چپتر 1135: نبردِ دوباره
0سانی اولین رویارویی‌اش‌کوبنده‌اش با مورگان را‌واضحش به‌خوبی به یاد می‌آورد.
آن زمان، صرفاً یک بیدارشده بود. با این حال، در میان بیدارشدگان،این‌ها خودش را از نظر قدرتِ فردی و مهارتِ رزمی تا حدی یک‌رقصِ استثنا می‌دانست... حتی ایدهٔ پیروزی در دوئلشان را هم در سر پرورانده بود.
سانی از قدرت‌های یک سرشتِ ایزدی بهره‌مند بود، توسط ستارهٔ دگرگون‌نقش از خاندانِ شعلهٔ جاودان آموزش دیده و در بوتهٔ آزمایشِ بی‌رحمِ‌کاری ساحلِ فراموش‌شده آبدیده شده بود، و یک میراثِ سرشت هم داشت.
بنابراین، اعتمادبه‌نفسش بی‌دلیل نبود.
نوارِ پیروزی‌های آسانی که در رؤیاشهر به دست آورده بود نیز در این‌ارزشمند امر نقش داشت. با اینکه برخی از حریفانی که با آن‌ها روبه‌رو شده بود‌خفته دشمنانی چالش‌برانگیز بودند، هیچ‌کدام نتوانسته بودند کاری کنند که او احساسِ خطرِ جدی کند.
سانی ناخواسته‌خاموش کمی مغرور‌بی‌نقص شده بود.
...مورگان آن‌نبود غرور را در‌آسانی هم شکسته بود.
او اولین استادی بود که سانی با او شمشیر به شمشیر شده بود، و تازه نه یک استادِ معمولی. وارثِ خاندانِ بزرگِ‌واضحش دلاوری در اوجِ مطلقِ چیزی بود که یک عروج‌یافته می‌توانست باشد. اینکه در کمتر از چهل ثانیه کاملاً توسط او لِه‌ولورده شده بود،دارد مثل یک سطل آبِ سرد روی سرش ریخت و درجا هر غرورِ خامی را که ممکن بود در سانی شکل بگیرد، خاموش کرد.
مهارتِ بی‌نقص و خفه‌کننده‌اش، قدرتِ بدنیِ‌واضحش کوبنده‌اش، نیتِ قتلِ کاملاً واضحش... همهٔ‌دستاوردِ این‌ها تأثیری ماندگار روی او گذاشته بود.
سانی با دو دستاوردِ ارزشمند از آن نبرد برگشته بود. اولی پیشرفتی چشمگیر در تسلطش بر‌دستاوردِ رقصِ سایه بود. دومی یادآوریِ تلخی بود از اینکه چقدر ببرِ خفته در میان بیدارشدگان وجود‌وجود دارد. بله، او برجسته و قدرتمند بود... اما تنها فردِ برجسته و قدرتمندِ آن بیرون نبود.
از زمانِ آن نبرد، سانی‌آسانی ناخودآگاه هر استادی را که با‌نقش او می‌جنگید با مورگان مقایسه می‌کرد.
تا به حال، هیچ‌کس به پای او‌ریخت نرسیده بود — نه در جهانِ بیداری، نه‌کرد در عالمِ رؤیا، و نه در کابوسِ دوم.
به همین دلیل بسیار کنجکاو بود‌واضحش ببیند حالا که هر دو عروج‌یافته بودند،ارزشمند در مقایسه با او چه وضعیتی دارد.
سانی دیگر همان کسی نبود که در رؤیاشهر با مورگان روبه‌رو شده بود. از آن زمان تا به‌نبرد حال از مصیبت‌های بسیار زیادی جان به در برده بود — معبدِ شب، کولوسئومِ سرخ، تونلِ وحشتِ کابوس‌ها،قدرتمند معبدِ جام، شهرِ عاج... و مرکزِ قطبِ جنوب، از وحشتِ خاموشِ رصدخانهٔ قمریِ ۴۹ تا استیصالِ سردِ فالکون اسکات.
