چپتر 1835: صبحِ روزِ بعد
0سانی در دلِ شب به حصار رسید. قایق را به اسکله بست،بخوابد پا به خشکی گذاشت و آهسته به سمتِ تجارتخانهٔ درخشان به راه افتاد.تنها فکرهای زیادی در سر داشت، برای همین عجله‌ای برای رسیدن به خانه نداشت.
با این‌دارد حال، سرانجام‌بیشتری به آنجا رسید.
میمیکِ شگفت‌انگیز خودبه‌خود درش را باز کرد تا‌کمی به او خوشامد بگوید. حتی نیش‌های ترسناکش را که‌واقعاً معمولاً شب‌ها بیرون بودند، به داخلِ چهارچوبِ در کشید.
سانی دستی به سردر کشید، با‌فکر حواس‌پرتی واردِ سالنِ غذاخوری شد، سبدِ پیک‌نیک‌دارد را روی میزی گذاشت و آه کشید.
کمی خسته بود،میزی اما بعید می‌دانست‌بود امشب بتواند بخوابد.
و واقعاً هم همین‌طور شد؛ سانی تا مدت‌ها نتوانست شعله‌هایی‌ضعیف را که در ذهنش زبانه می‌کشیدند خاموش کند. در تخت‌سبد غلت زد و تنها کمی پیش از سپیده‌دم خوابش برد.
در نتیجه خواب ماند و تنها با صدای ورودِ آیکو‌بود به مغازه بیدار شد. از آنجا که دستیارِ ریزنقشش سرِ‌نتوانست کار آمده بود، پیداشدنِ سروکلهٔ جمعیتِ صبحگاهی هم زیاد طول نمی‌کشید.
سانی نشست و صورتش را‌خودش مالید، سپس رفت تا برای‌احساساتش روزِ طولانیِ پیشِ رو دست‌وصورتی بشوید.
«یعنی می‌آد؟»
با خودش فکر کرد نفیس برای سروسامان دادن به احساساتش به‌شاید زمانِ زیادی نیاز دارد، اما باز هم تلاشِ بیشتری کرد تا‌کنم ظاهرِ مرتبی داشته باشد، به این احتمالِ ضعیف که شاید این‌طور نباشد.
وسطِ کارهایش بود‌غذاخوری که صدای آیکو از‌میزی طبقهٔ پایین بلند شد.
«هی، رئیس!بشوید با این‌می‌آد سبد چیکار کنم؟»
سانی موهای خیسش‌میزی را عقب زد و‌اما با خونسردی جواب داد:
«آه... چندتا ظرفِ‌تلاشِ کثیف توشه. یه‌مرتبی آب بهشون بکش.»
دیروز آن‌ها را در‌سبدِ رودخانه شسته بود، اما‌کمی هنوز باید درست‌وحسابی تمیز می‌شدند.
سانی به آماده شدن ادامه داد. داخلِ‌نفیس میمیک هیچ آینه‌ای نبود، برای همین از‌تلاشِ سایهٔ دلگیر استفاده کرد تا خودش را ببیند.
ناگفته نماند که سایه اصلاً از اینکه اولِ‌بعید صبحی مجبور بود به قیافهٔ او زل بزند‌نتوانست خوشحال نبود... یا در واقع، هیچ‌وقتِ خدا خوشحال نبود.
«این یارو هیچ‌وقت عوض نمی‌شه...»
در آن لحظه خشکش زد. چشمانش گرد‌میزی شد و در حالی که ردایِ مه‌آلود را‌بتواند احضار می‌کرد، با سرعت به طبقهٔ پایین دوید.
«نه، آیکو! صبر کن!»
اما دیگر دیر شده بود.
دخترکِ ریزنقش در آشپزخانه ایستاده بود و سبدِ پیک‌نیک‌احتمالِ کنارش در هوا شناور بود. سبد باز بود و‌بلند آیکو... پیراهنِ سفید و زیبایی را در دست داشت.
