چپتر 376: سوگندِ شکسته
0با احضارِ‌معلم رون‌ها، نگاهی به‌برایش دسته‌ای خاص انداخت.
خاطره‌ها: [زنگولهٔ نقره‌ای]، [کفنِ عروسک‌گردان]، [تکهٔ نیمه‌شب]، [سنگِ‌شاید معمولی]، [خارِ خزنده]، [چشمهٔ بی‌پایان]، [شکوفهٔ خون]، [بالِ‌مردد تاریک]، [تکهٔ مهتاب]، [ر... ج...ین]، [نقابِ بافنده]، [سوگندِ شکسته].
آخری، [سوگندِ شکسته]، از بدلِ کژودژِ یکی از هفت قهرمانِ باستانیِ ساحلِ فراموش‌شده،بلکه یعنی سرور، به دست آمده بود. با اینکه گولمِ مرجانی در نهایت فقط‌بفروشد یک هیولای بیدار از آب درآمده بود، سانی امیدِ زیادی به این خاطره داشت.
اما پیش از آنکه‌زیادی روی آن تمرکز کند، سانی‌پیش به بقیهٔ زرادخانه‌اش خیره شد.
یک، دو، سه...
دوازده تا. بعد از یک سال نبردِ مداوم و خون‌ریزی، تنها دوازده خاطره داشت.ابزارهای البته، اگر نیازی به تغذیهٔ قدیس نبود، خیلی بیشتر از این‌ها داشت. آن موجودِ کم‌حرف‌احتمالی برای رسیدن به ۲۰۰ قطعهٔ سایه، که یکی از اهدافِ سانی بود، منابعِ عظیمی می‌طلبید.
اگر به خاطرِ آن نبود، پولِ هنگفتی به جیب می‌زد. سانی همین الان هم به لطفِ امتیازهای‌آن‌قدر مشارکتی که معلم جولیوس قرار بود برایش ردیف کند، خودش را ثروتمند می‌دانست. اما اگر یکی دو‌جابه‌جاییِ دوجین خاطرهٔ اضافه برای فروش داشت... خب، آن‌وقت دیگر فقط ثروتمند نبود، بلکه غرق در ثروت می‌شد!
آن‌قدر که‌سانی اگر می‌خواست، می‌توانست‌این چند خانه بخرد.
شاید هنوز‌معلم هم می‌توانست‌قرار چندتایی را بفروشد...
سانی با نگاه‌می‌خواست به سلاح‌ها و‌خانه ابزارهای قابل‌اعتمادش، مردد شد.
حالا که می‌توانست از گامِ سایه برای جابه‌جاییِ آنی از جایی به جای‌بلکه دیگر استفاده کند، دیگر آن‌قدرها نیازی به افزایشِ تحرکش نداشت. پس، خارِ خزنده و‌نگاه بالِ تاریک گزینه‌های احتمالی برای حراج بودند... شاید؟ هرچند هنوز هم به کار می‌آمدند.
بقیه را حتی نمی‌توانست تصور کند که بفروشد، دست‌کم نه‌آنکه پیش از پیدا کردنِ جایگزین‌های بهتر. حتی زنگولهٔ نقره‌ای را، که‌مداوم واقعاً آن‌قدرها هم مفید نبود، اما تا حدودی... ارزشِ احساسی داشت.
هرچه بود، آن زنگولهٔ کوچک اولین خاطره‌ای‌خودش بود که تا به حال گرفته بود. و‌دیگر توصیفش، یه‌جورایی... چیزی را در قلبش لمس می‌کرد...
لعنت، تازه محرک‌می‌خواست رو مصرف کردم.خانه چرا ذهنم این‌قدر آشفته‌ست؟
سانی با اخم،ردیف سرانجام روی خاطرهٔ‌می‌دانست تازه‌اش تمرکز کرد.
خاطره: [سوگندِ شکسته].
رتبهٔ خاطره: بیدارشده.
ردهٔ خاطره: ۱.
نوعِ خاطره: آویز.
چشمانش کمی گشاد شد.
زدم به هدف!
یک آویزِ دیگر... چه‌برایش شانسی! سانی با هیجان‌می‌دانست به خواندن ادامه داد:
توصیفِ خاطره: [سوگندی هولناک خوردند تا نفرین را نابود کنند، یا طعمهٔ آن شوند. آنان که سوگند را شکستند، طعمهٔ نفرین شدند و آنان که طعمهٔ نفرین شدند، سوگندشان را شکستند. در نهایت، هیچ‌کس نتوانست از عهدِ خویش بگریزد.]
هاه... مورمورکننده‌ست. فکر کنم...خاطره فکر کنم سپاهِ زره‌پوش‌آنکه این‌طوری به وجود اومد؟
به رشتهٔ‌جولیوس بعدیِ رون‌ها‌برایش نگاه کرد:
افسون‌های خاطره: [پیمان‌شکن].
توصیفِ افسون: [سوگندِ شکسته روحِ تمامِ کسانی را که به آن نزدیک می‌شوند، می‌فرساید.]
سانی چند‌ثروتمند لحظه نفسش‌دوجین را حبس کرد.