هر یک از این آزمون‌ها زخم‌هایی بر روحش به‌نیز جا گذاشته بود، اما در عین حال او را‌چالش‌برانگیز به مبارزی بسیار باتجربه‌تر و مرگبارتر تبدیل کرده بود.
«درسته...»
اما مورگان هم حتماً درجا نزده بود. قدیس تایریس یک بار گفته بود که دخترِ آنویل‌اولی برای به مصاف رفتن با کابوسِ سوم بیش از حد جوان و بی‌تجربه است... که به‌قدرتمند این معنا بود که او در تمام این مدت فعالانه در حالِ کسبِ تجربهٔ لازم بوده است.
بنابراین، این‌خاموش مبارزهٔ تمرینی‌شان‌بی‌نقص حتماً جالب می‌شد.
سانی گفت: «حتماً. مشتاقش بودم.»
مورگان با رضایت سر تکان داد، سپس به کاسی اشاره کرد که بنشیند. سپس، به سمتِ محفظه‌ای رفت‌بدنیِ که پر از شمشیرهای تمرینی بود — که همگی طوری ساخته شده بودند تا در برابرِ فشارِ شدیدِ استفاده‌سایه توسط استادها مقاومت کنند و به همین دلیل به‌طرزِ دیوانه‌واری گران بودند — و متفکرانه به آن‌ها نگاه کرد.
«ترجیح می‌دی از چه سلاحی استفاده کنی؟ شمشیر، نیزه، یا‌ماندگار یه چیزِ عجیب‌وغریب‌تر؟ یا شاید اصلاً بدون سلاح؟ اوه... یادم رفت‌سایه بپرسم. قراره همین‌طوری بجنگی، یا اون شبه‌تغییرشکلت رو به خودت می‌گیری؟»
انگار چندان برایش مهم نبود؛خفه‌کننده‌اش گویی برایش فرقی نداشت با یک‌همهٔ انسان روبه‌رو می‌شود یا دیوی عظیم.
سانی لحظه‌ای مکث‌نوارِ کرد و بعد‌رؤیاشهر سر تکان داد.
«بدون تغییرشکل. فقط نقشِ چندبرابرکنندهٔ نیرو رو داره... اگه مهارتِ پایه‌ای در کار نباشه،خاموش استفاده ازش بی‌فایده‌ست. بماند که جوهر رو هم هدر میده. بیشتر وقتایی فعالش می‌کنم که‌ارزشمند دشمنا زیاد باشن، تا از فایدهٔ داشتنِ چهار دست استفاده کنم. در موردِ سلاح هم...»
سایهٔ یکی از ستون‌های نگهدارنده را به‌همهٔ سمتِ خود کشید و آن را به‌نبرد شکلِ یک تاچیِ سیاه، کُند و ساده درآورد.
«همین کافیه.»
مورگان لبخند زد.
«ترفندِ جالبیه.»
سپس شمشیرِ تمرینیِ صاف و ساده‌ای از محفظه برداشت‌تأثیری و به وسطِ دوجو رفت. آنجا ایستاد و با‌چشمگیر نگاهِ تیزِ چشمانِ سرخ و درخشانش، سانی را برانداز کرد.
«پیشنهاد می‌دادم آزادانه از توان‌های سرشتمون استفاده کنیم، اما این کار احتمالاً‌این‌ها بخشِ بزرگی از این طبقهٔ مجتمع رو نابود می‌کنه. پس متأسفانه مجبوریم‌رقصِ خودمون رو به توان‌های خفته و بیدارمون محدود کنیم. امیدوارم مشکلی نداشته باشی.»
سانی شانه بالا انداخت.
مشکلی نداشت. اگر از قبل نفهمیده بود توانِ عروج‌یافتهٔ مورگان چیست، مایهٔ تأسف می‌شد،خاموش اما حالا می‌دانست؛ در واقع، نه‌تنها بیش از یک ماه او را زیر نظر‌دستاوردِ گرفته و به نظریهٔ محکمی رسیده بود، بلکه از کاسی هم تأییدیه گرفته بود.
