چپتر 88: قایق‌سازان
0سانی سعی کرد شجاعتش را‌می‌دانست جمع کند، به دوردست چشم‌چیزی دوخت و با صدایی خش‌دار گفت:
«موجوداتی که زیرِ این موج‌ها‌سؤالی زندگی می‌کنن رو دیدی. واقعاً می‌خوای‌خورد با شنا از بینشون رد بشی؟»
ستارهٔ دگرگون چند‌چشمانِ ثانیه ساکت ماند،دندان‌های سپس آهی کشید.
«ما در هر صورت‌چون کارمون تمومه، سانی. چی‌نمانده برای از دست دادن داریم؟»
لحظه‌ای ساکت شد و چهره در‌وقتِ هم کشید، شعله‌های رنگ‌پریده در چشمانش‌رسید می‌رقصیدند. سپس، با صدایی آرام افزود:
«هیچ آتیشی روشن نمی‌کنیم، به چشم‌های تو تکیه می‌کنیم‌زود تا ما رو به سمتِ غرب راهنمایی کنی. امیدواریم‌اولین که زرهِ کاسی ازمون محافظت کنه. شاید همین کافی باشه.»
سانی نگاهی‌لرزید به نفیس‌بسته انداخت و پرسید:
«زرهِ کاسی‌خورد مگه چه‌چون ویژگیِ خاصی داره؟»
لحظه‌ای مکث کرد،پلک بعد بدون اینکه‌وقتِ نگاهش کند جواب داد:
«یه خاطرهٔ بیدار از ردهٔ ۶ـه. یکی‌مونده از ویژگی‌هاش اینه که باعث می‌شه کسی که‌وقتِ اونو پوشیده کمتر توجهِ دشمن رو جلب کنه.»
سانی داشت این اطلاعات را هضم‌دندان‌های می‌کرد که نفیس ناگهان لرزید. با چشمانِ‌اگه بسته و از میانِ دندان‌های کلیدشده گفت:
«دیگه کشش ندارم. ذهنم‌چون داره... محو می‌شه. اگه سؤالی‌اولین برات مونده... بهتره... زود بپرسیش.»
سانی جا خورد و پلک زد.وقتِ سپس، چون می‌دانست وقتِ زیادی نمانده، اولین‌اصلاً چیزی را که به ذهنش رسید پرسید:
«اصلاً بلدی قایق بسازی؟»
ستارهٔ دگرگون تنها سر تکان داد و‌کلیدشده به او فهماند که بلد است. حالتِ‌سؤالی چهره‌اش رفته‌رفته دوباره گنگ و بی‌روح می‌شد.
سانی در رقابت‌پلک با زمان، دیوانه‌وار به‌زیادی دنبالِ سؤالِ دیگری گشت.
«وقتی حافظه‌ت از دست‌چون رفت، چطور راضیت کنم‌نمانده که جزیره رو ترک کنیم؟»
نفیس نگاهش کرد؛ داشت تقلا می‌کرد به آخرین رشته‌های هوشیاری‌اش چنگ‌خورد بزند. برای لحظه‌ای، چشمانش دوباره شفاف شد. شعله‌های سفید در عمقِ‌اصلاً آن‌ها زبانه کشید و چهرهٔ زیبا و رنگ‌پریده‌اش را روشن کرد.
«آستر... سونگ... ویل.چشمانِ این کلمه‌ها رو بهم‌کلیدشده بگو، اون‌وقت گوش می‌دم.»
کم‌کم داشت تسلط بر افکارش را از‌زیادی دست می‌داد. رو برگرداند و پس از‌بلدی مکثی کوتاه، با صدایی ثابت و یکنواخت افزود:
«اگه اتفاقی افتاد،پلک کاسی رو بردار و‌زیادی فرار کن. نکن... نکن...»
سپس، نورِ چشمانش رفته‌رفته کم‌سو شد و طولی نکشید‌زود که ستارهٔ دگرگون بارِ دیگر به غرب خیره ماند؛اولین تمامِ یادِ آن گفتگو از ذهنش پاک شده بود.
سانی مدتی کنارش نشست و‌میانِ منتظر ماند. پس از مدتی،ندارم کمی جابه‌جا شد و گفت:
«هی، نفیس.»
نفیس به سمتش‌پلک برگشت، چهره‌اش بی‌روح و‌زیادی پر از سردرگمی بود.
«سانی؟ اوه... کی اومدی اینجا؟»
«یه مدتی می‌شه.»
سپس، لبخندی‌خورد زد و با‌می‌دانست لحنی بی‌خیال گفت:
«هی، می‌تونم یه‌پلک چیزی ازت بپرسم؟وقتِ بلدی قایق بسازی؟»
نفیس از سؤالش بسیار جا خورد، اما در نهایت قبول کرد کمکش کند. سانی دقیقاً‌برات به او نگفت چرا می‌خواهد قایق بسازد و با مهارتی تمرین‌شده از زیرِ سؤال‌ها در رفت.اصلاً نقصش کار را آسان نمی‌کرد، اما با وضعیتی که نفیس داشت، راضی کردنش چندان سخت نبود.
بازی دادنِ او کمی حسِ عجیبی داشت،زیادی اما توضیح دادنِ دوبارهٔ همه‌چیز وقتِ زیادی می‌گرفت.قایق بماند که مطمئن هم نبود دوباره جواب بدهد.
زمانِ زیادی باقی نمانده‌چون بود. هر ساعت که‌نمانده می‌گذشت، وضعیتشان بدتر می‌شد.
