چپتر 407: صلاحیت‌های رؤیاشهر
0سانی که دید هرچه را لازم بوده دیده است، برخاست، از کافه بیرون آمد و راهیِ خانه‌ببینند شد. سایهٔ شاد بی‌آنکه جلبِ توجه کند، محوطهٔ مدرسه را ترک کرد و خیلی زود دورِ بدنش‌نمی‌توانستند پیچید... اما پیش از آن، نشان داد که چقدر از عملکردِ بی‌نقصش راضی است و به خود می‌بالد.
آره، آره. کارت خوب بود.
در راهِ بازگشت، سانی داشت به چیزهایی که دربارهٔ رین فهمیده بود‌می‌شد فکر می‌کرد. به نظر می‌رسید خواهرش باهوش و سازگار است و دارد‌ممکن آموزش‌هایی می‌بیند که بیشترِ بچه‌های این دنیا فقط می‌توانند خوابش را ببینند.
ولی همین کافی بود؟
نمی‌دانست. راستش‌نظر را بخواهی،خواهرش هیچ‌کس نمی‌توانست بداند.
پس از بازگشت از ساحلِ فراموش‌شده، چند نفری به او گفته بودند که هرگز نمی‌توانستند در آن جهنم‌بخواهی زنده بمانند. اما حرف‌هایشان برای سانی توخالی بود، چون از کجا می‌دانستند؟ تا زمانی که کسی در چنین موقعیتی‌کجا گرفتار نمی‌شد، راهی نبود که بفهمد وقتی همه‌چیز از او گرفته شود، چقدر از عزم و اراده‌اش باقی می‌ماند.
آدم‌های شجاع در هم می‌شکستند، در حالی که آدم‌های ترسو قدرتی در خود می‌یافتند که‌آنکه حتی از وجودش خبر نداشتند. آدم‌های مهربان بی‌رحم می‌شدند و آدم‌های بی‌رحم خود را گم‌کوچک‌ترین می‌کردند. تنها با نگاه کردن در آینهٔ یک کابوس می‌شد چهرهٔ واقعیِ خود را دید.
پیش از آنکه سانی وارد ساحلِ فراموش‌شده شود، خودش را قوی می‌پنداشت. اما وقتی به آنجا رسید، به‌حتی سخت‌ترین شکلِ ممکن فهمید که قدرتش شکننده و واهی است و می‌تواند با کوچک‌ترین فشاری در هم بشکند. برای‌قوی زنده ماندن، باید درونِ خودش قدرتِ تازه‌ای می‌ساخت؛ قدرتی که هیچ‌چیز و هیچ‌کس نتواند آن را در هم بشکند.
این‌گونه بود‌نظر که زنده‌خواهرش مانده بود.
چطور می‌توانست بداند رین در برابرِ وحشت‌های طلسم‌دنیا چقدر دوام می‌آورد؟ و چطور قرار بود شانسِ‌نمی‌دانست زنده ماندنش در آزمون‌های آن را بالا ببرد؟
سانی غرق در این افکار‌می‌شدند به خانه برگشت و سعی‌آینهٔ کرد ذهنش را آرام کند.
به‌هرحال، این چیزی نبود که بتواند‌شود با عجله درباره‌اش تصمیم بگیرد. فعلاً‌شجاع کارهای بسیارِ دیگری برای انجام دادن داشت.
سانی کپسولِ رؤیاشهر را‌خواهرش روشن کرد، داخلش رفت‌آموزش‌هایی و چشمانش را بست.
وقتشه یه کم استراحت کنم...
دست‌کم آنجا در رؤیاشهر، همه‌چیز‌می‌شدند ساده بود. فقط باید می‌جنگید،آینهٔ یاد می‌گرفت و پیروز می‌شد.
