چپتر 367: مهِ زمان
0سانی کتاب را روی میز‌قهرمان‌ها گذاشت و نشست. با نگاهی‌برای پیچیده به جلدِ ساده‌اش خیره شد.
البته که چیزهایی دربارهٔ خاندانِ شعلهٔ جاودان می‌دانست. با توجه به اینکه دستاوردهای اعضایش چقدر برجسته‌دامادش بود، همه می‌دانستند — هرچند سانی از آموزشِ درست‌وحسابی محروم مانده بود، چهره‌های افسانه‌ایِ پدر و‌بارِ پدربزرگِ ستارهٔ دگرگون مدت‌ها پیش راهشان را از صفحاتِ تاریخ به فرهنگِ عامه باز کرده بودند.
نامشان تقریباً مترادف با قهرمانی و‌اولین ذاتِ تسلیم‌ناپذیرِ روحِ انسان بود، که‌استادی به داشتنِ ته‌مایه‌ای از تراژدی شهرت داشت.
شعلهٔ جاودان اولین بیدارشده‌ای بود که استاد شد، و دامادش، شمشیرِ شکسته، اولین استادی بود که قدیس شد. البته آن‌ها این‌قهرمان کار را به‌تنهایی انجام نداده بودند — هر کدام گروهی از همراهانِ قدرتمند داشتند تا بارِ به چالش کشیدنِ طلسم را با‌دسته‌ها آن‌ها تقسیم کنند. بنابراین، جملهٔ درست‌تر این بود که آن‌ها رهبرانِ اولین دسته‌هایی بودند که کابوسِ دوم و سوم را فتح کردند.
با این حال، نامِ همرزمانشان چندان شناخته‌شده نبود. سانی مطمئن بود که بچه‌ها در‌مُرد مدرسه دربارهٔ آن‌ها یاد می‌گرفتند، اما موشِ خیابانی‌ای مثلِ او فقط تصورِ کلی‌ای از هویتشان‌بسیار داشت. بیشتر فقط یادش می‌آمد که بعضی از آن‌ها بعدها خاندان‌های بزرگ را تأسیس کردند.
اما مسئلهٔ قهرمان‌ها همین بود. سانی یک بار به افی گفته بود که برای قهرمان‌استاد شدن باید مُرد، و این شوخی نبود. یک نفر می‌توانست به خاطرِ دستاوردی شگفت‌انگیز شهرت‌قدرتمند و احترام داشته باشد، اما این فداکاریِ نهایی بود که او را به جایگاهِ قهرمانی می‌رساند.
به همین دلیل بود که خاندانِ شعلهٔ جاودان بسیار بیشتر از سایرِ‌استادی خاندان‌های بزرگ موردِ احترام بود — نه فقط به این خاطر که‌داشتند رهبرانِ آن دسته‌ها از این خاندان بودند، بلکه چون پایانی تراژیک داشتند.
...یا شاید هم این‌طور نبود؟ اگر نفیس موفق می‌شد به جهانِ واقعی‌بزرگ برگردد، شهرتِ خاندانش بارِ دیگر شعله‌ور می‌شد، شاید حتی درخشان‌تر از همیشه.مُرد بازماندگانِ ارتشِ رؤیابین همین حالا هم با او مثلِ یک ایزد رفتار می‌کردند...
سانی با اخمی ناگهانی، با ناشی‌گری کتاب را باز کرد و مشغولِ خواندن شد.مُرد چون به خواندن از روی صفحهٔ نمایش عادت داشت، کمی با متنِ چاپی کلنجار رفت،بسیار اما خیلی زود به آن عادت کرد و غرقِ تاریخچهٔ درخشانِ این خاندانِ نامدار شد.
بخشِ اول به خودِ شعلهٔ جاودان اختصاص داشت. هرچند جالب بود، اطلاعاتِ زیادی در آن نبود که به‌شکسته کارِ سانی بیاید. از قبل می‌دانست که پدربزرگِ نف جزوِ اولین موجِ افرادی بود که به طلسمِ کابوس آلوده‌کنند شدند، و در طولِ هرج‌ومرجِ اولیه‌ای که پس از ظهورِ طلسم به وجود آمد، با موجوداتِ کابوس جنگیده بود.
آن زمان، میلیون‌ها نفر ناگهان به درونِ کابوس‌های اول پرتاب شدند و جان دادند؛ در نتیجه میلیون‌ها موجودِ کابوس به جهانِ واقعی‌همراهانِ سرازیر شدند. البته تقریباً همهٔ آن‌ها فقط از رتبهٔ خفته بودند، اما معلوم شد که مهارِ حتی همین تعداد هم برای ارتش‌های‌چندان بشریتی که از قبل به زانو درآمده بود، غیرممکن است. ملت‌های کامل نابود شدند، و برای مدتی، سیاره در هرج‌ومرجِ مطلق فرو رفت.
