چپتر 1961: روحِ شاعر
0چند روزِ دیگر هم گذشت... راستش، اگر به خاطرِ این نبود که دو تا از تجسم‌هایش‌انگار آن بیرون در جهان بودند، سانی حسابِ روزها از دستش درمی‌رفت؛ یکی همراه با ارتشِ سرود‌مشابهی پیشروی می‌کرد و دیگری آماده می‌شد تا به خطوطِ تدارکاتیِ آن‌ها شبیخون بزند و نابودشان کند.
این روزها را‌روی غرق در بافندگی‌داشتند سپری کرده بود.
در مقطعی، آیکو مجموعه‌ای از خاطره‌ها را به زیرزمینِ تجارتخانهٔ درخشان آورد. بعضی‌ها را خودش خریده بود و قصد داشت دوباره‌خاطرهٔ بفروشد، بعضی‌ها هم از طرفِ آتش‌بانان آمده بود. سانی مجبور بود هر از گاهی دست از کار بکشد تا به ذهنِ‌مارِ جوشانش استراحت بدهد، جوهرش را پر کند و تارهای سایهٔ بیشتری ببافد؛ برای همین زمانِ استراحتش را صرفِ بررسیِ این خاطره‌ها می‌کرد.
با هر خاطره‌ای‌خاطرهٔ که با آن پیوند‌جادویش می‌خورد، درکش بیشتر می‌شد.
تقریباً دو هفته از نبردش با رِوِل می‌گذشت. مقلدِ شگفت‌انگیز مدت‌ها‌جدیدی پیش سوراخِ کفِ سالنِ غذاخوری را که کارِ تیرِ سیاه بود،غلافی ترمیم کرده بود و قرار بود نفیس هر لحظه از راه برسد.
سانی آهِ خسته‌ای کشید، یک قدم‌داشتند عقب رفت و به خاطره‌هایی که روی‌ذخیره‌سازیِ میزِ کارِ روبه‌رویش قرار داشتند، نگاه کرد.
اولینِ آن‌ها [کیسهٔ خسیس] بود؛ خاطرهٔ ذخیره‌سازیِ‌کشید فضایی که به او کمک کرده بود‌روبه‌رویش جادویش را به سطحِ جدیدی ارتقا دهد.
کنارش قمقمه‌ای بود که انگار از مسِ سبز ساخته شده بود و درونِ غلافی‌انگار از چرمِ سیاه قرار داشت؛ غلافی که تصویرِ پیچیده‌ای از یک مارِ حلقه‌زده روی‌الگوهای آن حک شده بود. روی خودِ قمقمه هم الگوهای تزئینیِ مشابهی به چشم می‌خورد.
در حقیقت، سانی آن را از ضایعاتِ باقی‌ماندهٔ تبرِ شکارچی ساخته بود. قمقمه هم نوعی خاطرهٔ ذخیره‌سازی بود،سبز هرچند کاملاً با کیسهٔ خسیس تفاوت داشت؛ می‌توانست حجمِ زیادی از آب را در خود نگه دارد و‌باقی‌ماندهٔ همچنین آن را تصفیه کند. نیازی به گفتن نبود که این تلاشِ خامِ او برای کپی‌کردنِ چشمهٔ بی‌پایان بود.
اسمش را‌خاطره‌هایی [قمقمهٔ سبز]میزِ گذاشته بود.
...[چشمهٔ بی‌پایانِ تقلبی] را‌برسد هم در نظر گرفته بود،عقب اما در نهایت پشیمان شد.
ساختنِ [قمقمهٔ سبز] در واقع وقتِ زیادی از او نگرفته بود. با این حال، برخلافِ نسخهٔ اصلی، باید به‌صورتِ دستی پر می‌شد؛ برای همین سانی‌حلقه‌زده آیکو را فرستاد تا این کار را بکند. قمقمه واقعاً می‌توانست آبِ فراوانی در خود جا دهد، بنابراین دستیارِ بیچاره‌اش مجبور شد یک روزِ تمام‌نیازی را زیرِ نگاه‌های گیج و مبهوتِ آتش‌بانان صرفِ پر کردنِ آن کند. وقتی سطحِ آبِ دریاچه پایین رفت، حتی او را از جزیرهٔ عاج بیرون انداختند...
