چپتر 21: اجرای اول
0حرف‌هایش در سکوت معلق ماند. خفتگان با آمیزه‌ای خنده‌دار از‌باندهای احساسات، از بهت گرفته تا شوک، به سانی نگاه می‌کردند.حساب‌وکتابِ مردِ جوان با آن چشمانِ شوخ‌طبعش فقط مؤدبانه لبخند می‌زد.
راستش را بخواهید، به دست آوردنِ سرشتی عروج‌یافته در کابوسِ اول بسیار نادر بود.نتیجهٔ او قطعاً آدمِ خاصی بود، شاید حتی بی‌نظیر. در واقع، با وجودِ تفاوت‌های ظاهری‌شان،واقعی آن مردِ جوان به‌نوعی قهرمان را به یادِ سانی می‌آورد... آئورو از آن نُه‌تن.
نوعِ خاصی از سردیِ حسابگرانه در اعماقِ چشمانشان پنهان‌خودش بود. پیش‌تر هم با چنین آدم‌هایی برخورد کرده بود،رفیق بیشتر در میانِ کهنه‌کارانِ باندهای خیابانیِ مختلف در حاشیه.
آن‌ها این نوع سردی را خیلی ساده «حساب‌وکتابِ قتل» می‌نامیدند. در اصل، عادتی بود که مبارزانِ‌پلک باتجربه پیدا می‌کردند — مهم نبود کجا باشند یا چه حال‌وهوایی داشته باشند، همیشه بخشِ هوشیاری‌معرکه از ذهنشان مدام داشت کارآمدترین راه را برای کشتنِ آدمِ روبه‌رویشان محاسبه می‌کرد، فقط برای مبادا.
عالی شد! بینِ این‌همه‌آدم‌هایی آدم، آخه چرا باید‌میانِ با یکی مثلِ اون دربیفتم؟
اما سانی واقعاً حقِ شکایتی‌پلک نداشت. هرچه نباشد، خودش این‌زیادی دردسر را درست کرده بود.
پس از چند ثانیه،حقِ سرانجام یکی از همراهانِ مردِ‌خودش جوان پلک زد و گفت:
«اِ... رفیق، معلومه چیزِ‌حقِ زیادی دربارهٔ طلسم نمی‌دونی.نباشد نتیجهٔ کاستر واقعاً معرکه‌ست.»
سپس با نگاهی‌چنین دزدکی به کاسترِ‌کرده معرکه، اضافه کرد:
«هرچی نباشه اون یه میراث‌داره.»
یک فرزندِ واقعی، زنده و نفس‌کشِ یکی از خاندان‌های بیدارشده؟ سانی نظرش را دربارهٔ مردِ‌همراهانِ جوانِ شوخ‌طبع تغییر داد. معروف بود که میراث‌داران از همان لحظه‌ای که راه می‌افتادند، برای ورودِ‌کاسترِ حتمی‌شان به طلسم آموزش می‌دیدند. برای آن‌ها، آلوده شدن نه یک احتمال، که امری قطعی بود.
آدم‌های به‌شدت خطرناکی بودند.
عالی شد! با تلخی‌آدم‌هایی این را از ذهن گذراند‌کهنه‌کارانِ و اخمش را غلیظ‌تر کرد.
«دارین منو‌ثانیه دست میندازین؟ به‌پلک این میگین معرکه؟!»
بهتِ درونِ چشمانِ این‌حقِ خفتگان آرام‌آرام جای خود‌نباشد را به خصومت می‌داد.
«ببین رفیق. اگه فکر می‌کنی سرشتِ عروج‌یافته‌هرچه معرکه نیست، پس لطفاً نتیجهٔ شگفت‌انگیزِ خودت رو‌همراهانِ بهمون بگو! بگو ببینم، ارزیابیِ تو چی بود؟»
خودِ کاستر همچنان ساکت بود‌برخورد و لبخند می‌زد. با این‌باندهای حال، مدافعانش داشتند بی‌قرار می‌شدند.
این دقیقاً همان چیزی‌همراهانِ بود که سانی می‌خواست.معلومه با نهایتِ تحقیر لبخند زد.
«جهتِ اطلاعتون... ارزیابیِ من، اِ... «شکوهمند»نداشت بود! آره، شکوهمند. سرشتی هم که‌چند به دست آوردم از رتبهٔ ایزدی بود.»
با این حرف، نگاه‌های عجیبی به سمتش روانه شد. پیش از این هرگز کسی سرشتِ ایزدی به‌گفت دست نیاورده بود؛ پس طبیعی بود که با خودشان فکر کنند دیوانه شده است. اما هنوز ذره‌ای‌کرد شک وجود داشت... شاید این پسرِ عجیب‌وغریب فرزندِ خاندانی قدرتمند بود؟ نابغه‌ای بی‌همتا؟ شاید ارزیابی‌اش واقعاً شکوهمند بود...