سانی بی‌حرکت ماند.
«اون...»
آیکو با چشمانی گشاد‌کمی به او نگاه کرد‌بعید و با صدایی ضعیف پرسید:
«رئیس... اِم... چرا‌تلاشِ از پیک‌نیکت یه‌مرتبی لباسِ دخترونه آوردی؟»
سانی من‌ومن کرد:
«اون‌طور که... که فکر می‌کنی نیست...فکر من کاری نکردم! اون فقط فرار‌نیاز کرد... بدونِ لباسش... این‌جوری شد که...»
آیکو در‌روی سکوت به‌کمی لباس خیره ماند.
سپس، اخمِ‌دارد کوچکی روی‌بیشتری صورتش نشست.
«صبر کن ببینم... این اندازه‌ها...»
لحظه‌ای بعد، کنارِ سانی‌می‌آد ایستاده بود و با‌سروسامان انگشت به سینه‌اش سیخونک می‌زد.
«این لباسِ ستارهٔ دگرگونه!کمی تو! تو یه رذلِ‌بعید هوس‌بازی! با نفیس چیکار کردی؟!»
سانی از ترسِ اینکه مبادا انگشتِ آیکو کبود‌باشد شود، پوستهٔ عقیقی را نرم کرد و وانمود‌طبقهٔ کرد که از ضربه‌هایش به عقب تلوتلو می‌خورد.
«من کاری نکردم! فقط داشتیم تو رودخونه از گرما‌خسته پناه می‌گرفتیم... و منظورت از عوضی چیه؟! مگه خودت‌همین‌طور نبودی که تشویقم می‌کردی تا تنور داغه نون رو بچسبونم؟!»
آیکو گفت:بشوید «من کِی‌می‌آد همچین حرفی زدم؟!»
«آخ! یادم‌روی نمیاد! ولی‌کمی مطمئنم که گفتی!»
در آن لحظه، زنگولهٔ نقره‌ایِ‌ظاهرِ بالای در به صدا درآمد‌ضعیف و هر دو خشکشان زد.
کسی دمِ در‌غذاخوری ایستاده بود و‌روی آرام نگاهشان می‌کرد.
لباس‌های سفید و‌یعنی باسلیقه، اندامی زیبا،فکر موهای نقره‌ایِ درخشان...
قلبِ سانی‌روی یک لحظه‌کمی از تپش ایستاد.
نفیس بود.
نگاهش را پایین آورد‌سبدِ و به پیراهنی دوخت که‌خسته آیکو هنوز در دست داشت.
نفیس مؤدبانه لبخند زد.
«اوه. دنبالِ همون می‌گشتم.»
واردِ آشپزخانه شد، آن را از‌مرتبی دستِ دخترکِ ریزنقش گرفت و با‌این‌طور چشمانی درخشان به سانی نگاه کرد.
«ممنون که‌سالنِ برش داشتی،سبدِ استاد سانلس.»
سانی آرام نفس کشید.
«آه... آـآره. خواهش می‌کنم.»
چرا این‌قدر بی‌تفاوت‌تلاشِ رفتار می‌کرد؟ در‌مرتبی سرش چه می‌گذشت؟
«اومده اینجا تا...غذاخوری تا مؤاخذه‌م کنه،روی یا بغلم کنه؟»
آبِ دهانش‌بشوید را قورت داد‌خودش و بااحتیاط پرسید:
«من... امیدوارم همه‌چی‌میزی روبه‌راه باشه. بعد‌بود از اتفاقاتِ دیروز.»
نفیس کوتاه سر تکان داد.
«خوبه.»
سپس، کمی اخم‌یعنی کرد و آرام‌فکر زیرِ لب گفت:
«نه، راستش، حالا که بهش فکر‌بود می‌کنم... بعد از اتفاقِ دیشب، باید‌بخوابد یه سری از مبلمان رو عوض کنم...»
