن بذرها‌می‌شدند جوانه زدند و نیه کوانگ‌جلومو فنگ را محکم به بند کشیدند.
نیه کوانگ فنگ در اصل یک گردباد بود، اما‌تیان این تاک‌ها همچنان قادر بودند او را مهار کرده‌هیچ‌کس و در جریان مصرف جوهر جاودانش اختلال ایجاد کنند.
از این رو، حرکات کشندهٔ نیه کوانگ فنگ نمی‌توانستند‌جولان برای مدت طولانی دوام بیاورند؛ جریان جوهر جاودان ناپایدار‌سنگی گشت و قدرت حرکاتش به پایین‌ترین حد ممکن سقوط کرد.
تاک‌های بیشتری پدیدار شدند و مدام قد‌بمیر کشیدند، تا جایی که تقریباً نیه کوانگ فنگ‌مانعی را کاملاً پوشاندند و هیچ شکافی باقی نگذاشتند.
نیه کوانگ فنگ در‌روبه‌رو حالی که ضعیف‌تر می‌شد، تقلا‌می‌تونه کرد و گفت: «مجبورم... نکنید.»
ملخ سیاه با خوشحالیِ‌می‌تونه وصف‌ناپذیری گفت: «بالاخره این‌هاهاها یارو رو گیر انداختیم!»
آن سه جاودانهٔ مسیر چوب‌نکن به یکدیگر نگاه کردند و‌بدی شادی در چهره‌هایشان نمایان شد.
شیائو هه جیان اکنون بسیار خوشحال بود، چرا که پیش از این فرمانروای جاودان بلور یخ از‌می‌تاخت نیه کوانگ فنگ شکست خورده بود، اما او توانسته بود این دشمن را از پای درآورد. این‌یادگیریِ مقایسه به شیائو هه جیان اجازه می‌داد تا برتری خود را به رخ فرمانروای جاودان بلور یخ بکشد.
اما در همین لحظه،روبه‌رو هالهٔ نیه کوانگ فنگ‌دیگه به طرز عجیبی دگرگون شد.
تاک‌ها به گلوله‌ای عظیم تبدیل شده بودند، اما صدای نیه کوانگ‌بی‌وقفه فنگ همچنان از درون آن به گوش می‌رسید: «دارم اهریمنی می‌شم...کردن هر بار که توی یه مخمصهٔ ناامیدکننده گیر می‌افتم، اهریمنی می‌شم.»
«دلم نمی‌خواد اهریمنی بشم.»
«چون وقتی اهریمنی بشم، عقلم رو از دست‌هاهاها می‌دم و تا وقتی که همه‌چیز و همه‌کس‌پیش رو توی این دنیا نابود نکنم، آروم نمی‌گیرم!»
«اما شما‌گشته مجبورم کردید...روبه‌رو خودتون خواستید...»
«آآآآآآآه!»