سانی باید همان‌چنین ذره شک را‌کرده هم از بین می‌برد.
«گفته باشم، من از اون میراث‌دارهای پرفیس‌وافاده نیستم. پَه! من بچه‌حاشیه‌ام. حتی‌طلسم یه بار هم آموزشِ رزمی ندیدم. اون با اون‌همه آموزش تازه شده‌هرچی «عالی»؟ تو کابوس داشت چیکار می‌کرد، تمامِ مدت دستش تو دماغش بود؟»
حالتِ چهرهٔ تمامِ خفتگانی که داشتند به لاف‌زدن‌هایش گوش‌خودش می‌دادند در دم عوض شد. یک موشِ حاشیه‌نشین بدونِ‌رفیق هیچ آموزشی... آره، حتماً. داشت چه کسی را فریب می‌داد؟
سرانجام کاستر با‌واقعاً همان لبخندِ مؤدبانه‌نداشت به حرف آمد:
«شکوهمند؟ جالبه. میشه‌چنین بهمون بگی تو‌کرده کابوس چه دستاوردهایی داشتی؟»
سانی پوزخند زد.
«حتماً، چرا که نه! اول‌شکایتی از همه، من یه... اِ... یه‌درست تایرنت از رتبهٔ بیدارشده رو کشتم.»
هر «اِ» گفتنش به قیمتِ چند لحظه دردِ‌نباشد شدید برایش تمام می‌شد، اما نگذاشت در چهره‌اش نمایان‌گفت شود. حالتِ صورتش چیزی نبود جز ازخودراضی و ستیزه‌جویانه.
صِرفِ اشاره به یک تایرنت، چه‌کرده رسد به تایرنتی از رتبهٔ بیدارشده، باعث‌حاشیه شد چند خفته با تمسخر پوزخند بزنند.
«اوه، جدی؟ چطور کشتیش؟»
نگاهی مغرورانه‌اما در چهرهٔ‌حقِ سانی پدیدار شد.
«چطور؟ بذار بهت بگم، حتی‌شکایتی یه انگشت هم تکون ندادم.دردسر فقط تف کردم و تیکه‌پاره شد!»
که حقیقت داشت. سانی دهانی پر از خون‌میانِ روی قربانگاه تف کرده بود و در نتیجه، شاهِ‌سردی کوه به دستِ ایزدِ سایه بی‌رحمانه تکه‌تکه شده بود.
کسی بلند خندید.
«این یارو یا دیوونه‌ست یا داره عمداً ما‌نباشد رو دست می‌ندازه. گوش کن، کوتوله. یه کم حیا‌گفت داشته باش، باشه؟ کی همچین دروغی رو باور می‌کنه؟»
سانی واقعاً عصبانی شده بود.شکایتی می‌خواست جوابش را بدهد و‌دردسر بگوید که کوتوله نیست. اما نمی‌توانست.
چون دروغ می‌شد، لعنتی!
پس در عوض، فقط دندان‌هایش‌پلک را روی هم سابید و‌زیادی با صدایی پر از خشم گفت:
«نمی‌تونم به این‌واقعاً سؤالت جواب بدم،نداشت چون دروغ نیست!»
«واقعاً اصرار داری که یه تایرنتِ‌نداشت بیدار رو کشتی — یه تایرنت!چند — اون هم فقط با یه تف؟»
سانی ابروهایش‌پیش‌تر را در‌آدم‌هایی هم کشید.
«حقیقت همینه!»
صدای خنده دوباره بلند شد.
«عوضیِ روانی!»
«واقعاً چرت‌وپرتای‌پیش‌تر خودش رو‌آدم‌هایی باور داره!»
«دیوونه‌ست، دیوونه‌ست...»
برخلافِ انتظار،اما کاستر جلوی‌حقِ همراهانش را گرفت.
«بچه‌ها.»
بعد از اینکه‌چنین صدای خنده‌ها خوابید،کرده با لحنی دوستانه پرسید:
«دیگه چه دستاوردی داشتی؟»
چی؟ همون کافی‌واقعاً نبود؟ سانی چانه‌اش‌نداشت را بالا داد.
«بذار فکر کنم...واقعاً اوه! یه شمشیرزنِ‌نداشت بیدار رو هم کشتم.»
«جدی؟ چطور‌پیش‌تر این کار‌آدم‌هایی رو کردی؟»
سانی طوری که انگار‌همراهانِ کمی خجالت کشیده باشد،معلومه نگاهش را پایین انداخت.
«اون... راستش، اون دفعه مجبور شدم یه‌هرچه انگشت تکون بدم. حتی مجبور شدم چند بار‌همراهانِ تکونش بدم. ولی همون برای کشتنش کافی بود.»