سومین خاطره‌ای که سانی برای رین ساخته بود، افسونِ بسیار ساده‌ای داشت،ارتقا اما طراحی‌اش بی‌نهایت دشوار بود. در واقع، از نظرِ پیچیدگی، شاید دردسرسازترینِ‌تصویرِ آن‌ها بود و سانی را مجبور کرد واقعاً به ذهنِ خود فشار بیاورد.
نوارِ بلندی از ابریشمِ سیاه بود که با گلدوزی‌های ظریفی تزئین شده‌خاطرهٔ بود و می‌شد از آن به‌عنوانِ شال‌کمر یا شال‌گردن استفاده کرد. سانی‌مسِ بعد از کمی فکر کردن، اسمش را [در مواقعِ اضطراری] گذاشته بود.
[در مواقعِ اضطراری] قرار بود به‌عنوانِ محافظی در برابرِ یک خطرِ بسیار خاص عمل کند:داشتند درخششِ سوزانِ پرتگاهِ سفیدی که بر فرازِ گورِ خدا معلق بود. عملکردش واقعاً ساده بود؛کنارش با دریافتِ یک فرمانِ ذهنی، بی‌درنگ فردی را که آن را پوشیده بود کاملاً بی‌حرکت می‌کرد.
فرقی نمی‌کرد شخص محکم روی زمین ایستاده باشد، در حالِ‌ارتقا افتادن باشد، یا حتی در هوا پریده باشد. به‌محضِ اینکه‌غلافی افسونِ [در مواقعِ اضطراری] فعال می‌شد، در جای خود خشکش می‌زد.
ساختنِ بافتِ این خاطره وقتِ زیادی از سانی گرفته بود؛ نه فقط به‌دهد این دلیل که پیچیدگیِ بسیار بیشتری از حدِ انتظار می‌طلبید، بلکه به این خاطر‌حلقه‌زده که باید آن را تا جای ممکن بهینه می‌ساخت تا جوهرِ زیادی مصرف نکند.
هر چه باشد، ممکن بود رین بعد از چند ساعت بی‌حرکتی به‌خاطرِ تمام شدنِ جوهرش تعادلش را از دست بدهد و بیفتد، که در این صورت کلِ خاطره‌درونِ بی‌فایده می‌شد. بنابراین، سانی سخت تلاش کرده بود و در نهایت موفق شد کاری کند که [در مواقعِ اضطراری] جوهری کمتر از میزانی که هر بیدارشده‌ای می‌توانست به‌طورِ طبیعی‌همچنین جایگزین کند، مصرف کند و بدین ترتیب افسونِ آن را تا حدودی به یک افسونِ غیرفعال تبدیل کند؛ البته تا زمانی که شخصی هم‌وزنِ رین از آن استفاده می‌کرد.
خاطره‌های کاربردی‌ای که سانی آماده کرده بود، همین‌ها‌قدم بودند. چون وقتِ کمی داشت، چاره‌ای نداشت جز اینکه‌کرد در نهایت توجهش را به بخش‌های دیگر معطوف کند.
کنارِ شالِ مرتب‌پیچیده‌شده، سه‌ذخیره‌سازیِ تیر قرار داشت که‌سطحِ هر کدام افسونِ منحصربه‌فردی داشتند.
آن‌ها [ضربهٔ سنگین]،کیسهٔ [حاشیه در ظهر] و‌فضایی [خودت را نبُر] بودند.
هر سه بدنهٔ سیاهی داشتند که از‌نگاه چوبِ زغال‌شدهٔ جنگلِ سوخته ساخته شده بود. با‌کمک این حال، پرها و نوکِ تیرها متفاوت بودند.
[ضربهٔ سنگین] پرهای خاکستری و نوکی داشت که از فلزی کدر ساخته شده بود. افسونش نسخهٔ بسیار ارتقایافته‌ای از [بارِ صلح]خاطرهٔ بود؛ یکی از افسون‌های [کمانِ جنگیِ مورگان] که جایش به‌شدت خالی بود. به‌محضِ اینکه تیر در گوشتِ دشمن فرو می‌رفت، اربابش‌مارِ می‌توانست جوهرِ خود را در آن بریزد تا آن را بی‌نهایت سنگین کند. هرچه جوهرِ بیشتری مصرف می‌شد، تیر سنگین‌تر می‌شد.
