چپتر 2154: غارت همه‌چیز
0آسمان سفیدِ ازلی.
بادهای شدیدی می‌وزید و‌چنین گیسوان فانگ یوان در‌بودند باد به رقص درآمده بود.
پس از‌بودند آماده‌سازی، حرکت کشنده‌اش‌پیشین را فعال کرد.
با روش فانگ یوان، روزنهٔ‌چنین جاودانِ فرمانروا یک غار-بهشتِ مسیرِ‌آن‌ها زمینِ رتبه هشت را بلعید.
مانند کاری که پیش‌تر کرده بود، فانگ یوان این غار-بهشت را‌مدت به طور کامل الحاق نکرد، بلکه تصمیم گرفت آن را به بخش‌های‌سطحی مختلفی تقسیم کند و در نواحی گوناگون روزنهٔ جاودانِ فرمانروا قرار دهد.
البته از آنجا که این یک غار-بهشتِ مسیر زمین متعلق به‌پیشین مردمان سنگی بود، بیشترِ آن در پنج منطقهٔ کوچک فرود آمد‌گوهای و تنها بخش کوچکی از آن سر از نُه آسمانِ کوچک درآورد.
درون روزنهٔ جاودانِ فرمانروا.
با محو شدن نوری‌برای ژرف، رشته‌کوهی بی‌مقدمه درآمده قارهٔ مرکزیِ کوچک پدیدار گشت.
شی سان بای فوق‌العاده‌آن‌ها هیجان‌زده بود: «اینجاست، اینجاست،فرمانروای رشته‌کوهِ دره‌های بی‌شمارِ قبیله‌مون!»
شی گوا بی با حالتی پیچیده که آمیزه‌ای از اندوه و‌پیشین شادی بود، گفت: «آره، این همون کوه مقدس قبلی‌مونه، اما حالا‌گوهای که اومده توی روزنهٔ جاودانِ فرمانروا، کاملاً معمولی به نظر می‌رسه.»
این چند جاودانهٔ مرد‌جاودانه‌های سنگی برای چنین لحظه‌ای‌فرستاده گرد هم آمده بودند.
آن‌ها جاودانه‌های این غار-بهشتِ پیشین بودند،لحظه‌ای اما از قبل به درون روزنهٔ‌پیشین جاودانِ فرمانروای فانگ یوان فرستاده شده بودند.
در این مدت، سطح تزکیه‌شان به‌سرعت بالا رفته بود‌فرستاده و گوهای جاودانِ بسیاری نیز به دست آورده بودند. آن‌ها‌نیز اساساً در سطحی کاملاً متفاوت نسبت به گذشته قرار داشتند.
جاودانه‌های مرد سنگی به سوی‌لحظه‌ای رشته‌کوهِ دره‌های بی‌شمار پرواز کردند‌جاودانه‌های و گفتند: «بریم، بریم داخل.»
«درود بر نیای اعظم!»
«نیاکان بالاخره برگشتن!!!»
رشته‌کوه دره‌های بی‌شمار همچنان شمار زیادی از استادان گوی مرد‌شده سنگی را در خود جای داده بود؛ آن‌ها با دیدن جاودانه‌های‌آورده مرد سنگی با صدای بلند به تشویق و هورا کشیدن پرداختند.
«درسته، این خونهٔ جدید ماست.»
«با زندگی‌بودند در اینجا، آیندهٔ‌پیشین روشنی پیش رومونه.»
پس از آنکه جاودانه‌های‌برای مرد سنگی برایشان سخنرانی‌آمده کردند، دست به کار شدند.
آن‌ها مأموریت‌هایی‌آمده برای انجام‌آن‌ها دادن داشتند.
این رشته‌کوه دره‌های بی‌شمار نیز کوه‌گرد نامداری بود و قرار بود به‌قبل یکی از هسته‌های رگهٔ زمین تبدیل شود.
الحاق این غار-بهشتِ مسیر زمین برای فانگ یوان‌فرستاده چند ساعت زمان برد و در این فرایند، تغییرات‌بسیاری خاصی در نقاط مختلفِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا شکل گرفت.
در شهر جمع‌آوری ستاره، شاهِ جانورِ مبارز کنترل اوضاع‌بودند را در دست داشت و همراه با دیگر جاودانه‌ها،سطح هیاهو و تحولاتِ درون روزنهٔ جاودانِ فرمانروا را نظاره می‌کرد.