زنگولهٔ نقره‌ای را بین انگشتانش نگه داشته بود، که باعث‌دردسر شد تایرنت به قهرمان حمله کند و در نهایت جانش‌چیزِ را بگیرد. پس، از نظرِ فنی، تمامِ حرف‌هایش حقیقت داشت.
«عجب خل‌وچلیه!»
«ها! حرفای‌ثانیه این احمق‌همراهانِ رو باورتون می‌شه؟!»
«بیچاره. نه‌تنها ضعیفه،واقعاً عقلش رو هم‌نداشت از دست داده...»
کاستر نگاهِ طولانی‌ای به‌حقِ همراهانش انداخت و سپس‌نباشد رو به سانی کرد.
«چیزِ دیگه‌ای هم هست؟»
سانی پلک‌ثانیه زد. وقتِ‌همراهانِ ضربهٔ آخر بود...
«چیزِ دیگه؟ اِ... خب. اوه، درسته! با چندتا ایزد ارتباط برقرار‌درست کردم، با اینکه همه‌شون مرده بودن. باعث شدم یکیشون بیدار بشه.دربارهٔ بهم یه برکت داد! من برکتِ یه ایزد رو گرفتم، می‌فهمین؟!»
خفته‌ها در سکوت سر تکان‌شکایتی می‌دادند یا با ترحم به‌دردسر او نگاه می‌کردند. کاستر آهی کشید.
«می‌فهمم. خب، در مقایسه با دستاوردهای تو، دستاوردهای من نسبتاً‌باندهای معمولی به نظر می‌رسن. ممنون که با ما در میون‌حساب‌وکتابِ گذاشتی. امیدوارم وقتی واردِ عالمِ رؤیا شدیم هم همین‌قدر موفق باشی.»
سانی با‌ثانیه نگاهی ازخودراضی و‌پلک پرغرور لبخند زد.
«بهتره باورت بشه!»
با این‌اما حرف، چرخید‌حقِ و دور شد.
آه. عجب کارِ تمیزی.
کاملاً مطمئن بود که بعد از این نمایش، دیگر هیچ‌کس باور نمی‌کرد که او واقعاً‌کاستر سرشتِ قدرتمندی دارد یا در طولِ کابوس کارِ قابل‌توجهی کرده است. او فقط حقیقت را‌نفس‌کشِ به آن‌ها گفته بود، اما توانسته بود کاری کند که همه برعکسِ حقیقت را باور کنند.
چه حسِ فوق‌العاده‌ای.
حالا درباره‌اش چه فکری می‌کردند؟ فکر می‌کردند ضعیف است، بدونِ هیچ تحصیلاتی‌چند در حاشیه بزرگ شده و هیچ آموزشی ندیده است. فراتر از آن،نمی‌دونی ظاهراً یا دیوانه بود یا به‌طرزِ باورنکردنی‌ای احمق. اخلاقش هم که افتضاح بود.
واقعاً آدمِ‌پیش‌تر رقت‌انگیز و‌آدم‌هایی ترحم‌برانگیزی بود.
حالا هر وقت دربارهٔ سرشتش از او می‌پرسیدند، می‌توانست صادقانه بگوید که از رتبهٔ ایزدی است‌معرکه‌ست و بقیه فقط به او می‌خندیدند. مردم ترجیح می‌دادند نابودیِ طلسم را باور کنند تا اینکه بپذیرند‌نظرش او آدمِ مهمی است. حتی می‌توانست دستاوردهایش را از روی پشت‌بام فریاد بزند و هیچ‌کس باورش نمی‌کرد.
در نتیجه، هیچ‌کس‌واقعاً هرگز شک نمی‌کرد که‌هرچه او نامِ راستین دارد.
فقط صبر کنین،واقعاً احمق‌ها. یه روز‌نداشت منم که بهتون می‌خندم.
سانی همان‌طور که دور‌آدم‌هایی می‌شد، شنید یکی از‌میانِ خفته‌ها به کاستر می‌گوید:
«چرا اون روانی رو‌همراهانِ سر جاش ننشوندی؟ اون‌معلومه تو رو تحقیر کرد!»
کاستر پس از مکثی‌حقِ کوتاه جواب داد. صدایش آرام‌خودش و ملایم به نظر می‌رسید.
«بچهٔ بیچاره حتماً عقلش رو توی کابوس از‌نباشد دست داده. زیاد پیش میاد. احتمالاً به‌زودی می‌میره،پلک پس مهربون‌بودن کمترین کاریه که از دستم برمیاد...»
گوشهٔ لبِ سانی پرید.
چه آدمِ خوبیه.
می‌دانست حرف‌های کاستر بر پایهٔ فرضی‌نداشت غلط است، اما به دلیلی، باز هم‌ثانیه حس کرد سرمایی در ستونِ فقراتش دوید.