[ضربهٔ سنگین] برای‌خاطرهٔ کُند کردنِ دشمنانِ‌کمک قدرتمند ساخته شده بود.
[حاشیه در ظهر] هم برای تضعیفِ دشمنی قوی بود، اما به روشی بسیار موذیانه‌تر. پَرِ آن سفید‌مسِ بود و پیکانش از استخوان تراشیده شده بود؛ تکه‌استخوانی که سانی همین‌جا در گورِ خدا پیدا کرده بود.ضایعاتِ گرچه افسونش ابداعِ خودِ او بود، اما از [برکتِ غروب] متعلق به کفنِ غروبِ بی‌رمق الهام گرفته بود.
کاری که سانی کرده بود، ذخیرهٔ یک تصویرِ ذهنی درونِ تیر بود؛ نسخه‌ای ذهنی از سرگیجهٔ طاقت‌فرسایی که اولین بار‌دهد پس از پوشش دادنِ حاشیهٔ پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی با حسِ سایه‌اش تجربه کرده بود. به‌محضِ اینکه تیر به هدف‌چشم می‌خورد، این همهمهٔ وحشتناک از حواس به ذهنِ قربانی منتقل می‌شد، با این امید که اضافه‌بارِ حسیِ کاملی ایجاد کند.
[حاشیه در ظهر] برای گیج کردنِ دشمن‌کشید ساخته شده بود. اربابِ تیر می‌توانست برای حفظِ‌داشتند اثرِ سرگیجه‌آورِ آن، به مصرفِ جوهر ادامه دهد.
در نهایت، [خودت را نبُر] بود. بدنه و پیکانش‌جدیدی سبز بودند؛ پیکان از همان فلزی ساخته شده بود که‌درونِ [جانورِ درنده] و [قمقمهٔ سبز] از آن ساخته شده بودند.
برخلافِ دو تیرِ دیگر که برای تضعیفِ دشمنان بودند، این یکی برای کشتن ساخته شده بود.انگار این تیر حاملِ سمی کشنده بود که خونِ کسانی را که پیکانِ تیزش در بدنشان فرومی‌رفت،مشابهی آلوده می‌کرد. هرچه اربابِ تیر افسون را بیشتر با جوهر تغذیه می‌کرد، دشمن بیشتر مسموم می‌شد.
آسیبِ این سم انباشتی بود، بنابراین سلاحی بی‌نقص برای رین به حساب می‌آمد که بیشتر‌کمک با دشمنانی بسیار قوی‌تر از خودش روبه‌رو می‌شد. با وجودِ اینکه او بسیار ضعیف‌تر بود،چرمِ با اراده و سرسختیِ کافی می‌توانست حتی ترسناک‌ترین جانورانِ جنگل را به‌آرامی از پای درآورد.
در واقع، سانی هر سه تیر را در حالی ساخته بود که به‌میزِ این فکر می‌کرد چطور به خواهرش کمک کند تا با موجوداتِ کابوسی مقابله‌سطحِ کند که اصلاً نباید با آن‌ها می‌جنگید، اما چاره‌ای جز جنگیدن با آن‌ها نداشت.
متأسفانه، این تیرها افسون‌های فعالی داشتند، بنابراین او باید در‌ارتقا موردِ زمان و نحوهٔ استفاده از آن‌ها تاکتیکی عمل می‌کرد.غلافی با این حال، دست‌کم ابزارهای مؤثری برای انتخاب به او می‌داد.
در آخر،اولینِ خاطره‌های دفاعی‌ای بودند‌خاطرهٔ که ساخته بود.
یکی از آن‌ها کاملاً معمولی به نظر می‌رسید؛ تکه‌ای صیقلی از شیشهٔ آتشفشانی که از یک‌جادویش بندِ چرمی آویزان بود. طلسمی قدرتمند بود که می‌توانست به‌طورِ غیرفعال درجهٔ متوسطی از مقاومت در‌پیچیده‌ای برابرِ حملاتِ عنصری را به صاحبش ببخشد، یا در صورتِ استفادهٔ فعال، محافظتِ بالایی ارائه دهد.