«تو این مدت، ارباب چند تا غار-بهشت رو الحاق کرده و باعث شده‌تزکیه‌شان تعداد نشان‌های دائو بالا بره. جای تعجب نیست که نواحی مختلف روزنهٔ جاودانِ‌گذشته فرمانروا با گذشت زمان، هیاهو و تلاطمِ بیشتر و شدیدتری رو تجربه کنن.»
«مگه این خوب نیست؟ هر‌لحظه‌ای چی اتفاقات بیشتر باشه، مأموریت‌های‌جاودانه‌های بیشتری برای انجام دادن داریم.»
«هعی، ارباب کِی‌آن‌ها قراره غار-بهشتِ قبیلهٔ‌قبل ما رو الحاق کنه؟»
جاودانه‌ها در میان خود گفتگو‌چنین می‌کردند و نسبت به چشم‌انداز‌آن‌ها آینده‌شان امیدوار و مشتاق بودند.
طرز فکر آن‌ها‌بودند از پیش دستخوش‌پیشین تغییرات شدیدی شده بود.
در گذشته، آن‌ها با الحاق غار-بهشت‌هایشان توسط فانگ یوان مخالف بودند، اما اکنون وضعیت تفاوت داشت و مشتاقانه چشم‌انتظار آن‌بالا بودند. گویی اگر غار-بهشتشان الحاق نمی‌شد، نمی‌توانستند تأیید اربابشان را به دست آورند. بسیاری از جاودانه‌هایی که روزنه‌های جاودانشان الحاق‌درود شده بود، احساس می‌کردند که اکنون بخش حقیقیِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا هستند و خود را برتر از جاودانه‌های دو آسمان می‌دانستند.
لو وی یین‌آن‌ها فریاد زد: «سرور فانگ‌فرمانروای یوان، سرور فانگ یوان!»
او از‌جاودانهٔ دوردست به‌برای آنجا پرواز کرد.
فانگ یوان برگشت و لبخند زد:پیشین «به زحمت افتادی، این همه راه‌سطح رو تا آسمان سفیدِ ازلی اومدی.»
لو وی یین تلخ‌خند زد و با لحنی مضطرب گفت: «سرور فانگ یوان، حتماً می‌دونید‌شده برای چی اومدم اینجا. بیاید همین الان راه بیفتیم، خبر دارید که دیروز یه خانهٔ‌نسبت گوی جاودانِ رتبه هشت از آسمان سیاهِ ازلی به سمت غار اهریمن دیوانه پرواز کرد؟»
فانگ یوان سر تکان داد: «خیلیا اون رو دیدن. اون‌مدت خانهٔ گوی جاودان باید همونی باشه که والامقامِ جاودانِ خورشید‌آورده عظیم از خودش به جا گذاشته، کاخ آسمانی سرکوب بخت، درسته؟»
لو وی یین پی‌درپی سر تکان داد و در حالی که به فانگ یوان‌فرمانروای خیره شده بود گفت: «دقیقاً. در حال حاضر، آسمانِ دیرزیستی و دربار آسمانی دست‌اساساً به کار شدن. اگه ما هنوزم اقدامی نکنیم، این فرصت طلایی رو از دست می‌دیم.»
فانگ یوان‌آمده سر تکان داد:جاودانه‌های «بسیار خب، بریم.»
لو وی یین پاسخ‌چنین دلخواهش را شنید، اما نمی‌توانست‌آن‌ها آن را باور کند: «واقعاً؟»
در این چند روز اخیر، او از روش‌های‌فرستاده مسیر اطلاعات استفاده کرده بود تا فانگ یوان را‌بسیاری برای رفتن ترغیب کند، اما او مدام رد می‌کرد.
چه کسی فکرش را می‌کرد‌چنین که فانگ یوان درست در‌آن‌ها همین لحظه قصد حرکت داشته باشد.
لو وی یین که هنوز در‌پیشین ناباوری به سر می‌برد، پرسید: «می‌تونم بپرسم‌تزکیه‌شان سرور فانگ یوان دقیقاً کِی راه می‌افتن؟»
فانگ یوان‌مرد لبخند زد:چنین «همین الان چطوره؟»
لو وی یین غرق در شادی شد:فرمانروای «سرور فانگ یوان واقعاً قاطع هستن، این‌بالا بهترین جوابی بود که می‌تونستم بشنوم، بریم، بریم!»
حقیقت این بود که فانگ یوان‌لحظه‌ای از پیش تصمیم گرفته بود در‌پیشین همین زمان به غار اهریمن دیوانه برود.
او تمام قلمروهای رؤیا را‌جاودانه‌های مصرف کرده بود و سطوح تبحرش‌مدت به تناسبِ آن بالا رفته بود.
