چپتر 2112: حرکت کشندهٔ توتم
0«اینجا... کجاست؟»
با شفاف شدنِ دیدِ‌حالی تارش، متوجه شد روی‌لبخند تختی سنگی دراز کشیده است.
تخت سنگی درون‌هزاران چادری بزرگ از‌کاملاً جنس پوست قرار داشت.
در مرکز چادر،میان‌سال دیگی عظیم از‌بسیار پایه‌ای فلزی آویزان بود.
محتویات دیگ قل‌قل می‌کرد و به نظر می‌رسید‌هستم سوپی در حال جوشیدن است. زیر دیگ، موشی‌کاملاً سرخ قرار داشت که پی‌درپی آتش بیرون می‌داد.
با کنار رفتنِ لبهٔ‌حالی چادر، شخصی وارد شد‌لبخند و پرسید: «بیدار شدی؟»
تازه‌وارد، زنی میان‌سال و زیبارو بود. لباس‌هایی بسیار ساده‌دیرزیستی به تن داشت؛ بالاپوش و دامنی از پوست جانور پوشیده‌سیل بود و شانه‌ها، شکم و نیمی از سینه‌هایش برهنه بود.
روی سینه و پشتش، خال‌کوبیِ ققنوسی لاجوردی به چشم‌دامنی می‌خورد که نه‌تنها بسیار زنده و پویا می‌نمود، بلکه‌پشتش هاله‌ای از نورِ ضعیفِ لاجوردی از خود ساطع می‌کرد.
هی لو لان‌لبخند به سختی تقلا‌برهوت کرد و توانست بنشیند.
در همین حین، متوجه شد که‌قدم لباس‌هایش نیز عوض شده و همچون‌تونگ زن میان‌سال، سبکی وحشی و خشن دارد.
زن میان‌سال در حالی که به سمت هی لو لان قدم‌نام‌هایشان برمی‌داشت، لبخند زد و گفت: «من قطب برهوت، لو تونگ لان‌مسیر هستم. تو اکنون درون "آسمان رنگارنگ تلفیق هزاران جانور" قرار داری.»
اکنون هی‌زنی لو لان کاملاً‌لباس‌هایی هوشیار شده بود.
آسمانِ دیرزیستی هشت قطب داشت که نام‌هایشان به ترتیب آسمان، زمین، سیاه، زرد، فضا، زمان،داری سیل و برهوت بود. قطب سیاه، سون مینگ لو بود که در مسیر آرایه تزکیه می‌کرد.مینگ این زنِ پیشِ رویش قطب برهوت بود که درون آسمان رنگارنگ تلفیق هزاران جانور اقامت داشت.
هی لو لان با احترام پرسید: «بانو لو، من باید چه‌برهوت کار کنم؟» زامبی جاودانِ خورشید عظیم تنها به او گفته بود که‌آسمانِ پس از رسیدن به این مکان، از دستورات قطب برهوت پیروی کند.
لو تونگ لان لبخند زد: «اینجا باید منو رئیس قبیلهٔ ققنوس لاجوردی صدا‌آسمان کنی. هویت فعلیت، دختر نامشروع منه. سال‌ها پیش به دنیا آوردَمت و همون‌زنِ بیرون رهات کردم. اخیراً، موقع جابه‌جایی قبیله، اتفاقی پیدات کردم و با خودم آوُردمت.»
«آسمان رنگارنگ تلفیق هزاران جانور، قبایل بی‌شماری داره. ما اینجا در کنار جانوران زندگی‌نیمی می‌کنیم؛ خیلی با پنج منطقه فرق داره. هر ده هزار سال، همهٔ قبایل دور‌بلکه هم جمع میشن و "آیین هزاران قبیله" رو برگزار می‌کنن. این شانس بزرگِ توئه!»
«خیلی خب، حالا‌لبخند باید سوپ خوردن‌برهوت رو شروع کنی.»
لو تونگ لان کاسهٔ بزرگی‌سمت از سوپ داغ پر کرد و‌برهوت به دست هی لو لان داد.