سانی جا خورد.
«...چی؟»
هم‌زمان، چشمانِ‌بشوید آیکو از این‌خودش هم گشادتر شد.
«چی؟!»
نفیس با‌دارد گیجی به‌بیشتری آن‌ها نگاه کرد.
«اوه. ببخشید.سالنِ داشتم با‌سبدِ خودم حرف می‌زدم.»
لحظه‌ای مکث کرد، متوجهِ‌می‌آد حالتِ چهره‌شان شد و‌سروسامان بعد با تردید افزود:
«اوهوم... بازم حرفِ اشتباهی زدم؟»
سرانجام، سانی توانست آیکویِ بهت‌زده‌پیک‌نیک را جا بگذارد و نفیس‌بود را به جایی خصوصی‌تر ببرد.
و حالا که آنجا‌می‌آد بودند، داشت در دل‌سروسامان به خودش فحش می‌داد.
«نه، آخه... من احمقم؟کمی چرا نرفتم پایین، تو مغازهٔ‌می‌دانست خاطره؟ چرا به‌جاش آوردمش بالا؟!»
در حالِ‌دارد حاضر، آن‌ها... در‌ظاهرِ اتاق‌خوابِ او بودند.
در حالی که سانی داشت‌پیک‌نیک خودش را سرزنش می‌کرد، نفیس‌بود با کنجکاوی به اطراف نگاهی انداخت.
«اینجا می‌خوابی؟بشوید منظورم این‌می‌آد نسخه از توئه.»
سانی به‌زور لبخندی زد.
«آه... آره. حداقل یه تجسم از من‌داشته باید هر از گاهی بخوابه. بقیه نمی‌خوابن،وسطِ ولی چون قرار بود من انسانی‌ترینشون باشم، می‌خوابم.»
در سکوت اتاق‌خوابش را برانداز کرد و از ایزدانِ مرده بابتِ عادتِ همیشگی‌اش که اولِ صبح تختش را مرتب‌مدت‌ها می‌کرد، تشکر کرد. اتاق تمیز و دنج بود و منظرهٔ زیبایی از دریاچهٔ آینه در آن‌سوی پنجره داشت. قلعه‌ورودِ غرق در نورِ طلاییِ سپیده‌دم بود... و آنجا، بر فرازش، جزیرهٔ عاج در هاله‌ای از ابر پوشیده شده بود.
نفیس چند لحظه به تختش خیره ماند، انگار‌سروسامان که می‌خواست چیزی را به یاد بیاورد، سپس‌ظاهرِ رو برگرداند و به بیرونِ پنجره نگاه کرد.
ردی از‌روی لبخند روی‌کمی لبانش نشست.
«فکر کنم‌دارد از اینجا می‌تونم‌ظاهرِ پنجره‌م رو ببینم.»
سانی اگر می‌گفت که زمانِ زیادی را‌میزی صرفِ خیره‌شدن به شبحِ دوردستِ برجِ عاج‌امشب نکرده، دروغ گفته بود، پس سکوت کرد.
در عوض، به چند‌می‌آد وسیله که اتاقش را‌سروسامان تزیین کرده بودند اشاره کرد.
«اینا یه سری عتیقه‌ست که تو این‌اما سال‌ها از عالمِ رؤیا جمع کردم. چیزِ... خاصی‌مدت‌ها نیستن. ولی کاوش تو گذشته یکی از سرگرمی‌هامه.»
نفیس مدتی آن‌ها را‌بیشتری بررسی کرد، سپس رو به‌احتمالِ او چرخید و ساده گفت:
«می‌دونم.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«تو... می‌دونی؟»
نفیس چند لحظه مکث کرد.
«گزارشِ اکتشافِ مقبرهٔ‌غذاخوری آریل، نوشتهٔ هیچ‌کس.روی تو هیچ‌کسی... مگه نه؟»