شبه‌استاد متعال: مسیر پالایش، مسیر زمان، مسیر بردگی.
استاد اعظم: مسیر سرقت، مسیر دگرگونی، مسیر قانون، مسیر چی، مسیر آتش، مسیر خرد، مسیر آب، مسیر زمین، مسیر زهر.
استاد بزرگ: مسیر خون، مسیر قدرت، مسیر ستاره، مسیر تاریکی، مسیر آرایه، مسیر روح، مسیر شمشیر، مسیرِ انسان، مسیر چوب، مسیر غذا، مسیر شبح، مسیر بخت، مسیر یخ و برف.
استاد: مسیر رؤیا، مسیر فضا، مسیر فلز، مسیر باد، مسیر ابر، مسیر آذرخش، مسیر اطلاعات، مسیر نور، مسیر صدا.
در مورد مسیرهای باقی‌مانده مانند مسیر استخوان، آن‌ها هنوز‌نُه در سطح استاد نبودند، اما او همچنان پیشرفت‌هایی در‌بی‌مقدمه آن‌ها داشت. مسیر آسمان نیز به همین شکل بود.
اگرچه او به سطحِ روحِ شبح نرسیده بود، اما سطوح تبحرِ فانگ یوان‌مرد در دنیای کنونی در بالاترین رده قرار داشت. چه از نظر گستردگی و‌شده چه از نظر عمق، او می‌توانست شخص اول در جهان به شمار آید!
گذشته از این‌ها، روحِ شبح پس از به جا گذاشتن قلمروهای رؤیا، سطوح‌لحظه‌ای تبحر خود را از دست داده بود، در حالی که صورت فلکی و خورشید‌به‌سرعت عظیم حتی اگر اکنون زنده می‌شدند، سطوح تبحرِ استاد متعالِ خود را حفظ نمی‌کردند.
البته، او همچنان کاستی‌هایی داشت.
به‌عنوان مثال، در مسیر‌فرود نقاشی، مسیر سلاح و دیگر‌نُه مسیرها، او کاملاً بی‌بهره بود.
این مسیرها بسیار کمیاب بودند؛ مسیر نقاشی عمداً توسط والامقامِ جاودانِ‌چند نیلوفر آغازین پنهان شده بود، در حالی که مسیر سلاح اخیراً‌پیشین به شکلی ابتدایی توسط جاودانهٔ دربار آسمانی، چه وِی، ایجاد شده بود.
با بالا رفتن سطح تبحر، فانگ یوان می‌توانست‌چند غار-بهشت‌های بیشتری را الحاق کند و روزنهٔ جاودانِ‌بودند فرمانروا بار دیگر به حد نهایی خود رسید.
اگر زمان کافی برای هضم‌آمده این دستاوردهای جدید وجود داشت،قبل روزنهٔ جاودانِ فرمانروا پایدارتر می‌شد.
اما نه زمانی‌کوچک در کار بود‌تنها و نه فرصتی.
با بررسی بخت، فانگ یوان دریافت که اوضاع دوباره‌نظر وخیم‌تر شده است. با وجود اینکه هنوز جای مانور‌آمده باقی بود، اما شرایط آشکارا بسیار بحرانی گشته بود.
فانگ یوان با تصمیمی قاطع،معمولی بی‌درنگ به همراه لو وِی‌مرد یین راهی دشت‌های شمالی شد.
از زمانی که نبرد تعقیب و گریز بر سر او پایان یافته‌فرستاده بود، او از تمام زمانش تا حد ممکن بهره برده بود تا قوای‌اساساً خود را بازیابی کند و قدرت نبردش را تا جای ممکن افزایش دهد.
اکنون زمان آن فرا‌فرود رسیده بود که مستقیماً‌کوچکی با والامقام‌ها روبه‌رو شود!
سال‌ها گذشته بود و‌حالا فانگ یوان بار دیگر‌معمولی به غار اهریمن دیوانه بازگشت.
در ابتدا، وقتی برای اولین بار به‌می‌رسه اینجا آمد، تنها سطح تزکیهٔ رتبه ۷ داشت‌آمده و با یک پیمان اتحاد محدود شده بود.
اکنون، او به غار اهریمن دیوانه در‌آن‌ها پایین نگاه می‌کرد، در حالی که آماده‌مدت بود تا با والامقام‌ها وارد نبرد شود.
لایهٔ اول غار‌کوچک اهریمن دیوانه، سرزمین پهناوری‌بخش از خاک زرد بود.
