چپتر 1716: دانهٔ شن
0پس از مدتی، رین حس کرد آن‌قدر جان‌جای گرفته که بتواند تکان بخورد. با چهره‌ای درهم‌کشیده‌بیدارشده از زمین برخاست و مشغولِ رسیدگی به زخم‌هایش شد.
معلمش با بقایای خردشدهٔ درختِ کج‌ومعوج آتشی به پا کرده بود تا هیچ‌کدام در سرما‌کمانِ یخ نزنند. رین بریدگیِ پهلویش را ضدعفونی کرد و بعد آن را با باندی تمیز محکم‌زیادی بست. تا وقتی به قلبِ زاغ برمی‌گشت و درمانگری پیدا می‌کرد، باید با همین سر می‌کرد.
در حالتِ عادی از اینکه باید پولی بابتِ درمانگر می‌داد غصه می‌خورد، اما برای کسی که موفق می‌شد شکارچی‌سنگین‌تری را بکشد، پاداشِ دندان‌گیری تعیین کرده بودند. رین نه‌تنها از پسِ هزینهٔ یک درمانگرِ بیدارشدهٔ کاربلد برمی‌آمد، بلکه آن‌قدر‌زمستانی‌اش سکه برایش می‌ماند که نیزهٔ شکسته‌اش را جایگزین کند و حتی شاید چند تکه از تجهیزاتش را ارتقا دهد.
«نه، وایسا... راستش‌اما دیگه لازم نیست‌موفق نگرانِ این چیزا باشم؟»
رین هنوز امید داشت که خیلی زود بیدار شود. حتی اگر پیش از بازگشت به قلبِ زاغ هم موفق نمی‌شد، در چند‌بسیار ماهِ آینده دیگر شکاری در کار نبود؛ او همین حالا هم تمامِ چیزهایی را که برای شکل دادن به هستهٔ روح لازم بود‌پرغصه داشت، پس بهترین کار این بود که در جای امنی پناه بگیرد و با حوصله روی تبدیل شدنش به یک بیدارشده کار کند.
وقتی بیدارشده می‌شد، تجهیزاتِ معمولی‌اش دیگر به کار نمی‌آمدند. می‌توانست‌بیدارشده کمانِ بسیار قوی‌تری بکشد، زرهی بپوشد که از موادِ جادوییِ‌موادِ بسیار سنگین‌تری ساخته شده، و حتی از خاطره‌ها استفاده کند.
کلِ تسلیحاتش باید‌حوصله عوض می‌شد. باید‌شدنش چیزهای زیادی می‌خرید.
...ناگهان، رین‌می‌خورد دیگر حس‌برای نمی‌کرد پولدار است.
خیلی فقیر بود!
رین با دلی پرغصه پالتوی زمستانی‌اش را پوشید‌تبدیل و به بقایای شکارچی نزدیک شد. مدتی به‌بسیار آن خیره ماند و بعد نگاهی به معلمش انداخت.
«زرهش رو‌بگیرد برداریم؟ باید‌روی کلی سکه بیارزه.»
معلمش پشتِ سرش را خاراند.
«ولی آخه کی‌شکل می‌خواد اینو تا خودِ‌بهترین قلبِ زاغ کول کنه؟»
رین آه کشید.
«آخه یه‌بگیرد ایزد چطور می‌تونه‌تبدیل این‌قدر بی‌مصرف باشه؟!»
«...آره. ولی بازم، حداقل باید‌کسی تیغهٔ تبر رو برداریم. تا کشتنش‌دندان‌گیری رو توی تالارِ شهر ثابت کنیم.»
همان تیغهٔ‌چیزهایی تبر به‌تنهایی‌دادن کلی سکه می‌ارزید.
تیغهٔ عظیم را از روی زمین برداشت و‌تبدیل به کوله‌پشتی‌اش بست. در همین حین، معلمش نگاهی‌بسیار به بقایای شوالیهٔ جامِ مخوف انداخت و بشکن زد.
ناگهان چند سایه از زمین‌تبدیل برخاستند و لاشه را تکه‌تکه کردند؛می‌توانست زرهِ زنگ‌زده را مثل کاغذ بریدند.
رین نگاهی به چهرهٔ جانورخویِ جسد‌موفق نینداخت؛ خرده‌های روح را برداشت، نشست و‌بودند با حالتی جدی به آن‌ها خیره ماند.
سه تا بودند... بلورهای درخشان‌هستهٔ خیلی بزرگ نبودند، اما برای‌پناه او یک دنیا ارزش داشتند.
«پس بالاخره وقتش رسید.»
چهار سالِ تمام با چنگ‌ودندان برای رسیدن به این لحظه تلاش کرده بود.بسیار آن سال‌ها پر از درد و سختی بود... اما شادی، رضایت و کامیابی‌عوض هم به همراه داشت. و حالا، قدمِ آخرِ این مسیر درست پیشِ رویش بود.
معلمش روبه‌رویش روی‌اما زمین نشست و‌موفق لبخندِ دلگرم‌کننده‌ای زد.