بهتر از آن، اربابِ طلسم می‌توانست دامنهٔ مقاومت‌های فعال را محدود کند و‌میزِ در نتیجه آن‌ها را بیش از پیش افزایش دهد. به‌عنوانِ یک مزیتِ اضافه،سطحِ می‌توانست صاحبش را در گرمای شدید خنک، یا در سرمای شدید گرم کند.
سانی این طلسم‌خاطرهٔ را [پیس دو‌کمک رزیستانس] نامیده بود.
...دقیقاً نمی‌دانست معنیِ این کلمات‌خاطرهٔ چیست، اما باکلاس و تا‌سطحِ حدودی مناسب به نظر می‌رسید.
گذشته از طلسم، سانی خاطره‌ای هم با الهام از پیراهنِ‌کیسهٔ زره‌زنجیری‌ای که نفیس می‌پوشید ساخته بود؛ زرهِ افسون‌شدهٔ منحصربه‌فردی که‌دهد می‌شد آن را روی یا زیرِ سایرِ خاطره‌های هم‌نوعش پوشید.
خاطره‌ای که او ابداع کرده بود، برای تقویتِ ویژگی‌های دفاعیِ کفنِ عروسک‌گردان طراحی شده بود و از‌کرد چرمِ سیاه و مات ساخته شده بود. همچنین آستری از زره‌زنجیریِ سبک و خاکستریِ تیره داشت تا کلِ‌ساخته مجموعه را بادوام‌تر کند و عملاً لایهٔ دوم و پنهانی از محافظتِ فیزیکی را به کفنِ عروسک‌گردان بیفزاید.
نامش را‌خسیس [اول ایمنی]ذخیره‌سازیِ گذاشته بود.
این‌ها تمامِ خاطره‌هایی‌کیسهٔ بودند که سانی‌ذخیره‌سازیِ برای رین ساخته بود.
نگاهش به یک قلمِ‌میزِ دیگر که روی میزِ‌کرد کار افتاده بود، کشیده شد.
دستبندی بود‌لحظه بسیار شبیهِ‌برسد دستبندِ خودش.
با این حال... سانی هنوز نتوانسته بود آن‌سطحِ را تمام کند. برای تکمیلِ بافتِ این خاطرهٔ‌سبز معمولی اما به‌شدت پیچیده، به کمکِ کاسی نیاز داشت.
بازم... اگه بخوام‌کیسهٔ از خودم تعریف کنم،فضایی این بار گل کاشتم.
لبخندِ محوی‌خاطره‌هایی روی صورتِ‌میزِ سانی نقش بست.
بی‌صبرانه منتظر بود‌راه تا این خاطره‌ها را‌کشید به رین تقدیم کند!
البته فقط‌خسیس یک چیز‌ذخیره‌سازیِ آزارش می‌داد...
سانی اخم کرد، سپس رون‌ها‌خاطرهٔ را احضار کرد و نگاهی‌سطحِ به فهرستِ خاطره‌های خودش انداخت.
[صندلیِ سایه]، [زینِ گران‌قیمت]،میزِ [سوزنِ بافنده]، [دستبندِ کارراه‌انداز]، [مرواریدِ‌اولینِ جوهرِ ناب]، [قطعاً من نیستم]...
نگاهش به خاطره‌هایی معطوف‌برسد شد که در چند‌قدم روزِ گذشته ساخته بود.
[کیسهٔ خسیس]، [قمقمهٔ سبز]، [در‌فضایی مواقعِ اضطراری]، [خودت را نبُر]،ارتقا [حاشیه در ظهر]، [اول ایمنی]...
چشمانش را‌اولینِ بست و‌خسیس آهِ آرامی کشید.
نمی‌شد انکارش کرد.
فکر کنم...لحظه منم روحِ‌برسد شاعرانه‌ای دارم...
سانی تازه داشت می‌فهمید که‌فضایی چطور او و رین به‌ارتقا چنین اسم‌های عجیبی دچار شده بودند.