این غارِ عظیم، دهانه‌ای تقریباً مدور‌توی داشت که صدها کیلومتر امتداد می‌یافت‌جاودانهٔ و بی‌نهایت باشکوه به نظر می‌رسید.
درون غار، جنگل بارانی انبوهی غرق در رنگ‌های زرد و سبز به چشم‌لحظه‌ای می‌خورد. هیولاهای برهوت دسته‌هایی تشکیل داده بودند، درختان و تاک‌ها در هم تنیده‌تزکیه‌شان بودند و صدای غرش از همه‌جا به گوش می‌رسید؛ این منظره‌ای کاملاً بدوی بود.
لو وِی‌چنین یین گفت: «از‌آمده آنجا پایین می‌رویم.»
فانگ یوان دستش را بالا‌آمد برد و گفت: «عجله‌ای نیست.آسمانِ این مواد جاودان به کارم می‌آیند.»
او ورودی روزنهٔ جاودانش را‌اومده گشود و شمار زیادی از‌می‌رسه جاودانه‌های انسانِ دگرگونه بیرون آمدند.
این جاودانه‌ها در حالی که با یکدیگر‌می‌رسه صحبت می‌کردند، گروه‌گروه پایین رفتند و در‌گرد سراسر لایهٔ اول آشوب به پا کردند.
«عجله کنید،چنین اینجا یه‌گرد گیاه برهوت هست!»
«از ریشه‌منطقهٔ درش بیارید‌فرود و ببریدش.»
«اوه اوه، اینجا یه‌حالا گله میمونِ هیولای برهوت هست،نظر بیاید با هم همکاری کنیم.»
گلهٔ میمون‌ها‌اومده با هم فریاد‌معمولی زدند: «جیغ جیغ...»
«این سنگ‌ها مواد‌لحظه‌ای جاودان هستن، همه‌شونو‌بودند ببرید، همه‌شونو ببرید.»
«اینا همه‌ش امتیاز مشارکته!!»
جاودانه‌ها با اشتیاق کار می‌کردند؛اومده آن‌ها به گروهی از راهزنان می‌مانستند‌چند که وارد دهکده‌ای فانی شده باشند.
با وجود اینکه لایهٔ اول غار اهریمن دیوانه پر از جانوران و گیاهان وحشی بود، اما‌بودند زیردستان فانگ یوان از نظر تعداد برتری داشتند. علاوه بر این، در میان آن‌ها جاودانه‌های رتبه‌نیز ۸ بسیاری حضور داشتند که دارای گوهای جاودانِ رتبه ۸ و حرکات کشندهٔ رتبه ۸ بودند.
لایهٔ اول‌چنین غار اهریمن دیوانه‌آمده کاملاً غارت شد!
لو وِی‌منطقهٔ یین با چهره‌ای‌آمد بهت‌زده تماشا می‌کرد.
در همین مدت کوتاه، زیردستان فانگ‌توی یوان چگونه این‌قدر قدرتمند شده بودند؟ آیا‌مرد قدرتشان به شکلی باورنکردنی افزایش نیافته بود؟
فانگ یوان لبخند زد و گفت: «افراد زیادی زیر‌جاودانهٔ دستم هستن، مصرف منابع ما خیلی بالاست، خصوصاً از وقتی‌پیشین که اخیراً رگهٔ زمین مصنوعی رو ساختم. واقعاً مایهٔ خجالته.»
لو وِی یین به‌سرعت دستش را تکان داد: «البته که‌قبل نه، برعکس من شما رو تحسین می‌کنم. در دنیای کنونی، تنها‌بسیاری سرور فانگ یوان قادره از این مواد جاودانِ آشوبناک استفاده کنه.»
از آنجا که غار اهریمن دیوانه در فواصل زمانی معین صداهای اهریمنی تولید می‌کرد، نشان‌های دائو‌ژرف درهم‌ریخته می‌شدند و تمام مواد جاودان بی‌فایده می‌گشتند. موجودات زنده طغیان کرده و حواس خود را‌گوا از دست می‌دادند؛ در چنین محیطی حتی جاودانه‌های رتبه ۸ نیز به دیوانگانی تمام‌عیار تبدیل می‌شدند.
مدتی بعد، لایهٔ اول‌حالا که سرشار از حیات بود،نظر به سرزمینی بایر تبدیل شد.
جاودانه‌های انسانِ دگرگونه در حالی که حجم‌می‌رسه عظیمی از منابع را به درون روزنهٔ جاودانِ‌آمده فرمانروا بازمی‌گرداندند، هنوز هم راضی به نظر نمی‌رسیدند.