...البته بماند که بازدیدِ قبلی‌اش از کولوسئوم به یک افتضاح ختم شده بود. ولی سانی‌ترسو به میدان‌های نبردِ سطح‌بالاتر امیدِ زیادی داشت. فقط باید پیروزی‌های کافی برای ورود به آن‌ها‌کابوس به دست می‌آورد؛ حدود هفتاد پیروزیِ دیگر تا بتواند به رؤیاهای حرفه‌ایِ رده‌پایین دسترسی پیدا کند.
اون‌قدرها هم سخت نیست...
دیگر هیچ علاقه‌ای به دوئل با تازه‌کارها نداشت‌دنیا و بی‌صبرانه منتظرِ روبه‌رو شدن با حریفانِ بهتری بود‌راستش که بتوانند سبک‌های پخته و متنوعی به او بیاموزند.
آه، بهتره زودتر دست‌به‌کار شم.
سانی با ظاهر شدن روی ماسه‌های کولوسئوم،عزم پشتِ نقاب آهی کشید و اراده کرد تا‌ترسو مارِ روح به شکلِ آن اوداچیِ دلگیر درآید.
هاه... عجیبه.
به دلیلی نامعلوم، امروز افرادِ بسیار بیشتری می‌خواستند او را به مبارزه بطلبند. در‌همین عرضِ یک دقیقه، رسماً جمعیتی از بیدارشدگان دورِ سانی حلقه زدند و با شدتی‌هرگز آزاردهنده به او خیره شدند. همچنین، به نظر می‌رسید حریفان خیلی پرحرف‌تر از قبل‌اند...
این احمق‌ها چشونه؟
«هی، ولگرد! اسمِ واقعیت چیه؟»
سانی به زنِ جوانی که او‌سازگار را به مبارزه طلبیده بود خیره شد‌دنیا و بعد با کمی کلافگی جواب داد:
«ولگرد.»
زن لبخندی معنادار زد،بی‌رحم انگار که به مکاشفه‌ای مرموز‌کردن رسیده باشد، و بعد پرسید:
«چه سبکی کار می‌کنی؟»
سانی پشتِ نقاب اخم کرد.
«هیچ سبکی کار نمی‌کنم.»
دختر دهان باز کرد تا چیزِ دیگری‌تنها بگوید، اما او با یک قدم به جلو‌آنکه و فعال کردنِ مبارزه حرفش را قطع کرد.
دو ثانیه بعد، جسدِ‌همه‌چیز بی‌جانِ دختر داشت به‌اراده‌اش بارانی از جرقه تبدیل می‌شد.
چرا امروز این‌قدر پرحرفن؟ وقتِ زیادی‌سازگار ندارم. اگه می‌خوام دفعهٔ بعد واردِ‌این یه میدانِ حرفه‌ای بشم، باید سریع باشم...
سانی با نگاه به‌می‌بیند جمعیتِ بیدارشدگان، با ناامیدی‌دنیا آهی کشید و غرید:
«حرف بی‌ارزشه،نداشتند سکوت طلاست. الکی‌می‌شدند نفسمو هدر ندین!»
مبارزان با حالت‌های عجیبی‌همه‌چیز از روشن‌بینی به هم نگاه‌باقی کردند و بعد ساکت شدند.
این‌طوری بهتر‌نظر شد! حداقل‌خواهرش جماعتِ فهمیده‌ای هستن.
حالا که به نظر می‌رسید مردم میلشان را به گپ‌زدن‌های بیهوده پیش از هر‌همین مبارزهٔ لعنتی از دست داده‌اند، کارها خیلی سریع‌تر پیش می‌رفت. سانی امروز برنامه‌ای برای‌هرگز تقلید از سبکِ این آماتورهای بااستعداد نداشت، پس می‌توانست تا جای ممکن کارآمد عمل کند.
با این حال، این کار نیازمندِ آن بود که واقعاً به‌کابوس خودش فشار بیاورد. هر چه نباشد، همهٔ آن‌ها بیدارشده بودند... تک‌تکشان.سخت‌ترین پشتِ نقابِ سیاه، سانی غرق در عرق بود و زیرلب ناسزا می‌گفت.