«شروع کن. برای‌شکل رسیدن به اینجا‌روح خیلی زحمت کشیدی.»
رین نگاهش کرد،امنی لحظه‌ای ساکت ماند و‌روی جوابِ لبخندش را داد.
«آره، واقعاً کشیدم.»
با این حرف، چاقویش را از غلاف‌می‌شد بیرون کشید و با انتهای دستهٔ آن، خرده‌های‌پسِ روح را یکی پس از دیگری خرد کرد.
حس کرد جریانی‌شکل از قدرت به‌روح درونِ روحش سرازیر شد.
و بعد...جای روحش ناگهان‌پناه به خروش آمد.
رین نمی‌توانست حسی را که داشت در قالبِ کلمات بیان کند. انگار‌کمانِ ناگهان شعله‌ای خنک، زنده و حیات‌بخش در سراسرِ بدنش رخنه کرد. با‌کلِ این حال، شعله به‌سادگی از میانِ گوشتش می‌گذشت، بی‌آنکه بتواند لمسش کند.
«چـ... چی...می‌خورد داره چه‌برای اتفاقی می‌افته؟»
معلمش با کنجکاویِ شدیدی‌دادن نگاهش می‌کرد. نگاهِ چشمانِ‌جای عقیقی‌اش به‌طرزِ عجیبی نافذ بود.
«می‌تونم ببینمش. جوهرت داره بیدار می‌شه. انگار روحت که تا‌بیدارشده الان تاریک و خواب‌آلود بوده، یهو داره جون می‌گیره. یه‌موادِ درخششِ ملایم داره توش پخش می‌شه، و خیلی هم سرزنده‌ست.»
لحظه‌ای ساکت ماند‌حوصله و بعد با‌شدنش لحنی آرام‌بخش گفت:
«سعی کن کنترلش کنی. توی تمامِ بدنت هدایتش کن، دقیقاً از روی نقشهٔ رگ‌های‌نه‌تنها خونیِ اصلی‌ت. خونت به خاطرِ قلبت توی گردشه... ولی تو هستهٔ روح نداری، چیزی‌کند که مثلِ قلب برای جوهرِ روح می‌مونه. پس فعلاً مجبوری اراده‌ت رو جایگزینش کنی.»
رین نفسِ عمیقی کشید، چشمانش را بست و نقشهٔ بدنش را تصور کرد.روی می‌توانست حس کند که جوهرش آزادانه، آشفته و بدون هیچ شکل و فرمی جریان‌جادوییِ دارد. پس آهسته اراده‌اش را بسط داد و سعی کرد آن را هدایت کند.
پیش‌تر هرگز نتوانسته بود جوهرش را مهار کند. همیشه انگار می‌خواست تخته‌سنگی را به قلهٔ‌کمانِ کوه هل بدهد... تخته‌سنگ وزنهٔ مرده‌ای بود، سرد بود و تمایلی به حرکت نداشت. لحظه‌ای که‌زیادی تمرکزش را حتی ذره‌ای از دست می‌داد، به همان جایی که از آن آمده بود برمی‌گشت.
اما این بار حس می‌کرد جوهرش زنده و فرمان‌بردار است. از هدایتش پیروی می‌کرد و‌زرهی آهسته در چرخه‌ای پیچیده جریان می‌یافت. در ابتدا آشفتگی و جریان‌های متصادمِ زیادی در حرکتش به‌نمی‌کرد چشم می‌خورد، اما با عمیق‌تر شدنِ تمرکزِ رین، سیلابِ جوهرِ روحش رفته‌رفته پایدارتر و منظم‌تر شد.
معلمش با شگفتی خندید.
«واو. تو‌چیزهایی همون تلاشِ‌دادن اول؟ کارت عالیه!»
رین چشمانش را باز نکرد.
«خب... چطوری‌بگیرد هسته رو‌روی شکل بدم؟»
صدایش آرام و مطمئن بود،کسی مثل لنگری که می‌توانست برای‌پاداشِ حفظِ تعادلش از آن استفاده کند:
«روش کار ساده‌ست. وقتی تونستی کاری کنی که جوهر آزادانه به گردش دربیاد، سرعتش رو ببر بالا. کاری کن مثل رودخونهٔ کوهستانی بخروشه. بعد سرعتش رو حتی بیشتر‌سنگین‌تری کن، تا جایی که مثل یه گردابِ خروشان توی بدنت بچرخه. کاری کن زیرِ فشارِ وزنِ خودش و کششِ چرخش متراکم بشه. لازم نیست کلِ هستهٔ روح رو یک‌دفعه‌بیارزه شکل بدی... یه دونه شن کافیه. دفعهٔ بعد، یکی دیگه می‌سازی. و بعد یکی دیگه. دیر یا زود، چگالیِ جوهرت به نقطهٔ بحرانی می‌رسه و هستهٔ روح شکل می‌گیره.»
رین لبخند زد.
می‌توانست به‌وضوح تصورش کند... فرایندِ‌تبدیل زیبایی بود. مثل شکل‌گیریِ ستاره‌ها‌نمی‌آمدند و سیاره‌ها از غبارِ درخشانِ ستاره‌ای.