هی لو لان لبهٔ تخت نشست و‌هوشیار کاسهٔ فلزی و داغ را در دست‌زمین گرفت؛ عطر دلپذیر غذا در مشامش پیچید.
از آنجا که به‌زیبارو شدت گرسنه بود، بی‌درنگ جرعهٔ‌دامنی بزرگی از آن سر کشید.
اما با ورود سوپ به‌قطب دهانش، طعم عجیب و تندی"آسمان احساس کرد؛ اصلاً خوشمزه نبود!
«سرفه! سرفه!» هی لو لان‌سمت که انتظار چنین طعمی را‌قطب نداشت، بی‌اختیار نزدیک بود عق بزند.
اما چهرهٔ لو تونگ لان جدی شد:هوشیار «بخورش. این سوپ برات بی‌نهایت مهمه. باید تا‌سیاه قطرهٔ آخرِ توی دیگ رو سر بکشی. بخور.»
هی لو لان که می‌دانست این از تدارکاتِ‌بالاپوش زامبی جاودانِ خورشید عظیم است، با اخم کاسه‌ای‌برهنه را سر کشید و سپس کاسهٔ بعدی را خورد.
به کاسهٔ سوم که رسید، دیگر‌برهوت تحملش تمام شد؛ معده‌اش به شدت‌تلفیق ورم کرده بود و درد می‌کرد.
لو تونگ لان که تمام این مدت مراقب‌لبخند او بود، با دیدن این صحنه سر تکان داد‌تلفیق و گفت: «فعلاً کافیه. بدنت به حد توانش رسیده.»
هی لو لان دچار اسهال‌داری شدیدی شد، تا حدی که تقریباً‌نام‌هایشان تمام توانش را از دست داد.
اما لو تونگ لان دست از سرش برنداشت. با وجود اینکه‌پوشیده هی لو لان بی‌حال و نزار دراز کشیده بود، لو تونگ لان‌می‌خورد کاسه را آورد و سوپ داغ را به زور در دهانش ریخت.
هی لو لان سوپ را می‌خورد‌برهوت در حالی که وضعیتش مدام بدتر‌تلفیق می‌شد؛ حالتی فوق‌العاده عذاب‌آور را تجربه می‌کرد.
هی لو لان با‌حالی بی‌حالی پرسید: «بانو، خوردن این‌گفت سوپ چه فایده‌ای برام داره؟»
لو تونگ لان پاسخ داد: «آسمان رنگارنگ تلفیق هزاران جانور با پنج منطقه فرق داره. اینجا کسایی به موفقیت می‌رسن که بتونن خوب غذا بخورن. من‌زنِ این سوپ رو مخصوص تو پختم تا اشتهات رو باز کنه. تو همین مدتی که مریضی، بدنت داره خودش رو با شرایط وفق میده. هرچند اولش خیلی‌دختر شدیده و ممکنه کشنده به نظر بیاد، اما علائمش رفته‌رفته کمتر میشه. کمتر از سه روز دیگه، به حالت عادی برمی‌گردی و به شدت احساس گرسنگی می‌کنی.»
هی لو لان دو شبانه‌روز در تخت‌ساده سنگی ماند تا توانش را بازیافت و‌نیمی توانست دوباره به سختی روی پاهای خود بایستد.
در روز سوم، درست همان‌طور که لو تونگ لان پیش‌بینی کرده بود، او‌هزاران قدرت خود را کاملاً بازیافت و بیماری‌اش برطرف شد. اشتهایش به شدت افزایش‌زرد یافته بود و از همان کلهٔ سحر، صدای قاروقورِ شکمش به گوش می‌رسید.
لو تونگ لان‌دارد بار دیگر برای هی‌برمی‌داشت لو لان سوپ پخت.
لو تونگ لان در حالی که پنج-شش موش‌آسمانِ بیرون می‌آورد و آن‌ها را درون دیگ می‌انداخت،زرد گفت: «این سوپ گوشته، با قبلی فرق داره.»
موش‌ها درون دیگ‌میان‌سال تقلا می‌کردند و با‌ساده صدای بلندی جیرجیر می‌کردند.