پس از آن، فانگ‌گرد یوان و لو وِی‌جاودانه‌های یین وارد لایهٔ دوم شدند.
لایهٔ دوم غار اهریمن دیوانه، سرزمینی بی‌نهایت داغ از سنگ‌های سوزان بود.درون حجم زیادی از سنگ‌های کوچک و بزرگ روی هم انباشته شده بودند؛بای سنگ‌های بزرگ به اندازهٔ فیل‌های غول‌پیکر و سنگ‌های کوچک به اندازهٔ ریگ بودند.
این موادِ گو نیز دارای نشان‌های دائوی‌کاملاً آشوبناک بودند، اما بیشترشان از نشان‌های دائوی‌برای مسیر آتش و مسیر خاک تشکیل شده بودند.
فانگ یوان دستور داد:کاملاً «همه‌شونو بردارید.» جاودانه‌های انسانِ دگرگونه‌جاودانهٔ بار دیگر به حرکت درآمدند.
آن‌ها مانند دستهٔ ملخ‌ها منطقه‌آمده را جارو کردند و تمام‌قبل لایهٔ دوم را خالی نمودند.
پس از آن، فانگ‌فرود یوان و لو وِی‌کوچکی یین وارد لایهٔ سوم شدند.
لایهٔ سوم پوشیده از مه غلیظی بود و تعداد بی‌شماری کرمِ مه و‌مرد بامبوی ابر در آن وجود داشت. این اشکال حیات نیز فاقد عقل و دچار‌مدت آشوب بودند؛ همگی توسط جاودانه‌های انسانِ دگرگونه شکار یا قطع شده و جمع‌آوری گشتند.
در اینجا حتی‌توی یک «شهر مه»نظر نیز وجود داشت.
شهر ارواحی از مردگان.
جاودانه‌هایی که در غار اهریمن دیوانه جان‌بخش باخته بودند، با کینه‌توزی گرد هم آمده‌شدن و این شهر مه را ایجاد کرده بودند.
پیش از این، وقتی فانگ یوان به اینجا آمده بود، از‌چند آنجا که سطح تزکیهٔ رتبه ۷ داشت از آن دوری کرده‌پیشین بود؛ اگر واردش می‌شد قطعاً می‌مرد و هیچ راه فراری نداشت.
اما اکنون همه‌چیز متفاوت بود.
شهر مه؟
مال من است.
ببریدش!
فانگ یوان پس از غارت‌معمولی هر آنچه در مسیرش بود، به‌برای لایهٔ هفتم غار اهریمن دیوانه رسید.
او در مقایسه با‌گرد سفر اکتشافی قبلی‌اش، زمان‌جاودانه‌های بسیار کمتری صرف کرد.
در آن زمان، فانگ یوان به راهنمایی «ناجاودانه» پیش می‌رفت و آن‌ها مدام از مسیرهای انحرافی عبور می‌کردند. هرچه عمیق‌تر می‌رفتند،پدیدار مجبور بودند پیچ‌وخم‌های بیشتری را پشت سر بگذارند؛ گاهی فاصلهٔ مستقیم کوتاه به نظر می‌رسید، اما ناچار بودند مسیر انحرافیِ بلندی را‌قبلی‌مونه طی کنند. با قدرت آن زمانشان، انتخاب مسیرهای انحرافی در واقع بیشتر از حرکت در مسیر مستقیم باعث صرفه‌جویی در زمان می‌شد.
اما اکنون، فانگ‌اما یوان بدون هیچ‌توی مانعی حرکت می‌کرد.
مهم نبود در طول راه با‌نظر چه موانعی روبه‌رو می‌شد، او همه‌چنین را به درون روزنهٔ جاودانِ فرمانروا می‌فرستاد.
لایهٔ هفتم غار اهریمن دیوانه آکنده‌بودند از رنگ‌های درخشان بود. سنگ‌ها، علف‌ها، خاک‌شده و درختان همگی با نورهای خیره‌کننده‌ای می‌درخشیدند.
در اینجا هر تکه‌فرود خاک یا سنگ، یک‌کوچکی مادهٔ جاودانِ شبه‌رتبه ۹ بود.
اما نشان‌های دائو درهم‌ریخته‌حالا بودند و اصلاً نمی‌شد‌معمولی از آن‌ها استفاده کرد.
البته، این موضوع‌توی در مورد بیشتر‌نظر جاودانه‌های جهان صدق می‌کرد.