حتی سانی هم به‌سختی هوشیاری‌اش را حفظ می‌کرد. هر بار که حس می‌کرد ذهنش دارد‌وقتِ از دست می‌رود، مجبور می‌شد به خودش درد وارد کند تا چند لحظه مهلت بخرد. با‌حالتِ این حال، افکارش کُند و شکننده بود. متمرکز نگه داشتنِ آن‌ها فشارِ سنگینی به او می‌آورد.
باید هرچه زودتر از جزیره‌میانِ فرار می‌کردند. سانی مصمم بود تا‌ذهنم زمانِ بازگشتِ دریای تاریک آماده باشد.
سانی برای اینکه نگذارد نفیس حالتِ دردمندِ چهره‌اش را ببیند، رویش را برگرداند و‌بلدی یک بارِ دیگر دستش را گاز گرفت. با حس‌کردنِ طعمِ تلخِ خون روی زبانش،می‌شد گذاشت موجِ درد ذهنش را پاک کند و پلک زد؛ طنزِ ماجرا برایش جالب بود.
داشت خودش را می‌جوید‌چون تا جلوی خورده‌شدنِ خودش‌نمانده را بگیرد. چه تضادِ خنده‌داری.
سانی دستِ خونینش را‌اگه پشتش پنهان کرد، رو‌بهتره به نفیس چرخید و پرسید:
«خب، قراره چطوری قایق بسازیم؟»
نفیس مدتی به‌پلک آن فکر کرد،وقتِ سپس بی‌تفاوت گفت:
«باید از چیزایی که دمِ دستمونه استفاده کنیم. برای بدنه، باید‌ذهنش از زرهِ اون دیوِ مرده استفاده کنیم. می‌تونیم چندتا صفحهٔ زرهی با‌چهره‌اش شکلِ مناسب رو جدا کنیم و با طنابِ طلایی به هم ببندیمشون...»
سانی ابروهایش را بالا داد:
«زرهِ... زرهِ دیوِ زره‌پوش؟ اون از‌دندان‌های یه جور فولادِ عجیب ساخته شده.محو آخه فولاد اصلاً می‌تونه روی آب بمونه؟»
نفیس با سرزنش نگاهش کرد.
«هر چیزی می‌تونه روی آب بمونه، سانی. فقط‌نمانده باید مطمئن بشی که بیشتر از وزنِ اون جسمِ‌تنها شناور، آب رو جابه‌جا می‌کنی. قایق‌ها این‌طوری کار می‌کنن.»
سانی پلک زد.
«آها... باشه. در موردِ بادبان، فکر‌دندان‌های کنم بتونیم از کاسی بخوایم رداش‌محو رو بهمون قرض بده. نظرت چیه؟»
ستارهٔ دگرگون‌خورد نگاهِ عجیبی‌چون به او انداخت.
«یعنی... آره؟ من هنوز نمی‌فهمم چی تو رو‌نمانده این‌قدر برای قایق‌سازی هیجان‌زده کرده، ولی مطمئنم که‌بسازی حاضره توی این... اِم... پروژهٔ پرشورت کمکت کنه.»
سانی لبخند زد.
«عالیه! پس‌لرزید بیا بریم دیو‌میانِ رو تیکه‌تیکه کنیم!»
جملهٔ عجیبی بود که با لبخند گفته‌زیادی شود، اما عجیب‌ترین جمله‌ای نبود که برای‌بلدی راضی‌کردنِ نفیس به کمک، مجبور بود بگوید.
چند دقیقه بعد، به لاشهٔ عظیمِ دیوِ زره‌پوش رسیدند. مانندِ تپهٔ کوچکی از فلزِ صیقلی بالای سرشان‌تنها قد برافراشته بود. بعد از آن روزِ اول که پلیدهای بالدارِ عجیب چند ساعت دورِ جزیره چرخیدند و‌گشت هرگز جرئتِ نزدیک‌شدن پیدا نکردند، دیگر هیچ‌چیزی برای ادعای مالکیت بر گوشتِ این موجودِ ترسناک پیدایش نشده بود.
در نتیجه، لاشه‌محو تا حدِ زیادی‌برات دست‌نخورده باقی مانده بود.
عجیب آنکه، جسدِ دیو هنوز شروع به پوسیدن نکرده بود. فقط فلزِ زرهش‌اگه به‌آرامی فرسوده می‌شد، درخشش و جلای خود را از دست می‌داد و رفته‌رفته‌نمانده از مقاومتش کاسته می‌شد. حالا دیگر لکه‌های بزرگِ زنگ‌زدگی سطحش را مخدوش کرده بود.
نفیس از لاشه بالا رفت و در حالی که‌اولین زیرِ پایش را نگاه می‌کرد، از این سو به‌تکان آن سو قدم زد. سپس به چند نقطه اشاره کرد:
«این صفحه‌های خمیده عالین، به شرطی که بتونیم اونا رو به‌اندازهٔ کافی محکم‌اصلاً به هم وصل کنیم. هر کدومشون اون‌قدر بلند هست که کلِ بدنه رو‌گنگ بسازه و فضای کافی هم برای نشستنِ هر سه‌تامون کنارِ هم باقی بذاره.»
سانی هیچ دانشی از قایق‌سازی نداشت، بنابراین‌مونده تصمیم گرفت به قضاوتِ او اعتماد کند. از‌وقتِ روی زمین به بالا نگاه کرد و پرسید:
«دکل چی؟»
ستارهٔ دگرگون اخم کرد.
«در موردِ‌خورد اون... باید‌چون فکر کنم.»
سانی لبخند زد.
«بسیار خب. تا تو داری‌میانِ فکر می‌کنی، من می‌رم کاسی‌ندارم رو بیارم تا پیشت باشه...»