چپتر 1934: کلاسِ اول
0ارتشی از تکنسین‌ها هنوز داشتند برجک‌های روی دیوارِ عظیم را تنظیم می‌کردند،جدید اما آکادمی از همین حالا داشت از اولین گروهِ رؤیابینانِ جوان استقبال می‌کرد.عالمِ در این وقتِ سال، شمارِ قابل‌توجهی از آن‌ها حضور داشتند—نزدیک به پانصد نفر.
برخی از همین جا در پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی آمده بودند، برخی از شهرهای دیگرِ ربعِ شمالی رسیده بودند.برجستهٔ بسیاری را حتی با کاروان‌های دریاییِ زرهی از آن سوی اقیانوس‌ها آورده بودند—نه فقط از آفریقا، قطبِ جنوب و استرالیا،کرد بلکه از قاره‌های آمریکا. این نشانهٔ روشنی بود از اینکه حکومت تا چه حد تأسیسِ آکادمی را جدی گرفته است.
مهمانانِ برجستهٔ بسیاری هم حضور داشتند. اوروم یکی از آن‌ها‌مهمانانِ بود و در سکوت مراسم را تماشا می‌کرد. جِست پیدایش نشده‌همان بود که احتمالاً همان بهتر، اما او چهره‌های آشنای زیادی می‌دید.
سرنگهبانِ دلاوری واقعاً هم سخنرانی کرد... و واقعاً‌اینکه هم کمی خسته‌کننده بود. اوروم با نادیده گرفتنِ‌اوروم صدای خشکِ آن مرد، به رؤیابینانِ جوان نگاه کرد.
همین که از کابوسِ اول جان به در برده بودند، کارِ بزرگی کرده بودند. در واقع، امسال بازماندگان بسیار بیشتر‌زمستانی از هر زمانِ دیگری بودند. به احتمال زیاد دلیلش این بود که بچه‌هایی که امسال به طلسم مبتلا شده بودند،شود همگی پس از نزولِ آن به دنیا آمده و در چنگال‌های بی‌رحمش بزرگ شده بودند. آن‌ها از جنسِ دیگری بودند.
راستش، اوروم‌آفریقا گاهی از‌جنوب نسلِ جدید می‌ترسید.
در هر حال، اکنون آزمونِ دیگری انتظارشان را می‌کشید. انقلابِ زمستانی چندان‌اوروم دور نبود و به‌زودی به عالمِ رؤیا فرستاده می‌شدند. چند نفرشان زنده می‌ماندند؟زیادی امیدوار بود همهٔ آن‌ها زنده بمانند، اما البته قرار نبود آرزویش برآورده شود.
دست‌کم کادرِ چشمگیرِ مربیانی که آکادمی استخدام کرده بود، می‌توانستند آن‌ها‌جدی را برای این سفر بهتر آماده کنند. طبیعتاً، آن مربیان بیدارشدگانی از‌نشده بالاترین سطح نبودند، اما آن‌قدر کارآمد بودند که اعتمادش را جلب کنند.
چند تن‌همگی از خفتگان‌دنیا را هم شناخت.
آن جوانِ قدبلند با چهرهٔ سرد، آنویل بود؛ پسرِ دلاوریِ پیر. حسِ دست‌نیافتنی بودن می‌داد و به خاطرِ وقار‌برجستهٔ و خونسردیِ بی‌نقصش به‌راحتی به چشم می‌آمد. موهای تیره‌اش مرتب کوتاه شده بود و نگاهش تیز بود... برخلافِ بیشترِ‌سخنرانی خفتگان که به نظر می‌رسید از کابوس‌هایشان ضربه خورده‌اند و از انقلابِ زمستانی وحشت دارند، او آرام و مسلط بود.
انگار زاده شده‌بود بود تا طلسمِ کابوس‌جدی را به دوش بکشد.