هرچه باشد، دخترِ نابینا اکنون می‌توانست هم صفت‌ها و هم توان‌های سرشتِ اطرافیانش را ببیند.برگشته منبعِ اطلاعاتیِ بی‌نظیری بود... در واقع، چاهی تقریباً بی‌انتها از اطلاعات. به لطفِ او، سانی‌بله حالا چیزهای زیادی دربارهٔ افرادِ مختلف می‌دانست، از جمله کسانی مثل تیغِ نجوا و جانورسالار.
با کمکِ کاسی، سانی سرانجام بدونِ ذره‌ای شک مطمئن‌قتلِ شده بود که افرادِ خونِ دلاوری — دست‌کم آنویل‌نبرد و فرزندانش — تبارِ ایزدبانوی جنگ را در رگ‌هایشان دارند.
اما در‌نبود موردِ توان‌های‌پیروزی‌های سرشتِ مورگان...
توانِ خفته‌اش به او اجازه می‌داد به‌طور منفعل برندگیِ هر چیزی را‌شکل که لمس می‌کرد افزایش دهد. توانِ بیدارش نوعی تقویتِ فیزیکیِ همه‌جانبه با تأکید‌تأثیری بر تاب‌آوری بود؛ در واقع، بدنش می‌توانست به اندازهٔ فولادِ آبدیده مقاوم شود.
اما توانِ عروج‌یافته‌اش عجیب بود. این توان به او اجازه می‌داد افسون‌ها را در بدن و روحِ‌پیشرفتی خود ادغام کند و از اثراتشان بهره‌مند شود. به‌عنوان یک استاد، تعدادِ افسون‌هایی که می‌توانست جذب کند به‌فردِ سه مورد محدود می‌شد و می‌توانست هر زمان که بخواهد آن‌ها را آزادانه با افسون‌های دیگر عوض کند.
با توجه به اینکه چنین توانی تا چه حد‌قتلِ قدرتمند، همه‌کاره و غیرقابل‌پیش‌بینی بود، سانی کاملاً راضی بود‌نبرد که امروز قیدِ استفاده از توان‌های عروج‌یافته را بزند.
آن دو که روبه‌روی هم ایستاده بودند، مدتی در سکوت حریف‌نقش را برانداز کردند. سانی داشت سی‌وشش ثانیه‌ای را به یاد می‌آورد‌کاری که در مبارزهٔ قبلی‌شان توانسته بود در برابرِ مورگان دوام بیاورد.
مورگان هم احتمالاً داشت حالتِ بدن و‌ریخت چهره‌اش را بررسی می‌کرد و صحنه‌های نبرد با‌کرد آن گلهٔ عظیم را در ذهنش مرور می‌کرد.
هرچه باشد، او خبر نداشت که‌واضحش این اولین باری نیست که این دو‌ارزشمند شمشیر به دست روبه‌روی هم قرار می‌گیرند.
...آرام‌آرام، لبخندی از‌کرد سرِ اشتیاق روی صورتِ‌کوبنده‌اش زیبای مورگان نقش بست.
چشمانِ سرخش برقی زد و لبانِ‌رؤیاشهر زرشکی‌اش از هم باز شد و‌اینکه دندان‌های سفید و مرواریدی‌اش را نمایان کرد.
«خودت رو‌سطل آماده کن،سرد استاد سانلس...»
سانی چیزی نمانده‌کوبنده‌اش بود چشمانش را‌واضحش در کاسه بچرخاند.
«آخه واقعاً‌خاموش نیازی هست‌بی‌نقص حمله‌ش رو اعلام...»
اما فرصت‌نبود نکرد این فکر‌آسانی را تمام کند.
ناگهان مورگان کنارش بود‌سرد و شمشیرش مانندِ تیغهٔ‌درجا گریزناپذیرِ یک گیوتین فرود می‌آمد.