اما چه کار‌وقتی می‌توانست بکند؟ فقط باید‌عزم کار را تمام می‌کرد.
چون بینِ مبارزات هیچ استراحتی نمی‌کرد، در مقطعی ذخایرِ جوهرِ سایه‌اش به طرزِ‌دنیا خطرناکی ته کشید. سانی مجبور شد به مارِ روح فرمان دهد تا به‌بداند بدنش برگردد تا انباشتِ جوهر را سرعت ببخشد و مصرفش را کندتر کند.
مبارزان با دیدنِ اینکه شمشیرش را مرخص‌این کرده است، تصور کردند که دیگر قصدِ‌همین مبارزه ندارد و با ناامیدی آه کشیدند.
سانی نگاهی به آن‌ها‌بی‌رحم انداخت، دندان‌هایش را به‌نگاه هم سایید و گفت:
«بعدی!»
فاصلهٔ چندانی با رسیدن به هدفِ امروزش نداشت و ردایِ جهانِ زیرین‌این خودش مثلِ یک سلاح بود. به‌خصوص اگر وزنش را دستکاری می‌کرد تا‌هیچ‌کس ضرباتش وزنِ یک کوه را به همراه داشته باشند... البته به صورتِ استعاری...
عضلاتِ دردمندش اعتراض می‌کردند، اما‌بیشترِ او این عذاب را به‌می‌توانند جان خرید و ادامه داد.
فقط چندتای دیگه...
با جلو آمدنِ مبارزِ بعدی، سانی به سمتش یورش برد، ضربهٔ سطحیِ یک گرزِ میخ‌دار را با ساعدبندش دفع‌وجودش کرد و با تمامِ قدرتی که در توان داشت به صورتِ مردِ جوان ضربه زد. دستکشِ عقیقیِ سیاه در حالی‌آنجا که هوا را می‌شکافت به‌شدت سنگین شد، محکم به هدف خورد... و کم‌وبیش باعث شد جمجمهٔ مردِ جوان منفجر شود.
سانی در‌نظر خفا نفس‌نفس زد‌باهوش و ناسزا گفت.
این... اه... دیگه‌آموزش‌هایی زیاد نمی‌تونم به‌بچه‌های این کار ادامه بدم...
خوشبختانه، تنها باید‌مهربان در چند مبارزهٔ‌می‌کردند دیگر پیروز می‌شد.
حدودِ یک ساعت پس از ورودش به کولوسئوم، سانی سرانجام‌می‌ماند به پیروزی‌های کافی برای راهیابی به میدانی بهتر دست یافت. تا‌نداشتند آن موقع، آن‌قدر خسته بود که حس می‌کرد می‌خواهد بالا بیاورد.
لعنت بهش... فوق‌العاده‌می‌رسید سخت بود. فکر‌سازگار کنم بخشی از کاره...
سانی با انداختنِ آخرین‌می‌بیند نگاه به جمعیتِ ساکتِ‌دنیا بیدارشدگان، سرش را تکان داد.
چه آدمای عجیبی‌ان...
با این کار، فرمان را به رؤیاشهر داد‌اراده‌اش و توهم را ترک کرد، در حالی که‌قدرتی هم خسته بود و هم از پیشرفتش رضایت داشت.
...مبارزان که روی شن‌های‌خواهرش کولوسئوم تنها مانده بودند،آموزش‌هایی تا چند دقیقه ساکت ماندند.
پس از‌دارد مدتی، یکی‌می‌بیند از آن‌ها گفت:
«سرش رو تکون داد.»
بیدارشده‌ای دیگر آهی‌وقتی سنگین کشید و بعد‌عزم با لحنی موقر گفت:
«آره. ما لیاقتش رو نداریم...»