بدون اینکه تغییری در چهرهٔ لو تونگ‌تونگ لان ایجاد شود، چندین مار زهرآگین با‌جانور" رنگ‌های مختلف بیرون آورد و درون دیگ انداخت.
مارها و موش‌ها رفته‌رفته درون‌سمت سوپ ذوب شدند و همچون گِلی‌برهوت رنگارنگ روی سطح آن شناور گشتند.
لو تونگ لان چند سنگ سیاه‌کاملاً که به زغال می‌مانست بیرون آورد و‌آسمان آن‌ها را نیز به درون دیگ انداخت.
در ابتدا پلک‌های هی لو‌لباس‌هایی لان از تعجب می‌پرید، اما دیری‌پوشیده نپایید که متوجه جزئیات خاصی شد.
هی لو لان که می‌دید لو تونگ لان هنگام پختن"آسمان سوپ از تکنیک‌های متعددی از مسیر پالایش استفاده می‌کند، با‌هشت کنجکاوی پرسید: «رئیس قبیلهٔ ققنوس لاجوردی، دارید گو پالایش می‌کنید؟»
لو تونگ لان همان‌طور که به پختن سوپ‌لبخند ادامه می‌داد، لبخندی زد و گفت: «هی لو لان،تلفیق خیلی تیزبینی. این سوپِ مار و موش دیگه آماده‌ست.»
هی لو لان مبهوت ماند و‌کاملاً تماشا کرد که چگونه لو تونگ‌ترتیب لان دست از پختن سوپ کشید.
هی لو لان گفت: «پالایش گو شکست‌ساده خورد؟ حیف شد. به هر حال، مارها و‌سینه‌هایش موش‌هایی که استفاده کردید، هیولاهای برهوتِ باستانی بودن.»
اما لو تونگ لان سر تکان داد: «قبلاً هم گفتم،"آسمان من دارم سوپ می‌پزم، نه اینکه گو پالایش کنم. این‌هشت سوپ مار و موش کاملاً بی‌نقصه، باید همه‌ش رو سر بکشی.»
هی لو لان‌دارد دوباره مبهوت شد‌قدم و پرسید: «چی؟»
لو تونگ لان کاسهٔ بزرگی‌داری از سوپ کشید و به‌هشت دست هی لو لان داد.
هی لو لان جرعه‌ای نوشید و بی‌درنگ اخم کرد؛ این سوپ‌پوشیده ده برابر از سوپِ مسهلِ پیشین چندش‌آورتر بود! تنها با یک‌چشم جرعه، تمام زبانش بی‌حس شد و رفته‌رفته گلویش نیز کرخت می‌گشت.
وقتی خوردنِ سوپِ داغ را به پایان رساند، تمام بدنش"آسمان همچون بادکنکی متورم شد، حتی پوست و گوشتش نیز باد کرد‌نام‌هایشان و مو با سرعتی سرسام‌آور روی بدنش شروع به رشد کرد.
رشد موها به شدت سریع بود؛قدم پس از چند دقیقه، موهای هی لو‌هستم لان تقریباً سراسر چادر را پر کرد.
این موها رنگارنگ بودند.
سرخ، نارنجی، زرد، سبز، لاجوردی، آبی، بنفش، سفید‌بالاپوش و سیاه؛ رنگ‌های گوناگونی به مقادیر متفاوت به‌برهنه چشم می‌خورد که هیچ‌یک با دیگری یکسان نبود.
لو تونگ لان موها را بررسی‌برهوت کرد و حتی با دقتی وسواس‌گونه،تلفیق تعداد تارهای هر رنگ را شمرد.
سپس با اراده‌اش، خال‌کوبیِ ققنوسِ آبیِ‌قدم روی سینه‌اش به پرواز درآمد و‌تونگ گلوله‌ای از آتشِ آبی بیرون داد.
آتشِ آبی موها را سوزاند و‌کاملاً تقریباً در یک چشم‌به‌هم‌زدن، تمام موهای‌ترتیب تازه‌رُسته‌ی هی لو لان از بین رفت.