تنها به لطفِ افرادی مثلِ شعلهٔ جاودان بود — که البته آن موقع هنوز نامِ راستینش را به دست نیاورده بود — که اوضاع تغییر‌شوخی کرد. کسانی بودند که از کابوسِ اول جانِ سالم به در بردند، سپس واردِ عالمِ رؤیا شدند و راهشان را به سوی گذرگاه‌ها باز کردند.این‌طور پس از بازگشت به جهانِ واقعی، آن‌ها متحد شدند و در برابرِ سیلِ موجوداتِ کابوس مبارزه کردند، و در نهایت نظمِ جهانیِ نوینی پایه‌گذاری کردند.
نظمی که‌بزرگ تا به‌مسئلهٔ امروز پابرجا بود.
آدمای سرسختی بودن، خیلی سرسخت.
بیدارشده شدن حتی امروز هم به اندازهٔ کافی سخت بود، آن هم با‌قدیس وجودِ تمامِ دانشِ انباشته‌شده دربارهٔ طلسم که آزادانه در دسترسِ همه قرار داشت.چالش آن زمان که طلسم تازه ظاهر شده بود، افرادی مثلِ شعلهٔ جاودان هیچ‌چیز نمی‌دانستند.
نمی‌دانستند سرشت چیست، موجوداتِ کابوس چند‌بیشتر رتبه و طبقه دارند، معنی‌شان چیست،بزرگ خاطره‌ها و پژواک‌ها چه هستند، گذرگاه چیست...
از همه مهم‌تر، حتی‌مسئلهٔ نمی‌دانستند نجاتِ بشریت اصلاً‌افی ممکن است یا نه.
با این حال، هرطور که بود، یاد گرفتند و‌ته‌مایه‌ای مبارزه کردند. سانی نمی‌توانست تصور کند آن دوران چقدر‌شکسته تاریک و جهنمی بوده است. واقعاً شایستهٔ احترامش بودند.
...اما متأسفانه، ارزشِ وقتش را نداشتند. دست‌کم نه الان. کارهای بسیار واجبتری روی‌قدیس سرش ریخته بود، برای همین سانی فقط نگاهی گذرا به صفحاتی انداخت که‌چالش زندگیِ شعلهٔ جاودان، پیروزیِ نهایی‌اش بر کابوسِ دوم و مرگِ قهرمانانه‌اش را توصیف می‌کرد.
استادِ افسانه‌ای هنگامِ دفاع از شهرهای در حالِ تخلیه، در برابرِ هجومِ موجوداتِ وحشتناکی که از طریقِ‌بار دروازهٔ ردهٔ ۵ واردِ جهانِ واقعی شده بودند، جان باخت. این اتفاق حدودِ یک سال پیش از‌فداکاریِ تولدِ سانی رخ داد و به بهای از دست رفتنِ یک قارهٔ کامل برای بشریت تمام شد.
این همان رویدادی بود که باعث شد مادرِ نف تهی شود، هرچند این تراژدی‌مُرد در کتاب با جزئیاتِ دقیق توصیف نشده بود. تنها چیزی که درباره‌اش نوشته بودند‌دلیل این بود که لبخندِ آسمان در طولِ آن فاجعه هنگامِ محافظت از غیرنظامیان جان باخت.
سانی آهی کشید و‌ذاتِ سپس روی خواندن دربارهٔ‌داشتنِ شمشیرِ شکسته تمرکز کرد.
پدرِ نف از بدوِ تولد میراث‌دار نبود. در واقع، پیشینه‌ای بسیار محقر داشت و تنها‌این به لطفِ استعداد و نبوغِ جنگی‌اش، از گمنامیِ مطلق به بالاترین نقطهٔ شهرت رسید. فقیری بود‌بنابراین که دلِ یک شاهزاده‌خانم را به دست آورد و وارثِ محترم‌ترین خاندان در تاریخِ بشر شد.
روایتِ کتاب تاریخ را طوری بیان می‌کرد که نشان می‌داد مرگِ همسرش قلبِ شمشیرِ شکسته‌قهرمان‌ها را در هم شکسته بود و همین فقدان باعث شد تا اوج بگیرد و به مصافِ‌احترام کابوسِ سوم برود. به طرزِ معجزه‌آسایی، شمشیرِ شکسته موفق شد و به نخستین قدیس بدل گشت.