تمامِ تمرکزش را جمع کرد و باعث شد جوهر سریع‌تر،پاداشِ سریع‌تر و سریع‌تر به گردش درآید. هرچه سرعتش بیشتر می‌شد،برمی‌آمد برای مهارِ نیروی خروشانِ گرداب به ارادهٔ بیشتری نیاز داشت.
یالا... یه کم دیگه...
می‌توانست حس کند تودهٔ متراکمی از انرژی دارد آهسته در جایی‌تجهیزاتِ که باید قلبش می‌بود شکل می‌گیرد. هنوز جامد نبود، اما مانندِ‌سنگین‌تری حالتِ معمولِ جوهرِ روح هم اثیری نبود. بیشتر شبیه... مایعی درخشان بود.
و درست در قلبِ آن توده،شدنش جایی که فشار از همه‌جا خردکننده‌تر‌کمانِ بود، چیزی جامد داشت آهسته متولد می‌شد.
گوهری بلورین و کوچک...برای آن‌قدر کوچک که فقط می‌شد‌بکشد آن را دانهٔ شن نامید.
«آه!»
رین چشمانش را باز کرد و لرزید، تمامِ بدنش غرق در عرق بود.نمی‌آمدند گردابِ جوهر از هم پاشید و او با خستگیِ مفرط روی زمین ولو‌استفاده شد. قفسهٔ سینه‌اش به‌سختی بالا و پایین می‌رفت، انگار که تازه ماراتن دویده باشد.
خستگیِ ذهنی‌بگیرد از آن‌روی هم بدتر بود.
معلمش مشتی‌می‌خورد گره کرد‌برای و بالا برد.
«موفقیت‌آمیز بود! کارت عالی بود!»
اما رین‌جای پر از‌پناه ناامیدیِ تلخی بود.
یه دونه شنِ تنها... واقعاً لاف زدم که‌تجهیزاتِ تو یه تلاش هستهٔ روح رو شکل می‌دم؟بپوشد آه، خیلی خجالت‌آوره! خدا رو شکر که بلند نگفتمش!
چقدر طول می‌کشید تا به اندازهٔ کافی از‌شکارچی این گوهرهای کوچک بسازد تا با هم ادغام‌هزینهٔ شوند و هسته‌ای بسازند؟ یک ماه؟ یک سال؟
رین می‌خواست ناله کند.
...اما این کار بی‌شک معلمش‌بگیرد را بیش از حد خوشحال‌بیدارشده می‌کرد. نمی‌توانست بگذارد دشمن پیروز شود!
آهی کشید‌بگیرد و بعد‌روی آهسته نشست.
یه ماهِ تمام تو خونه‌کسی می‌مونم، می‌ذارم مامان لوسم کنه و‌دندان‌گیری یواش‌یواش روی بیدار شدن کار می‌کنم.
ناامید؟ کی ناامید بود؟ یک ماهِ تمام... یا حتی چند ماه... هیچ کاری نکردن و حسابی لوس‌تجهیزاتِ شدن. نه از سرمای استخوان‌سوز خبری بود، نه از خون و عرق، نه از پلیدهای زننده و‌تسلیحاتش جسدهای حال‌به‌هم‌زن. فقط خوب غذا خوردن و در آرامش مدیتیشن کردن. این به حقیقت پیوستنِ یک رؤیا بود!
عالی نمی‌شد اگر چند ماه‌بگیرد در امنیتِ کامل استراحت می‌کرد،بیدارشده بدون اینکه هیچ اتفاقِ وحشتناکی بیفتد؟
معلومه که می‌شد!
معلمش ناگهان‌می‌خورد با شک به‌کسی او نگاه کرد.
چشمانِ عقیقی‌اش ریز شد.
«این دیگه چیه... دارم یه اختلالِ آشنا حس می‌کنم. هی، نکنه‌تجهیزاتِ الان تو سرت یه چیزِ احمقانه فکر کردی، مثلاً ‹بالاخره بدترین قسمتش‌ساخته تموم شد› یا ‹اون دیو قطعاً مرده، هیچ اتفاقِ بدی نمیفته›... آره؟»
رین ابرویی بالا‌حوصله انداخت و قیافه‌ای‌شدنش معصومانه به خود گرفت.
«نه؟ چرا باید این کار رو‌موفق بکنم؟ فقط یه احمقِ تمام‌عیار ممکنه‌تعیین وسطِ عالمِ رؤیا همچین فکری بکنه...»
لحظه‌ای با تردید‌شکل براندازش کرد، بعد آهسته‌بهترین نفسش را بیرون داد.
«خب... خوبه. و می‌دونی، از همچین کلماتِ تندی استفاده نکن.بیدارشده بعضی‌ها — آدمای خیلی باهوش! — تو گذشته معروف بودن به‌جادوییِ اینکه همچین اشتباهاتِ کوچیکی می‌کردن. به‌هرحال... پس وقتشه برگردیم قلبِ زاغ...»