هی لو لان با چشمانی گشادشده خیره‌ساده ماند و با کنجکاوی پرسید: «این دیگه‌نیمی چه روشیه؟ واقعاً شگفت‌انگیزه، من کاملاً سالمم.»
لو تونگ لان لبخند زد: «این توتمِ ققنوسِ آبیِ منه. توی آسمان رنگارنگ‌هزاران تلفیق هزاران جانور، توتم‌ها روش اصلیِ تزکیه به حساب میان. با اینکه ما‌زرد از کرم‌های گو هم استفاده می‌کنیم، اما توتم‌ها نماد قدرت و جایگاه ما هستن.»
برقی در چشمان هی لو لان درخشید: «اگه اشتباه نکنم، این توتم چیز ساده‌ای‌اکنون نیست، هر خط و نقشِ روی توتم یه نشان دائوئه! ذاتِ این توتم یه‌آسمان حرکت کشنده‌ست! واقعاً همچین روش شگفت‌انگیزی توی دنیا وجود داره؟ اینجا همه توتم تزکیه می‌کنن؟»
لو تونگ لان با صدای بلندتری خندید: «هاهاها. هی لو لان، تو واقعاً همون نابغه‌ای هستی که سرورمون برای فرستادن به اینجا انتخاب کرده. با یه نگاه ذات توتم رو فهمیدی. درسته، حرکات‌کار کشندهٔ تزکیهٔ گوی ما، کرم‌های گو رو به کار می‌گیرن یا مواد گو رو مصرف می‌کنن. کرم‌های گو تکه‌هایی از دائوی اعظم هستن و مواد گو، تجمعی از نشان‌های دائو. توتم‌های اینجا هم‌قبیله از همین منطق پیروی می‌کنن، فقط تفاوتش اینه که این روشِ تزکیه، از کرم‌های گو صرفاً برای یه کمکِ جزئی استفاده می‌کنه و روش اصلی، همچنان متکی به خوردن و هضم کردنِ خودمونه.»
«آسمان رنگارنگ تلفیق هزاران جانور، روزنهٔ جاودانِ والامقام اهریمنِ وحشیِ بی‌پرواست.پوشیده این والامقامِ اهریمن، روزنهٔ جاودانش رو درون بدنِ قورباغهٔ اهریمنیِ شکمو رها‌می‌خورد کرد و باعث شد این غار-بهشت، محیطی از مسیر غذا داشته باشه.»
قورباغهٔ اهریمنیِ شکمو جانوری ازلی و افسانه‌ای‌تونگ بود که شمارِ غیرقابل‌تصوری از نشان‌های دائوِ‌جانور" مسیر غذا را در خود جای می‌داد.
تحت تأثیر نشان‌های دائوِ مسیر غذا، انسان‌ها در آسمان رنگارنگ تلفیق هزاران جانور می‌توانستند‌اکنون با خوردن مواد گو، نشان‌های دائوِ مربوط به خود را افزایش دهند. آن‌ها با‌آسمان به کارگیری کرم‌های گو در این مکان، قادر بودند رفته‌رفته توتم‌های خود را بنا کنند.
حدس هی لو لان اشتباه نبود؛ توتم‌ها نوع خاصی از حرکت کشنده بودند. در‌زمین حالت عادی، این توتم‌ها روی سطح بدن تزکیه‌گر گو باقی می‌ماندند. اما به محض تزریق‌اقامت جوهر ازلی یا جوهر جاودان، تجسمی مادی می‌یافتند و برای نبرد به بیرون پرواز می‌کردند.
لو تونگ لان به توضیحاتش ادامه داد: «حرکات کشندهٔ توتم مزایای زیادی دارن. حرکات کشندهٔ‌سینه‌هایش معمولی موقع استفاده، نیاز به فعال کردنِ کرم‌های گو و مصرف کردنِ افکار دارن. اما‌نورِ توتم‌ها فقط کافیه از قبل ساخته بشن؛ این‌طوری می‌تونی توی زمان و انرژیِ زیادی صرفه‌جویی کنی!»