یه حملهٔ روحی!
هم موجوداتِ کابوس و هم بیدارشدگان راه‌های زیادی برای نابودیِ دشمنانشان داشتند. آسیبِ جنبشی‌خیره — که برای سادگی فیزیکی نامیده می‌شد — رایج‌ترینشان بود، اما آسیب‌های بسیارِ دیگری‌خیلی هم وجود داشت. در این میان، آسیبِ روحی نادرترین و دفاع در برابرش سخت‌ترین بود.
تصادفی نبود که دروگرِ روح جت، که‌ثروتمند سرشتش به او اجازه می‌داد مستقیماً به‌دیگر روح ضربه بزند، تا این حد ترسناک بود.
و حالا، سانی در‌دوجین زرادخانه‌اش حملهٔ روحیِ مخصوص‌آن‌وقت به خودش را داشت.
با این‌مشارکتی حال، یک‌جولیوس مشکل وجود داشت...
صبر کن... روحِ هر کسی‌داشت رو که نزدیک بشه می‌فرسایه؟تمرکز پس روی منم تأثیر می‌ذاره؟
اخمِ غلیظی بر چهره‌اش نشست.
سانی مدتی مردد ماند،دوجین سپس آهی کشید و‌آن‌وقت خاطره را احضار کرد.
خیلی زود، جواهری درخشان از جنسِ‌برایش مرجانِ سرخِ صیقل‌خورده در دستش ظاهر شد.اضافه یک ثانیه بعد، ناگهان لرزید و نالید.
به‌محضِ اینکه سوگندِ شکسته ظاهر شد، حسی تهوع‌آور تمامِ‌روی وجودش را فرا گرفت. انگار کسی داشت ذره‌ذره جانش‌نبردِ را می‌مکید... نه‌تنها این، بلکه احساسِ ضعف هم می‌کرد.
سانی با نگاه به پایین، دید که سایه‌هایش موج برداشتند و واکنش نشان دادند. سایهٔ‌بلکه مغرور با خشم به او خیره شد و دستانش را با عصبانیت در هوا تکان داد،ابزارهای در حالی که سایهٔ شاد با حالتی رقت‌انگیز خودش را بغل کرده بود و قدم می‌زد.
«لعنتی...»
حسِ ناتوان‌کننده‌ای را که جواهر ایجاد می‌کرد، شناخته بود. همان هاله‌ای‌دوجین بود که هنگامِ مبارزه با گولمِ مرجانی او را ضعیف کرده بود.می‌توانست همچنین نسخهٔ بی‌نهایت ضعیف‌تری از حملهٔ نابودگرِ روحِ آن خورشیدِ مصنوعی بود.
سانی دندان به هم سایید و سوگندِ‌پیش شکسته را مرخص کرد. تنها وقتی کاملاً‌خیره ناپدید شد، توانست دوباره راحت نفس بکشد.
«گندش بزنن...»
این یک عارضهٔ جانبیِ جدی بود. چطور قرار بود از طلسم‌وارهٔ جدیدش استفاده‌می‌شد کند وقتی نه‌تنها دشمنانش، بلکه خودِ سانی را هم آرام‌آرام می‌کشت؟ آن را روی‌قابل‌اعتمادش زمین بیندازد، با گامِ سایه دور شود و امیدوار باشد همه‌چیز خوب پیش برود؟
سانی مدتی ساکت نشست‌جولیوس و فکر کرد. سپس‌خودش لبخندی مردد روی لبش نشست.
«صبر کن...زیادی این باید جواب‌داشت بده، مگه نه؟»
از رون‌هایی که جواهرِ نابودگرِ روح‌خودش را توصیف می‌کردند چشم برداشت و‌فروش روی توصیفِ دیوِ سایهٔ وفادارش تمرکز کرد.
سایه: [قدیسِ مرمرین].
رتبهٔ سایه: بیدارشده.
طبقهٔ سایه: دیو.
صفت‌های سایه: [استادِ نبرد]، [استوار]، [جرقهٔ ایزدی].
توان‌های سایه: [فرزانهٔ سلاح]، [تسلیحاتِ جهانِ زیرین].
قطعه‌های سایه: [۸۰/۲۰۰]
سانی روی توانِ‌ردیف [تسلیحاتِ جهانِ زیرین]می‌دانست تمرکز کرد و خواند:
[زرهِ قدیسِ سایه می‌تواند یک خاطرهٔ طلسم‌واره را در خود جای دهد تا افسون‌هایش را به ارث ببرد.]
لبخندش پهن‌تر شد.
«خوبه... این از بخشِ اول...»
کمی بالاتر را‌امیدِ نگاه کرد و‌خاطره رشته‌رونِ دیگری یافت:
صفت: [استوار].
توصیفِ صفت: [قدیسِ سنگی در برابرِ تمامِ اشکالِ آسیب بسیار مقاوم است و همچنین در برابرِ حملاتِ ذهنی و روحی کاملاً مصونیت دارد.]
کاملاً مصون‌مشارکتی در برابرِ حملاتِ‌قرار ذهنی و روحی...