با این حال، کوچک‌ترین پسرِ دلاوری مرکزِ توجه نبود. در عوض، زنِ جوانِ زیبایی بود که‌اوروم کنارش ایستاده بود و لبخندی بی‌تکلف بر لب داشت. او در فضای گرفتهٔ تالارِ زیرزمینی مانندِ‌دلاوری پرتوِ آفتاب بود و نگاه‌های دزدانهٔ بسیاری را از سوی جوانانِ دیگر به خود جلب می‌کرد.
او لبخندِ آسمان بود، دخترِ شعلهٔ جاودان... و درست مانندِ پدرش، از همین‌می‌ترسید حالا یک پیشگام به حساب می‌آمد. هر چه باشد، او اولین انسانی بود‌رؤیا که در کابوسِ اول نامِ راستین به دست آورده بود. آینده‌اش بی‌شک درخشان بود.
اوروم مبهم به یاد می‌آورد‌استرالیا که این دو را چند سالِ‌بود پیش، وقتی هنوز بچه‌های کوچکی بودند،
غریزهٔ اوروم به او می‌گفت‌حکومت که آن جوان به نحوی خاص‌برجستهٔ است، اما دقیقاً نمی‌توانست بگوید چرا.
«آها. فهمیدم.»
بالاخره فهمید چرا آن جوان‌چنگال‌های در میانِ هم‌سن‌وسال‌هایش این‌قدر به‌گاهی چشم می‌آمد و لبخندِ محوی زد.
دلیلش این بود که همه سعی‌بلکه می‌کردند نگاهشان را بدزدند، اما آن جوان‌حکومت داشت بی‌پروا به لبخندِ آسمان خیره می‌شد.
«چه پسرِ شجاعی.»
اوروم سر تکان داد، نگاهش‌نشانهٔ را گرفت و دوباره به‌تأسیسِ دریای چهره‌های جوان چشم دوخت.
سپس، لحظه‌ای خشکش زد.
چهرهٔ آشنای دیگری در جمعیت به چشم می‌خورد، بسیار‌نشانهٔ دور از مرکزِ توجه. چهره‌ای که آن را خیلی‌مهمانانِ بهتر از پسرِ دلاوری یا دخترِ شعلهٔ جاودان می‌شناخت.
«کیِ کوچک...»
دردی مبهم‌بلکه در قلبِ‌آمریکا اوروم تیر کشید.
او یکی‌دو سال از آن دو‌بی‌رحمش بزرگ‌تر بود، درست در مرزِ سنی‌جدید که مستعدِ غارتِ طلسمِ کابوس بود.
چیزی نمانده‌آفریقا بود که‌جنوب در امان بماند.
خامیِ جوانی‌اش از بین رفته و جای خود‌گرفته را به اعتمادبه‌نفسی آرام داده بود. با این‌تماشا حال، هنوز رگه‌هایی از دلگیری در او دیده می‌شد.
اوروم دندان به‌قاره‌های هم سایید و‌روشنی نگاهش را گرفت.
«...معلومه.»
هرچه نباشد، مادرش بیدارشدهٔ بسیار برجسته‌ای بود.قاره‌های اگر حتی برادرزاده‌ها و خواهرزاده‌های خودش در خطر‌جدی بودند، پس کیِ کوچک هم در خطر بود.
آهِ سنگینی کشید.
«چیزی نمیشه.»
او دخترِ قلبِ زاغ بود. بچه‌بی‌رحمش نشان از مادر دارد، و مادرش‌جدید حتماً او را خوب آماده کرده بود.
کیِ کوچک همین حالا هم از کابوسِ اولش جان به در برده بود و ثابت کرده بود‌است که برای تحملِ بی‌رحمیِ طلسمِ کابوس به‌اندازهٔ کافی قوی است. بله، آینده‌اش پر از خونریزی و خطر می‌شد،سرنگهبانِ درست مثلِ همهٔ بیدارشدگان... اما اوروم مدتی بود که این زندگی را می‌گذراند و حالش هم خوب بود.
حتماً حالِ‌روشنی او هم‌اینکه خوب می‌شد.