«توی دنیای بیرونِ پنج منطقه، با اینکه خانه‌های گو هم حرکات کشندهٔ‌تلفیق ثابتی دارن، اما توتم‌ها می‌تونن مدام پالایش بشن و ارتقا پیدا کنن.زمین در حالی که خانه‌های گوی جاودانِ قدرتمند، دیگه هیچ جایی برای پیشرفت ندارن.»
هی لو لان اخم کرد: «من کالبدِ رزم حقیقی قدرت عظیم‌برهوت رو دارم و باید مسیر قدرت رو تزکیه کنم، اما به‌هوشیار نظر می‌رسه این توتم یه حرکت کشنده از مسیر دگرگونی باشه؟»
لو تونگ‌تلفیق لان سر تکان‌داری داد: «نه دقیقاً.»
«یکی دیگه از ویژگی‌های خاص توتم‌ها اینه که می‌تونن با تمام مسیرهای گو سازگار بشن. مثلاً خودِ من مسیر‌خال‌کوبیِ آتش رو تزکیه می‌کنم؛ بعد از بلعیدنِ انواع و اقسام مواد، کرم‌های گو رو به کار گرفتم تا حرکت‌توانست کشندهٔ توتمِ ققنوسِ آبیِ خودم رو بسازم. این توتم یه حرکت کشنده از مسیر آتشه و کاملاً برام مناسبه.»
«تو هم که مسیر قدرت‌قطب رو تزکیه می‌کنی، می‌تونی توتمِ"آسمان مسیر قدرتِ خودت رو بسازی.»
هی لو لان مشت‌هایش را در هم‌برمی‌داشت قفل کرد و با لحنی جدی گفت:اکنون «ارشد، لطفاً به من هم آموزش بدید.»
لو تونگ لان به دیگِ خالی اشاره کرد: «البته. اون سوپِ مار و موشی که پیش‌تر بهت دادم، برای این بود که کالبدت رو‌تزکیه بسنجه و مشخص کنه خوردنِ چه موادی برات مناسبه، چه ترکیباتی برای جذبِ طبیعیِ بدنت بهترین عملکرد رو دارن و بیشترین مواد مغذیِ مورد‌ققنوس نیازت رو تأمین می‌کنن. اما در مورد توتمت... این چیزیه که کاملاً منحصر به خودته و فقط خودت می‌فهمی در نهایت به چه شکلی درمیاد.»
توتم‌های بی‌شماری وجود داشت که حتی‌بسیار اگر ظاهری شبیه به هم داشتند، باز‌شکم هم هر یک با دیگری متفاوت بود.
لو تونگ لان با لحنی دلسوزانه ادامه داد: «هی لو لان، باید قدرِ‌هزاران وقتت رو بدونی و هرچه سریع‌تر توتمِ خودت رو بسازی. وقتی توی آیین‌زرد هزاران قبیله شرکت می‌کنی، این حرکت کشنده تنها روشیه که می‌تونی به کار بگیری.»
پس از درکِ تمام این پیش‌زمینه‌ها،قدم هی لو لان با تمام وجود‌تونگ شروع به تزکیهٔ این روش کرد.
هر بار که لو تونگ لان چیزی می‌پخت، او بی‌آنکه‌هشت ذره‌ای باقی بگذارد همه‌چیز را می‌بلعید و از این محیطِ‌سون مسیر غذا بهره می‌برد تا بدنش نشان‌های دائو را جذب کند.
در آغاز، لو تونگ لان تنها سوپ می‌پخت،بالاپوش اما رفته‌رفته گوشت و سبزیجات نیز به میان‌برهنه آمد و غلات بیشتری هم به غذاها افزود.
تمام این غذاها‌لبخند یک وجه اشتراک‌برهوت داشتند؛ طعمشان افتضاح بود.
اما هی لو لان شخصی جاه‌طلب بود؛ تا زمانی که این کار قدرتش را افزایش می‌داد،رنگارنگ بی‌توجه به طعم غذا می‌توانست هر چیزی را ببلعد. حتی اگر بارها و بارها دردهای جان‌کاهی‌فضا در معده‌اش احساس می‌کرد و گویی در جهنمی زنده دست‌وپا می‌زد، باز هم پا پس نمی‌کشید.