با این حال، داستانش پایانِ خوشی نداشت. تنها چند‌گفته سالِ بعد، هنگامِ کاوش در منطقه‌ای در عالمِ رؤیا‌خاطرِ که بعدها به‌عنوانِ منطقهٔ مرگ دسته‌بندی شد، جان باخت.
کتاب با ادایِ احترامی طولانی و خسته‌کننده به‌داشتنِ دو قهرمانِ افسانه‌ای و توضیحی دربارهٔ اهمیتِ فداکاری‌هایشان در‌شمشیرِ بقا و شکوفاییِ آیندهٔ نسلِ بشر به پایان رسید.
سانی کتاب‌ته‌مایه‌ای را بست و‌داشت سر تکان داد.
«...عجب چرت‌وپرتایی.»
شاید تحصیل‌کرده نبود، اما سانی هم مانند بیشترِ مردمِ حاشیه، مهارتِ غریزیِ تشخیصِ پروپاگاندا و خواندنِ بینِ‌می‌توانست خطوطِ بیانیه‌های رسمی را داشت. و این کتاب هم دقیقاً همین بود؛ نسخه‌ای بزک‌شده و تا حدودی‌خاندان خیالی از اتفاقاتی که حکومت دوست داشت به خوردِ مردم بدهد. دست‌یافتن به حقیقت کارِ سختی بود.
چند نکته در تاریخچهٔ ادعاییِ‌تسلیم‌ناپذیرِ خاندانِ شعلهٔ جاودان وجود داشت که‌شهرت برای سانی منطقی به نظر نمی‌رسید.
اولین مورد، شرایطِ مرگِ غم‌انگیزِ لبخندِ آسمان بود. روی کاغذ همه‌چیز‌شکسته درست به نظر می‌رسید، اما سانی می‌دانست که او در واقع‌همراهانِ نمرده است؛ دست‌کم نه به معنایِ رایجِ کلمه. او تهی شده بود.
اما چطور ممکن بود تهی شود؟ طبقِ کتاب، در آن مقطعِ زمانی، شمشیرِ شکسته دیگر‌قهرمان‌ها استاد شده بود. آن دو هم در زندگی و هم در نبرد شریکِ یکدیگر بودند‌شگفت‌انگیز و دسته‌شان را با هم رهبری می‌کردند. این یعنی لبخندِ آسمان هم باید استاد می‌بود.
اما استادها برخلافِ خفته‌ها و بیدارشدگان که با روحشان سفر می‌کردند، به‌صورتِ‌شدن فیزیکی به عالمِ رؤیا می‌رفتند. اگر او آنجا مرده بود، هیچ بدنِ‌فداکاریِ بی‌روحی از او به جا نمی‌ماند، پس... چطور چنین چیزی ممکن بود؟
«زمان‌بندی‌شون با هم جور درنمیاد...»
دومین نکتهٔ سؤال‌برانگیز، مرگِ خودِ شمشیرِ شکسته بود. قدیس‌ها موجوداتِ‌شمشیرِ بی‌نهایت قدرتمندی بودند و کشتنشان کارِ آسانی نبود. یک قدیس‌کدام حتی در مواجهه با دشمنی مهارناپذیر، دست‌کم باید می‌توانست فرار کند.
قدیس‌ها به همین سادگی نمی‌مردند، مگر اینکه دلیلی برای ایستادگی و جنگیدن تا آخرین نفس می‌داشتند.همین تنها موجوداتی که می‌توانستند آن‌ها را در دم بکشند، آن‌قدر قدرتمند و کمیاب بودند که امکان نداشت‌باشد حتی هنگامِ کاوش در منطقه‌ای ناشناخته از عالمِ رؤیا، به‌طورِ تصادفی با یکی از آن‌ها روبه‌رو شد.
آیا شمشیرِ شکسته با علم به اینکه دختری دارد که محتاجِ مراقبت و محافظتِ اوست،شوخی تا این حد بی‌پروا و لجباز می‌بود؟ این شمشیرزنِ افسانه‌ای به چشمِ سانی کسی نمی‌آمد‌سایرِ که اجازه دهد به این راحتی بمیرد... مگر اینکه پایِ نیروهای دیگری در میان بود.
و در نهایت،قهرمانی مسئلهٔ اعضایِ دیگرِ‌روحِ دسته‌اش مطرح بود.
سانی نام‌هایشان را زمزمه کرد:
«شمشیرِ شکسته، لبخندِ‌تصورِ آسمان، آستریون، کی سونگ،یادش آنویل از خاندانِ دلاوری.»
آستریون، کی سونگ، آنویلِ دلاوری...
«آستر، سونگ، ویل؟»
قبلی
بعدی