مادرش بر دژی در عالمِ رؤیا فرمان می‌راند. با اینکه خاندانِ سرود خیلی نامدار نبود، اما‌اوروم باز هم یکی از برجسته‌ترین خاندان‌های عصرِ مدرن به شمار می‌رفت. کیِ کوچک امتیازاتِ فراوانی داشت‌دلاوری که به او کمک می‌کرد هم در جهانِ بیداری و هم در عالمِ رؤیا زنده بماند.
و خودش هم مشکلاتِ خودش را داشت که‌جنسِ باید به آن‌ها می‌رسید. آن‌قدر زیاد بودند که نمی‌توانست‌انتظارشان وقتش را برای فرزندِ یک آشنای قدیمی تلف کند...
طولی نکشید که مراسم تمام شد.بلکه خدمتکاران خفتگان را به خوابگاه‌هایشان بردند و‌حکومت مهمانانِ برجسته به سالنِ ضیافت راهنمایی شدند.
به خودش که آمد، دید دوباره در میانِ یک‌است جشن است. با این حال، تلاشی برای معاشرت با‌پیدایش همتایانش نکرد و با چهره‌ای گرفته در گوشه‌ای ایستاد.
سرانجام، راهش را به مرکزِ سالن‌روشنی پیدا کرد، جایی که جمعیتِ کوچکی‌گرفته گردِ شخصیتی عالی‌مقام جمع شده بودند.
«...تبریک می‌گم، قربان!»
«پسرتون قطعاً‌آفریقا شجاعتِ پدرش رو‌استرالیا به ارث برده.»
«مبارزه با جنگلِ تاریک‌اینکه چطور پیش می‌ره؟ خیلی‌گرفته وقته به حصار سر نزده‌م...»
اوروم باحوصله از‌قاره‌های میانِ حلقهٔ چاپلوسان گذشت‌بود و تعظیمِ کوتاهی کرد.
«سرنگهبانِ عروج‌یافته.»
مرد — سرنگهبانِ دلاوری —استرالیا لحظه‌ای با گیجی به او نگاه‌بود کرد و سپس لبخندِ محوی زد.
«اورومِ بیدارشده. از دیدنت خوشحالم... اوضاعِ دژت چطوره؟ اگه‌است اون دیوِ سقوط‌کرده هنوز توی قلمروت دردسر درست می‌کنه،پیدایش می‌تونم چندتا از شوالیه‌هام رو بفرستم تا کمکت کنن.»
اوروم مؤدبانه لبخند زد.
«ممنونم، اما کارش رو تموم‌چنگال‌های کرده‌م. در واقع، می‌خواستم دربارهٔ‌گاهی موضوعِ دیگه‌ای باهاتون صحبت کنم...»
لبخندِ سرنگهبان کمی‌قطبِ جان گرفت و‌بلکه زد روی شانهٔ اوروم.
«یه دیوِ سقوط‌کرده رو از پا درآوردی،جدی اوروم؟ همون‌طور که انتظار می‌رفت... عالیه! یه‌سکوت بیدارشده باید برای رسیدن به همین تلاش کنه.»
نگاهِ تمسخرآمیزی به بقیهٔ‌آمریکا آدم‌های دوروبرشان انداخت و‌اینکه دوباره به اوروم نگاه کرد.
«می‌خواستی در‌همگی موردِ چی‌دنیا صحبت کنی؟»
اوروم لحظه‌ای مکث‌قطبِ کرد و سپس‌بلکه با لحنی خنثی گفت:
«راستش... سخنرانی‌تون خیلی روم تأثیر گذاشت. هر چی گفتین حقیقته؛ این بچه‌ها واقعاً آیندهٔ ما هستن. برای همین، برام سؤال بود که‌بهتر آیا هنوز جایگاهی برای مربی توی آکادمی خالی مونده یا نه. البته که خیلی درگیرِ رسیدگی به قلمرو و دژم هستم، اما فکر‌بزرگی کنم بتونم چند ماهی توی آکادمی بمونم. یاد گرفتن از یه کهنه‌کارِ باتجربه مثلِ من باید برای بچه‌ها مفید باشه، این‌طور فکر نمی‌کنین؟»