«آره!»
سانی آهی از سرِ رضایت کشید. سوگندِ شکسته به‌خودی‌خود‌دوجین کاملاً بی‌فایده بود، اما وقتی با توان و صفت‌های ویژهٔ‌آن‌قدر قدیس ترکیب می‌شد، سایه‌اش را از قبل هم مرگبارتر می‌کرد.
دلیلش این بود که قدیس نوعِ بسیار خاصی از دیو بود. دیوی که‌می‌شد اراده‌اش را نمی‌شد متزلزل کرد یا در آن رخنه کرد. هم ذهن و‌ابزارهای هم روحش... خب، سایه‌ای که به‌جای روح در کالبدش ساکن بود... کاملاً تسلیم‌ناپذیر بودند.
فقط باید حواسش را جمع می‌کرد تا‌ردیف زمانی که آن جواهرِ سرخ‌رنگ روی زرهِ‌فروش مجسمهٔ زنده نصب است، هیچ‌کجا نزدیکش نباشد.
دشوار، اما شدنی بود.
و حالا‌جولیوس که حرف‌برایش از زره شد...
هنوز کارش‌ثروتمند با بررسیِ خاطره‌هایش‌خاطرهٔ تمام نشده بود.
در واقع،مشارکتی بهترین را برای‌قرار آخر گذاشته بود.
سانی به رون‌های درخشان نگاه کرد‌اما و روی رشته‌ای خاص متمرکز شد. رشته‌ای‌زرادخانه‌اش که شکسته و ناقص به نظر می‌رسید:
خاطره: [ر... ج... رین].
حالا که بیدارشده بود، بالاخره می‌توانست زرهِ‌ردیف عقیقیِ شکسته‌ای را که با مشتی خردهٔ‌فروش روحِ ناچیز از استیو خریده بود، ترمیم کند.
زرهِ عروج‌یافتهٔ ردهٔ‌این ۶ — قدرتمندترین‌اما خاطره‌ای که داشت.
یا حتی دیده‌قرار بود... خب، البته‌خودش به‌جز نقابِ بافنده.
سانی [ر... ج... رین] را احضار کرد، عضلاتش را منقبض کرد و با کمی تقلا توانست آن‌چند را روی زمینِ مقابلش بگذارد. حتی حالا که یک بیدارشده بود، وزنِ این خاطرهٔ سنگی چیزی نبود‌جای که بتواند بدونِ استفاده از هر دو سایه‌اش یا هدر دادنِ جوهر برای تقویتِ قدرتش، به‌راحتی تحمل کند.
در حالی که‌معلم کمی نفس‌نفس می‌زد، خاطرهٔ‌ردیف آسیب‌دیده را بررسی کرد.
این زرهِ صفحه‌ایِ باستانی به رنگِ سیاهِ پرکلاغی بود. طراحیِ پیچیده و باوقاری داشت و حسِ عزمی تاریک و‌مداوم وقاری استوار و پولادین از آن ساطع می‌شد. سطحِ براقش گویی هر نوری را که به آن می‌تابید جذب‌اهدافِ می‌کرد و می‌بلعید. تمامِ قطعاتِ زره بی‌نقص روی هم سوار شده بودند و سدی تقریباً یکپارچه از فولادِ نفوذناپذیر می‌ساختند.
خب... هنوز‌جولیوس فولاد نبود.برایش سنگ بود.
این زرهِ باستانی شباهتِ بسیار زیادی به زرهی داشت که قدیسِ سنگی می‌پوشید و حالا که‌می‌توانست سایه یک دیو شده بود، این شباهت بیشتر هم به چشم می‌آمد. با این حال، زرهِ‌آنی عقیقیِ مقابلِ سانی همچنان چشمگیرتر بود. باشکوه‌تر... انگار برای موجودی با جایگاهِ بالاتر ساخته شده بود.
و درست مانندِ زرهِ قدیس، این یکی هم تنها‌ثروتمند در صورتی از سنگِ واقعی به آن آلیاژِ معجزه‌آسایِ‌غرق سنگ‌مانند تبدیل می‌شد که از حالتِ غیرفعالش خارج شود.
اما هنوز نمی‌شد این کار را کرد، چون بافتِ طلسمش آسیب دیده‌بقیهٔ بود. برای ترمیمِ آن، ویژگیِ خودترمیمیِ این خاطرهٔ شکسته باید با تزریقِ‌نیازی جوهر فعال می‌شد. کاری که هیچ‌کس در ساحلِ فراموش‌شده از پسش برنمی‌آمد.
اما حالا اوضاع فرق می‌کرد.
حالا سانی یک بیدارشده بود. نه‌تنها می‌توانست جریانِ جوهرِ‌دیگر سایه را درونِ بدنش مهار کند، بلکه حتی مارِ‌خانه روح را هم داشت تا در هدایتِ آن کمکش کند.
سانی دستانش را روی‌جولیوس سطحِ سردِ سینه‌بندِ عقیقی‌خودش گذاشت، چشمانش را بست...
و جوهر‌زیادی را به درونِ‌داشت زرهِ عقیقی فرستاد...